အခန်း ၁၅၉

အခန်း (၁၅၉) အရှင်သခင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်လာပြီ

"ဒါ... ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။"

လုချန်နှင့် အခြားသူများ မြို့ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

လုရှီယွင်မူ ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်ပြီး အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းကာ မြို့ထဲကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ မြို့ပြင်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်ရာ နင်ဖုန်းမြို့၏ အစွန်းသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

နင်ဖုန်းမြို့၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံး၏ အပြင်ဘက်၌ အမည်းရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမြူခိုးများ အကြားမှ အပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းများကို မရေမရာ မြင်တွေ့နေရသေးသော်လည်း အလွန် ဝေဝါးနေပြီဖြစ်ကာ အတွင်းနှင့် အပြင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ခြားနားသွားတော့မည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

လုရှီယွင် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် မန္တန် လက်ဟန် ပြုလုပ်ကာ ရှေ့သို့ တစ်ချက် ထောက်လိုက်သည်။

"ဝုန်း..."

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်သော စစ်မှန်သည့် စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အရှေ့တွင် ခရမ်းရောင် ခေါင်းလောင်းငယ်လေး တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ခေါင်းလောင်းလေးကို ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ခတ်လိုက်ရာ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော လှိုင်းဂယက် တစ်ခု လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဤလှိုင်းဂယက်မှာ နင်ဖုန်းမြို့ အပြင်ဘက်ရှိ အမည်းရောင် မြူခိုးများဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားပြီး ထိုအမည်းရောင် မြူခိုးများကို ဆုတ်ဖြဲပစ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

သို့သော်လည်း...

ထိုနှစ်ခု ထိတွေ့သွားချိန်တွင် အမည်းရောင် မြူခိုးများမှာ လှိုင်းဂယက် အနည်းငယ်မျှပင် မထလာဘဲ၊ လုရှီယွင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တိတ်တဆိတ်ပင် ဝါးမျိုပစ်လိုက်တော့သည်။

လုရှီယွင်၏ အနောက်တွင် ကပ်ပါလာသော လုမိသားစု အဘိုးအို နှင့် လုချန်တို့ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာများ အသီးသီး ဆိုးရွားသွားကြတော့သည်။

ပြဿနာ တက်ပြီ။

ဒါက... သေမင်း နယ်မြေ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မှာ သေချာတယ်။

လုရှီယွင်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်နှင့် ခြေတစ်လှမ်းသာ ကွာဝေးတော့ကာ စွမ်းအား အရဆိုလျှင် အဆင့် ၂ သိုင်းသမား တစ်ယောက်နှင့် များစွာ ကွာခြားမှု မရှိလှပေ။ သို့သော် သူမ၏ စောစောက တိုက်ခိုက်မှုက နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော အမည်းရောင် မြူခိုးများကို အနည်းငယ်မျှပင် မတုန်လှုပ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။

လုရှီယွင် ပင်လျှင် ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေမည် ဆိုပါက သူတို့မှာ ပို၍ပင် ပြောစရာ မလိုတော့ဘဲ မည်သူကမျှ ထွက်သွားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ မြို့ထဲရှိ ပြည်သူများ ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပြောစရာ မလိုတော့ဘဲ သေမင်းတံခါးဝသို့ ခြေတစ်ဖက် ဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒုက္ခပဲ။"

လုရှီယွင် ဆက်လက် မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ အရှေ့ရှိ အမည်းရောင် မြူခိုးများကို စိုက်ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအမည်းရောင် မြူခိုးတွေက အတွင်းနဲ့ အပြင်ကို ခြားနားပစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိပုံရတယ်... ငါလည်း ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူး။"

လုမိသားစု အဘိုးအို မျက်နှာ ဆိုးရွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို...။"

"သတိလက်လွတ် လျှောက်မသွားကြနဲ့တော့။"

လုရှီယွင် ခေါင်းရမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လူတိုင်း ကိုယ့်နေရာမှာပဲ နေကြ... သတိလက်လွတ် လျှောက်မသွားကြနဲ့... သေမင်း နယ်မြေတိုင်းမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် သီးသန့် တာအို စည်းမျဉ်းတွေ ရှိတယ်... သတိလက်လွတ် သွားမထိတွေ့သရွေ့ အန္တရာယ် တော်တော်များများကို ရှောင်ရှားနိုင်လိမ့်မယ်။"

ထိုသို့ ပြောရင်း လုရှီယွင်က နင်ဖုန်းမြို့ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မြို့ထဲရှိ အိမ်တိုင်း အိမ်တိုင်း တံခါးများ ပိတ်ထားကြသော်လည်း ပြည်သူ အများအပြားမှာ အပြင်ဘက်ရှိ အခြေအနေများကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေကြသည်မှာ သိသာလှပြီး ယခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲက လူအများအပြားကို လန့်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သူကမျှ စကားမပြောကြသလို အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိသော်လည်း အကြောက်တရား ဟူသော ခံစားချက်များက နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးတွင် တဖြည်းဖြည်း ပြန့်နှံ့နေသည်ကို မသိမသာ ခံစားနေရဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။

"အားလုံးပဲ တံခါးတွေ ပြတင်းပေါက်တွေ သေချာ ပိတ်ထားကြ... ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် အိမ်ထဲက မထွက်ကြနဲ့။"

လုမိသားစု အဘိုးအို လေးနက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အသံမှာ လေးလံသော်လည်း အလွန် အားကောင်းလှပြီး နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံသွားကာ မရေမတွက်နိုင်သော နံရံများကို ဖောက်ထွင်းပြီး အိမ်တိုင်း အိမ်တိုင်းတွင် မြည်ဟည်းသွားကာ မြို့ထဲရှိ လူတိုင်း ကြားလိုက်ရလေသည်။

မူလကတည်းက ဤအချိန်တွင် မည်သူကမျှ အပြင်မထွက်ရဲကြရာ ယခု လုမိသားစု အဘိုးအို၏ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ပို၍ပင် အိမ်တိုင်း အိမ်တိုင်း တံခါးများ ပြတင်းပေါက်များကို သေချာ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြတော့သည်။

အချို့သူများဆိုလျှင် တံခါးများကို သစ်သားတုံးများဖြင့် ခုခံထားပြီး အိမ်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး နေကာ အဆက်မပြတ် တုန်ရီနေကြလေသည်။

မြို့ထဲရှိ အပြောင်းအလဲများမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုဝေဝါးနေသော လူရိပ်များမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း ပီပြင်လာကြသော်လည်း သူတို့၏ ပုံစံများ လုံးဝ ပီပြင်သွားချိန်တွင်မူ ရင်ထဲမှ အေးစက်သွားစေမည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ထိုလူရိပ် တစ်ခုချင်းစီမှာ အရပ်အမောင်း၊ အဝဖြီး ပိန်သွယ်မှု မတူညီကြသော်လည်း အားလုံးမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်စိ၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ် မရှိကြပေ။

လူရိပ်များ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပီပြင်လာပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း မျက်လုံးနှင့် နားရွက်များ လုံးဝ မပေါ်လာဘဲ မျက်နှာ တစ်ခုလုံးမှာ ဖြူဖျော့နေကာ လမ်းမပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် လှည့်လည် သွားလာနေကြလေသည်။

ဤမျှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် လုမိသားစု အဘိုးအို၏ တည်ငြိမ်မှုဖြင့်ပင် ရင်ထဲမှ အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဘေးနားရှိ လုချန်နှင့် အခြားသူများ ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ကြောက်လန့်သွားကြကာ နဖူးမှ ချွေးစေးများပင် ထွက်လာတော့သည်။

လုရှီယွင် တစ်ယောက်တည်းသာ တည်ငြိမ်နေသေးသည်။

သူမသည် သေမင်း နယ်မြေများသို့ တစ်ခါမျှ မဝင်ရောက်ဖူးသော်လည်း ချန်မု၏ ဘေးနားတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အလုပ်အကျွေး ပြုခဲ့သဖြင့် သေမင်း နယ်မြေများနှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာ အများအပြားကို ချန်မုထံမှ ကြားဖူးခဲ့ပြီး၊ ထာဝရသခင်ကြီး အောက်ရှိ သူများ သေမင်း နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ပါက အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး အလွန် နည်းပါးကြောင်းနှင့် ပို၍ ထိတ်လန့်လေလေ၊ ပို၍ ကမောက်ကမ ဖြစ်လေလေ၊ ပို၍ အန္တရာယ် များလေလေ ဖြစ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ အကဲခတ်နိုင်မှသာ အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိကြောင်း သိရှိထားလေသည်။

မြို့ထဲတွင် ဝေဝါးနေသော လူရိပ်များ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ထို့နောက် မျက်နှာမဲ့လူရိပ် အဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ဤမျက်နှာမဲ့လူရိပ် လုံးဝ ပီပြင်သွားပြီးနောက်တွင်မူ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် ရှိလာသည့်အလား ဖြစ်လာပြီး ယခင်ကလို လွင့်မျောနေသည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်း ချတိုင်း ခြေသံများပင် ကြားလာရတော့သည်။

လုမိသားစု အဘိုးအို နှင့် အခြားသူများလည်း ဤအပြောင်းအလဲကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။

"အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် ရှိလာပြီ...။"

လုချန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ယခင်က ထိုဝေဝါးနေသော လူရိပ်များကို မည်သို့ပင် တိုက်ခိုက်စေကာမူ အကျိုးမရှိဘဲ လုရှီယွင်၏ နည်းလမ်းများပင် အကျိုးမသက်ရောက်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ပြောင်းလဲသွားသော မျက်နှာမပါသည့် လူရိပ်များမှာ ကြည့်ရသည်မှာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသော်လည်း ပုံရိပ်ယောင် အခြေအနေ မဟုတ်တော့ဘဲ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် ရှိလာပြီ ဆိုသည်မှာ ဤအရာများကို သတ်ဖြတ်၍ ရနိုင်လောက်ပြီ ဟု ဆိုလိုခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"သတိလက်လွတ် မလှုပ်ရှားကြနဲ့ဦး။"

လုရှီယွင် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သေမင်း နယ်မြေဆိုတာ မင်းတို့ ထင်ထားတာနဲ့ မတူဘူး... သေမင်း နယ်မြေတိုင်းက တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်ပြီး ဒီမျက်နှာမပါတဲ့ လူရိပ်တွေက သေမင်း နယ်မြေ ရဲ့ တာအို စည်းမျဉ်း တွေကနေ ပြောင်းလဲလာတဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲ... သက်ရှိ သတ္တဝါတွေ မဟုတ်ဘူး။"

လုရှီယွင် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မျက်နှာမဲ့လူရိပ် ပို၍ ပို၍ များပြားလာပြီး ထို့နောက် နောက်ဆုံးတွင် မျက်နှာမပါသော လူရိပ်တစ်ခုက သစ်သားအိမ် တစ်အိမ်၏ တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုတံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ယခင်က ထိုဝေဝါးနေသော လူရိပ်များမှာ နံရံများကို မဖြတ်ကျော်နိုင်သလို တံခါးများကိုလည်း မဖြတ်ကျော်နိုင်ဘဲ တံခါးရှေ့တွင် တစ်ခေါက်လောက် လှည့်ပတ်ပြီးနောက် ထွက်သွားတတ်ကြလေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် ရှိလာသော မျက်နှာမပါသည့် လူရိပ်များကမူ ထိုသစ်သားအိမ်၏ တံခါးကို ရုတ်တရက် တွန်းလိုက်တော့သည်။

"ကျွိ..."

တံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်သွားသော်လည်း အတွင်းဘက်မှ သစ်သားတုံးဖြင့် ခုခံထားသဖြင့် လုံးဝ ပွင့်မလာပေ။

မျက်နှာမပါသော လူရိပ်မှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး လက်ကို ဆန့်ကာ တံခါးကို ဖိထားပြီး မငြီးမငြူ တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် ဆက်တိုက် တွန်းနေကာ၊ တွန်းသည့် အရှိန်မှာလည်း ပို၍ ပို၍ မြန်ဆန်လာသဖြင့် တံခါး တစ်ခုလုံး အဆက်မပြတ် လှုပ်ခါနေတော့သည်။

"အား... အား... အား..."

အိမ်ထဲမှ အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအော်ဟစ်သံက မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ မဖြစ်ပေါ်စေဘဲ လမ်းမပေါ်တွင် လှည့်လည် သွားလာနေသော မျက်နှာမပါသည့် လူရိပ်များမှာလည်း လုံးဝ မကြားရသည့်အလား အခြား မျက်နှာမဲ့လူရိပ် ထပ်မံ ရောက်ရှိမလာကြပေ။

"အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူး ထင်တယ်...။"

လုမိသားစု အဘိုးအို မျက်နှာ ဆိုးရွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤမျက်နှာမဲ့လူရိပ်မှာ ပြင်ပ ကမ္ဘာကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိပုံရပြီး မမြင်ရသလို မကြားရသော်လည်း၊ အကယ်၍ ဤမျက်နှာမဲ့လူရိပ်နှင့် အသက်ရှင်နေသူများ ထိတွေ့မိပါက ကောင်းသည့်ကိစ္စ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။

လုရှီယွင်သည် အဆက်မပြတ် တံခါးတွန်းနေသော ထိုမျက်နှာမပါသည့် လူရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမလည်း ဤအချက်ကို သတိထားမိလေသည်။

"ဘုန်း..."

သူမ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လက်ညှိုး တစ်ချက် ထောက်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ကျဆင်းသွားပြီး ထိုမျက်နှာမပါသော လူရိပ်ကို တိုက်ရိုက် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ၊ ချက်ချင်းပင် ထိုလူရိပ်ကို ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေတော့သည်။

ဤမျက်နှာမဲ့လူရိပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖယ်ရှားပစ်၍ ရနိုင်ပြီး ယခင်က ဝေဝါးနေသော လူရိပ်များလောက် မခက်ခဲကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊ လုမိသားစု အဘိုးအို နှင့် အခြားသူများ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဝမ်းသာသွားကြတော့သည်။

သို့သော် သူတို့ မဝမ်းသာလိုက်ရခင်မှာပင်...

စောစောကမှ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော မျက်နှာမပါသည့် လူရိပ်မှာ နောက်တစ်ခဏတွင် လေဟာနယ်မှနေ၍ ရုတ်တရက် ပြန်လည် စုစည်းလာပြီး ထိုသစ်သားအိမ်၏ တံခါးရှေ့တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ထိုဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ မရှိဘဲ မျက်နှာ အစိတ်အပိုင်းများလည်း မရှိသလို၊ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လုရှီယွင်ကိုလည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြဘဲ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သည့်အလား လက်ကို ဆန့်ကာ ရှေ့သို့ တံခါးကို ဆက်လက် တွန်းနေတော့သည်။

ထိုသစ်သားတံခါးမှာ မူလကတည်းက အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ဆက်တိုက် အပြင်းအထန် တွန်းခံရသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သစ်သားတုံးမှာ ရုတ်တရက် ကျိုးသွားတော့သည်။

သစ်သားတံခါး ချက်ချင်း ပွင့်သွားတော့သည်။

မျက်နှာမပါသော လူရိပ်မှာ အိမ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

အိမ်ထဲမှ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အမျိုးသမီး တစ်ဦးက ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်ကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ထွက်ပြေးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြတင်းပေါက်တွင် ညပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လုရှီယွင် ရှေ့သို့ လက်ညှိုး တစ်ချက် ထောက်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ကျဆင်းသွားပြီး အိမ်ခေါင်မိုးကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားကာ၊ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသော မျက်နှာမပါသည့် လူရိပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ တွင်။

မျက်နှာမပါသော လူရိပ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြတင်းပေါက်တွင် ညပ်နေသော အမျိုးသမီးကို ထိတွေ့သွားတော့သည်။

အမျိုးသမီး တစ်ကိုယ်လုံး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း တောင့်တင်းသွားပြီး ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာများ အားလုံး မျက်နှာပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားကာ၊ ထို့နောက် တစ်ကိုယ်လုံး ပုံရိပ်ယောင်အလား တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

သူမကို ထိတွေ့ခဲ့သော ထိုမျက်နှာမပါသည့် လူရိပ်၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပုံပျက်လာပြီး၊ ပုံပျက်နေသော အစိတ်အပိုင်းမှာ မျက်နှာ၏ ညာဘက် အပေါ်ထောင့်တွင်သာ ဖြစ်ကာ တဖြည်းဖြည်း မျက်လုံး တစ်လုံး အဖြစ် ပြောင်းလဲလာတော့သည်။

ဤမျက်လုံး တစ်လုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပီပြင်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပွင့်လာကာ အမည်းရောင် မျက်ဆန်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားသည့်အလား ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ အိမ်ခေါင်မိုးရှိ အပေါက်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေသော လုရှီယွင် နှင့် လုမိသားစု အဘိုးအို တို့ကို တိုက်ရိုက် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့သည်။

မျက်နှာမပါသော လူရိပ်မှာ မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းရှိသော လူရိပ် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ တစ်လုံးတည်းသော မျက်လုံးထဲတွင် လူသားများနှင့် ဆင်တူသော မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မှုနှင့် ခံစားချက် ကင်းမဲ့မှုများသာ ရှိနေကာ၊ ကောင်းကင်ယံရှိ လုရှီယွင် တို့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြား မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိတော့ဘဲ အိမ်ထဲကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ အိမ်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာတော့သည်။

ထို့နောက် ထိုမျက်လုံးက လှည့်ပတ်သွားပြီး အခြား အိမ်များကို ကြည့်ကာ အခြား အိမ်များဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံး၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် တံခါးများကို ထုရိုက် တွန်းဖွင့်နေသော အသံများ "ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း..." ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မြို့တစ်ခုလုံးတွင် ပြန့်နှံ့နေသော မျက်နှာမပါသည့် လူရိပ်များက အိမ်တိုင်း အိမ်တိုင်း၏ တံခါးများကို စတင် ခေါက်နေကြတော့သည်။

"သူတို့ကို တားကြ။"

လုရှီယွင် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ထာဝရသခင်ကြီး မဟုတ်သဖြင့် အရာအားလုံး၏ အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ယခု ဖြစ်ပေါ်နေသော အပြောင်းအလဲများကို ကြည့်ပြီး ကိစ္စ အချို့ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမျက်နှာမဲ့လူရိပ်မှာ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် ရှိလာပြီး လက်ရှိ လောကထဲသို့ ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့သည် ဝိညာဉ်လောက မှ လုံးဝ ကူးဖြတ်လာနိုင်ခြင်း မရှိသေးဘဲ အချို့အရာများ လိုအပ်နေသေးပုံ ရသည်။

ထိုမြို့ထဲရှိ အသက်ရှင်နေသော လူများမှာ သူတို့ လိုအပ်နေသော အရာများ ပင်ဖြစ်သည်။

မြို့ထဲရှိ အသက်ရှင်နေသော လူများကို ဝါးမျိုပြီး ထိုလူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို လုယူနိုင်မှသာ သူတို့သည် လက်ရှိ လောကနှင့် ပိုမို နီးစပ်လာမည် ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ သူတို့သာ ဝိညာဉ်လောက မှနေ၍ ဤနေရာသို့ လုံးဝ ရောက်ရှိလာမည် ဆိုပါက စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေများ ပေါ်ထွက်လာလောက်ပေသည်။

"ဝုန်း..."

လုရှီယွင် ရှေ့သို့ လက်ညှိုး တစ်ချက် ထောက်လိုက်ရာ သူမ၏ အရှေ့တွင် လွင့်မျောနေသော ခရမ်းရောင် ခေါင်းလောင်းငယ်လေး မှ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော လှိုင်းဂယက် တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် မျက်နှာမပါသော လူရိပ် ထောင်ချီ၍ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ တွင်...

သူတို့သည် မည်သည့် ဒဏ်ရာမျှ မရခဲ့သည့်အလား နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာကြပြန်သည်။

"မြန်မြန် တိုက်ခိုက်ကြ။"

လုမိသားစု အဘိုးအိုမှာ အံ့အားသင့် သံသယ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လုရှီယွင်၏ စကားကို လုံးဝ မသံသယ မဖြစ်ဘဲ ချက်ချင်းပင် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေထဲသို့ လက်ဝါး တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ လမ်းမပေါ်တွင် လှည့်လည် သွားလာနေသော မျက်နှာမပါသည့် လူရိပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း အမှုန့်ဖြစ်သွားစေပြီး တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပြိုကွဲ ပျောက်ကွယ်သွားစေတော့သည်။

လုရှီယွင် နှင့် လုမိသားစု အဘိုးအို တို့ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်ကို မြင်ပြီးနောက် လုချန် နှင့် အခြားသူများလည်း ဤအချိန်တွင် အခြား ကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အသီးသီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ကြကာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြေးထွက်သွားကြပြီး၊ ထိုမျက်နှာမဲ့လူရိပ်ကို စတင် တားဆီးကြတော့သည်။

"ရွှီး... ရွှီး..."

ပျံသန်းနေသော ဓားများစွာ လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး လမ်းမပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ပျံသန်းနေကာ မျက်နှာမပါသော လူရိပ် တစ်ခုပြီး တစ်ခုကို ခန္ဓာကိုယ်များ ပြိုကွဲသွားအောင် ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်ကြပြီး၊ အလင်းတန်း အချို့ကလည်း လေဟာနယ်ကို ထိုးဖောက်ကာ မျက်နှာမဲ့လူရိပ်ကို ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ကြသည်။

ထိုအထဲတွင် လုရှီယွင် ပြသလိုက်သော စွမ်းအားမှာ အံ့အားသင့်စရာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပြီး၊ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ နင်ဖုန်းမြို့၏ အလယ်ဗဟို ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေပြီး ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် ဖြာထွက်နေကာ၊ အလင်းတန်း ရောက်ရှိသွားသော နေရာတိုင်းတွင် မျက်နှာမပါသော လူရိပ် ထောင်သောင်းချီ၍ ချက်ချင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

ခဏတာမျှ။

မြို့ထဲရှိ လူအများအပြားမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားကြတော့သည်။

"အဲဒါ ရှီယွင် နတ်သမီးလား... လုမိသားစုရဲ့ ဒုတိယ သခင်မလေး...။"

လူတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

လုရှီယွင်၏ နာမည်မှာ ယခုအခါ တာယွမ် နှင့် နန်လီ တွင် ကျော်ကြားနေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ဝူရှန်းနယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင်ပင် သူမ၏ စွမ်းအားမှာ ထိပ်ဆုံး ဆယ်ယောက် စာရင်းတွင် ပါဝင်နိုင်လေသည်။

သေချာတာပေါ့၊ အရေးကြီးဆုံးမှာ သူမ၏ အဆင့်အတန်း ပင်ဖြစ်သည်။ ဝူရှန်းနယ်မြေ၏ တစ်ပါးတည်းသော ထာဝရသခင်ကြီး ဘေးနားရှိ အလုပ်အကျွေးပြုသူ ဖြစ်ပြီး၊ သူမ ပေါ်လာတိုင်း ချန်မု၏ အမိန့်တော်များ ပါလာလေ့ ရှိသဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာမှ မည်သူကမျှ မလွန်ဆန်ရဲကြပေ။

လုရှီယွင် တစ်ယောက်တည်းဖြင့် နင်ဖုန်းမြို့၏ ဧရိယာ အများအပြားကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်လေသည်။

ထိုမျက်နှာမဲ့လူရိပ်မှာ သေဆုံးခြင်း မရှိဘဲ ပြန်လည် ရှင်သန်လာနိုင်သော်လည်း၊ အဆက်မပြတ် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခံနေရသဖြင့် မြို့ထဲရှိ သာမန် ပြည်သူများထံသို့ မချဉ်းကပ်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို လုယူကာ လက်ရှိ လောကသို့ ရောက်ရှိလာရန် အခွင့်အရေး မရနိုင်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မြို့ထဲတွင် ဝေဝါးနေသော လူရိပ်များမှ မျက်နှာမပါသည့် လူရိပ်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာသူများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပို၍ ပို၍ များပြားလာကာ၊ အစပိုင်းတွင် ထောင်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိရာမှ တဖြည်းဖြည်း သောင်းဂဏန်း အထိ ရောက်ရှိလာပြီး မြို့ထဲရှိ နေရာအနှံ့တွင် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

မျက်နှာမဲ့လူရိပ် ပိုမို များပြားလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် လုရှီယွင် ဘက်တွင် မည်သည့် မျက်နှာအမူအရာ အပြောင်းအလဲမျှ မရှိဘဲ အရပ်လေးမျက်နှာကို ဆက်လက် ဖိနှိပ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လုမိသားစု အဘိုးအို ကမူ ဖိအားများ စတင် ခံစားလာရတော့သည်။

သူ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အသံမှာ နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"လုမိသားစုက အဆင့် ၅ အထက် သိုင်းသမားတွေ အားလုံး ထွက်တိုက်ကြ။"

"ငါက လုမိသားစုက လုထိုက်ဖျင် ပါ... မြို့ထဲက အဆင့် ၅ အထက် သိုင်းသမားတွေ အားလုံး ငါနဲ့ အတူတူ ထွက်တိုက်ပေးကြပါ... အခုက အသက်ရှင်ခြင်း သေဆုံးခြင်း ရင်ဆိုင်ရမယ့် အချိန်မို့ အားလုံး လက်တွဲ ကူညီပေးကြပါ။"

ပထမ စကားတစ်ခွန်း အဆုံးတွင် လုမိသားစုမှ သိုင်းသမား အများအပြား ချက်ချင်း အမိန့်နာခံကာ လုအိမ်တော်မှ ထွက်လာကြပြီး နေရာအနှံ့သို့ ပြေးလွှားကာ မြို့ထဲတွင် လှည့်လည် သွားလာနေသော မျက်နှာမပါသည့် လူရိပ်များကို သတ်ဖြတ်ကြတော့သည်။

ဒုတိယ စကားတစ်ခွန်း အဆုံးတွင် မြို့ထဲမှလည်း တဖြည်းဖြည်း တုံ့ပြန်မှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သိုင်းသမား အများအပြား အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ထွက်လာကြကာ လုမိသားစုမှ သိုင်းသမားများနှင့် အတူတကွ မြို့ထဲရှိ မျက်နှာမပါသည့် လူရိပ်များကို စတင် ရှင်းလင်းကြတော့သည်။

ဤမျက်နှာမဲ့လူရိပ်မှာ ရုပ်ရည် ထူးဆန်းပြီး တိုက်ရိုက် ထိတွေ့၍ မရကာ အဆက်မပြတ် ပြန်လည် ရှင်သန်နိုင်သည်မှ လွဲ၍ အခြား အပိုင်းများတွင် သာမန်လူများနှင့် သိပ်ပြီး ကွာခြားမှု မရှိသဖြင့်၊ အဆင့် ၅ အထက် သိုင်းသမားများ အားလုံးနီးပါး တစ်ချက်တည်းဖြင့် အများအပြားကို သတ်ဖြတ်နိုင်ကြရာ တဖြည်းဖြည်းဖြင့် မျက်နှာမဲ့လူရိပ်ကို ပြန်လည် ဖိနှိပ်လာနိုင်တော့သည်။

သို့သော်...

လုရှီယွင် မှာမူ လွယ်ကူမှု မရှိတော့ဘဲ မျက်နှာ ပိုမို လေးနက်လာတော့သည်။

သူမသည် ထာဝရသခင်ကြီး မဟုတ်သဖြင့် အဆုံးအစမရှိသော စစ်မှန်သည့် စွမ်းအင်များ မရှိပေ။ ယခု လက်ရှိ ကုန်ဆုံးမှုများကို ခံနိုင်ရည် ရှိသေးပြီး အချိန်တို အတွင်း ပြဿနာ မရှိနိုင်သော်လည်း၊ အကယ်၍ နာရီအနည်းငယ် သို့မဟုတ် တစ်ရက် နှစ်ရက်ခန့် ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေရမည် ဆိုပါက သူမ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုဖြင့်ပင် စစ်မှန်သည့် စွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ခမ်းသွားလောက်ပေမည်။

ထို့အပြင် အရေးကြီးဆုံး အချက်မှာ မျက်နှာမဲ့လူရိပ်မှာ အဆက်မပြတ် ပြန်လည် ရှင်သန်လာနိုင်သဖြင့် မြို့ထဲရှိ မျက်နှာမပါသော လူရိပ် အရေအတွက်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် လျော့ကျသွားခြင်း မရှိဘဲ၊ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ပို၍ များပြားလာနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

နာရီဝက် အတွင်းမှာပင် လူတစ်သိန်း နီးပါး အထိ တိုးပွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော သတင်းကောင်းမှာ ဤမျက်နှာမဲ့လူရိပ် အားလုံးမှာ သာမန်လူများနှင့် သိပ်ပြီး ကွာခြားမှု မရှိခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ မျက်လုံး တစ်လုံး ပွင့်လာသော တစ်လုံးတည်းသော မျက်လုံးရှင် လူရိပ်မှာ အနည်းငယ် ပိုမို အစွမ်းထက်သော်လည်း အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။

"ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင်တော့ မလွယ်ဘူး ထင်တယ်...။"

လုရှီယွင် ၏ စိတ်နှလုံးများ တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာတော့သည်။

အကယ်၍ ဤမြို့ထဲတွင် သာမန် ပြည်သူများ မရှိဘဲ သူမ နှင့် လုမိသားစု အဘိုးအို တို့သာ ရှိမည်ဆိုပါက ပျံသန်းခြင်းပင် မပြုလုပ်နိုင်သော ဤမျက်နှာမပါသည့် လူရိပ်များမှာ သူတို့ကို လုံးဝ ထိတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် နင်ဖုန်းမြို့တွင် သာမန် ပြည်သူ သန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး အကယ်၍ အားလုံး မျက်နှာမဲ့လူရိပ်၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပါက၊ ဤမျက်နှာမဲ့လူရိပ် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာမည်ကို မည်သူကမျှ မသိနိုင်ပေ။

မျက်နှာမဲ့လူရိပ်ကို မဖြေရှင်းနိုင်ပေ။

ဒါဆိုရင် အဲဒီ သာမန် ပြည်သူတွေကို ဖြေရှင်းရမှာလား။

လုရှီယွင် မျက်မှောင် တင်းတင်း ကြုတ်သွားသည်။ သူမသည် ကြင်နာတတ်သူ တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ တစ်ခါက ချန်မု၏ အမိန့်တော်ကို နာခံကာ မျိုးနွယ်စုကြီး တစ်ခုကို အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးပြီး သွေးချောင်းစီးအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးလေသည်။

ယခုအခါ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာ ရှိပုံရသည်။ တစ်ခုက ဤအတိုင်း ဆက်လက် တောင့်ခံနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့သည့် အချိန်အထိ စောင့်ကာ၊ လူတိုင်း ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားပြီး နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံး သေမင်းမြို့တော် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေရန် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုမှာ ယခု ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ပြီး လူအများစုကို အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ကာ လူအနည်းငယ်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့ရန် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေတွင်ပင် သူမသည် လူအနည်းငယ်၏ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုစလုံးမှာ ကောင်းမွန်သော လမ်းကြောင်းများ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

လုရှီယွင် ၏ အကြည့်များက နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အကယ်၍ ချန်မု ၏ နောက်သို့ စတင် လိုက်ပါခါစ အချိန်က သူမသာ ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော ရွေးချယ်မှုကို လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ယခု လက်ရှိ သူမ အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"..."

လုရှီယွင် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ နှုတ်ခမ်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အသံလှိုင်း တစ်ခုက လုမိသားစု အဘိုးအို ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

မျက်နှာမဲ့လူရိပ်ကို အဆက်မပြတ် သတ်ဖြတ်နေသော လုမိသားစု အဘိုးအို မှာ လုရှီယွင် ၏ အသံလှိုင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းသွားပြီး မျက်နှာ ချက်ချင်း လေးနက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မှာလား။"

"နောက်ထပ် နာရီဝက်လောက် ထပ်တောင့်ခံနိုင်သေးတယ်။"

လုရှီယွင် ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နာရီဝက် နေလို့ အခြေအနေက ဆက်ပြီး ဆိုးလာနေသေးရင် ဒီရွေးချယ်မှုကို မဖြစ်မနေ လုပ်ရတော့မယ်... ဒါမှ မဟုတ်ရင် အားလုံး သေကြရလိမ့်မယ်။"

လုမိသားစု အဘိုးအို အနည်းငယ် အံကြိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ် ဆိုရင်တော့ ငါပဲ လုပ်ပါ့မယ်... အပြစ်တွေ အားလုံး ငါပဲ ခံယူပါ့မယ်။"

လူသန်းပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက လုရှီယွင် ၏ အနာဂတ် တာအိုလမ်းစဉ် အပေါ် သေချာပေါက် သက်ရောက်မှု ရှိမည်ဖြစ်ရာ၊ သူသည် ဤသက်ရောက်မှုများကို လုရှီယွင် အပေါ် မကျရောက်စေနိုင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခု လုမိသားစု အနေဖြင့် တိုးတက်ခြင်း၊ ဆုတ်ယုတ်ခြင်း အားလုံးမှာ လုရှီယွင် တစ်ယောက်တည်း အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသောကြောင့် ပင်။

ထို့အပြင် သူက လုရှီယွင် ထံ စာရေး အကူအညီ တောင်းခဲ့သဖြင့် လုရှီယွင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိလာရခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

အစကတည်းက မှားယွင်းခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က နင်ဖုန်းမြို့ကို တိုက်ရိုက် စွန့်လွှတ်ပြီး မြို့လုံးကျွတ် ပြောင်းရွှေ့ခဲ့မည် ဆိုပါက ယခုကဲ့သို့ ကိစ္စများ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ သူ မှားယွင်းသော အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့သဖြင့် သူ ကိုယ်တိုင်သာ တာဝန်ယူသင့်ပေသည်။

လုရှီယွင် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံမှာလည်း မှောင်မိုက်နေပြီး အမည်းရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ လရောင်နှင့် ကြယ်ရောင် အနည်းငယ်မျှပင် မမြင်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

ကျင့်ကြံမှု အားနည်းနေသေးလို့ပဲ။

အကယ်၍ သူမတွင် ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှု ရှိမည်ဆိုပါက ထိုအတားအဆီးကို ချိုးဖျက်နိုင်လောက်ပြီး သူမ ကိုယ်တိုင် ထွက်သွားနိုင်ရုံသာမက အခြားသူများကိုပါ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်လောက်ပေသည်။

သို့သော် ယခု ဝူရှန်းနယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် ကျင့်ကြံမှု ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူမှာ နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိလေသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်မှာ မူလက သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး တာအိုလမ်းစဉ်သို့ ကူးပြောင်းကာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ၊ နောက်တစ်ယောက်မှာမူ တာအိုခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းတွင် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိခဲ့သော နင်ချန် ပင်ဖြစ်သည်။

ထာဝရသခင်ကြီး ဆိုလျှင်တော့ ယခုအချိန်အထိ ချန်မု တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသေးလေသည်။

သို့သော် ချန်မု မှာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဤနေရာမှ ကိစ္စများကို သိလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

မကြာမီ။

လုရှီယွင် အတွေးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မြို့ထဲရှိ ထိုမျက်နှာမဲ့လူရိပ်ကို ဆက်လက် သတ်ဖြတ်နေတော့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မျက်နှာမပါသော လူရိပ် အရေအတွက်မှာ ပို၍ ပို၍ များပြားလာပြီး တဖြည်းဖြည်း လူတစ်သိန်း နီးပါး အထိ ရောက်ရှိလာကာ၊ ဤမျှလောက် များပြားသော မျက်နှာမပါသည့် လူရိပ်များကို အဆက်မပြတ် သတ်ဖြတ်နေရသဖြင့် လုရှီယွင် ပင်လျှင် တဖြည်းဖြည်း ဖိအားများ ခံစားလာရတော့သည်။

ထောင့်အချို့ နေရာများတွင်ဆိုလျှင် အခြေအနေများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

"ကြည့်ရတာ ဒီနည်းလမ်းပဲ ရှိတော့မယ် ထင်တယ်...။"

လုမိသားစု အဘိုးအို ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

သူသည် ရှေးရိုးစွဲသူ တစ်ယောက် မဟုတ်သလို ကြင်နာတတ်သူ တစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် နင်ဖုန်းမြို့ကို သူ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အုပ်ချုပ်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် လုရှီယွင် ၏ ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦး အနေဖြင့် မြို့တစ်မြို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လှပြီး မြို့တစ်မြို့တွင် လူသန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေလျှင်တောင်မှ အချိန်အများကြီး ယူရမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း။

လုမိသားစု အဘိုးအို က အံကြိတ်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင်...

အမည်းရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကောင်းကင်ယံတွင် သွေးရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုသွေးရောင် အလင်းတန်းမှာ အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံမှ လေဟာနယ်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ ရောက်ရှိလာပြီး၊ အတွင်းနှင့် အပြင်ကို ခြားနားထားသော အမည်းရောင် ကောင်းကင်ယံကြီး ပင်လျှင် ထိုအလင်းတန်း၏ တောက်ပမှုကို လုံးဝ မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဤသွေးရောင် အလင်းတန်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံကို ဆုတ်ဖြဲကာ နင်ဖုန်းမြို့၏ ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး နင်ဖုန်းမြို့၏ အတွင်းနှင့် အပြင်ကို ခြားနားထားသော အမည်းရောင် ကောင်းကင်ယံကြီး အပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်ရာ၊ အောက်ခြေမမြင်ရလောက်အောင် ကြီးမားလှသည့် ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါ တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင် တစ်ခုလုံး ပြိုကျလာတော့မည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအမည်းရောင် ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ အတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်မျှသာ တောင့်ခံနိုင်လိုက်ကာ ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ ကောင်းကင် တစ်ခုလုံး ထိုသွေးရောင် အလင်းတန်း၏ ဆုတ်ဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

သွေးရောင် အလင်းတန်းမှာ ကောင်းကင်ယံကို ဆုတ်ဖြဲကာ နင်ဖုန်းမြို့ အတွင်းသို့ ကျဆင်းလာပြီး နင်ဖုန်းမြို့၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ကျဆင်းသွားကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားတော့သည်။

"ဘုန်း..."

မြေကြီးပေါ်တွင် အတိုင်းအဆမဲ့သော သွေးရောင် လှိုင်းဂယက်ကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားကာ၊ ဆူနာမီ လှိုင်းတံပိုးကြီး တစ်ခုအလား နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးကို မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

မျက်နှာမဲ့လူရိပ် အားလုံး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ထိုနေရာတွင် တောင့်တင်းသွားကြပြီးနောက် အမှုန့်ဖြစ်အောင် ပြိုကွဲ ပျက်စီးသွားကြတော့သည်။

လုမိသားစု အဘိုးအို နှင့် အခြားသူများ အားလုံး ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကြောင်အမ်းသွားကြတော့သည်။

"အရှင်သခင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်းကနေ ထွက်လာပြီ။"

လုရှီယွင် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ကာ ဝမ်းသာကြည်နူးသည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။