အခန်း ၁၉၄

အခန်း (၁၉၄) မူလဝိညာဉ် အဆင့် ၅

ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းခရီးတွင် အချိန်ကုန်ဆုံးမှန်း မသိနိုင်ပေ။

ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး အတွက် လက်တစ်ဖျစ်စာ အချိန်လေး အတွင်းမှာပင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကုန်လွန်သွားတတ်ပြီး ထာဝရနတ်မင်း များ အတွက်ဆိုလျှင် တစ်ကြိမ် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံလိုက်သည်နှင့် လောကကြီးတွင် နှစ်ပေါင်း ရာချီ ကုန်လွန်သွားလေ့ ရှိသည်။

သာမန်လူများ အတွက် နှစ်ပေါင်း ရာချီ ဆိုသည်မှာ ဘဝပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းသွားရသည့် အချိန်ဖြစ်ပြီး သေမျိုးမင်းဆက် များ အတွက်လည်း ခေတ်တစ်ခေတ် ပြောင်းလဲသွားသည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

တာယွမ် သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချန်မု သည် လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ကာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး လူအများကြားသို့ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ချေ။ သူနှင့် ရင်းနှီးသော လုရှီယွန်၊ ရှီးယွီ စသည့် သူများလောက်သာ သူ၏ အမိန့်တော်များကို တစ်ခါတစ်ရံ လက်ခံရရှိပြီး ပူဇော်ပသခြင်း၊ ဆုချီးမြှင့်ခြင်း ကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို လုပ်ဆောင်ပေးကြရသည်။

ဤသို့ဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ၃၇ နှစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ယခင်က ချန်မု နှင့် သိကျွမ်းခဲ့သော သိုင်းဆရာကြီး များနှင့် မဟာသိုင်းဆရာကြီး အချို့မှာ တာအိုလမ်းစဉ်ကို မလျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် အချိန်၏ တိုက်စားမှုကို မခုခံနိုင်ဘဲ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးကာ တိတ်ဆိတ်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ချန်မု ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလာမှုကြောင့် အလွန် ကြီးပွားတိုးတက်လာခဲ့သော ရွှမ်ဟွိုင် စံအိမ်တော် မှာ ဤဆယ်စုနှစ်များ အတွင်း ပိုမို ကြီးကျယ်ခမ်းနားလာခဲ့သော်လည်း ယခင်က ရွှမ် နယ်စားကြီး ချန်ကွမ် ဖြစ်ပြီး ယခု ရွှမ်ဟွိုင်မင်းသား ဖြစ်နေသူမှာမူ အလွန် အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ကာ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မုန့် သိုင်းဆရာကြီး မှာလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး ယခင်က စံအိမ်တော်၏ အစောင့်အရှောက် ဖြစ်ခဲ့သော ကျောက်လီ မှာမူ တာအိုလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကြီး တွင်သာ ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး ယခုအခါ သက်တမ်း ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

စံအိမ်တော်မှ အစေခံများနှင့် အလုပ်သမားများ မှာလည်း အသုတ်လိုက် အသုတ်လိုက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ချန်မု ၏ အိမ်တော်တွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသူများသာ အစားထိုးခြင်း မခံရဘဲ ထိုအထဲမှ ရှောင်မေ နှင့် ဟွားရှီ တို့မှာ နင်ချန် ၏ အနီးတွင် ပြုစုရင်း သန့်စင်သော တာအိုကိုယ်ထည် ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသဖြင့် များစွာ အိုမင်းသွားခြင်း မရှိချေ။

နင်ချန် မှာမူ ထိုအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ကောင်းကင်လူသား အတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်ရန် ကြိုးစားခြင်း မရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအို အငွေ့အသက် များကို နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာလည်း အလွန် နက်ရှိုင်းနေပြီး သန့်စင်သော တာအိုကိုယ်ထည် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလို ချန်မု ကလည်း စောင့်ရှောက်ပေးနေသဖြင့် ထိုအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ရန်မှာ များစွာ ခက်ခဲမည် မဟုတ်ချေ။ သူမ ဤအဆင့်ကို မကျော်ဖြတ်သေးဘဲ အချိန်ဆွဲနေခြင်းမှာ လောကီရေးရာ အနှောင်အဖွဲ့များမှ မခွာချင်သေးသောကြောင့် သာဖြစ်သည်။

ချန်မု ကလည်း သူမကို သဘောအတိုင်း လွှတ်ထားပြီး ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး အနေဖြင့် သူ့အနီးတွင် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးပါး ရှိနေသင့်သည်။ ဤ ဆယ်စုနှစ် သုံးခုကျော် အတွင်း ကောင်းကင်လူသား အတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်ရန် ကြိုးစားသူ နှစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး နှစ်ဦးစလုံး အောင်မြင်ခဲ့ကြသည်။

ပထမ တစ်ဦးမှာ ချန်မု ၏ တပည့် ယန်ဟန်ယု ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချန်မု ၏ တပည့် ဖြစ်လာကတည်းက လောကီရေးရာ အနှောင်အဖွဲ့များ လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ နောက်ပိုင်းတွင် ဓားကျင့်ကြံသူ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ကာ ကောင်းကင်လူသား အတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်ရာတွင်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ကြိုးစားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာပင် အောင်မြင်ခဲ့သည်။

ချန်မု ပင်လျှင် ယန်ဟန်ယု အဆင့်တက်ရန် ကြိုးစားနေချိန်မှသာ ခပ်ရေးရေး သတိပြုမိပြီး အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ခဲ့ရသည်။

ဒုတိယ တစ်ဦးမှာ ချန်ယောင် ဖြစ်သည်။

လောကတွင် ရှိနေသော ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး၏ ညီမ ဖြစ်သူ ပီပီ သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ကံကောင်းမှုများစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ယခင်က သိုင်းပညာ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးသဖြင့် စိတ်ဓာတ် ခိုင်မာပြတ်သားမှု ရှိပြီး ကံတရား အခွင့်အရေး အချို့ကို ရရှိပြီးနောက် ဝူနယ်မြေ သို့ ပြန်လာကာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

သူမ၏ အဆင့်တက်မှုမှာ ယန်ဟန်ယု ထက် များစွာ ပိုမို အန္တရာယ်များလှပြီး ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း စိတ်ဝိညာဉ် ကပ်ဘေး ကိုပင် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ထိုအဆင့်ကို ချိုးဖျက်ကာ ရွှေရောင်အမြုတေ ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီး ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အောင်မြင်သူများ ရှိသကဲ့သို့ ကျရှုံးသူများလည်း ရှိခဲ့သည်။

ချန်ကွမ် သည် ကောင်းကင်လူသား အတားအဆီး ကို ယန်ဟန်ယု ထက်ပင် စော၍ ကြိုးစားခဲ့ပြီး ချန်မု ၏ အနီးကပ် လူများထဲတွင် အစောဆုံး ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် လိုအပ်သွားပြီး ထိုအတားအဆီး ကို မချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ချေ။

သာမန် ကျင့်ကြံသူများ အနေဖြင့် ကောင်းကင်လူသား အတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်ရာတွင် ကျရှုံးပါက တန်ပြန် သက်ရောက်မှုကြောင့် သေချာပေါက် သေဆုံးရမည် ဖြစ်ပြီး အသက်ရှင် ကျန်ရစ်လျှင်တောင်မှ တာအိုအခြေခံ ပျက်စီးကာ ကျင့်ကြံမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သာမန်လူ တစ်ဦး ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ချန်မု က ဝင်ရောက် ကယ်တင်ခဲ့သည်။

သက်ရှိများ အနေဖြင့် ကောင်းကင်လူသား အတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်ခြင်းမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ အနှောင်အဖွဲ့ကို ချိုးဖျက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်မု အနေဖြင့် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နိုင်သော်လည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ အခြေခံ စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ရာ ရောက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချန်ကွမ် ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်ကို ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး က ခပ်ရေးရေး မှတ်သားထားကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာလည်း ချန်မု မကယ်တင်ခင်ကတည်းက ခန့်မှန်းထားသည်နှင့် များစွာ ကွာခြားမှု မရှိချေ။ ကျင့်ကြံသူများ ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်းကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ရာ ရောက်ပြီး တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်လောက်ဆိုလျှင် ဘာမှ မဖြစ်သော်လည်း အကြိမ်ရေ များလာပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ မဟာ ကပ်ဘေး ကျရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤကပ်ဘေး ကျရောက်မည့် အချိန်မှာလည်း ချက်ချင်း မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်လူသား ဆုတ်ယုတ်ခြင်း ကပ်ဘေး တွင် တစ်ပါတည်း ကျရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မု ပင်လျှင် ကောင်းကင်လူသား ဆုတ်ယုတ်ခြင်း ကပ်ဘေး ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အလွန် သတိထားရမည် ဖြစ်သဖြင့် မည်သူကမျှ မိမိ၏ ကောင်းကင်လူသား ဆုတ်ယုတ်ခြင်း ကပ်ဘေး ကို အန္တရာယ် ပိုများအောင် လုပ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများ ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်းကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုသို့သာ ဆိုပါက အထွတ်အမြတ် နယ်မြေများတွင် ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး များမှာ အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်လာပြီး နေရာအနှံ့ ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ တစ်ခုပင် ဖြစ်လင့်ကစား ခေတ်တစ်ခေတ်တွင် ရှိနေသော ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး အရေအတွက်မှာ တစ်ရာထက် ကျော်လွန်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ချန်မု သည်လည်း သူ့လူမဟုတ်သော အခြားသူများ အတွက် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ချေ။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ရသည့်တိုင် ကယ်တင်မည့်သူများမှာ ချန်ကွမ် ကဲ့သို့သော အနီးကပ် လူများသာ ဖြစ်သည်။

ချန်ကွမ် သည် ကယ်တင်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ကျင့်ကြံမှုနှင့် တာအိုအခြေခံ များမှာ လုံးဝ မပျက်စီးသွားဘဲ ဒုတိယအကြိမ် ကောင်းကင်လူသား အတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ပထမအကြိမ် အတွေ့အကြုံ ရှိထားသဖြင့် ဒုတိယအကြိမ်မှာ ပိုမို လွယ်ကူမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မု သည် ယခင်က ချန်ကွမ် နှင့် အခြားသူများကို ကျရှုံးပါက ကယ်တင်မည် ဖြစ်ကြောင်း ကြိုတင် အသိပေးထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းကင်လူသား အတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်ရာတွင် နောက်ဆုတ်ရန် မစဉ်းစားဘဲ ရှေ့သို့သာ တိုးရမည့် စိတ်ဓာတ် လိုအပ်ပြီး မအောင်မြင်ခင်ကတည်းက နောက်ဆုတ်မည့် လမ်းကို စဉ်းစားထားပါက ကောင်းကင်လူသား အတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်ရန်မှာ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်သာ ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ကွမ် သည် ကျရှုံးသွားသော်လည်း အသက်ရှင် ကျန်ရစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။ သို့သော် ချန်မု က ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခဲ့သဖြင့် တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ခဲ့ရမည်ကိုမူ ခပ်ရေးရေး ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ချန်မု အမြဲတမ်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသော နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ သွားရောက်ကာ ဒူးထောက် ရှိခိုးခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ကိုယ်လုံး မကိုင်းရသေးခင်မှာပင် နူးညံ့သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ချန်မု ၏ 'ငါ သိပြီ' ဆိုသော စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဒုတိယအကြိမ် ကောင်းကင်လူသား အတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိခြင်းမှာ ဗလာအမြုတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ မရေမတွက်နိုင်အောင် လိုလားတောင့်တသော ကံတရား အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ချန်ကွမ် သေချာပေါက် နားလည်ထားသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ်သည် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ရမည်ဟု ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်သည်။

ချန်ကွမ် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး ဖြစ်လာမည် သို့မဟုတ် ဖုန်မှုန့် အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သေဆုံးသွားမည်။

ချန်မု ကလည်း သဘောတူလိုက်သည်။

ဤအဆင့်မှာ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်ထက် ပို၍ မရနိုင်ပေ။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ခြင်းကြောင့် ရရှိလာမည့် ကပ်ဘေး များကို သူ ဂရုမစိုက်သော်လည်း ဒုတိယအကြိမ်မှာပင် မအောင်မြင်ပါက နောက်ထပ် ရှေ့သို့ ဆက်တိုးမည့် စိတ်ဓာတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တော့မည် မဟုတ်သဖြင့် အကြိမ်အရေအတွက် ဘယ်လောက်များများ အလကားသာ ဖြစ်သည်။

ဤဆယ်စုနှစ်များ အတွင်း အခြားသူများလည်း ကောင်းကင်လူသား အတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ယခင်က သိုင်းပညာ သိုင်းဆရာကြီး များနှင့် မဟာသိုင်းဆရာကြီး များ ဖြစ်ကြပြီး တာအိုလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ချန်ကွမ် ကဲ့သို့ပင် အချိန်တိုအတွင်း ဗလာအမြုတေ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကောင်းကင်လူသား အတားအဆီး မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

ချန်မု ၏ အနီးအနားမှ သုံးဦး ကြိုးစားရာတွင် နှစ်ဦး အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းခရီးကို စတင်ကတည်းက နှစ်ရာချီ အတွေ့အကြုံများ ရှိထားကြပြီး ချန်မု ကဲ့သို့သော ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး အနီးတွင် ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ဤသို့ အောင်မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မု နှင့် မပတ်သက်သော အခြား ကျင့်ကြံသူများမှာ ဤသို့သော ကံကြမ္မာမျိုး မရှိကြချေ။ စုစုပေါင်း ဆယ်ဦးကျော် ကောင်းကင်လူသား အတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဦးတည်းသာ ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အခြားသူများ အားလုံးမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ထို ထာဝရသခင်ကြီး မှာ ယခင်က သိုင်းပညာ နတ်ကျောင်းမှ သိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ချန်မု တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသော နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ လာရောက်ကာ ရိုသေစွာ ရပ်နေပြီး အမိန့်ကို နားထောင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချန်မု ထံမှ 'မင်းသဘောအတိုင်း လုပ်ပါ' ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကို ရရှိပြီးနောက်မှ ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် တာယွမ် မှ ထွက်ခွာသွားပြီး ပြင်ပနယ်မြေ တွင် ကိုယ်ပိုင် ဂိုဏ်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့ကာ ပထမဆုံး နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။

ပထမဆုံးဟု ပြောခြင်းမှာ သိပ်မမှန်လှချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တာယွမ် တွင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း များ အစောကတည်းက ပေါ်ထွက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤဂိုဏ်းများမှာ အမည်ခံမျှသာ ဖြစ်ပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အချို့ကသာ တည်ထောင်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ ပြင်ပနယ်မြေ တွင်ဆိုလျှင် တကယ့် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ဟုပင် သတ်မှတ်၍ မရချေ။

ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး တည်ထောင်မှသာလျှင် တကယ့် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ဟု သတ်မှတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို ထာဝရသခင်ကြီး ၏ တာအိုအမည်မှာ 'ဟွမ်ဝို' ဖြစ်ပြီး သူ တည်ထောင်ခဲ့သော ဂိုဏ်း၏ အမည်မှာ 'ဟွမ်ကျန်ဂိုဏ်း' ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ တာအိုအမွေအနှစ် များ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ အတွင်း ပထမဆုံး ပြန်လည် တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သော နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်မု သည် ဤကိစ္စကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ထို ဟွမ်ဝို ထာဝရသခင်ကြီး သည် တာယွမ် တွင် ဆက်နေနိုင်ပြီး တာယွမ် တွင် ဆက်နေခြင်းက ပြင်ပနယ်မြေ တွင် ဂိုဏ်းတည်ထောင်ခြင်းထက် များစွာ ပိုကောင်းပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တာယွမ် တွင် ချန်မု ကဲ့သို့သော ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး ရှိနေပြီး မကြာမီ သာမန် သေမျိုးနိုင်ငံ တစ်ခုမှနေ၍ နတ်ဘုရား အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ တစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ပြင်ပနယ်မြေ မှ မည်သည့် ထာဝရသခင်ကြီး ကိုမဆို ရွေးချယ်ခိုင်းပါက ဂိုဏ်းတည်ထောင်ခြင်းထက် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေတစ်ခုတွင် ဝင်ရောက်ရန်သာ ဆန္ဒရှိကြမည်မှာ သေချာသည်။ အထွတ်အမြတ် နယ်မြေတစ်ခုတွင် ချန်မု ကဲ့သို့သော ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး၏ တရားဟောကြားမှုကို နားထောင်ခွင့် ရနိုင်ရုံသာမက အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ၏ နောက်ခံအင်အားကြောင့် ပြင်ပတွင် သွားလာရာ၌ လူအများက လေးစားကြောက်ရွံ့ကြမည် ဖြစ်သည်။

တာယွမ် သည် ဟွမ်ကျန်ဂိုဏ်း ကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခြင်း မရှိခြင်းက ချန်မု ၏ သဘောထားကို လောကကြီးအား အသိပေးလိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းအမျိုးမျိုးမှာ မိုးရွာပြီးနောက် ပေါ်လာသော မှိုများကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်လာကြတော့သည်။

အများစုမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ တည်ထောင်ထားသော ဂိုဏ်းငယ်လေးများသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤသည်မှာ ဤဆယ်စုနှစ်များ အတွင်း တာယွမ် ၏ တာအိုအမွေအနှစ် များ အလွန် လျင်မြန်သော နှုန်းဖြင့် ပြန်လည် နာလန်ထလာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို ပြသနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

...

မြို့တော်။

ယနေ့ခေတ် တာယွမ် ၏ မြို့တော်မှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များက မြို့တော်နှင့် လုံးဝ ခြားနားနေပြီ ဖြစ်သည်။ မူလက မြို့တော်မှာ အလွန် ကျယ်ဝန်းပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်သော်လည်း ယခုအခါ လေး၊ ငါးဆခန့် ထပ်မံ တိုးချဲ့ထားပြီး ဖြစ်သည်။

မြို့တော် တစ်ခုလုံး၏ အငွေ့အသက်များမှာ အသစ်တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားပြီး ယခင်က အစာငတ်မွတ်၍ သေဆုံးနေသူများနှင့် အရိုးစုများ ပြည့်နှက်နေသော မြင်ကွင်းမျိုးကို လုံးဝ မတွေ့ရတော့ချေ။

လက်ရှိလောက အတွက်ဆိုလျှင် ပထမ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကျက်သရေရှိသော အငွေ့အသက် များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး နေထိုင်ရာ နေရာသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် အလိုအလျောက် ကောင်းကျိုး မင်္ဂလာများ ဖြစ်ထွန်းစေပြီး ထိုဒေသ တစ်ခုလုံးကို ရာသီဥတု မျှတကာ သီးနှံများ အထွက်တိုးစေသည်။

ထို့အပြင် ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး သည် လောက၏ သာမန် သဘောတရားများကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ အဆုံးအစမဲ့ စီးဆင်းနေသဖြင့် ဒေသတစ်ခုလုံး၏ သက်ရှိများကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက လောက၏ အနှစ်သာရကို သိမြင်နားလည်သွားပြီး သာမန်လူများနှင့် အမျိုးအစားတူ သက်ရှိများ အဖြစ် မသတ်မှတ်တော့ချေ။ သူတို့သည် သာမန်လူများကို 'ကရုဏာ' ထားကောင်း ထားမည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုကရုဏာမှာ လူသားများ အပေါ် ထားရှိခြင်း မဟုတ်ဘဲ သက်ရှိများ အပေါ် ထားရှိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ချန်မု သည် ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ရွှေရောင်အမြုတေ မှနေ၍ မူလဝိညာဉ် ဖန်တီးသော စစ်မှန်သည့် နတ်ဘုရား လမ်းစဉ် မဟုတ်သော်လည်း တကယ့်ကို လောကတွင် ရှိနေသော ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး ပင်ဖြစ်သည်။ သူ နေရာတစ်ခုတွင် နေထိုင်လိုက်ရုံဖြင့် ဝိညာဉ်လောက တစ်ခုလုံးကို တည်ငြိမ်သွားစေနိုင်သည်။

ဝိညာဉ်လောက ပင် တည်ငြိမ်သွားပါက လက်ရှိလောက ဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။

မြို့တော်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များမှာ အလွန် သိပ်သည်းနေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုစည်းသည့် အစီရင် ကဲ့သို့သော အရာများ မရှိလျှင်တောင်မှ ပြင်ပနယ်မြေ ရှိ ထို တာအိုနတ်ဘုရား ဂိုဏ်းများထက် သာလွန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သာမန်လူများ ပင်လျှင် ရောဂါဘယ ကင်းဝေးကြမည် ဖြစ်ရာ သေမျိုးလောက ၏ စည်ပင်ဝပြောမှုမှာ မည်မျှ ရှိမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်၍ ရနိုင်ပေသည်။

မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိသော နန်းတော်ကြီးမှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ မတိုင်မီကထက် များစွာ ပိုမို ခမ်းနားကြီးကျယ် လာခဲ့သည်။ ထိုအထဲမှ အချို့သော နန်းဆောင်များပေါ်တွင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းလေးများ ရောယှက်နေပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လေးစား ကြောက်ရွံ့စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

နန်းတော် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်...

ဤနေရာ၌ အလွန် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသော နန်းဆောင်ကြီး တစ်ခု ရှိပြီး နန်းဆောင် အပြင်ဘက်နှင့် အတွင်းဘက်တွင် မည်သည့် အစေခံ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိဘဲ အေးစက် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သို့သော် နန်းဆောင် တစ်ခုလုံးနှင့် ခြံဝင်းထဲတွင် မြေမှုန့် တစ်မှုန့်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

သစ်ကိုင်းပေါ်မှ သစ်ရွက် တစ်ရွက် ကြွေကျလာလျှင်တောင်မှ မြေကြီးပေါ် မကျရောက်ခင်မှာပင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပျက်စီးသွားပြီး ဝိညာဉ်အလင်းစက်လေးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် တိုက်ရိုက် ပျော်ဝင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက်...

မနီးမဝေးတွင် လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤနေရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် အစိမ်းနုရောင် ဝတ်ရုံရှည်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်လုံးများတွင် နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်များ လည်ပတ်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါများမှာ သိပ်သည်း နက်ရှိုင်းနေသည်။ ဗလာအမြုတေ အဆင့် ဖြစ်ပြီး ဤအဆင့်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံထားခဲ့သဖြင့် အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နန်းဆောင်ကြီးနှင့် နီးကပ်လာလေလေ သူမ၏ အမူအရာမှာ ပိုမို လေးနက်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ရိုသေလေးစားမှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

နန်းဆောင်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ လုရှီယွန် က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နန်းဆောင်ဆီသို့ ဦးညွှတ် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

"အရှင်မြတ်ကို လျှောက်တင်ပါတယ်... အရှင်မြတ် ပြောတဲ့ ရုပ်အလောင်း ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ ရှိနေတဲ့ နေရာကိုတော့ ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်... အဲဒီနေရာမှာ ကျွန်မ အုတ်ဂူ တစ်ခုနဲ့ ကျောက်တိုင် တစ်ခု စိုက်ထူပြီး ကျောက်စာ ရေးထိုးခဲ့ပါတယ်..."

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက်...

လုရှီယွန် သည် ဘေးတွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

နန်းဆောင် အတွင်းပိုင်းမှာ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သူမျှ မရှိသလို မည်သည့် သက်ရှိမှလည်း မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိ...

သူမ၏ နားထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းသော အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ရိုးရှင်းသော စကားလုံး တစ်ခွန်းသာ ဖြစ်ပြီးနောက် အရာအားလုံး နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

လုရှီယွန် သည်လည်း အံ့ဩသွားခြင်း မရှိဘဲ ရိုသေစွာ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အခြား မည်သည့် ညွှန်ကြားချက်မျှ ထွက်ပေါ်မလာတော့သဖြင့် သူမသည် နန်းဆောင်ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်ဆုတ် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

...

နန်းဆောင် အတွင်းတွင်...

အပြင်ဘက်မှနေ၍ နန်းဆောင် အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်လျှင် အလွန် တိတ်ဆိတ် မှောင်မည်းနေပြီး နန်းဆောင် တစ်ခုလုံး အလင်းရောင် လုံးဝ မရှိသကဲ့သို့ မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နန်းဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက ကမ္ဘာသစ် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းအောင် တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ နန်းဆောင် တစ်ခုလုံးမှာ နေ့လယ်ခင်းကဲ့သို့ လင်းထိန်နေပြီး မျက်နှာကြက်ကိုပင် မမြင်ရဘဲ ပြာလဲ့သော ကောင်းကင်နှင့် တိမ်ဖြူများကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

ထို ပြာလဲ့သော ကောင်းကင်အောက်တွင် တိတ်ဆိတ် အေးချမ်းသော မြေနေရာ တစ်ခု ရှိပြီး ကြည်လင်နေသော ရေကန် တစ်ခု၊ ကန်ရေပြင်ပေါ်တွင် မျောလွင့်နေသော ကြာပန်းများနှင့် ကြာရွက်များ ရှိနေသည်။ ရေကန်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရေလယ်မဏ္ဍပ် တစ်ခု ရှိပြီး ထိုရေလယ်မဏ္ဍပ် ထဲတွင် ချန်မု ၏ ပုံရိပ်က တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

မြင်ကွင်းအရ ဖြစ်စေ၊ နေရာလွတ် အရ ဖြစ်စေ ဤနန်းဆောင်ကြီး၏ အပြင်ဘက်နှင့် အတွင်းဘက်မှာ မျက်စိဖြင့် ကြည့်ရုံဖြင့် အလွန် ကွာခြားနေသည်။

ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ဤနန်းဆောင်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းမှာ လက်ရှိလောက မဟုတ်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်လောက ၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး ချန်မု ဖန်တီးထားသော အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤနေရာတွင် ချန်မု သာ မရှိပါက ဤနေရာသည် ဝိညာဉ်လောက ၏ လွှမ်းမိုးမှု ခံရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် သေမင်းတမန် နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် ချန်မု ရှိနေသဖြင့် ပြာလဲ့သော ကောင်းကင်၊ တိမ်ဖြူများ၊ တိတ်ဆိတ် အေးချမ်းသော ရေကန်နှင့် စိမ်းလန်းသော ကြာရွက်များ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မု က နန်းဆောင် အပြင်ဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံ တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မျက်စိရှေ့တွင် စနစ် မျက်နှာပြင် ပေါ်လာတော့သည်။

အမည် - ချန်မု

အသက် - ၉၅ နှစ်

ကျင့်ကြံမှု - ရွှေရောင်အမြုတေ

စိတ်ဝိညာဉ် - မူလဝိညာဉ် အဆင့် ၅ (+)

အထူးစွမ်းရည် - စိတ်အာရုံ မူလအသွင်ပြောင်းခြင်း ၊ လွတ်လပ်သော နယ်ပယ်

မြေအောက်ကမ္ဘာ မန္တန်စကားစု - တစ္ဆေငိုသံ ၊ သွေးမိုး

ဝိညာဉ်မှတ် - ၇၆၈၃၂ မှတ်

"နည်းနည်း ထပ်စုမိသွားပြန်ပြီ... ဘာမှ မရှိတာထက်စာရင်တော့ ကောင်းပါတယ်လေ..."

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ် သုံးခုကျော်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မျက်နှာပြင် တစ်ခုလုံးတွင် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့်မှာ အဆင့် ၂ မှနေ၍ အဆင့် ၅ အထိ တောက်လျှောက် မြင့်တက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရွှေရောင်အမြုတေ ကျင့်ကြံသူများ တာအိုရာပေါင်းများစွာ ကို ပေါင်းစပ်ထားသည် ဆိုသည့် အတိုင်းအတာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ချန်မု သည် မူလဝိညာဉ် အဆင့် ၄ တွင် ရှိနေချိန်ကတည်းက ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ဤဆယ်စုနှစ် သုံးခုကျော် အတွင်း ချန်မု ၏ ရလဒ် ပင်ဖြစ်သည်။

ငရဲပြည် သို့ ဝိညာဉ်လွင့်မျော သွားတိုင်း ဝိညာဉ်မှတ်များ ရရှိနိုင်မည်ဟု မသေချာသော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ငရဲပြည် သို့ ဝိညာဉ်လွင့်မျော သွားချိန်တိုင်း သွားလာနိုင်သော ဧရိယာမှာ ပိုမို ကျယ်ဝန်းလာပြီး လေလွင့်နေသော ဝိညာဉ်များကို ရှာဖွေရ ပိုမို လွယ်ကူလာခဲ့သည်။

ဤဆယ်စုနှစ် သုံးခုကျော် အတွင်း စုဆောင်းမိသော ဝိညာဉ်မှတ် များမှာ ယခင် ဆယ်စုနှစ် သုံးခုကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေခဲ့သည်။

သို့သော် စိတ်ဝိညာဉ် သည် မူလဝိညာဉ် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် အဆင့်ငယ် တစ်ခု တက်တိုင်း ချန်မု ယခင်က ခန့်မှန်းထားသကဲ့သို့ တစ်သောင်းစီ တိုးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဆင့်တစ်ဆင့် တက်တိုင်း ယခင် အဆင့်ထက် နှစ်ဆ တိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် မှာ မူလဝိညာဉ် အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၆ သို့ တက်ရန် လိုအပ်သော ဝိညာဉ်မှတ် မှာ တစ်သိန်းခြောက်သောင်းကျော် အထိ ရှိနေသည်။ ယခု သူ ဝိညာဉ်မှတ်များ စုဆောင်းနေသော နှုန်းဖြင့်ပင် နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့် စုဆောင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။

နောင်တွင် ပို၍ပို၍ နှေးကွေးလာမည်မှာ သေချာပေသည်။

သို့သော်လည်း ကိစ္စမရှိတော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခု မူလဝိညာဉ် အဆင့် ၅ သည် ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကွာခြားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ချန်မု သည် လက်ချောင်း တစ်ချက် တောက်လိုက်ရုံဖြင့် ယခင်က သူ့ကိုယ်သူ အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်လောက တွင် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ပါက ပေတစ်သိန်းကျော် ရှည်လျားသော အက်ကွဲကြောင်းကြီး ကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် မင်ဟိုင် နှင့် အခြားသူများကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်မည် ဆိုပါက တစ်ဖက်လူ မည်သည့် နည်းလမ်းများကို သုံးသည်ဖြစ်စေ အလကားပင် ဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဝိညာဉ် အစအနလေး ပင် ကျန်ရစ်မည် မဟုတ်ချေ။