အခန်း ၁၅၈

အခန်း (၁၅၈) ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခြင်း

အချိန်ကာလများ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နှစ်များစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အနှစ်သုံးဆယ် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သိုင်းသမားများအတွက်မူ ငါးနှစ်ဆိုသည်မှာ ခေတ်တစ်ခေတ်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ ငါးနှစ်တစ်ကြိမ်တိုင်းတွင် မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်များ ပေါ်ထွက်လာသလို အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော သိုင်းသမားအချို့လည်း ကွယ်လွန်သွားတတ်ကြသည်။

သို့သော် ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဆယ်နှစ်ဆိုသည်မှာ ခရီးစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းငယ်လေး တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် အသက် နှစ်ရာအထိ နေနိုင်ပြီး ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်မှာမူ အသက် သုံးရာအထက် နေနိုင်သဖြင့် သိုင်းသမားများထက် များစွာ သက်တမ်းပိုရှည်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ မျိုးဆက်ပြောင်းလဲမှုမှာလည်း သိုင်းသမားများထက် များစွာ နှေးကွေးပြီး အများအားဖြင့် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမှသာ မျိုးဆက်တစ်ဆက် ပြောင်းလဲလေ့ရှိသည်။

ချန်မု၏ တည်ရှိမှုကြောင့် ဝူရှန်းနယ်မြေတွင် တာအိုပညာရပ် အမွေအနှစ်များ ပြန်လည်ရရှိလာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြန့်နှံ့လာသော်လည်း၊ အပြင်လောကကဲ့သို့ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန်မှာ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင်...

အချိန်တိုအတွင်းတွင် တာအိုပညာရပ် အမွေအနှစ်များသည် သိုင်းပညာကို အစားထိုးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သိုင်းပညာကို စတင်လေ့လာရန် ပိုမိုလွယ်ကူပြီး ဝိညာဉ်အမြစ်နှင့် အရည်အချင်း မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အရင်းအမြစ် အနည်းငယ် ရှိရုံဖြင့် မည်မျှပင် ဉာဏ်ထိုင်းသူ ဖြစ်စေကာမူ အဆင့် ၉ သိုင်းသမားအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး အခြေခံကို တတ်မြောက်နိုင်လေသည်။

သို့သော် တာအိုပညာရပ် အမွေအနှစ်များမှာမူ ပိုမိုနက်နဲခက်ခဲလှပြီး ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိပါက အစပြုရန်ပင် မျှော်လင့်ချက် မရှိပေ။ ထို့အပြင် ဝူရှန်းနယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူများမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရလောက်အောင် နည်းပါးလှရာ တကယ်တမ်း ပြန့်နှံ့သွားစေရန်မှာ အနည်းဆုံး နှစ်ရာပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် သိုင်းကျောင်းတော်သို့ တာအိုပညာရပ် အမွေအနှစ်များ ပေးအပ်ပြီးနောက် ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ထပ်မံ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

အရာအားလုံးကို သဘာဝအတိုင်းသာ လွှတ်ထားလိုက်သည်။

ဤအနှစ်သုံးဆယ်အတွင်း တာယွမ်တွင် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်နှင့် လူလုပ်ဘေးအန္တရာယ်များ ကြီးကြီးမားမား မဖြစ်ပွားခဲ့ဘဲ ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး ချင်ရှီးယွီ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ပိုမို၍ပင် စည်ပင်ဝပြောလာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဆရာသခင် ဖြစ်သော ချန်မုသည်ကား တာအိုလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေလိုသူများကို အပြင်လောကသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည့် နေ့မှစ၍ လူအများရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံမှသာ သူ၏ အမိန့်တော်အချို့ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

ထိုအရာများက ကောင်းကင်ဆရာသခင် ချန်မုမှာ ဝူရှန်းနယ်မြေတွင် ရှိနေသေးကြောင်း လောကကို သိရှိစေခဲ့ပြီး၊ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ဝူရှန်းနယ်မြေတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အပြင်လောကမှ ကျင့်ကြံသူများကိုလည်း ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်စေပြီး မည်သည့် ပြဿနာမျှ မဖန်တီးရဲအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤအနှစ်သုံးဆယ်အတွင်း ချင်ရှီးယွီသည် နန်လီကိုလည်း တာယွမ်၏ နယ်မြေအဖြစ် သိမ်းသွင်းကာ တာယွမ် နန်လီပြည်နယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး တာယွမ်ကို ပြည်နယ်ဆယ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် နန်လီ၏ ဓလေ့ထုံးစံများနှင့် တာယွမ်၏ ဓလေ့ထုံးစံများမှာ အလွန်ကွာခြားလှသည်။ ချန်မု၏ တည်ရှိမှုကြောင့် နှစ်ဖက်ကြားရှိ အတားအဆီးများမှာ ပြဿနာ မဟုတ်တော့သော်လည်း လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားစေရန်မှာမူ အချိန်ယူရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ချင်ရှီးယွီ ထိုကိစ္စကို စတင် လုပ်ဆောင်နေချိန်တွင်...

နန်လီ၌ အပြောင်းအလဲအချို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

...

နန်လီ။

နင်ဖုန်းမြို့။

အနှစ်သုံးဆယ်နီးပါး အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် နင်ဖုန်းမြို့ရှိ မိသားစုကြီးများစွာမှာလည်း အတက်အကျများ ရှိခဲ့ကြသည်။

ယခင်က ပူးပေါင်း၍ လုမိသားစုကို မနည်းယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ရသော ဟွာ၊ လျို၊ စွန်း မိသားစုသုံးစုမှာ ယခုအခါ လုမိသားစုကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်တော့ဘဲ နင်ဖုန်းမြို့တစ်ခုလုံးကို လုမိသားစု တစ်ခုတည်းက ကြီးစိုးထားလေပြီ။

ဤအနှစ်သုံးဆယ်အတွင်း လုမိသားစုမှ သိုင်းဆရာသခင် အသစ် ထပ်မံ မပေါ်ထွက်ခဲ့သော်လည်း အဆင့် ၄ သိုင်းသမား ဆယ်ယောက်ကျော် ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရှိသော မိသားစုဝင် လူငယ်အချို့မှာလည်း တာအိုလမ်းစဉ်သို့ ကူးပြောင်းကာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အခြားသော မိသားစုများအနေဖြင့် လုမိသားစုကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဟွာမိသားစုမှ အနားယူသွားပြီဖြစ်သော မိသားစုခေါင်းဆောင်ဟောင်းမှာ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မကြာခဏ သက်ပြင်းချလေ့ရှိသည်။ ထိုအချိန်က ချန်မုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သူမှာ လုမိသားစု မဟုတ်ဘဲ သူတို့ ဟွာမိသားစုသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ယခုအခါ ကြီးပွားတိုးတက်နေမည်မှာ သူတို့သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လုရှီယွင်က ချန်မုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ချန်မု၏ လိုအပ်ချက်ကို အချိန်ကိုက် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ချိန်မှစ၍ လုမိသားစု၏ တိုးတက်မှုမှာ သေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်...

မကြာသေးမီက နင်ဖုန်းမြို့မှာ အလွန် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေလေသည်။

နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်းကင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာချိန်တွင် လမ်းမပေါ်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများ အားလုံး ခြေလှမ်းသွက်လာကြပြီး မျက်နှာများပေါ်တွင်လည်း တစ်ခုခုကို ရှောင်ပုန်းနေသည့်အလား စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေကြသည်။

ကောင်းကင် လုံးဝ မမှောင်မီမှာပင် လမ်းမများပေါ်တွင် လူသူအရိပ်အယောင်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နင်ဖုန်းမြို့၏ အထက်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါက နင်ဖုန်းမြို့တစ်ခုလုံးရှိ လမ်းမများသာမက ခြံဝင်းများတွင်ပါ လူရိပ်များ လုံးဝ မတွေ့ရတော့ဘဲ အရာအားလုံးမှာ အလွန် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားသည်ကို တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

မြို့ထဲရှိ အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ အမိုးပေါ်တွင်...

လူရိပ်အချို့ ရပ်နေကြပြီး မြို့တွင်း နေရာအနှံ့အပြားရှိ အခြေအနေများကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်မှာ ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေပြီဖြစ်သော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးစွမ်းအင်များမှာလည်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေကာ သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သေးသော်လည်း မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အဆင့်ကျသွားနိုင်သည့် အနေအထား ဖြစ်နေသည်။

ထိုအဘိုးအိုမှာ လုမိသားစု၏ အဘိုးအို ပင်ဖြစ်သည်။

သူ၏ အသက်အရွယ်အရ တကယ်တမ်းဆိုလျှင် သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ယခုအချိန်အထိ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းမှာလည်း တာအိုပညာရပ် အမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် အသိအမြင်များစွာ ရရှိကာ သွေးစွမ်းအင်များကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ယခုအချိန်အထိ သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်ကို မနည်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ထပ်လာပြန်ပြီ။"

လုမိသားစု အဘိုးအို၏ နောက်ကျိနေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် လေးနက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးလခန့်က စတင်၍ နင်ဖုန်းမြို့တွင် ထူးဆန်းမှုများ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ညဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် လမ်းမများပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော လူရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာတတ်ပြီး ထိုလူရိပ်များ အားလုံးမှာ ဝေဝါးနေကာ လမ်းမများတစ်လျှောက် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ လှည့်လည်သွားလာနေတတ်ကြသည်။ သို့သော် ထိုလူရိပ်များနှင့် အနည်းငယ်မျှ ထိတွေ့မိသည်နှင့် လူဖြစ်စေ၊ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်စေ သက်ရှိအားလုံးမှာ ရေငွေ့ပျံသွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း လေဟာနယ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် ဤဝေဝါးနေသော လူရိပ်များမှာ အလွန်နည်းပါးပြီး ထိတွေ့မိသူများမှာလည်း လေဟာနယ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သူကမျှ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။ သို့သော် မြို့ထဲတွင် ပျောက်ဆုံးသူများ ပိုများလာမှသာ လုမိသားစုလည်း နောက်ဆုံးတွင် သတိထားမိသွားတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် လုမိသားစုကလည်း သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ဝိညာဉ်သရဲများ သောင်းကျန်းနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လုမိသားစုမှ အဆင့် ၄ သိုင်းသမား တစ်ယောက် ထိုဝေဝါးနေသော လူရိပ်များနှင့် မတော်တဆ ထိတွေ့မိပြီး နေရာမှာတင် လေဟာနယ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့မှသာ ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

အပြင်ရေးများကို မလုပ်ဆောင်တော့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော လုမိသားစု အဘိုးအိုပင်လျှင် သတိထားမိသွားပြီး လုမိသားစုရှိ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးနှင့်အတူ ဤကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်မှာ...

ဤဝေဝါးနေသော လူရိပ်များမှာ ဝိညာဉ်သရဲများနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ဘဲ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း မည်သည့် ယင်အငွေ့အသက်မျှ မရှိကာ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်ယောင်များသာ ဖြစ်ပုံရကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သို့သော် အသက်ရှင်နေသူများ ထိတွေ့မိသည်နှင့် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ကြသည်။

ထို့အပြင်...

အသက်ရှင်နေသူ တစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားတိုင်း ဤကဲ့သို့သော ဝေဝါးနေသည့် လူရိပ်တစ်ခု ထပ်တိုးလာတတ်လေသည်။

အစပိုင်းတွင် သတိထားမိရန် နောက်ကျခဲ့ခြင်းနှင့် ချက်ချင်း ဖြေရှင်းမှု မလုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းတို့ကြောင့် ယခုအခါ ညဘက်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ဝေဝါးသည့် လူရိပ် အရေအတွက်မှာ သုံးရာရှစ်ဆယ့်တစ် ယောက်အထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရေအတွက် ပင်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများပင် ဤလူရိပ်များနှင့် ထိတွေ့မိပါက လေဟာနယ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ရာ လုမိသားစု အဘိုးအိုနှင့် လုမိသားစုမှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးတို့ ကိုယ်တိုင် ပျောက်ကွယ်သွားပုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မရှာတွေ့နိုင်ခဲ့သလို မည်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုလည်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့လည်း ထိုလူရိပ်များနှင့် ထိတွေ့မိပါက ထိုနည်းတူ လေဟာနယ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလောက်ပေမည်။

ဤကဲ့သို့သော လူရိပ်ပေါင်း သုံးရာကျော် ရှိနေလေသည်။

မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသနည်း။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါ နင်ဖုန်းမြို့တစ်ခုလုံးမှာ အကြောက်တရားများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အိမ်တိုင်း အိမ်တိုင်း ညဘက်ရောက်သည်နှင့် တံခါးများ ပိတ်ထားကြကာ ညဘက်တွင် အသံကျယ်ကျယ်ပင် မပြောရဲကြတော့ဘဲ သေမင်းမြို့တော် တစ်ခုအလား တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

တစ်ခုတည်းသော ကောင်းကျိုးမှာ ဤဝေဝါးနေသော လူရိပ်များမှာ ထူးဆန်းသော်လည်း သွားလာလှုပ်ရှားသည့် အရှိန်မှာ သာမန်လူများနှင့် သိပ်မကွာခြားဘဲ ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်ခြင်းမျိုး မရှိသလို နံရံများကိုလည်း မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘဲ လမ်းမများပေါ်တွင်သာ လှည့်လည် သွားလာနေကြခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"လာပြီ။"

လုချန် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လုမိသားစု၏ မျိုးဆက်သစ် ဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရှိသဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ အစောပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများနှင့် ညီမျှသော်လည်း စွမ်းအားမှာမူ အတူတူပင်ဖြစ်သော သိုင်းသမားများထက် များစွာ သာလွန်ပြီး လုမိသားစုတွင် လုမိသားစု အဘိုးအို ပြီးလျှင် ဒုတိယမြောက် အာဏာရှိသူ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

ကောင်းကင်ယံရှိ နောက်ဆုံး နေရောင်ခြည်လေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် နင်ဖုန်းမြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် လူရိပ် အမြောက်အမြား လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဤလူရိပ်များမှာ ပြန့်ကျဲနေခြင်း မရှိဘဲ လမ်းသွယ်တစ်ခုတည်းတွင် စုဝေးနေကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ဝေဝါးနေကာ မြူခိုးများ စုဝေးထားသော ပုံရိပ်ယောင်များသာ ဖြစ်ပုံရလေသည်။

"..."

လုမိသားစု အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားသည်။

အကယ်၍ ဝိညာဉ်သရဲများသာ ဆိုလျှင် သူ ကြောက်ရွံ့မည် မဟုတ်သလို ယခု လုမိသားစုကလည်း ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ လုံးဝ အစအန မရှာနိုင်ဘဲ အရင်းအမြစ်ကို မသိရသော ထူးဆန်းမှုမျိုးကမူ သူ့ကို ရင်ထဲမှ အေးစက်သွားစေသည်။

သေချာ ကြည့်လိုက်ရာ...

ထိုစုဝေးနေသော လူရိပ်များမှာ လမ်းမ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ထိုင်သူကထိုင်၊ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်သူက ထိုင်နေကြပြီး လမ်းမအလယ်တွင် လူရိပ်အချို့ လှည့်လည် သွားလာနေကာ တစ်ခါတစ်ရံ နေရာအချို့တွင် ရပ်တန့်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန် ရင်းနှီးနေပြီး နေ့ဘက်တွင်သာ ဆိုလျှင်၊ အသက်ရှင်နေသော လူများသာ ဆိုလျှင် စည်ကားနေသော ဈေးတစ်ခုနှင့် လုံးဝ တူညီနေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ညဘက်ကြီးတွင် ဖြစ်နေသဖြင့် အလွန် ထူးဆန်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။

"ဒီနေ့လည်း တကယ်ပဲ ဈေးနေ့ ဖြစ်နေတာပဲ။"

လုချန် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤဝေဝါးနေသော လူရိပ်များ၏ လုပ်ရပ်များမှာ အလွန် စည်းကမ်းတကျ ရှိပြီး ပထမဆုံးအနေဖြင့် ညဘက်တွင်သာ ပေါ်လာကြကာ ဒုတိယအနေဖြင့် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များမှာ မြို့ထဲတွင် နေထိုင်သော သာမန်လူများနှင့် အလွန် တူညီနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

မြို့ထဲတွင် ငါးရက်တစ်ကြိမ် ဈေးနေ့ ရှိသလို ဤဝေဝါးနေသော လူရိပ်များကလည်း ငါးရက်တစ်ကြိမ် ဈေးနေ့ လုပ်ကြလေသည်။

"ဒီလူရိပ်တွေက တကယ်ပဲ စည်းကမ်းချက်တွေအတိုင်း သွားနေတာ... ဒီစည်းကမ်းချက်တွေကို သိရင်တော့ သာမန်လူတွေတောင်မှ အန္တရာယ်ကို ရှောင်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ညတိုင်း ဒီလို ပေါ်လာနေတော့...။"

လုမိသားစု အဘိုးအို ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။

လူရိပ်များ၏ လှုပ်ရှားမှု စည်းကမ်းချက်များကို သိသွားပြီးနောက် အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားရန်မှာ မခက်ခဲတော့ပေ။ ညဘက် အပြင်မထွက်ဘဲ အပြင်ထွက်လျှင်လည်း ထိုလူရိပ်များကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားပါက ဘာမှ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ညတိုင်း ဤသို့ ဖြစ်နေသဖြင့် နင်ဖုန်းမြို့တစ်ခုလုံး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြပြီး ဤအခြေအနေက အခြားသော အပြောင်းအလဲများ ထပ်ဖြစ်လာမည်လား ဆိုသည်ကိုလည်း မည်သူကမျှ မသေချာကြပေ။

အကယ်၍သာ ဤလူရိပ်များက ရုတ်တရက် နံရံများကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လာမည် ဆိုလျှင်...

သို့မဟုတ် နေ့ဘက်တွင်ပါ ပေါ်လာမည် ဆိုလျှင်...

ဤကြီးမားလှသော နင်ဖုန်းမြို့ကြီး ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားလောက်ပေမည်။

"ဒုတိယအစ်မ ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲ မသိဘူး။"

လုချန် လမ်းမပေါ်ရှိ ဝေဝါးနေသော လူရိပ်များကို ခဏတာ ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

လုမိသားစု အဘိုးအို ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူ သိလောက်ပြီ ထင်ပါတယ်... ဘာကိစ္စကြီးမှ မရှိရင်တော့ မကြာခင် ပြန်လာလောက်ပါတယ်။"

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

"ဝုန်း..."

အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤခရမ်းရောင် အလင်းတန်းမှာ အစပိုင်းတွင် အစက်ငယ်လေးသာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ညဉ့်ယံကို ထိုးဖောက်ကာ ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသလို နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးကိုလည်း လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။

ထိုခရမ်းရောင် အလင်းတန်းထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခုက လေထဲမှ ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာ သွယ်လျလှပကာ နင်ဖုန်းမြို့၏ ကောင်းကင်ယံသို့ မရောက်မီမှာပင် လူတိုင်း၏ အထက်တွင် ရှိနေသော ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါ တစ်ခုက လွှမ်းမိုး ကျဆင်းလာတော့သည်။

ဤဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်သည်နှင့် လုမိသားစု အဘိုးအိုနှင့် အခြားသူများ ပထမတော့ အံ့အားသင့်သွားပြီး ထို့နောက် ဝမ်းသာသွားကြတော့သည်။

လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်တွင်...

ထိုအလင်းတန်းက ညဉ့်ယံကို ထိုးဖောက်ကာ အဝေးမှနေ၍ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာပြီး နင်ဖုန်းမြို့၏ ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာကာ ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါများကို လျင်မြန်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လုမိသားစု အဘိုးအိုနှင့် အခြားသူများ၏ အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လာတော့သည်။

အလင်းတန်းထဲမှ အမျိုးသမီး တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေကာ လုရှီယွင် ပင်ဖြစ်သည်။

"အဘိုး...။"

လုရှီယွင် လုမိသားစု အဘိုးအိုကို ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

လုမိသားစု အဘိုးအို လုရှီယွင် ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အတိုင်းအဆ မသိနိုင်သော အရှိန်အဝါများကို ခံစားမိလိုက်ပြီး ဝမ်းသာကြည်နူးသည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှီယွင်... သမီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက...။"

"အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးကို ရောက်သွားပြီ။"

လုရှီယွင် တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် အချိန် နည်းနည်းလောက် နေရင် ကောင်းကင်နဲ့ လူသား ပေါင်းစပ်မှုကို နားလည်အောင် ကြိုးစားပြီး ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတော့မယ်။"

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်။"

လုမိသားစု အဘိုးအို ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်သည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံး ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အဆင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့် ၂ သိုင်းသမား သို့မဟုတ် အဆင့် ၃ မှော်ဆရာ နှင့် ညီမျှပြီး စွမ်းအား အရဆိုလျှင် နှစ်ခုစလုံးထက်ပင် သာလွန်သေးသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ယခုအခါ လုရှီယွင် မှာ ကောင်းကင်နတ်မင်း တစ်ပိုင်း အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာက ချန်မု ကောင်းကင်နတ်မင်း အဖြစ် နန်လီသို့ ရောက်ရှိလာစဉ်က သူတို့အနေဖြင့် ချန်မုထံမှ ကျေးဇူး အနည်းငယ် ရရှိပါက လုမိသားစု တိုးတက်နိုင်မည်ဟုသာ တွေးတောခဲ့ပြီး လုရှီယွင် က ချန်မု၏ ဘေးနားတွင် အလုပ်အကျွေး ပြုခွင့် ရခြင်းကိုပင် အခွင့်အရေး တစ်ခုဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

ချန်မု နောက်ပိုင်းတွင် နတ်ဆိုးဘုရင်များကို သတ်ဖြတ်၊ ထာဝရသခင်ကြီးများကို သတ်ဖြတ်ကာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို သူတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့သလို၊ ဘေးနားတွင် အလုပ်အကျွေး ပြုနေသော လုရှီယွင် ပင်လျှင် ယခုအခါ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့မည်ကိုလည်း မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

လုမိသားစုနှင့် ချန်မု ကြားရှိ ကံဆက်နွယ်မှုများမှာ ကြာပြီဖြစ်သော အချိန်ကတည်းက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မု ပြီးခဲ့သော အကြိမ်က နန်လီသို့ လာရောက်ပြီး ကျိုယီတောင်တန်းတွင် အပြင်လောကမှ ထာဝရသခင်ကြီး သုံးပါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့စဉ်ကလည်း နင်ဖုန်းမြို့သို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ယခုအခါ လုမိသားစု၏ တိုးတက်ခြင်း၊ ဆုတ်ယုတ်ခြင်းများမှာ ချန်မုနှင့် သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ လုရှီယွင် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းက၊ ထို့အပြင် ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်ပင် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေခြင်းက လုမိသားစုကို နောက်ထပ် နှစ်ရာပေါင်းများစွာ အထိ အကာအကွယ် ပေးနိုင်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။

"ဒုတိယအစ်မကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်။"

"ရှီယွင်အစ်မကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်။"

လုချန် နှင့် လုမိသားစုမှ အခြားသော လူငယ်များက လုရှီယွင် ကို သတိထားကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။

"အားနာစရာ မလိုပါဘူး။"

လုရှီယွင် ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။

ဤလူငယ်များမှာ သူမထက် အသက် ဆယ်နှစ်ခန့်သာ ငယ်ကြပြီး ငယ်စဉ်က သိုင်းပညာ အတူတူ သင်ခဲ့ဖူးကြကာ ယခုအခါ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားကြသော်လည်း သူမ အားလုံးကို မှတ်မိနေသေးသည်။

ဤဆယ်စုနှစ်များ အတွင်း သူမ လုမိသားစုသို့ ပြန်လာရန် အခွင့်အရေး အများအပြား ရခဲ့ပြီး တစ်ခါက ချန်မု တာဝန်ပေးသဖြင့် နန်လီနှင့် အလွန် နီးကပ်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း သူမ ပြန်မလာခဲ့ဘဲ ချန်မု ခိုင်းစေထားသည်များကို အမြန်ဆုံး ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ကာ ချန်မုထံသို့ ပြန်လည် သတင်းပို့ခဲ့လေသည်။

အရာအားလုံးကို ချန်မု၏ ကိစ္စများဖြင့်သာ အရေးကြီးဆုံး အဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။

"စာထဲမှာ ပြောထားတဲ့ ဝေဝါးနေတဲ့ လူရိပ်တွေက ဒါတွေလား။"

လုရှီယွင် သည် လုမိသားစု အဘိုးအို နှင့် အချိန်အကြာကြီး စကားမပြောတော့ဘဲ နင်ဖုန်းမြို့ လမ်းမပေါ်ရှိ ဝေဝါးနေသော လူရိပ်များကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လေးနက်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

လုမိသားစု အဘိုးအိုလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အကြည့်များ တည်ကြည်သွားကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က စည်းကမ်းချက် အသစ်တချို့ ထပ်တွေ့ခဲ့သေးတယ်... ဒီဝေဝါးနေတဲ့ လူရိပ်တွေက သာမန်လူတွေရဲ့ ဘဝကို အတုခိုးနေပုံ ရတယ်... အခုက ငါးရက်တစ်ကြိမ် လုပ်တဲ့ ဈေးနေ့ပဲ။"

လုရှီယွင် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူမ ရှေ့သို့ လက်ညှိုး တစ်ချက် ထောက်လိုက်သည်။

ရွှီး...

ခရမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ညဉ့်ယံကို ထိုးဖောက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ဝေဝါးနေသော လူရိပ်တစ်ခုကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းမှာ အရှိန်မသေဘဲ လမ်းမပေါ်သို့ ထပ်မံ ကျရောက်သွားရာ မြေကြီးပေါ်တွင် အဆုံးအစ မသိနိုင်သော ကျင်းနက်ကြီး တစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေတော့သည်။

လုရှီယွင် ၏ ဤပေါ့ပေါ့ပါးပါး တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားက လုမိသားစု အဘိုးအိုကို အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားစေသော်လည်း သူ့ကို ပို၍ ကြောက်လန့်သွားစေသည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်တိုင် ထိုဝေဝါးနေသော လူရိပ်မှာ မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ မရှိဘဲ လမ်းမပေါ်တွင် ပုံမှန် ဈေးဝယ်နေသည့်အလား ဆက်လက် သွားလာနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်လို့...။"

လုရှီယွင် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင် တင်းတင်း ကြုတ်သွားတော့သည်။

လုမိသားစု အဘိုးအိုသည် မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ မရှိသော ဝေဝါးသည့် လူရိပ်များကို ကြည့်ကာ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး လုရှီယွင် ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှီယွင်... သမီး ဘာများ တွေ့သေးလဲ။"

လုရှီယွင် လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ပြီး ထိုဝေဝါးနေသော လူရိပ်များကို စိုက်ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်သရဲတွေ မဟုတ်တာ သေချာတယ်... ဒီလို ထူးဆန်းမှုမျိုးက နေရာတစ်နေရာတည်းမှာပဲ ပေါ်လာလေ့ ရှိတယ်။"

"ဘယ်နေရာလဲ။"

လုချန် နှင့် အခြားသူများလည်း လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

လုရှီယွင် တစ်လုံးချင်း သေချာ ပီသစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်လောက။"

ဤစကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လုမိသားစု အဘိုးအို နှင့် အခြားသူများ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်လောက။

လွန်ခဲ့သော အနှစ်သုံးဆယ်က ချန်မု လေဟာနယ် အတားအဆီး အရှေ့တွင် ဝိညာဉ်လောက ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြခဲ့ပြီးနောက် ဝိညာဉ်လောက ၏ အခြေအနေများကို အခြေခံ ဗဟုသုတများ အဖြစ် တာယွမ် နှင့် နန်လီတွင် လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

အခြေခံအားဖြင့် ကျင့်ကြံသူတိုင်း သို့မဟုတ် အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသော သိုင်းသမားတိုင်း အနည်းနှင့်အများ သိရှိထားကြပြီး လက်ရှိ လောက၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ ဝိညာဉ်လောက ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုသေမင်း နယ်မြေများမှာ ဝိညာဉ်လောက မှ စိမ့်ဝင်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားကြလေသည်။

နင်ဖုန်းမြို့ထဲတွင် ဝိညာဉ်လောက ၏ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီတဲ့လား။

ဒါဆိုရင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

လုမိသားစု အဘိုးအို နှင့် လုချန် တို့ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာများ အလွန် ဆိုးရွားသွားတော့သည်။

လုရှီယွင် ပင်လျှင် ထိုဝေဝါးနေသော လူရိပ်များကို စိုက်ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်မိသည်။

ပြဿနာ တက်ပြီ။

အကယ်၍ အမှားအယွင်း မရှိပါက ဤဝေဝါးနေသော လူရိပ်များ ပေါ်လာခြင်းမှာ ဝိညာဉ်လောက က လက်ရှိ လောကထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာခြင်း၏ ရှေ့ပြေး လက္ခဏာ ပင်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပို၍ပို၍ ဆိုးရွားလာမည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤနင်ဖုန်းမြို့မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ဘဲ သေမင်း နယ်မြေ အသစ် တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလောက်ပေမည်။

လုရှီယွင် အနေဖြင့် ချန်မု ဤအခြေအနေကို ဖြေရှင်းနိုင်မလား မသိသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူမ ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်သလို စည်းကမ်းချက်များကို ဖောက်ဖျက်ပြီး ထိုဝေဝါးနေသော လူရိပ်များကို သွားရောက် ထိတွေ့ပါက သူမလည်း နေရာမှာတင် အသက်အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရလောက်ပေမည်။

"ပြောင်းရွှေ့ကြ။"

လုရှီယွင် ခဏတာ ကြည့်ပြီးနောက် အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ လုမိသားစု အဘိုးအို ကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်လောက ကို ရင်ဆိုင်လို့ မရဘူး... ထာဝရသခင်ကြီး တွေတောင် မရဘူး... အခု လုပ်နိုင်တာက ဒီနေရာကနေ မြန်မြန် ဆုတ်ခွာဖို့ပဲ။"

လုမိသားစု အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်နေသော်လည်း ကိစ္စ၏ ကြီးမားမှုကို သိရှိထားသဖြင့် အများကြီး မတွေဝေတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မနက်ဖြန် မနက်လင်းတာနဲ့ နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ငါ အသိပေးလိုက်မယ်။"

လုရှီယွင် ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စောလေ ကောင်းလေပဲ... အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

"ဒီ...။"

လုမိသားစု အဘိုးအို တွေဝေစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အခုက ညဘက် ရောက်နေပြီ... လမ်းပေါ်မှာ အဲဒီအရာတွေ သွားလာနေတယ်... မနက်လင်းလို့ အဲဒါတွေ ပျောက်သွားတဲ့ အချိန်အထိ စောင့်တာက ပိုစိတ်ချရမယ် ထင်တယ်... ပြီးတော့ ဒီလပိုင်းတွေမှာလည်း ကြီးကြီးမားမား ဘာမှ မပြောင်းလဲသေးဘူးဆိုတော့ နာရီအနည်းငယ်လောက် ထပ်စောင့်လည်း ဘာမှ ဖြစ်လောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

လုရှီယွင် ကြားပြီးနောက် တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ရုတ်တရက် မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူမ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။

လုမိသားစု အဘိုးအို နှင့် အခြားသူများလည်း အသီးသီး မျက်နှာများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

ညဉ့်ယံ အောက်တွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းကန်း မသိဘဲ မမြင်ရသော ကောင်းကင်ယံ တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာသည့်အလား နင်ဖုန်းမြို့ထဲရှိ မရေမတွက်နိုင်သော အဆောက်အအုံများ အားလုံးမှာ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်ယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည့်အလား ဖြစ်လာတော့သည်။

မဟုတ်သေးဘူး။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် အခြားသော စိတ်ကူးယဉ် မြို့တော် တစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ပေါ်ထွက်လာပြီး နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးနှင့် ထပ်သွားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လမ်းမပေါ်ရှိ ထိုဝေဝါးနေသော လူရိပ်များမှာလည်း အများအပြား တိုးပွားလာပြီး နေရာအနှံ့တွင် လူရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာကာ မူလက ဝေဝါးနေသော လူရိပ် အချို့မှာ တဖြည်းဖြည်း ပီပြင်လာတော့သည်။

"အခုတော့ နာရီအနည်းငယ် ထပ်စောင့်ဖို့ မလိုတော့ဘူး။"

လုရှီယွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတော့သည်။