အခန်း ၁၈၆

အခန်း (၁၈၆) ဝိညာဉ်ရတနာများ

ကျိယွင်ယင်းသည် ချန်မု၏နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း ပိရှားဂိုဏ်း၏ ပင်မတောင်ထိပ်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင်မူ ဝေဝါးနေဆဲပင်။

ချန်မုသည် သူမကို ခန့်ညားထည်ဝါသော ဂိုဏ်းတစ်ခုရှိရာ သူ၏နေအိမ်သို့ ခေါ်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ချန်မုက ဤနေရာသို့ ပစ္စည်းများ လာရောက်သိမ်းယူခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရာတွင်လည်း အလွန်ပင် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ရှိလှသည်။

သူတို့သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပိရှားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်။ ပင်မတောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ အကြီးအကဲ အများအပြားမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြားပြားဝပ်နေကြပြီး အကြည့်များမှာ တုန်ရီနေကာ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောရဲကြချေ။

ပိရှားဂိုဏ်းချုပ်သည် ဝူရှန်းနယ်မြေ တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး ချန်မုနှင့် ရန်ငြိုးရှိကြောင်း ထိုအကြီးအကဲများအားလုံး ကောင်းစွာသိထားကြသည်။ လွန်ခဲ့သောရက်ပိုင်းက ချန်မုသည် ထာဝရနတ်မင်း ဖြစ်လာပြီဟူသော သတင်းများ ပျံ့နှံ့လာချိန်တွင် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

အချို့သောအကြီးအကဲများသည် တစ်နေ့တွင် ဤထာဝရနတ်မင်းက ရုတ်တရက် သတိရပြီး လက်စားချေရန် လာလိမ့်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ညတွင်းချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။ အနှိုင်းမဲ့ ထာဝရနတ်မင်း၏ စွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနှင့်ပင် ပိရှားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို မြေလှန်ပစ်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။

မကြာမီ။

ပိရှား ထာဝရသခင်ကြီးသည် ချန်မုကို ပိရှားဂိုဏ်း၏ ပင်မတောင်ထိပ်အတွင်းပိုင်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဂိုဏ်း၏ရတနာတိုက်ဖြစ်သဖြင့် ထိုအရာကို အလုံခြုံဆုံးနေရာတွင် ထားရှိရမည်မှာ သဘာဝပင်။ ပိရှားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် အလုံခြုံဆုံးနေရာမှာ ပင်မတောင်ထိပ်၏ အတွင်းပိုင်းဖြစ်ပြီး အစီရင်များစွာဖြင့် အထပ်ထပ် ဝန်းရံထားလေသည်။

ရတနာတိုက်ကို စောင့်ကြပ်နေသူမှာလည်း အကြီးအကဲတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်လူသား အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျရှုံးခဲ့သူဖြစ်ကာ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယင်းယန်ပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်မှာပင် ရှိနေသေးသော်လည်း ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်၏ တစ်ဝက်ခန့်အထိ ရောက်ရှိနေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူသည် ပြင်ပမှ လှုပ်ရှားမှုများကို သိရှိနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ပိရှား ထာဝရသခင်ကြီးက ချန်မုကို ဦးဆောင်ခေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့စွာ တုန်လှုပ်နေတော့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း၏ အစောပိုင်းအဆင့်များတွင် ကွာခြားမှုမှာ ထိုမျှအထိ မပြင်းထန်လှချေ။ သေမျိုးလွန်အဆင့်နှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ထိုမျှမကြီးမားလှပေ။ သို့သော် ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်မှ စတင်ကာ နောက်ပိုင်းအဆင့်တိုင်းမှာ အရည်အသွေးပိုင်းအရ လုံးဝ ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ဦးသည် အခြားသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် သက်ရှိများကို ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့သာ သဘောထားသည်။ လူသားများက တောထဲမှ သားရဲများကို သဘောထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အနှစ်သာရအားဖြင့် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ဦးသည် အခြားသော အဆင့်အတန်းရှိ သက်ရှိတစ်ခု၊ အခြားသော မျိုးစိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထာဝရနတ်မင်း နှင့် ထာဝရသခင်ကြီး ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသည်။

သက်တမ်းပိုင်းအရ ကြည့်မည်ဆိုလျှင်ပင် ကွာဟချက်က ဧရာမကြီးမားလှသည်။ အကယ်၍ ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးသည် မတော်တဆမှုများကြောင့် ကျဆုံးမသွားခဲ့လျှင် အနည်းဆုံး တစ်ကပ် ခန့် အသက်ရှည်နိုင်ပေသည်။ တစ်ကပ် ဆိုသည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းနှစ်သောင်းကိုးထောင်ခြောက်ရာခန့် ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ဦးမှာ မည်မျှပင် စွမ်းအားကြီးပါစေ တာအိုကပ်ဘေး အနည်းငယ်ကိုသာ ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်းခန့်သာ အသက်ရှည်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် ထိုသူသည် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ဦးပင် မဟုတ်သေးချေ။ ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး၏ ရှေ့တွင် သူသည် လုံးဝ တည်ငြိမ်စွာ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ရွှစ်"

ပိရှား ထာဝရသခင်ကြီးသည် ရတနာတိုက်ရှေ့သို့ လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ လက်ဟန်များကို အလျင်အမြန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ရတနာတိုက်ကို ရစ်ပတ်ထားသော အစီရင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်လာပြီး ဘေးနှစ်ဖက်သို့ အလိုအလျောက် ဖယ်ပေးလိုက်ရာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

"အရှင်မြတ် ကြွပါ"

ပိရှား ထာဝရသခင်ကြီးသည် ရတနာတိုက်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ဂရုတစိုက် ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ချန်မုက ဘာမှမပြောဘဲ တန်းတန်းမတ်မတ်ပင် လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ကျိယွင်ယင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ပိရှားဂိုဏ်း၏ ရတနာတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ရတနာတိုက်မှာ တောင်အတွင်းပိုင်းရှိ ဧရာမ ဂူကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အတွင်းတွင် သီးခြား ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ မြင်သမျှ နေရာတိုင်းတွင် ဝိညာဉ်စင်မြင့်များနှင့် ကျောက်စိမ်းဗီဒိုများကို စနစ်တကျ စီစဉ်ထားပြီး ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ရတနာ အမျိုးမျိုးကို တင်ထားလေသည်။

ကျိယွင်ယင်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို မစတင်ရသေးသဖြင့် ဤရတနာများမှာ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်သည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း ထိုအရာများမှာ သာမန်လူသားတို့၏ ပစ္စည်းများ မဟုတ်ကြောင်းကိုမူ အလိုအလျောက် သိရှိနေသည်။ ထိုအရာများထဲမှ တစ်ခုချင်းစီမှာ အလွန် အဖိုးတန်လှသည်။

သို့သော်လည်း။

ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ချန်မုသည် ထိုအရာများကို တစ်ချက်သာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်စင်မြင့်များနှင့် ကျောက်စိမ်းဗီဒိုများပေါ်က ဝိညာဉ်ရတနာ အမျိုးမျိုးကိုမူ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

ဤအရာများသည် တန်ဖိုးအချို့ ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ သေမျိုးလွန်အဆင့်နှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်များအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ဦးပင်လျှင် ထိုအရာများကို နှစ်ခါ ပြန်ကြည့်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် ဤနေရာသို့ ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခု သွန်းလုပ်ရန်အတွက် အရန်ပစ္စည်း အချို့ ရှာဖွေရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အခြား အသုံးဝင်မည့်အရာများ ရှိလျှင်လည်း ယူဆောင်ရန် ဝန်မလေးသော်လည်း သူသည် အမှိုက်ကောက်သူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ဤအထွေထွေ ပစ္စည်းများကို သူ စိတ်မဝင်စားချေ။

မကြာမီ။

ချန်မုသည် ရတနာတိုက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော အခြား တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အစိမ်းနုရောင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။

ပိရှားဂိုဏ်း၏ အဖိုးတန်သော ရတနာများကို အပြင်ဘက်တွင် ထားမည်မဟုတ်ဘဲ ဤအတွင်းရတနာတိုက်ထဲတွင်သာ သိမ်းဆည်းထားမည်မှာ သဘာဝပင်။

ပိရှား ထာဝရသခင်ကြီး၏ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲပေ။ အပြင်ဘက်မှ အရာများသည် ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး၏ အကြည့်ကို ဖမ်းစားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ အတွင်းရတနာတိုက်ထဲမှ အဖိုးတန် ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကသာ ချန်မုကို စိတ်ဝင်စားစေနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ရှေ့သို့ လှမ်းတိုးလိုက်ကာ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်ပြီး အတွင်းရတနာတိုက်ကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ချန်မုက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်မနေတော့ပေ။ ဝတ်ရုံစကို ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက် ခါလိုက်သည်။

"ဝီ"

ဝိညာဉ်အလင်းတန်း တစ်လှိုင်းမှာ ပြန့်ကျဲသွားပြီး အတွင်းရတနာတိုက်၏ တံခါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ အစီရင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ အစီရင်၏ အလင်းမျက်နှာပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ရေနှင့် နို့ ရောနှောသွားသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပင် ပြိုကွဲသွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်လောက၏ ရှုပ်ထွေးပြီး နက်နဲလှသော တာအိုအမှတ်အသားများကိုပင် ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံနှင့် ဖြိုခွဲနိုင်သည် ဆိုလျှင် မျက်မှောက်လောက ရှိ အစီရင်များမှာ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။ ထိုအရာများကို ဖြေရှင်းရန်ပင် မလိုဘဲ လက်တစ်ချက် တောက်လိုက်ရုံနှင့်ပင် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်သည်။

ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးကို တားဆီးနိုင်ရန်မှာ ဝိညာဉ်လောက၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် အခြေစိုက်ထားပြီး ဝိညာဉ်လောကကို အခြေခံကာ လက်တွေ့လောကသို့ ထင်ဟပ်နေသော အစီရင်ကြီးမျိုးမှသာ ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး၏ ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်စေနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော အစီရင်မျိုးကို ထာဝရနတ်မင်း ကိုယ်တိုင်မှသာ ခင်းကျင်းနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ထိုအရာများမှာ အချိန်ကာလ အရှည်ကြီးအတွင်းမှ စုဆောင်းမှုများ လိုအပ်ပြီး ခဏချင်းအတွင်း လုပ်ဆောင်နိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

အတွင်းရတနာတိုက်၏ တံခါး ပွင့်သွားခဲ့ပြီ။ အတွင်းတွင် ဧရာမ ကျောက်စိမ်းဖြူစင်မြင့်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော ရတနာအချို့ တင်ထားလေသည်။ ထို့အပြင် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ အနည်းငယ်လည်း ရှိနေပြီး အတွင်းတွင် အဖိုးတန် ဝိညာဉ်ဆေးများ ပါဝင်နေပုံရသည်။

ချန်မု၏ အကြည့်က ကျောက်စိမ်းဖြူစင်မြင့်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ကျောက်စိမ်းရွှေအနှစ်... မီးတောက်ဝိညာဉ်အမြုတေ..."

ဤအရာအများစုကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးအနေဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် အနှစ်သာရကို သိမြင်နိုင်ပြီး အမည်များနှင့် အသုံးပြုပုံများကို သိရှိနိုင်ပေသည်။

ဝိညာဉ်ရတနာ သွန်းလုပ်ရန်အတွက် အရန်ပစ္စည်း အမျိုးအစား အချို့ ရှိနေသော်လည်း ချန်မု လိုအပ်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

မြေစွမ်းအင်များ ပါဝင်သော ဝိညာဉ်ရတနာမှာ ထူထဲလေးလံသော အရာများကို ပိုမိုနှစ်သက်ပြီး ကျောက်စိမ်းရွှေအနှစ်နှင့် မီးတောက်ဝိညာဉ်အမြုတေ ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများမှာ မသင့်တော်လှပေ။

သို့သော်လည်း သူ၏ အကြည့်က ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် ချန်မု၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက လက်ကို လှမ်းလိုက်ရာ ထိုကျောက်စိမ်းသေတ္တာမှာ လွင့်ပျံလာပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

"ကြယ်တာရာသစ်သား... တစ်ပေနဲ့ သုံးလက်မတောင် ရှိတာပဲ... မဆိုးပါဘူး"

ချန်မုက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းသေတ္တာအတွင်းမှာ တစ်ပေနှင့် သုံးလက်မသာ ရှည်သော သစ်သားတုံးလေး တစ်တုံး ရှိနေသည်။ သို့သော် ထိုအရာကို သစ်သားဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း ကြယ်ရောင်များက လင်းလက်စီးဆင်းနေပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်တာရာများအားလုံး မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ထင်ဟပ်နေသကဲ့သို့ တောက်ပနေလေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန် ရှားပါးသော ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မျက်မှောက်လောက တွင် မရှိချေ။ ဝိညာဉ်လောက၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာများ၊ ကြယ်တာရာ စွမ်းအားများက နှစ်ပေါင်း သိန်းချီ၊ သန်းချီ၍ မပျံ့လွင့်ဘဲ စုစည်းနေသော ထူးခြားသည့် နေရာများမှသာ ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးကို သွန်းလုပ်နိုင်ပေသည်။

ထိုသစ်သားတုံးက ပိုကြီးလေလေ ကြယ်တာရာ စွမ်းအားက ပိုမို ထူထပ်လေလေ ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူများသည် အချို့သော အထူးပညာရပ်များကို ကျင့်ကြံရန် သို့မဟုတ် ထိုပညာရပ်များကို အထွတ်အမြတ်သို့ ရောက်စေရန်အတွက် ကြယ်တာရာ စွမ်းအားကို စုပ်ယူနိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် ထိုအရာကို ဓမ္မလက်နက်များကို သန့်စင်ရန်အတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။

ဤအရာမှာ ဝိညာဉ်ရတနာ သွန်းလုပ်ရန်အတွက် ပင်မပစ္စည်း မဟုတ်သော်လည်း သွန်းလုပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ကြယ်တာရာ စွမ်းအား အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ထည့်သွင်းရန် အသုံးပြုနိုင်ပြီး ဝိညာဉ်ရတနာ ဖြစ်ပေါ်လာမှုကို မြန်ဆန်စေကာ အခြေခံ အရည်အသွေးကို အနည်းငယ် တိုးတက်စေနိုင်သည်။

ချန်မုအတွက်တော့ ထိုအရာမှာ အတော်လေး အသုံးဝင်လှသည်။

သူ ဝိညာဉ်ရတနာကို သွန်းလုပ်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းကို ကျိယွင်ယင်းအား ပေးနိုင်ပေသည်။ သူမတွင် ကြယ်တာရာ တာအိုရုပ်ခန္ဓာ ရှိသဖြင့် ကြယ်တာရာသစ်သား တစ်တုံး ရှိနေပါက ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာ ပိုမို မြန်ဆန်လာပေလိမ့်မည်။

ချန်မုက ညာဘက်လက်ကို နှိမ့်ချလိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘေးနားရှိ ပိရှား ထာဝရသခင်ကြီးမှာ မမြင်ချင်ဟန် ဆောင်နေခဲ့သည်။ သူသည်လည်း ကြယ်တာရာသစ်သား၏ တန်ဖိုးကို သိထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် တန်ဖိုးရှိလေလေ ပိုကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။ ချန်မုက ထိုအရာကို ယူသွားပြီး စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိမှသာ သူ အသက်ရှင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိမည်ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် အခြားသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာများကို ဆက်လက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသောအရာ အများစုမှာ သူ့အတွက် အသုံးမဝင်လှပေ။ နှစ်ခုသာ နင်ချန်၊ ချန်ယောင်နှင့် အခြားသူများအတွက် အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။ သူသည် နည်းသည်ဟု မထင်ဘဲ ထိုအရာများကိုလည်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်။

သူ၏ အကြည့်က ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်၏ ထောင့်တစ်နေရာမှ မထင်မရှား အမည်းရောင် ကျောက်တုံးလေး တစ်တုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သူက ထိုအမည်းရောင် ကျောက်တုံးလေးကို ညှို့ယူလိုက်သည်။ ကျောက်တုံးလေးမှာ လွင့်ပျံလာပြီး သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ချန်မုက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ထိုအမည်းရောင် ကျောက်တုံးကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

'စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ...'

အတွင်းရတနာတိုက်သို့ ဝင်လာကတည်းက သူသည် ဤမထင်မရှား အမည်းရောင် ကျောက်တုံးကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုအရာ၏ ဇာစ်မြစ်ကို မသိနိုင်သဖြင့် နောက်ဆုံးမှ ကြည့်ရန် ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူ၏ အမှန်တရားကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်းမှာ ဤအမည်းရောင် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် အလုပ်မလုပ်ပေ။

ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးကို ထားပါဦး၊ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ဦးပင်လျှင် မျက်မှောက်လောက ရှိ မည်သည့် အရာဝတ္ထုကိုမဆို ကြည့်လိုက်ပါက ပြင်ပ အသွင်သဏ္ဍာန်ကို ကျော်လွန်ပြီး တာအို အမှတ်အသားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အနှစ်သာရကို သိမြင်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် သူသည် ဤထူးဆန်းသော အမည်းရောင် ကျောက်တုံးကို မည်သို့ပင် ကြည့်ပါစေ ကျောက်တုံး ပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်းသာ ရှိနေသည်။ သူသည် အတွင်းပိုင်းကို ထိုးဖောက် မမြင်နိုင်ဘဲ မျက်နှာပြင်မှာလည်း မညီမညာ ဖြစ်နေသည်။

ဤသည်မှာ ချန်မု ထာဝရနတ်မင်း ဖြစ်လာကတည်းက သူ ထိုးဖောက် မမြင်နိုင်သော အရာတစ်ခုနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခြင်း ဖြစ်သည်... ကောင်းပြီ၊ ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရလျှင် မျက်မှောက်လောက တွင် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေအောက်လောကတွင်မူ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးနှင့် မကြာခဏ ဆုံတွေ့ဖူးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သင်္ချိုင်းမြေပေါ်မှ အမည်းရောင် သွေးစွန်းရာများမှာ အမြဲတမ်း ထိုးဖောက် မမြင်နိုင်သော အရာများ ဖြစ်ခဲ့သည်။

"ဒီအရာက ဘယ်ကနေ ရတာလဲ"

ချန်မုက အမည်းရောင် ကျောက်တုံးကို ချိန်ဆကြည့်ပြီး ပိရှား ထာဝရသခင်ကြီးကို မေးလိုက်သည်။

ပိရှား ထာဝရသခင်ကြီးက ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးလည်း မသိပါဘူး... ဒါက ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဘိုးဘေးကြီးက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကနေ ရခဲ့တာလို့ သိရပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးလည်း နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့ဖူးပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကျောက်တုံးက မီးနဲ့လည်း မလောင်ဘူး... ရေနဲ့လည်း မစိုဘူး... ဘယ်လို ပြင်ပ စွမ်းအားမျိုးနဲ့မှလည်း ဖျက်ဆီးလို့ မရသလို... အနှစ်သာရကိုလည်း မသိနိုင်ပါဘူး..."

"ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူးပေါ့..."

ချန်မုက စဉ်းစားနေသော အမူအရာဖြင့် လက်ထဲမှ အမည်းရောင် ကျောက်တုံးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ ရုတ်တရက် အတွင်းဘက်သို့ ညှစ်လိုက်သည်။

သူသည် စိတ်ဓားကို အသုံးမပြုခဲ့သော်လည်း ယခု သူသည် ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကိုသာ အသုံးပြုလျှင်ပင် ပိရှားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမှုန်းပစ်ရန်နှင့် ဂိုဏ်းစောင့်စီရင်ထုံးကို ဖျက်ဆီးရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ဒါပေမဲ့။

ထိုကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားမှာ အမည်းရောင် ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ပင်လယ်ထဲသို့ ရွှံ့နွား တစ်ကောင် ဝင်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အမည်းရောင် ကျောက်တုံးမှာ အနည်းငယ်မျှသာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် မည်သည့် ထူးခြားသော လက္ခဏာမျှ မပြဘဲ ချန်မု၏ ညှစ်အားကို အပြည့်အဝ ဝါးမျိုလိုက်သည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အစင်းရာ တစ်ခုမျှပင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

'အင်း...'

ချန်မုက ခဏတာ တွေးလိုက်ပြီးနောက် အမည်းရောင် ကျောက်တုံးကို လေထဲသို့ ခပ်ဖွဖွ မြှောက်တင်လိုက်ကာ လက်ချောင်းဖြင့် တောက်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်အမြုတေ စွမ်းအားများမှာ နိုးထလာခဲ့သည်။ အဆုံးမရှိသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ဒီရေလှိုင်းများအလား တိုးထွက်လာပြီး အမည်းရောင် ကျောက်တုံးအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။ အမည်းရောင် ကျောက်တုံးမှာ အရာအားလုံးကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဝင်ရောက်လာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် ဝါးမျိုနေတော့သည်။

ဤသည်မှာ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာခန့် ကြာသည်အထိ ဖြစ်သော်လည်း အမည်းရောင် ကျောက်တုံးမှာ မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ ထပ်မံ ပြသခြင်း မရှိသေးချေ။

ချန်မု၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်မှာပင် ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏ မူလဝိညာဉ် စွမ်းအားကြောင့် ရွှေရောင်အမြုတေမှ ထုတ်ယူနိုင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ရာခန့်ထက်ပင် များစွာ သာလွန်လှသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း ထည့်သွင်းလိုက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပမာဏမှာ မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော်လည်း မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုကိုမျှ ဖြစ်ပေါ်စေခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"ရွှစ်"

ချန်မုက လက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စီးဆင်းမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အမည်းရောင် ကျောက်တုံးမှာ လေထဲမှ ကျဆင်းလာပြီး လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဘေးနားရှိ ပိရှား ထာဝရသခင်ကြီးမှာလည်း အနည်းငယ် မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဤအမည်းရောင် ကျောက်တုံးက အလွန် ထူးဆန်းကြောင်း သိထားသည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် ထိုအရာ၏ အသုံးဝင်ပုံကို မသိဘဲ အတွင်းရတနာတိုက်ထဲတွင် ဤမျှ အကြာကြီး သိမ်းဆည်းထားမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ချန်မုကဲ့သို့သော ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးပင်လျှင် အနှစ်သာရကို ထိုးဖောက် မမြင်နိုင်သလို အသုံးပြုခြင်းကလည်း မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုကိုမျှ ဖြစ်ပေါ်စေခြင်း မရှိသည်ကို သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤအမည်းရောင် ကျောက်တုံးမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ထူးဆန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီအရာကိုလည်း ငါ ယူမယ်"

ချန်မုက တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြောလိုက်ပြီး အမည်းရောင် ကျောက်တုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူသည် ထိုအရာမှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်သည်ကို သေချာ မသိသော်လည်း အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားနေမည်မှာ သေချာလှသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုပစ္စည်းမှာ သူပင်လျှင် ထိုးဖောက် မမြင်နိုင်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ အနာဂတ်တွင် သေချာပေါက် တစ်စုံတစ်ရာအတွက် အထူး အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။

"အရှင်မြတ် အလိုရှိရာကို စိတ်ကြိုက် ယူဆောင်ပါ..."

ပိရှား ထာဝရသခင်ကြီးက အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်သော လေသံဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ချန်မုက သူ့ကို ကြည့်မနေတော့ချေ။ အမည်းရောင် ကျောက်တုံးကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျိယွင်ယင်းကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ကျိယွင်ယင်းက လိမ္မာစွာပင် ပြန်ထူးလိုက်ပြီး ချန်မု၏ နောက်ကနေ လိုက်ပါ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မကြာမီ သူတို့သည် ပိရှားဂိုဏ်း၏ အတွင်းရတနာတိုက်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ပင်မတောင်ထွတ်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

"ရွှစ်"

ချန်မုသည် တုန်ရီစွာဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ပိရှား ထာဝရသခင်ကြီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝတ်ရုံစကို ခါလိုက်ရာ လျှပ်တစ်ပြက် ကိုယ်ရောင် အလင်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျိယွင်ယင်းကို သယ်ဆောင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်မု၏ အရှိန်အဝါများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်မှသာ ပိရှား ထာဝရသခင်ကြီးသည် အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့သွားပြီး သူကိုယ်သူ ပြန်ထိန်းကာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်လေသည်။

'ပြီးသွားပြီ...'

သူ၏ မျက်နှာတွင် ဘေးဒုက္ခတစ်ခုမှ အသက်ဘေး လွတ်မြောက်သွားသော အမူအရာမျိုး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ချန်မု ယူဆောင်သွားခဲ့သော ဝိညာဉ်ရတနာများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မည်မျှပင် တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်ပါစေ ထိုအရာများမှာ သူ၏ အသက်နှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ချေ။

ဆုံးရှုံးမှုက ကြီးမားသော်လည်း ဤကပ်ဘေးမှ အသက်ရှင်နိုင်ခြင်းက သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ သေချာပေါက် တိုးတက်လာမည် ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။ သူသည် နောက်လာမည့် တာအိုကပ်ဘေး အတွက်လည်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

...

အခြားတစ်နေရာတွင်။

ပိရှားဂိုဏ်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ချန်မုသည် ကျိယွင်ယင်းနှင့်အတူ မိုင်ပေါင်း သောင်းချီသော ခရီးကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။

ကျိယွင်ယင်း၏ မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းများ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် သူမရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်မှာ ကျောက်ဆောင်ထူထပ်သော တောင်တန်းများနှင့် ကုန်းမြင့်များ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကုန်းမြင့်များ၏ အဆုံးတွင် နန်းတော်များမှာ မှိန်ဖျော့သော ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်ကာ ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်မျောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်မုက ဘာမှမပြောဘဲ ရှေ့သို့ ခြေတစ်ဝက် လှမ်းလိုက်သည်။

"ဝုန်း"

အဝေးတစ်နေရာတွင်ရှိသော ထိုနန်းတော်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တုန်ခါသွားပြီး ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ကျောက်ဆောင်ထူထပ်သော တောင်တန်းများမှာ တုန်ခါသွားပြီး အက်ကွဲကုန်တော့သည်။ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများမှာ အထပ်ထပ် ပေါ်လာသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မှန်များကဲ့သို့ ကွဲအက်ကုန်တော့သည်။

ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး၏ ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါမှာ မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး တောင်တန်းများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ နန်းတော်များ အတွင်းရော အပြင်ဘက်ပါရှိသော မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများမှာ အသက်ပင် မရှူနိုင်တော့ချေ။ သူတို့သည် အလိုအလျောက်ပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြားပြားဝပ် လိုက်ကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း တုန်ရီနေကြတော့သည်။

"ရွှစ်... ရွှစ်..."

အကြီးဆုံးသော နန်းတော်နှစ်ခုမှ လျှပ်တစ်ပြက် ကိုယ်ရောင် အလင်း နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ ချန်မုရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ပုံရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေကာ ထာဝရသခင်ကြီး နှစ်ပါး ဖြစ်ကြသည်။

"ကူဟယ် က ထာဝရနတ်မင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"လီရှန်း က ထာဝရနတ်မင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

နှစ်ဦးလုံးမှာ ချန်မုကို ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ ထာဝရသခင်ကြီး လီရှန်းမှာမူ အထူးသဖြင့် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တုန်လှုပ်နေလေသည်။

ချန်မုက ထာဝရသခင်ကြီး လီရှန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာတိုက်ဆီ ခေါ်သွားစမ်း"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

"...ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ထာဝရသခင်ကြီး လီရှန်းက တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။ ထာဝရသခင်ကြီး ကူဟယ်မှာမူ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ချန်မု၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကျိယွင်ယင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စဉ်းစားနေသော အမူအရာမျိုး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး တစ်ခုခုကို ခပ်ရေးရေး နားလည်သွားသကဲ့သို့ပင်။