အခန်း ၁၈၀

အခန်း (၁၈၀) ကျိ မိသားစု

ရန်နယ်မြေ။

ရန်ရှူဒေသ။

မတ်စောက်ကြမ်းတမ်းသော တောင်ကုန်းငယ်များကြားတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အိမ်ခြေများစွာ တည်ရှိနေပြီး အကြမ်းဖျင်း ကြည့်မည်ဆိုပါက အိမ်ခြေ သောင်းဂဏန်းခန့် ရှိကာ ထိုအထဲမှ အများစုမှာ သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဤမြို့ငယ်လေး၏ အမည်မှာ ကျိကျားမြို့ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် နေထိုင်ကြသော အိမ်ခြေ သောင်းဂဏန်းခန့်ရှိ ပြည်သူများထဲမှ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်မှာ 'ကျိ' ဟူသော မျိုးရိုးနာမည်ကို ခံယူထားကြသည်။

အဝေးရှိ တောင်ထွတ်တစ်ခု၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ချန်မု၏ ပုံရိပ်မှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ အကြည့်များက ထို သာမန်မြို့ငယ်လေးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သာမန်မြို့ငယ်လေးဟု ဆိုရသည်မှာ သိပ်မတိကျလှပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမြို့ငယ်လေးပေါ်တွင် ကျင့်ကြံသူ အချို့ ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထို ကျင့်ကြံသူများ၏ အရေအတွက်မှာ အလွန် နည်းပါးလှပြီး ကျင့်ကြံမှု အဆင့်များမှာလည်း အလွန် နိမ့်ကျကာ အမြင့်ဆုံးမှာ သေမျိုးလွန်အဆင့် ခုနစ် သာ ရှိသေးပြီး အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့် သို့ပင် မရောက်သေးပေ။

"တစ်ခေတ်တစ်ခါက မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မိသားစုကြီးက ဒီလောက်အထိတောင် ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ပြီပဲ"

ချန်မုသည် ကျိကျားမြို့လေးကို အပေါ်မှ စီးမိုးကြည့်ရှုရင်း ပါးစပ်မှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

မှန်ပေသည်။

ဤ ကျိကျားမြို့လေးထဲရှိ ကျိ မျိုးရိုး မိသားစုမှာ ထို ဝူကျိ ထာဝရနတ်မင်း ၏ သွေးသားဆက်ခံသူ မိသားစုကြီး ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သိန်းချီက မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မိသားစုကြီး တစ်ခုအဖြစ် လောကကြီး၏ တစ်ထောင့်တစ်နေရာကို စိုးမိုးခဲ့ဖူးလေသည်။

သို့သော် ဝူကျိ ထာဝရနတ်မင်း သည် ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးပမ်းရင်း ကျရှုံးကာ သေဆုံးပြီး တာအိုလမ်းစဉ် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီးနောက် ဤမိသားစုကြီးမှာလည်း နှစ်ပေါင်း သိန်းချီသော အချိန်ကာလအတွင်း တစ်လှမ်းချင်း ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့ပြီး တောက်ပမှုများမှနေ၍ အဆုံးသတ်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးကိုယ်တိုင် အုပ်စိုးပြီး ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီးများ အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်ခဲ့သော မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ မိသားစုကြီးမှာ ယခုအခါ ပြန့်ကျဲနေသော ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံမှုမှာ အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့် သို့ပင် မရောက်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း။

ချန်မု၏ အမြင်တွင်တော့ ဤသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟုပင် ဆိုရပေမည်။

စစ်မှန်သော ထာဝရနတ်မင်း များသာလျှင် နှစ်ပေါင်း သောင်းချီမှ သိန်းချီတိုင်အောင် မသေမပျောက် တည်ရှိနိုင်ပြီး မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးအနေဖြင့် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ တာအိုကပ်ဘေး အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက ဖြတ်ကျော်နိုင်ပါစေ သက်တမ်းမှာ နှစ်ပေါင်း သောင်းဂဏန်းမျှသာ ရှိလေသည်။

နှစ်ပေါင်း သိန်းချီသော အချိန်ကာလတွင် ထာဝရနတ်မင်း မရှိဘဲ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးတည်းဖြင့် ဤမျှ ကြာရှည်သော အမွေအနှစ်ကို ထိန်းသိမ်းထားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ လုံးဝ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ဆုတ်ယုတ်သွားခြင်းကပင် ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများလှသည်။

ချန်မု၏ အကြည့်များက မြို့လေးပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူသည် အမွေအနှစ်များ ဆုံးရှုံးပြီး အရာအားလုံးနီးပါး ဆုံးရှုံးသွားလောက်အောင် ဆုတ်ယုတ်နေပြီဖြစ်သော ဤ ပျက်စီးနေသည့် မိသားစုကို သေချာစွာ အကဲခတ်နေစဉ် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"အဲဒါက"

ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချန်မု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည့်ဟန် အနည်းငယ် ပေါ်လာပြီးနောက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ သူ တစ်ကိုယ်လုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

...

ကျိကျားမြို့။

မြို့၏ အစွန်အဖျား တစ်နေရာရှိ နိမ့်ပါးသော အိမ်လေးများ ကြားတွင်။

"အဟွတ် အဟွတ်"

ပြင်းထန်သော ချောင်းဆိုးသံ တစ်ခုက အိမ်လေးတစ်လုံးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအသံမှာ အလွန်တရာ အားနည်းကာ အသက်ငင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

အသံလာရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက။

ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်လေးထဲတွင် အသက် ဆယ့်သုံး ဆယ့်လေးနှစ်ခန့် အရွယ် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေး တစ်ဦး ကုတင်ဘေးတွင် ဘေးစောင်း မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးနေမှုကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်လောက်အောင် ပိန်ချုံးနေလေသည်။

မိန်းကလေး၏ မိခင်မှာ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ မိန်းကလေး၏ ကျောပြင်ကို အဆက်မပြတ် ပုတ်ပေးနေပြီး မိန်းကလေး၏ နာကျင်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ မျက်ထောင့်မှ မျက်ရည်များ မဆည်နိုင်အောင် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သူမက "မဆိုးနဲ့တော့ မဆိုးနဲ့တော့ သမီးအဖေ ဆေးသွားခူးတာ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာတော့မှာမို့ နည်းနည်းလေး ထပ်သည်းခံလိုက်ဦး နည်းနည်းလေး ထပ်သည်းခံလိုက်ရင် ရပြီ" ဟု ပါးစပ်မှ အဆက်မပြတ် ပြောနေလေသည်။

သူမ၏ နှစ်သိမ့်မှုက အလုပ်ဖြစ်သွားသည်လား သို့မဟုတ် မိန်းကလေးက ချောင်းဆိုးလွန်း၍ အားအင် ကုန်ခမ်းသွားသည်လား မသိရသော်လည်း မိန်းကလေးမှာ ကုတင်ဘေးတွင် အားယူကာ လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး အားနည်းစွာ အသက်ရှူနေရကာ အသက်ရှူလိုက်တိုင်းမှာ အလွန် ခက်ခဲနေပုံရသည်။

သူမ၏ အမည်မှာ ကျိယွင်ယင်း ဖြစ်ပြီး အမည်လေးမှာ အလွန် နားထောင်ကောင်းကာ စာသင်ပေးသော ဆရာတစ်ဦးက နာမည်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မွေးစကတည်းက လှပပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သဖြင့် မိန်းကလေး ဖြစ်သော်လည်း မိဘ ဘိုးဘွားများ၏ အလွန် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကို ခံရလေသည်။

သို့သော်။

သူမ အသက် ရှစ်နှစ် အရွယ်သို့ ရောက်လာချိန်မှ စတင်ကာ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် လေငန်းမိရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီး ကျိ မိသားစုမှ ဆေးဆရာကို ပင့်ကာ ဆေးဖော်သောက်လိုက်သဖြင့် သက်သာသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤရောဂါမှာ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ဆက်တိုက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး လေငန်းမိခြင်းမှသည် သွေးသားအားနည်းခြင်း နှလုံးမီးအားနည်းခြင်း အထိ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပွားခဲ့ကာ အသက် ရှစ်နှစ်မှစ၍ ဆယ့်တစ်နှစ်အထိ ဆက်တိုက် ဖျားနာနေခဲ့သည်။

ကျိ မိသားစုတွင် ကျင့်ကြံသူများ ရှိနေပြီး သာမန် သေမျိုး မိသားစု သက်သက် မဟုတ်သော်လည်း ကျိယွင်ယင်း တို့ မိသားစုမှာ ကျိ မိသားစုထဲတွင် အလွန် ခေါင်ဖျားသော အကိုင်းအခက် ဆွေမျိုးဝေးလေး တစ်စုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ကျိယွင်ယင်း ၏ ဖခင်က ကျိ မိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို ပင့်ဖိတ်ကာ စစ်ဆေးခိုင်းခဲ့ဖူးသည်။ စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင် ကျိယွင်ယင်း မှာ မွေးရာပါ အားနည်းနေခြင်းဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းမှုကို ဖြည့်ဆည်းရန် အဆင့်မြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဝိညာဉ်ရတနာ များ လိုအပ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဝိညာဉ်ရတနာ များမှာ ကျိ မိသားစုတွင်လည်း အလွန် အဖိုးတန်လှပြီး မိသားစု အတွင်းရှိ အထူးချွန်ဆုံး လူငယ်မျိုးဆက်များကိုသာ ခန္ဓာကိုယ် ဖြည့်ဆည်းရန်နှင့် ကျင့်ကြံမှု မြှင့်တင်ရန် ဆုချီးမြှင့်လေ့ရှိရာ ခေါင်ဖျားသော ဆွေမျိုးဝေး ဖြစ်သည့် ကျိယွင်ယင်း အား ပေးသနားရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယခုအခါ ကျိယွင်ယင်း မှာ အသက် ဆယ့်သုံးနှစ် အရွယ် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

မွေးရာပါ အားနည်းမှုကြောင့် ဆက်တိုက် ဖျားနာနေခဲ့ရပြီး ဤနှစ်တွင်တော့ သူမ လုံးဝ အိပ်ရာထဲ လဲသွားခဲ့တော့သည်။ တစ်နေကုန် ချောင်းအဆက်မပြတ် ဆိုးနေပြီး ကုတင်ပေါ်မှ မဆင်းနိုင်တော့ဘဲ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း နောက်ဆုံး ထွက်သက် တစ်ပေါက်သာ ကျန်တော့သည်အထိ ချောင်းဆိုးကာ အားနည်းနေခဲ့သည်။

ကျိယွင်ယင်း ၏ ဖခင်မှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရှာဖွေသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို အသက်လု ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သာမန် အားဖြည့်ဆေး အချို့ကိုသာ ရရှိခဲ့ပြီး ကျိယွင်ယင်း ၏ ခန္ဓာကိုယ် လိုအပ်ချက်ကို အပြည့်အဝ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

အသက်ရှူသံပင် တိုးညင်းနေပြီဖြစ်သော အားနည်းလွန်းလှသည့် သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ကျိယွင်ယင်း ၏ မိခင်မှာ ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း မျက်ရည်များဖြင့် မျက်နှာသစ်နေရလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

သူမသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ အဆက်မပြတ် ခေါင်းမော့ ကြည့်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

ကျိယွင်ယင်း ၏ ဖခင် ဤတစ်ခေါက် ဆေးသွားခူးသည်မှာ အလွန် ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး သုံးရက်တောင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယခင်က အကြာဆုံး အချိန်မှာ သုံးရက်ဆိုလျှင် ပြန်ရောက်လာတတ်လေသည်။

ရုတ်တရက်။

အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အားအင် အနည်းငယ်မျှ ပြန်လည် ရရှိလာသော ကျိယွင်ယင်း နှင့် ဘေးတွင် ထိုင်နေသော မိခင်ဖြစ်သူတို့မှာ ချက်ချင်း စိတ်အားတက်ကြွသွားကြပြီး တံခါးပေါက် အပြင်ဘက်သို့ အတူတကွ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျိယွင်ယင်း ၏ ဖခင်မှာ အလျင်စလို ခြေလှမ်းများဖြင့် အပြင်ဘက်မှ လျှောက်ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးကွက် အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်မူ အပြုံး အနည်းငယ် ချိတ်ဆွဲထားပြီး "ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဆေးကောင်း တစ်ပင် ရခဲ့ပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားပင် မဆုံးသေးပေ။

ကုတင်ဘေးတွင် ဘေးစောင်း လှဲလျောင်းနေသော ကျိယွင်ယင်း သည် ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသော ဖခင်ဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည့်အလား တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်များ ချက်ချင်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီး လက်မောင်းများလည်း အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ကျိယွင်ယင်း ဖခင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ကုတင်ဘေးသို့ ကပျာကယာ ပြေးသွားကာ သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ အသက်ရှူသံ ရှိနေသေးကြောင်း သတိထားမိလိုက်သဖြင့် ခူးလာခဲ့သော ဆေးကို အမြန်ထုတ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"အဖေ ဆေးသွားကျိုလိုက်ဦးမယ်"

မကြာမီ။

ဆေးကျိုလို့ ပြီးသွားသည်။

ကျိယွင်ယင်း ၏ ဖခင်မှာ ဆေးပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သမီးဖြစ်သူကို တွဲထူကာ ဆေးရည်ကို တိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မည်သို့မျှ တိုက်၍ မရတော့ပေ။

နည်းနည်းလေး တိုက်လိုက်သည်နှင့် ပါးစပ်ဘေးမှနေ၍ အကုန်လုံး ပြန်လျှံကျလာတော့သည်။

ဆေးမဝင်သွားသော်လည်း ကျိယွင်ယင်း မှာ တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ရလာသည်။ ဘာကြောင့်မှန်း မသိရသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရောဂါဝေဒနာများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အားအင် မရှိသေးသော်လည်း မနာကျင်တော့ပေ။

သူမ၏ အသိစိတ်မှာလည်း ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိဖူးလောက်အောင် ကြည်လင်နေပြီး လောင်ကျွမ်းနေသော ကြိုးတစ်ချောင်းကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နေရသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုကြိုးမှာ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး လောင်ကျွမ်းနေပြီး လမ်းဆုံးသို့ ရောက်တော့မည့်ဟန် ပေါက်နေသည်။

သူမ စကားပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ပါးစပ်ဟ၍ မရတော့ပေ။

ဘေးနားတွင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော ဖခင်နှင့် မိခင်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

"ငါ သေတော့မှာလား"

ဟူသော အတွေးတစ်ခု ကျိယွင်ယင်း ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

သေမင်းက ချဉ်းကပ်လာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း အလွန် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားနေရသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူမ၌ မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိတော့ဘဲ နောင်တတရား အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။ ဤလောက၏ ပိုမိုများပြားသော ရှုခင်းများကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဤအချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားရတော့မည် ဖြစ်ခြင်း မိဘများကို ဘာမျှ မကူညီပေးနိုင်ခဲ့ဘဲ မိဘများ၏ ကျေးဇူးကို မဆပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း တို့အတွက် နောင်တရနေမိသည်။

နားထဲတွင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အော်ဟစ်သံကို ခပ်ရေးရေး ကြားနေရသေးသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဤအော်ဟစ်သံများမှာ ဝေဝါးလာပြီး မှေးမှိန်သွားတော့သည်။

ကျိယွင်ယင်း မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။

မျက်စိရှေ့ရှိ လောကကြီးမှာ အမှောင်ထုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားပြီး မိမိ၏ အသိစိတ်မှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာစပြုလာကာ ပြင်ပလောက မှ တစ်စုံတစ်ခု၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားသော အသိစိတ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်မှုနှင့် အထီးကျန်မှုများကိုသာ ခံစားနေရပြီး ထာဝရ အမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့မည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

မည်မျှ ကြာမြင့်သွားမှန်း မသိရပေ။

ရုတ်တရက်။

အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို ကျိယွင်ယင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်တရာ နွေးထွေးသော အလင်းတန်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဘေးနားရှိ အေးစက်မှုများကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ကာ သူမ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရစ်ပတ် လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီး သူမ၏ အသိစိတ်ကို ဆွဲငင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

"ရွှစ်"

တစ်ခဏအတွင်း။

နာကျင်မှု၊ အားနည်းမှု အစရှိသော ခံစားချက် အမျိုးမျိုး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

နားများက အသံများကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ကြားနိုင်လာပြီး ပြင်ပလောက ရှိ အရာအားလုံးကို ထပ်မံ ခံစားနိုင်လာပြန်သည်။

ကျိယွင်ယင်း မှင်သက်သွားပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ မိမိ၏ ကုတင်ရှေ့တွင် မိဘများအပြင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပေါ်လာမှန်း မသိရသော သူစိမ်း လူငယ်လေး တစ်ဦး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို လူငယ်လေးသည် သူမကို တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းတန်း တစ်ခု ခပ်ရေးရေး တောက်ပနေသကဲ့သို့ ရှိကာ ယခင်က သူမကို အမှောင်ထုထဲမှ ဆွဲထုတ်ပြီး လက်ရှိလောက ထဲသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော ထို အလင်းတန်းပင် ဖြစ်ပုံရသည်။

"သတိရလာပြီ သတိရလာပြီ"

"တော်ပါသေးရဲ့ တော်ပါသေးရဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာသခင်"

ကျိယွင်ယင်း ၏ ဖခင်မှာ ပြန်လည် သတိရလာသော ကျိယွင်ယင်း ကို ကြည့်ကာ အလွန် ဝမ်းသာ ကြည်နူးသွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားကာ ချန်မုကို အဆက်မပြတ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် ချန်မု ရုတ်တရက် တံခါးဝတွင် ပေါ်လာပြီး ရောဂါကုသပေးနိုင်ကြောင်း ပြောဆိုချိန်က သူ အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်မု၏ ရုပ်သွင်မှာ အလွန် ငယ်ရွယ်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထို့နောက် ချန်မုက လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မြှောက်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးထဲတွင် အလင်းတန်းများ လှည့်ပတ်သွားသဖြင့် ချန်မုမှာ ဆရာသခင် တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကျိယွင်ယင်း ၏ ဖခင် ချက်ချင်း သိရှိသွားပြီး ချန်မုကို အိမ်ထဲသို့ ကပျာကယာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ကျိယွင်ယင်း မှာ အသက်ရှူ ရပ်သွားပြီ ဖြစ်သည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ချန်မုက လက်ညှိုးတစ်ချက် တောက်ကာ အလင်းတန်း တစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ရုံဖြင့် ကျိယွင်ယင်း မှာ ချက်ချင်း ပြန်လည် သတိရလာပြီး အသက်ရှူသံလည်း ပြန်မှန်လာခဲ့သည်။

"အသက်ပြန်ရှင်လာရုံလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်"

ချန်မုက လက်ကို ဖွဖွလေး ဝှေ့ယမ်းကာ ကျိယွင်ယင်း ၏ မိဘများကို အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမနေရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "သူမက တကယ်ပဲ မွေးရာပါ အားနည်းတာပါ ဒါပေမဲ့ ဒီ မွေးရာပါ အားနည်းမှု နောက်ကွယ်မှာ အခြား အကြောင်းရင်း တစ်ခု ရှိနေတယ် ကဲ ခင်ဗျား ဒါလေးယူပြီး ဆေးသွားကျိုလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြောနေရင်းပင် ချန်မု ညာလက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် လှန်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးထဲတွင် အမည်းရောင် ပုလဲလုံး တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤသည်မှာ သူ သိမ်းဆည်းထားသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဝိညာဉ်ရတနာ များစွာထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး သိပ်ပြီး အဖိုးတန်လှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း ကျိယွင်ယင်း အသုံးပြုရန် အတိအကျ သင့်လျော်လေသည်။

ဤကဲ့သို့ သာမန် သေမျိုး မိန်းကလေး တစ်ဦးကို ကယ်တင်ပေးရခြင်းမှာ သူမက သာမန် မဟုတ်သောကြောင့် သို့မဟုတ် အလွန် ထူးခြားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မွေးရာပါ အားနည်းမှုမှာ အမှန်တကယ် အားနည်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူမတွင် တာအိုရုပ်ခန္ဓာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျိ မိသားစုမှာ အမှန်တကယ်ပင် လုံးဝ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ တာအိုရုပ်ခန္ဓာ ပိုင်ရှင် တစ်ဦး မွေးဖွားလာသည်ကိုပင် မသိရှိနိုင်တော့ပေ။

တာအိုရုပ်ခန္ဓာ ပိုင်ရှင်များသည် တာအိုသဘောတရားများ အတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေပြီး ဝိညာဉ်လောက တွင်လည်း ပဲ့တင်ထပ်မှု ရှိလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်း၏ အခြေခံ အုတ်မြစ် အလွန် အားကောင်းလွန်းသဖြင့် လက်ရှိလောက ကို ထိခိုက်စေရာ ကျင့်ကြံခြင်း မစတင်ရသေးဘဲ တာအိုရုပ်ခန္ဓာ ကို အပြည့်အဝ မနှိုးဆွရသေးခင် အချိန်တွင် သာမန်လူများထက် အများကြီး ပို၍ အားနည်းနေတတ်သည်။

နင်ချန် မှာလည်း တာအိုရုပ်ခန္ဓာ ပိုင်ရှင် ဖြစ်သော်လည်း နင်ချန် သည် လုံလောက်အောင် ကံကောင်းခဲ့ပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့သဖြင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ် အားဖြည့်ဆေး အမျိုးမျိုးကို သုံးဆောင်ခွင့် ရခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရွှမ်ကော် စံအိမ်တော် သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အဖိုးတန် ဝိညာဉ်ဆေးပင် အများအပြားကို အသုံးပြုခဲ့ရသဖြင့် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေပါလျက် သူက နင်ချန် ကို သန့်စင်သော ဝိညာဉ်မူလ ပုလဲလုံး အသုံးပြုခိုင်းပြီးမှသာ သူမ၏ မွေးရာပါ အားနည်းမှုကို လုံးဝ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တာအိုရုပ်ခန္ဓာ ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိစေခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိယွင်ယင်း မှာမူ သိသိသာသာ ကွာခြားလှပြီး အားဖြည့်ဆေးများစွာဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်မှု မရရှိခဲ့သဖြင့် အသက် ဆယ့်သုံးနှစ် အရွယ်လေးမှာပင် ဘဝ၏ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူသာ အနည်းငယ် နောက်ကျပြီး ရောက်လာခဲ့ကာ ဝိညာဉ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တာအိုရုပ်ခန္ဓာ မှာလည်း ဝိညာဉ်လောက အတွင်း၌ ပြန်လည် ပြန့်ကျဲသွားမည်ဆိုပါက ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး၏ စွမ်းအား ရှိလျှင်တောင်မှ ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

တာအိုရုပ်ခန္ဓာ နှင့် ဝိညာဉ်ရုပ်ခန္ဓာ မှာ မတူညီပေ။

စစ်မှန်သော ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးသည် မည်သည့် ဝိညာဉ်ရုပ်ခန္ဓာ မျိုးကိုမဆို စိတ်ကြိုက် ဖန်တီးနိုင်ပြီး မူလဝိညာဉ် ရုပ်ခန္ဓာ ကိုလည်း မည်သည့် ဝိညာဉ်ရုပ်ခန္ဓာ ဓမ္မရုပ်ခန္ဓာ အဖြစ်သို့မဆို စိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း တာအိုရုပ်ခန္ဓာ ကိုတော့ မရပေ။ စစ်မှန်သော ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးပင်လျှင် အတင်းအဓမ္မ ဖန်တီးယူရန် ခက်ခဲလှသည်။

တာအိုရုပ်ခန္ဓာ သည် ကျင့်ကြံရာတွင် မတော်တဆမှု မရှိဘဲ ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမည်ဆိုပါက အားလုံးနီးပါး ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး အဖြစ် တက်လှမ်းနိုင်ကြပြီး အနာဂတ်တွင် ထာဝရနတ်မင်း အဖြစ် ကျင့်ကြံ အောင်မြင်ရန်မှာလည်း သာမန် ကျင့်ကြံသူများထက် သေချာမှု တစ်ဆင့် ပိုများလေသည်။

ကျိ မိသားစုတွင် တာအိုရုပ်ခန္ဓာ တစ်ဦး မွေးဖွားလာခြင်းမှာ ဝူကျိ ထာဝရနတ်မင်း ၏ တာအိုအမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံရန် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် ဝူကျိ ထာဝရနတ်မင်း ၏ စွဲလမ်းမှုကို အဆုံးသတ်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်ရာ ချန်မု သဘာဝကျစွာပင် လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာသခင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာသခင်"

ကျိယွင်ယင်း ၏ ဖခင်မှာ ချန်မု ကမ်းပေးသော အမည်းရောင် ပုလဲလုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်ယူလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချန်မုရှေ့တွင် ဒူးထောက် ဝပ်စင်းသွားတော့သည်။

သူသည် ဆေးရှာဖွေသူ တစ်ဦးဖြစ်ရာ ချန်မု ကမ်းပေးသော ဤပုလဲလုံးမှာ မည်သည့် ဝိညာဉ်ရတနာ ဖြစ်ကြောင်း မသိရသော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်း၏ တန်ဖိုးကြီးမားမှုကို ခွဲခြားနိုင်ပြီး အဆင့်မြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုဖြစ်ကာ ကျိယွင်ယင်း ကို အမှန်တကယ် ကုသပေးနိုင်မည့် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။

ချန်မု မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ယွင်ယင်း ကို ကယ်တင်ရန် ဤမျှ အဖိုးတန်သော အရာကို အဘယ်ကြောင့် ထုတ်ပေးရကြောင်း မသိရသော်လည်း ဤအချိန်တွင် အကြောင်းရင်းက လုံးဝ အရေးမကြီးတော့ပေ။ ယွင်ယင်း ကို ကယ်တင်နိုင်ပြီး ရောဂါ ပျောက်ကင်းအောင် ကုသပေးနိုင်သရွေ့ ချန်မု ဘာပဲလိုချင်လိုချင် ရပါသည်။

"သွားတော့လေ"

ချန်မု လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ကျိယွင်ယင်း ၏ ဖခင်မှာ လက်နှစ်ဖက် တုန်ယင်စွာဖြင့် အမည်းရောင် ပုလဲလုံးကို ပင့်ကိုင်ကာ သတိထားပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

အိမ်ထဲတွင် ချန်မုနှင့် ကျိယွင်ယင်း သားအမိ နှစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

လူနာကုတင်ပေါ်ရှိ ကျိယွင်ယင်း မှာ အနည်းငယ် အားနည်းစွာ လှဲလျောင်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူမက မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ခပ်ရေးရေး နားလည်သွားပုံရကာ အားနည်းသော အသံဖြင့် "ကျေး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဟွတ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားပင် မဆုံးသေးဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလာပြန်သည်။

ချန်မု ကျိယွင်ယင်း ကို ကြည့်ကာ သူမဆီသို့ လက်ညှိုး တစ်ချက် ဖွဖွလေး ထောက်လိုက်သည်။

မှေးမှိန်သော အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ကျိယွင်ယင်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ကျိယွင်ယင်း ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ရောဂါဝေဒနာများ ချက်ချင်း လျော့ကျသွားပြီး ပြင်းထန်သော ချောင်းဆိုးခြင်းလည်း လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာကြည်နူးသည့် အမူအရာ ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ကိုယ်ကို ထူကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ချန်မုကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး နူးညံ့သော အသံဖြင့် "ယွင်ယင်း က ဆရာသခင် ရဲ့ အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ထပါ"

ချန်မု အင်္ကျီလက်ကို ဖွဖွလေး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နူးညံ့သော လေပြေလေး တစ်ခုက ကျိယွင်ယင်း ကို မတင်လိုက်ပြီး သူမကို ပြန်လည် လှဲလျောင်းစေကာ "ငါက မင်းရဲ့ ရောဂါဝေဒနာတွေကို ခဏလောက် ဖိနှိပ်ပေးထားရုံပဲ လုံးဝ ပြန်ကောင်းဖို့ဆိုရင် ဆေးရက်အနည်းငယ် သောက်ရဦးမယ် မင်း နားလိုက်ဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျိယွင်ယင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချန်မုကို ကြည့်သော မျက်ဝန်းထဲတွင် ကျေးဇူးတင်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ နာကျင်စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး စိတ်ဆင်းရဲစွာ သေဆုံးရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဘဝ၏ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် အလှည့်အပြောင်း တစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ပြန်လည် အသက်ရှင်လာခဲ့ရမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ အသက်ကယ်ကျေးဇူးမျှသာ မဟုတ်ဘဲ ဒုတိယအကြိမ် အသက်ပြန်ရှင်ခွင့် ပေးသော ကျေးဇူးဖြစ်ကာ တစ်သက်တာ မိဘများနှင့်ပင် တူညီကြောင်း သူမ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ သိထားလေသည်။

ချန်မု ကျိယွင်ယင်း ကို ကြည့်ကာ ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်း ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ် အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့ မင်း ရောဂါ ပျောက်သွားတဲ့ အခါကျမှ မင်းကို ဘာလို့ ကယ်ခဲ့လဲ ပြီးတော့ မင်းဆီက ဘာတွေ လိုအပ်လဲ ဆိုတာကို ငါ ပြောပြမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားသံ အဆုံးတွင်။

ချန်မု လှည့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားပြီး မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်မု၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရမှ ကျိယွင်ယင်း ၏ မိခင်မှာ ဖွဖွလေး သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ တစ်ခဏချင်း ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ကျလာပြီး "ယွင်အာ သမီး နောက်ဆုံးတော့ ကံကောင်းမှုနဲ့ ကြုံခဲ့ရပြီပဲ ကောင်းကောင်း ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ် နောက်ရက်အနည်းငယ် နေလို့ ရောဂါ ပျောက်သွားရင် ဆရာသခင် က သမီးကို ဘာပဲ လုပ်ခိုင်းလုပ်ခိုင်း အကုန် သဘောတူရမယ်နော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်မု ဘာပဲ လိုအပ်ပါစေ အရေးမကြီးပေ။ ကျိယွင်ယင်း အသက်ရှင်နိုင်သရွေ့ လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"သမီး သိပါတယ်"

ကျိယွင်ယင်း မိခင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ"