အခန်း ၁၆၀

အခန်း (၁၆၀) မြို့ရွှေ့ခြင်း

ဝူရှန်းနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် သေမင်းတစ်ခု၏ အတားအဆီးကို အလွယ်တကူ ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်ပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြို့ထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသော မျက်နှာမဲ့ လူရိပ် သိန်းနှင့်ချီကို အကုန်အစင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ကာ မြို့ကိုလည်း အနည်းငယ်မျှ မထိခိုက်စေနိုင်သူမှာ တစ်ပါးတည်းသော ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်သည့် ချန်မုသာ ရှိလေသည်။

"ငါ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတဲ့ အချိန်မှာ ပြဿနာ သေးသေးလေး တက်နေပုံ ရတယ်။"

ကောင်းကင်ယံမှ တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမည်းရောင် ညဉ့်ယံကြီးမှာ အလယ်မှနေ၍ နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားပြီး အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ ကောင်းကင်ယံမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာရာ တာယွမ်၏ ကောင်းကင်ဆရာသခင်၊ ထာဝရသခင်ကြီး ချန်မု ပင်ဖြစ်သည်။

"အရှင်သခင်ကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်။"

လုရှီယွင် ချန်မုကို ရိုသေစွာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

ချန်မု တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေချိန်တွင် သူမ သွားရောက် မနှောင့်ယှက်ရဲခဲ့ဘဲ နန်လီသို့ လာချိန်တွင် ချန်မုအတွက် အသံပို့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရုံသာ ဖြစ်ပြီး၊ ချန်မု တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်လာသည်နှင့် ဤဘက်မှ ကိစ္စများကို သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် အနှစ်သုံးဆယ်ခန့် လောကတွင် ပေါ်ထွက်မလာတော့သော်လည်း သေမင်း အသစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ ဝူရှန်းနယ်မြေ တစ်ခုလုံးအတွက် သေးငယ်သော ကိစ္စ မဟုတ်ရာ ချန်မု သေချာပေါက် ရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။

"ထာဝရသခင်ကြီးကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်။"

လုမိသားစု ဘိုးဘေး နှင့် အခြားသူများလည်း ခဏတာ အံ့အားသင့်နေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာကြပြီးနောက် ချန်မုကို ချက်ချင်းပင် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြပြီး၊ မြို့ထဲတွင် မျက်နှာမဲ့ လူရိပ်များကို ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည့် သိုင်းသမား အများအပြားလည်း ပါဝင်လေသည်။

ချန်မုက လုမိသားစု ဘိုးဘေး နှင့် အခြားသူများကို မကြည့်တော့ဘဲ အကြည့်များကို နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားစေသည်။

သူ၏ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသော နေရာတိုင်းတွင် သူ မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းများမှာ လုမိသားစု ဘိုးဘေး နှင့် လုရှီယွင် တို့နှင့်ပင် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေပြီး၊ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ရှုပ်ထွေးနေသော တာအိုအမှတ်အသားများ ယှက်နွှယ်နေကာ ဝိညာဉ်လောက ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ စိမ့်ဝင် ပျံ့နှံ့လာပြီး လက်ရှိ လောကရှိ နင်ဖုန်းမြို့နှင့် ပေါင်းစပ်သွားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဤတာအိုအမှတ်အသားများမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးလှသော်လည်း မြို့တစ်မြို့၏ ဧရိယာကိုသာ ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် ချန်မု အနည်းငယ် ထပ်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤရှုပ်ထွေးနေသော တာအိုအမှတ်အသားများ၏ နိယာမများကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားတော့သည်။

"မင်း ဒီနေရာကို သတိလက်လွတ် မလာသင့်ခဲ့ဘူး။"

ချန်မု လုရှီယွင် ကို လှည့်ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ဒီနေရာမှာ ပေါ်လာတာက ကျိုယီတောင်တန်း၊ ကျောက်စိမ်းဝါးတော တို့လို တာအို နိယာမမျိုးသာ ဆိုရင်... ငါ မရောက်လာခင် မင်း သေသွားလောက်ပြီ။"

ဤနေရာရှိ တာအိုအမှတ်အသားများမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အရာများမှာ သူ မမှားဘူး ဆိုလျှင် အဆက်မပြတ် ပွားများနေသော မျက်နှာမဲ့ လူရိပ်များ ဖြစ်ပြီး၊ ဤမျက်နှာမဲ့ လူရိပ်များမှာ သာမန်လူများနှင့် တူညီနေသော်လည်း တာအိုအမှတ်အသားများ၏ ဖန်တီးမှု ဖြစ်သဖြင့် သီးခြား သက်ရှိများ မဟုတ်ဘဲ သေမင်း တစ်ခုလုံးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေကာ ထာဝရသခင်ကြီး အောက်တွင် မည်သူကမျှ သတ်ဖြတ်၍ မရနိုင်ပေ။

လက်ရှိ လောကမှ အသက်ရှင်နေသူများကို ဝါးမျိုလေလေ ဝိညာဉ်လောက မှ စိမ့်ဝင်လာသော တာအိုအမှတ်အသားများ ပိုမို များပြားလာလေလေ ဖြစ်ပြီး ဤမျက်နှာမဲ့ လူရိပ်များ အသုံးပြုနိုင်သော စွမ်းအားများမှာလည်း ပိုမို အစွမ်းထက်လာမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤမျက်နှာမဲ့ လူရိပ်များကိုသာ နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးရှိ လူသန်းပေါင်းများစွာကို အကုန်အစင် ဝါးမျိုခွင့် ပေးလိုက်မည် ဆိုပါက၊ ဤနေရာမှာ ဝူရှန်းနယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး သေမင်း ဖြစ်လာလောက်ပြီး အခြားသော သေမင်းများထက်ပင် ပိုမို အန္တရာယ် များလာလောက်ပေသည်။

"ခဏတာ စိတ်မြန်သွားပြီး ကိုင်တွယ်တာ အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားပါတယ်... အရှင်သခင် အပြစ်ပေးပါ။"

လုရှီယွင် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ချန်မု ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သေမင်း ဖြစ်ပေါ်လာတာကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတော့ သတိမထားမိတာလည်း သဘာဝကျပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း မှတ်ထားပါ... ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှု မရှိရင် ဘယ်သေမင်းကိုမှ မဝင်ပါနဲ့... ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ရင်တောင်မှ သေမင်းတွေကို သတိလက်လွတ် မဝင်ပါနဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

လုရှီယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ချန်မု အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး နင်ဖုန်းမြို့ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သည်။

နင်ဖုန်းမြို့ အတွင်းတွင် သူ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သော မျက်နှာမဲ့ လူရိပ် သိန်းနှင့်ချီမှာ တစ်ယောက်မှ ပြန်လည် ရှင်သန်မလာတော့ဘဲ အကုန်အစင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လမ်းမပေါ်တွင် ဝေဝါးနေသော လူရိပ် အသစ်များ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြီး ထို့နောက် လေဟာနယ်မှနေ၍ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ မျက်နှာမဲ့ လူရိပ် အသစ်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပြန်သည်။

ချန်မု၏ စွမ်းအားက ဤသေမင်းကို အကြီးအကျယ် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားစေသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

မျက်နှာမဲ့ လူရိပ် အသစ်များ မွေးဖွားလာသည့် အရှိန်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ရာဂဏန်း ထောင်ဂဏန်းခန့် ထွက်ပေါ်လာကာ လမ်းမ အသီးသီးတွင် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လှည့်လည် သွားလာနေကြပြီး၊ နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးကို အပြီးတိုင် ဝါးမျိုရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး လုမိသားစု ဘိုးဘေး နှင့် အခြားသူများ အားလုံး မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး ထိတ်လန့်သည့် အကြည့်များ ပေါ်ထွက်လာကြတော့သည်။

ချန်မု က မျက်နှာမဲ့ လူရိပ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ပြန်လည် မမွေးဖွားလာသော်လည်း၊ ဤသေမင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းလှပြီး ဤမျက်နှာမဲ့ လူရိပ်များက ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာရာ နာရီဝက် အတွင်းမှာပင် လူတစ်သိန်း အထိ ရောက်ရှိသွားနိုင်လောက်ပေသည်။

အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်လာပုံ မရပေ။

သို့သော်လည်း။

ချန်မု ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာ အမူအရာ သိပ်ပြီး ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ၊ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပုံရိပ်ယောင်များ အားလုံးကို ထိုးဖောက် သိမြင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ရာ အဆက်မပြတ် မွေးဖွားလာနေသော မျက်နှာမဲ့ လူရိပ်များကို လုံးဝ မအံ့အားသင့်ပေ။

ချန်မု ဝတ်ရုံလက်စကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပင်လယ်လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား ရိုက်ခတ်သွားပြီး အရှေ့သို့ လွှမ်းမိုးသွားကာ၊ မြို့ထဲရှိ မွေးဖွားလာသော မျက်နှာမဲ့ လူရိပ် ထောင်ပေါင်းများစွာကို နောက်တစ်ကြိမ် အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်။

ချန်မု ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ လေဟာနယ်ဆီသို့ လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကြွစမ်း။"

ပြတ်သားသော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘုန်း..."

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တုန်လှုပ်သွားလောက်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခုနှင့် အတူ နင်ဖုန်းမြို့ အရပ်လေးမျက်နှာရှိ မြို့ရိုးများ အားလုံးတွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး မြေကြီးများလည်း တစ်စစီ ကျိုးပဲ့သွားတော့သည်။

မြို့ရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားသည်နှင့် အတူ နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ထို့နောက် လုမိသားစု ဘိုးဘေး နှင့် အခြားသူများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များ အောက်တွင်၊ မြေကြီးပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း ကြွတက်လာပြီး လေထဲသို့ လွင့်မျောလာတော့သည်။

နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံး။

ချန်မု က အတင်းအဓမ္မ ဆွဲနုတ်လိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်မု၏ ဘေးနားတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါ အလုပ်အကျွေး ပြုခဲ့သော လုရှီယွင် ပင်လျှင် ဤအချိန်တွင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

နင်ဖုန်းမြို့မှာ သိပ်မကြီးမားသော်လည်း လူသန်းပေါင်းများစွာ ရှိသော ခမ်းနားသည့် မြို့ကြီး တစ်မြို့ ဖြစ်ရာ၊ ယခုကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်မှ ဆွဲနုတ်ခံလိုက်ရခြင်းမှာ ကြီးမားသော တောင်တန်းကြီး တစ်ခုကို ဆွဲနုတ်လိုက်သည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များက ချန်မု မြို့တော်တွင် ထာဝရသခင်ကြီး အများအပြားကို အရပ်လေးမျက်နှာ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ တောင်များကို ရွှေ့ပြောင်းပြီး ပင်လယ်များကို ဖို့ပစ်နိုင်သော နတ်ဘုရားများ၏ တန်ခိုးစွမ်းရည်မှာ လူကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေတော့သည်။

"သွားစမ်း။"

ချန်မု နင်ဖုန်းမြို့ တစ်ခုလုံးကို ဆွဲနုတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာအမူအရာ မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ မရှိဘဲ ရှေ့သို့ လေဟာနယ်ကို တွန်းလိုက်ရာ၊ ဤခမ်းနားလှသော မြို့ကြီးမှာ အရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော အမည်းရောင် ကောင်းကင်ယံကြီးကို အတင်းအဓမ္မ ဝင်တိုက်ကာ လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် အရှေ့ဘက်သို့ မိုင်အနည်းငယ်ခန့် ပျံသန်းသွားကာ၊ ကျယ်လောင်လှသော မြေကြီးတုန်ဟည်းသံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

အနောက်ဘက်တွင်။

နင်ဖုန်းမြို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာတွင် ချိုင့်ဝင်နေသော ကျင်းနက်ကြီး တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ နင်ဖုန်းမြို့နှင့် အလွန် တူညီသော်လည်း အနည်းငယ် ဝေဝါးပြီး ပုံပျက်နေသော မြို့တစ်မြို့ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

မြို့ထဲတွင် မျက်နှာမဲ့ လူရိပ်များ တစ်ခုပြီး တစ်ခု အဆက်မပြတ် မွေးဖွားလာနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မြို့ထဲတွင် လှည့်လည် သွားလာနေကြလေသည်။

ချန်မု ခေါင်းလှည့်ကာ ထိုဝေဝါးနေသော မြို့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူ ခွဲဖြတ်လိုက်သော အမည်းရောင် ကောင်းကင်ယံကြီးက ထိုဝေဝါးနေသော မြို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားသည့် အချိန်ရောက်မှသာ အကြည့်များကို အနည်းငယ် ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။

"နောက်ဆိုရင် ဒီနေရာက ဝူရှန်းနယ်မြေရဲ့ ဆယ့်ခုနစ်ခုမြောက် သေမင်း ဖြစ်သွားပြီ... မျက်နှာမဲ့မြို့ လို့ ခေါ်သင့်တယ်။"

ချန်မု ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

လုရှီယွင် ချန်မု၏ ဘေးနားသို့ ရောက်လာပြီး မူလက နင်ဖုန်းမြို့ ရှိခဲ့သော နေရာကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ကာ သက်ပြင်းပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်မိသည်။ သေမင်း အသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

လုမိသားစု ဘိုးဘေး နှင့် နင်ဖုန်းမြို့မှ သိုင်းသမား အများအပြားမှာမူ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သေမင်းထဲမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်ခြင်းမှာ သေမင်းတံခါးဝသို့ တစ်ခေါက် ရောက်သွားခြင်းနှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားပေ။

"ဝိညာဉ်လောက... ဆိုတာ တကယ်ပဲ ဘယ်လို နေရာမျိုးလဲ... စိမ့်ဝင်လာတာလေး တစ်ခုတောင် ဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းနေတာ...။"

လုမိသားစု ဘိုးဘေး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အခြားသော သိုင်းသမား အချို့လည်း စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေကြပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဝိညာဉ်လောက ဆိုသည်မှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေပြီး လက်ရှိ လောက၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေကြောင်း တွေးမိလိုက်တိုင်း ရင်ထဲမှ အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ချန်မု ကဲ့သို့ တောင်များကို ရွှေ့ပြောင်းပြီး ပင်လယ်များကို ဖို့ပစ်နိုင်သော လောကရှိ ထာဝရသခင်ကြီး ပင်လျှင်၊ နင်ဖုန်းမြို့ကို သေမင်းထဲမှ ရွှေ့ထုတ်လာနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး သေမင်းကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် ပင်။

လူတိုင်း၏ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သံများက ချန်မု၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဝိညာဉ်လောက ဟုတ်လား။

ချန်မု အကြည့်များကို အရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်မည် ဆိုပါက၊ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် လူတိုင်း မြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသည့် လောကတစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်ကို တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး မြေကြီးမှာလည်း ခြောက်သွေ့နေကာ ထူးဆန်းသော မျက်နှာမဲ့မြို့မှာ ဤခြောက်သွေ့နေသော မြေကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိနေလေသည်။

တောင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်လျှင် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော သွေးပင်လယ်ကြီး တစ်ခု ရှိပြီး အဆုံးအစကို မမြင်ရဘဲ၊ သွေးပင်လယ်ထဲတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ကြီးမားသော အမည်းရောင် အရိပ်ကြီးများ ဖြတ်ပြေးသွားတတ်လေသည်။

အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်လျှင် ပုံပျက်နေသော တောင်တန်းများ ရှိပြီး ကလေးငယ်များ ရွှံ့ဖြင့် ကစားထားသည့်အလား ပုံစံမျိုးစုံ ဖြစ်နေကာ ရမ်းသန်း ဆက်စပ်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး၊ တောင်တန်း အချို့မှာ ထူးဆန်းသော နည်းလမ်းများဖြင့် လေထဲတွင် ကန့်လန့်ဖြတ် လွင့်မျောနေကြလေသည်။

မြောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်လျှင် မည်မျှ ဝေးကွာသည်အထိ ရှည်လျားနေမှန်း မသိသော ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခု ရှိပြီး၊ အလွန် မှောင်မိုက် နက်ရှိုင်းကာ အောက်ခြေကို မမြင်ရပေ။

...

ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်လောက ပင်ဖြစ်သည်။

ယခင်က ချန်မု မှာ ဝိညာဉ်လောက ကို တိုက်ရိုက် မမြင်နိုင်သေးသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူ၏ အကြည့်များမှာ လက်ရှိ လောက၏ မြူခိုးများကို ထိုးဖောက်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ မျက်နှာပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဝိညာဉ်လောက ၏ မြင်ကွင်းများကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ချန်မု ထင်ထားသည်မှာ ဝိညာဉ်လောက သည် အခြား လေဟာနယ် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လက်ရှိ လောကနှင့် ထပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူ နားလည်လာသည်မှာ ထိုအဆိုမှာ လုံးဝ မမှန်ကန်ဘဲ၊ ပိုမို တိကျသော နားလည်မှုမှာ ဝိညာဉ်လောက သည် လက်ရှိ လောက၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် တည်ရှိပြီး လက်ရှိ လောကနှင့် ခွဲခြား၍ မရအောင် ဆက်စပ်နေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

လောကကြီး တစ်ခုလုံးမှာ တာအိုအမှတ်အသားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ပင်လယ်ကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်ပြီး လက်ရှိ လောကမှာ ပင်လယ်မျက်နှာပြင် အပေါ်ရှိ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်ကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြား ယှက်နွှယ်နေသော တာအိုအမှတ်အသားများမှာ အလွန် နည်းပါးပြီး စည်းကမ်းတကျ ရှိလေသည်။ ဝိညာဉ်လောက မှာမူ ပင်လယ်မျက်နှာပြင် အောက်ရှိ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်ပြီး ပိုမို ကျယ်ပြန့် ကြီးမားကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပိုမို ရှုပ်ထွေးပြီး ထူးဆန်းလှပေသည်။

"ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ဝိညာဉ်လောက ကို မလှုပ်ခတ်နိုင်သေးဘူး။"

ချန်မု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သေမင်းဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်လောက ၏ စိမ့်ဝင်မှု ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်လောက ၏ လက်ရှိ လောကတွင် ထင်ဟပ်မှု လည်း ဖြစ်သည်။

သေမင်း တစ်ခုလုံးကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဆိုလျှင် ဝိညာဉ်လောက တွင် ရှိနေသော ၎င်း၏ ပင်မ အစိတ်အပိုင်းကို လုံးဝ ရိုက်ခွဲပစ်ရမည် ဖြစ်ပြီး၊ တာအိုအမှတ်အသားများ အားလုံးကို အကုန်အစင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မှသာ ဤသေမင်းကို ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်မု ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားဖြင့် ဆိုလျှင် လက်ရှိ လောကတွင် တောင်များကို ရွှေ့ပြောင်းပြီး ပင်လယ်များကို ဖို့ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိကာ မည်သည့် သေမင်းကို မဆို လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း၊ ဝိညာဉ်လောက သို့ ဝင်ရောက်၍ မရနိုင်သလို ဝိညာဉ်လောက ကိုလည်း မလှုပ်ခတ်နိုင်ပေ။

မြင်တော့ မြင်ရသည်။

သို့သော် မလှုပ်ခတ်နိုင်ပေ။

အမည် - ချန်မု

အသက် - ၅၇ နှစ်

အဆင့် - ရွှေရောင်အမြုတေ

စိတ်ဝိညာဉ် - ယင်ဝိညာဉ် အဆင့် ၉၉ (+)

မရဏလောက မန္တန်စစ် - သရဲတစ္ဆေ ငိုကြွေးသံ

ဝိညာဉ်မှတ် - ၄၃၉၆ မှတ်

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကတည်းက ချန်မု၏ စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့်မှာ ယင်ဝိညာဉ် အဆင့် ၉၉ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်း ပင် ယင်ဝိညာဉ် အဆင့်၏ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက် သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဆက်လက်၍ အထက်သို့ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ဆိုသည်မှာ အပြောင်းအလဲ အသစ် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လိုအပ်သော ဝိညာဉ်မှတ်များမှာ တစ်ထောင် မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်သောင်း တိတိ လိုအပ်မည် ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်အထိ စုဆောင်းထားသည်မှာ တစ်ဝက်ပင် မပြည့်သေးပေ။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကတည်းက။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ယင်ဝိညာဉ် အဆင့် ၉၀ သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူသည် ဝိညာဉ်လောက ကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က စိတ်ဝိညာဉ်မှာလည်း ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို အားကောင်းလာကာ၊ ချန်မု ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မည်မျှ အစွမ်းထက်နေပြီ ဆိုသည်ကို အတိအကျ မသိနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာမူ ဤဆယ်စုနှစ်များ အတွင်း ဆဋ္ဌမမြောက် တာအိုအမှတ်အသား ကိုသာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်း ပိုပို၍ ခက်ခဲလာကာ၊ သတ္တမမြောက် ကို ဖန်တီးရန် ဆိုလျှင် အချိန်မှာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ယူရလောက်ပေသည်။

ယခုအခါ ချန်မု ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် တာအိုကပ်ဘေး ဘယ်နှစ်ကြိမ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ကို မသိတော့ပေ။

ဆယ့်ငါးကြိမ်လား။

အကြိမ် နှစ်ဆယ်လား။

သို့သော် အနည်းဆုံး ယခု လက်ရှိ သူ့အနေဖြင့် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များကကဲ့သို့ ထာဝရသခင်ကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်သည့် အခြေအနေမျိုးနှင့် ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရပါက၊ မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဘဲ တိုက်ကွက် တစ်ကွက်တည်းဖြင့် ထာဝရသခင်ကြီး ရာနှင့်ချီ၍ သတ်ဖြတ်နိုင်လောက်ပေသည်။

သို့သော် ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်သော စွမ်းအား၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းများ ရှိနေလျှင်တောင်မှ သူသည် ဝိညာဉ်လောက ကို မလှုပ်ခတ်နိုင်သေးသလို လေဟာနယ် အတားအဆီးကိုလည်း မချိုးဖျက်နိုင်သေးပေ။

စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့် ၉၀ သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူသည် လေဟာနယ် အတားအဆီးကို တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ကြည့်ဖူးလေသည်။

အဆင့် ၉၉ သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကြိုးစားကြည့်ခဲ့သည်။

သို့သော် နှစ်ကြိမ်စလုံး မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ယခုတစ်ကြိမ် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်လာချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပိုင်းတွင် တိုးတက်မှု မရှိသော်လည်း တာအိုအမှတ်အသား ဆဋ္ဌမမြောက်ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သဖြင့် အနည်းငယ်မျှတော့ တိုးတက်လာခဲ့ရာ၊ စောစောက မျက်နှာမဲ့မြို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် စမ်းသပ် ကြိုးစားကြည့်ခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ရလဒ်မှာ မအောင်မြင်ခဲ့ဘဲ သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော စွမ်းအား မည်မျှပင် ပြင်းထန်စေကာမူ ထိုမျက်နှာမဲ့ လူရိပ်များကိုသာ သတ်ဖြတ်နိုင်ပြီး၊ ဝိညာဉ်လောက တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထိုတာအိုအမှတ်အသားများကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခြင်း မရှိသလို ဤသေမင်းကိုလည်း လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"နောက်ဆုံးတော့လည်း အရည်အသွေး ကွာဟချက်ပဲ။"

ချန်မု ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။

နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ထပ်တက်နိုင်မှသာ ထိုနယ်နိမိတ်ကို အမှန်တကယ် ချိုးဖျက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်လောက ကို စစ်မှန်သော လောက ဟုလည်း ခေါ်ဆိုနိုင်လေသည်။

ထာဝရသခင်ကြီးများမှာ ဤအဆင့်ကို ထိတွေ့နိုင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထာဝရသခင်ကြီးများမှာလည်း လူသာ ဖြစ်နေသေးပြီး၊ ကျင့်ကြံထားသော ရွှေရောင်အမြုတေမှာ ဝိညာဉ်လောက တွင် အလွန် သေးငယ်သော အစက်လေး တစ်စက်သာ ဖြစ်ပြီး ထိုနယ်ပယ် အတွင်းသို့ အနည်းငယ်မျှသာ ဝင်ရောက်နိုင်သေးသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

တာအိုအမှတ်အသား ကိုးခုကို ဖန်တီးနိုင်ပြီးနောက် ကိုးခုကို တစ်ခုတည်း အဖြစ် ပေါင်းစပ်ကာ ရွှေရောင်အမြုတေ ထဲမှ တာအိုအနှစ်သာရများဖြင့် ဖန်တီးထားသော စစ်မှန်သည့် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုကို မွေးဖွားနိုင်မှသာ ထိုနယ်ပယ် အတွင်းသို့ အမှန်တကယ် ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ အထက်တွင် လုံးဝ ရပ်တည်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

အဆုံးအစမရှိသော နယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီသည့်တိုင် ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုး တစ်ယောက်မျှ မပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးဘဲ၊ ချန်မု ပင်လျှင် ထိုအဆင့်နှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ်မျှသာ သိရှိထားလေသည်။

ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ဝိညာဉ်လောက သို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်လောက ကို လွှမ်းမိုးနိုင်ကာ၊ ထိုလွှမ်းမိုးမှုများမှာ နှစ်ပေါင်း သိန်းနှင့်ချီ ကြာသည့်တိုင် မပျောက်ကွယ်ဘဲ ကျန်ရစ်နေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လူမျိုးများ ကဲ့သို့ပင်။

သမိုင်းကြောင်း၏ မြစ်ရေပြင်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း နှစ်ပေါင်း သိန်းနှင့်ချီ ကြာသွားလျှင်တောင်မှ၊ ထိုအဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များ ချန်ရစ်ခဲ့သော လွှမ်းမိုးမှုများမှာ ယခုအချိန်အထိ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဝူရှန်းနယ်မြေတွင် တာအိုဆရာများ ရှိနေစေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များကို အပြင်လောကတွင် စစ်မှန်သော ထာဝရနတ်မင်းကြီး များ ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြလေသည်။

စစ်မှန်သော ထာဝရနတ်မင်းကြီး။

ဝိညာဉ်လောက ၏ အရှင်သခင်များ ဖြစ်ပြီး ထာဝရ ရှင်သန်နိုင်ကာ နှစ်တစ်ထောင် တစ်ကြိမ် တာအိုကပ်ဘေး များ မရှိတော့ဘဲ တစ်ပါးချင်းစီတိုင်းမှာ ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီများ ပင်ဖြစ်လေသည်။

ချန်မု သိရှိထားသလောက်တော့ အဆုံးအစမရှိသော နယ်မြေများ၏ အပြင်ဘက်ရှိ အခြားသော နယ်မြေများတွင်သာ ဤအဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များ ရှိလောက်ပေသည်။

"ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ဆင့် ထပ်တက်သွားရင် အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မလား မသိဘူး။"

ချန်မု ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေး ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထို့နောက် မျက်နှာမဲ့မြို့ကို ကြည့်နေသော အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လုရှီယွင် ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ခိုင်းစရာ ကိစ္စ တစ်ခု ရှိတယ်။"

"အရှင်သခင် အမိန့်ရှိပါ။"

လုရှီယွင် ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

ချန်မု က ရိုးရှင်းသော ကိစ္စ တစ်ခုကို ပြောပြလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ သူ ယခင်က မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ထပ်မံ တွေ့ရှိခဲ့သော ဝိညာဉ် တစ်ခု၏ စွဲလမ်းမှု အကြောင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဤဝိညာဉ်များ၏ စွဲလမ်းမှုများကို သူသည် လုရှီယွင် နှင့် လျိုလျန် တို့ကိုသာ လုပ်ဆောင်ရန် လွှဲအပ်ထားလေ့ ရှိပြီး ၎င်းကို သူတို့အတွက် အတွေ့အကြုံ ရယူခြင်း အဖြစ် သတ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ချက်ချင်း သွားလုပ်လိုက်ပါ့မယ်။"

လုရှီယွင် ကြားပြီးနောက် အကြောင်းရင်းကို မမေးတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် အမိန့်နာခံလိုက်သည်။

ချန်မု က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စက မလောပါဘူး... မင်းလည်း ပြန်မလာတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဒီမှာ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စတွေ ရှိရင်လည်း ဖြေရှင်းလိုက်ဦး... ဒီမြို့ထဲက သာမန် ပြည်သူတွေကို မိုင်ရာချီ အဝေးကို ပြောင်းရွှေ့ပေးလိုက်ပါ။"

စကားဆုံးသည်နှင့်။

လုရှီယွင် ထပ်မံ ပြန်ဖြေရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ချန်မု ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ လောကတွင် ပေါ်ထွက်မလာခဲ့သော ချန်မု သည် နန်လီ တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာပြီး သေမင်းကို ရွှေ့ပြောင်းသော ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

တောင်တန်းများ အကြားရှိ ပြိုကျ ပျက်စီးနေသော မြို့ကြီး တစ်မြို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နောက်လူများကို ဤသမိုင်းကြောင်းကို သက်သေခံစေတော့သည်။