အခန်း ၁၉၅

အခန်း (၁၉၅) ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်မည်

ချန်မု က အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြည်လင်သော လေပြေတစ်ခုကဲ့သို့ အနှစ်သာရ ကင်းမဲ့နေသော်လည်း ဝိညာဉ်အလင်း အတွင်းရှိ အမှတ်အသားလေး တစ်ခုကမူ ရွှေရောင် တောက်ပနေပြီး အလွန် သေးငယ်သော်လည်း အဆုံးအစမဲ့ ကြီးမားသော အရာများကို ချိတ်ဆက်ပေးထားသည်။

ဤဆယ်စုနှစ်များ အတွင်း ချန်မု သည် လူအများကြားသို့ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသော်လည်း လောကတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်လည် သွားလာလေ့ ရှိသည်။ ထာဝရသခင်ကြီး များပင်လျှင် သူ၏ တည်ရှိမှုကို မသိရှိနိုင်ချေ။ သူသည် ရှေးဟောင်း စာပေများစွာကို ဖတ်ရှုခဲ့ပြီး အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတများလည်း ယခင်ကဲ့သို့ အရာရာကို ဘာမှမသိသော အခြေအနေမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ တာအိုလမ်းစဉ်ကို ပိုမို ရှင်းလင်း ပြတ်သားစွာ နားလည် မြင်တွေ့လာပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင်အမြုတေ မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ အဆုံးအစမဲ့ ထွက်ပေါ်နေရခြင်းမှာ ဤအလွန် သေးငယ်သော အမှတ်အသားလေး က ဝိညာဉ်လောက ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး ထိုနေရာမှ စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်လောက မှာ အလွန် ကျယ်ပြော ကြီးကျယ်လှရာ ထာဝရနတ်မင်း များပင်လျှင် ဝိညာဉ်လောက၏ အစိတ်အပိုင်း အသေးလေး တစ်ခုကိုသာ ရှာဖွေနိုင်သဖြင့် ထိုစွမ်းအားများမှာ သုံး၍ ကုန်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ရွှေရောင်အမြုတေ မှနေ၍ မူလဝိညာဉ် ဖန်တီးခြင်းမှာ မိမိ နားလည် သဘောပေါက်ထားသော တာအို အမှတ်အသား များကို အခြေခံကာ မူလဝိညာဉ်ခန္ဓာ ကို ဖန်တီးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤ မူလဝိညာဉ်ခန္ဓာ သည် ဝိညာဉ်လောက ၏ သက်ရှိ တစ်ခုနှင့် တူညီပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ဝိညာဉ်လောက ၏ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုနိုင်သဖြင့် ဝိညာဉ်လောက အတွင်းသို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်သည်။ ထို့အပြင် မန္တန်ပညာရပ် များကိုလည်း ရှောင်ရှားနိုင်စွမ်း ရှိပြီး လွတ်လပ်သော နယ်ပယ် ကဲ့သို့သော အထူးစွမ်းရည်များလည်း ပါရှိသည်။

စိတ်အာရုံ မူလအသွင်ပြောင်းခြင်း ကိုမူ ထာဝရနတ်မင်း တိုင်း မလုပ်နိုင်ချေ။ ချန်မု သည် စာပေများစွာမှ လေ့လာ သိရှိရသလောက် တာအိုရာပေါင်းများစွာ ကို ပေါင်းစပ်ထားသော မဟာ ထာဝရနတ်မင်း များပင်လျှင် စိတ်အာရုံ မူလအသွင်ပြောင်းခြင်း ကို လုပ်နိုင်သူ အလွန် ရှားပါးပြီး ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ လုပ်နိုင်လေ့ ရှိသည်။

သူက ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ လမ်းစဉ်ဖြင့် တာအို ရရှိထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤ အထူးစွမ်းရည် ကို တိုက်ရိုက် ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ယခုအခါ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားမှာ မူလဝိညာဉ် အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ရွှေရောင်အမြုတေ ၏ တာအို အမှတ်အသား များမှာလည်း လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကတည်းက အမှတ်အသား ကိုးခု အပြည့်အဝ ပြီးပြည့်စုံသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်မု သည် ရွှေရောင်အမြုတေ မှနေ၍ မူလဝိညာဉ် ဖန်တီးမည့် အဆင့်ကို အလျင်စလို မလုပ်ဆောင်ခဲ့ချေ။

အချိန်မရွေး အဆင့်တက်နိုင်သော်လည်း အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ ရွှေရောင်အမြုတေ မှ မူလဝိညာဉ် သို့ ကူးပြောင်းမည့် အတွေ့အကြုံ များကို ပိုမို စုဆောင်းခြင်းက သူ့အတွက် အကျိုးရှိပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ စွမ်းအားများ အားလုံးမှာ စိတ်ဝိညာဉ် ၏ တိုက်ရိုက် မြင့်တက်လာမှုကြောင့် ဖြစ်ပြီး နားလည် သဘောပေါက်မှု အပိုင်းတွင်မူ သောင်းနှင့်ချီ၊ သိန်းနှင့်ချီ အသက်ရှင် နေထိုင်ခဲ့သော ထာဝရနတ်မင်း များထက် များစွာ နောက်ကျနေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ပြည့်စုံနေသော တာအို အမှတ်အသား ကိုးခုကို ကျော်လွန်ကာ ဝိညာဉ်အလင်း အတွင်းရှိ ရွှေရောင်အမြုတေ ထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမှတ်အသားလေး မှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်လောက ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုနေရာမှာ အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြန့်သော ရွှေရောင် နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ပြီး လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို နေရာယူထားသည်။

ရွှေရောင် သမုဒ္ဒရာကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်ပြီး တာအို အမှတ်အသား များ အားလုံးမှာ ဤနေရာတွင် ပုံသဏ္ဍာန် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ရွှေရောင် အလင်းစက်လေး တိုင်းမှာ ရှုပ်ထွေးလှသော တာအို အငွေ့အသက် များနှင့် ကြီးမားလှသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စွမ်းအားများ မည်မျှ စုစည်းထားသည်ကို မသိနိုင်ချေ။

ရှေးခေတ်ကာလမှ စတင်ကာ ယနေ့အထိ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး များ အားလုံး၏ ဝိညာဉ်အလင်း မှ ထင်ဟပ်နေသော အမှတ်အသားလေးများမှာ ဤနေရာတွင် အမှတ်အသား တစ်ခု ချန်ရစ်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပါက အဆုံးအစကို မမြင်ရဘဲ မည်မျှ ကျယ်ပြော ကြီးကျယ်သည်ကို ခန့်မှန်း၍ပင် မရနိုင်ချေ။

"အချိန်ကျပြီ..."

ချန်မု က တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

တာအို အမှတ်အသား ကိုးခုကို စုဆောင်းပြီးနောက် ရွှေရောင်အမြုတေ အဆင့်၏ အမြင့်ဆုံး အနေအထားတွင် နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်ခန့် ဆက်လက် နေထိုင်ခဲ့ရာ ဤအဆင့်မှ မူလဝိညာဉ် အဆင့်သို့ ကူးပြောင်းမည့် အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားလည် သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားစေပြီးနောက် ချန်မု က ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး နန်းတော်၏ ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိသွားကာ အောက်ဘက်ရှိ ရွှေရောင် တောက်ပနေသော နန်းဆောင်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ချန်မု ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း အပေါ်သို့ မြင့်တက်သွားသည်။

နန်းတော်မှ မြို့တော်သို့၊ ထို့နောက် မြို့တော် တစ်ခုလုံးသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ကလေးငယ်များ၏ ငိုသံမှစ၍ အိပ်ရာပေါ်ရှိ တီးတိုး စကားပြောသံများအထိ မရေမတွက်နိုင်သော ဆူညံသံများ အားလုံးမှာ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤ သေမျိုးလောက ကို အပေါ်မှနေ၍ ကြည့်လိုက်ရာ မိမိကိုယ်တိုင်က လောက၏ နတ်ဘုရား တစ်ပါးအလား ဖြစ်နေပြီး ဤအရာအားလုံးကို သိမြင်နိုင်ကာ ကောင်းကျိုးများ ပေးနိုင်သလို ဘေးအန္တရာယ်များလည်း ပေးနိုင်ပြီး ဖန်တီးနိုင်သလို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းလည်း ရှိနေသည်။

ဆက်လက်၍ အပေါ်သို့ တက်သွားရာ မြို့တော်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး လေထုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာကာ အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး သာမန်လူ တစ်ဦးဆိုလျှင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အေးခဲ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ အေးစက်မှုမှာ ချန်မု အတွက်မူ လေပြေလေညင်းလေး တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ဆက်လက်၍ အပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီ ဝူနယ်မြေ ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ကောင်းကင်အတားအဆီး ၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤနေရာမှ ကြည့်လိုက်လျှင် ဝူနယ်မြေ တစ်ခုလုံး၏ မိုင်တစ်သိန်း ပတ်လည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ဝူနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော အမည်းရောင် မျက်နှာကြီးကိုလည်း ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

မျက်နှာကြီး၏ အမူအရာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကာ အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ သူ၏ မကျေနပ်မှုများကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

"တာအိုရာပေါင်းများစွာ ပေါင်းစပ်ထားတာ... ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်တောင် ပိုမြင့်နိုင်သေးတယ်..."

ချန်မု က တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

လက်ရှိလောက တွင် ဤကဲ့သို့သော အမှတ်အသားမျိုးကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော် ကြာသည်အထိ မပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ ယခုအခါ သူလည်း ခက်ခက်ခဲခဲ လုပ်နိုင်ကောင်း လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ဤမျက်နှာကြီး၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ထိုထက် ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်တွင် ရှိနိုင်ပေသည်။

ယခုအခါ ထျန်းရွှမ်တိုက်ကြီး တွင် သူ့အပါအဝင် ထာဝရနတ်မင်း ခြောက်ပါး ရှိပြီး နီယွင် ထာဝရနတ်မင်း ပါ ပေါင်းလျှင် ခုနစ်ပါး ရှိသည်။ ဤ ခုနစ်ပါး အနက် တွမ်ယွမ် ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးတည်းသာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော မဟာ ကပ်ဘေးကြီး ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် နီယွင် ထာဝရနတ်မင်း ကို မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။

နီယွင် ထာဝရနတ်မင်း သည် ထိုအချိန်က ထာဝရနတ်မင်း အဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်လေး သိထားပြီး ထို မဟာ ကပ်ဘေးကြီး မတိုင်မီက ထျန်းရွှမ်တိုက်ကြီး တွင် လူသား ကျင့်ကြံသူများသာမက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၊ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ် နှင့် နတ်ဘုရားမျိုးနွယ် စသည့် မျိုးနွယ်များစွာ ရှိခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ထို မဟာ ကပ်ဘေးကြီး အပြီးတွင် ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်မျိုးနွယ် မှာ မျိုးတုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၊ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ် စသည့် မျိုးနွယ်များ အားလုံးလည်း အလွန် အထိနာသွားကာ ထာဝရနတ်မင်း များ အားလုံးနီးပါး သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီး ထျန်းရွှမ်တိုက်ကြီး မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသဖြင့် လူသားမျိုးနွယ် နှင့် ဆက်လက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ယခင်က ချန်မု သည် ဤအရာများကို ရှေးခေတ် မျိုးနွယ်စုများ ကြားရှိ စစ်ပွဲတစ်ခုဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အခြား မျိုးနွယ်စုများ ထျန်းရွှမ်တိုက်ကြီး မှ ထွက်ခွာသွားခြင်းဖြင့် ပြီးဆုံးသွားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း နီယွင် ထာဝရနတ်မင်း ၏ အဆိုအရ ရလဒ်မှာ ထိုသို့ ဖြစ်သော်လည်း အစကနဦးမှာမူ ကောင်းကင်ချောက်ကမ်းပါး ကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

ကောင်းကင်ချောက်ကမ်းပါး သည် ဝိညာဉ်လောက ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာနှင့် ချိတ်ဆက်နေပြီး အလွန် ရှုပ်ထွေးကာ ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲများလည်း ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်။

တစ်ချိန်က ထို ကောင်းကင်ချောက်ကမ်းပါး ထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ဖူးသည်။

မူလက ထျန်းရွှမ်တိုက်ကြီး မှာ ယခုထက် များစွာ ပိုမို စည်ပင်ဝပြောပြီး ထာဝရနတ်မင်း များမှာလည်း ဆယ်ပါးထက် မက ရှိခဲ့သော်လည်း ထို မဟာ ကပ်ဘေးကြီး ကြောင့် ထာဝရနတ်မင်း များစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် တွမ်ယွမ် ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးတည်းသာ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မျိုးနွယ်စု အားလုံး အလွန် အထိနာသွားခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်မျိုးနွယ် မှာ လုံးဝ မျိုးတုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်အတားအဆီး မှာ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်မျိုးနွယ် ၏ ရှေးအကျဆုံး ထာဝရနတ်မင်း ကြီးက သူ၏ မျိုးနွယ်စုကို ကာကွယ်ရန် နောက်ဆုံး ချန်ရစ်ခဲ့သော အရာဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ရလဒ် အနေဖြင့် ဝူနယ်မြေ ကို ပိတ်လှောင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထူးဆန်းသော အရာများ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် မည်သူမျှ ထွက်မပြေးနိုင်တော့ချေ။

ထို့ကြောင့် ဤနယ်မြေကို နောက်ပိုင်းတွင် ဝူနယ်မြေ (အသက်မရှိသော နယ်မြေ) ဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆက်တွဲ နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ အတွင်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ် နှင့် အခြား မျိုးနွယ်စုများမှာ ထာဝရနတ်မင်း အသစ် မပေါ်ထွက်နိုင်တော့ဘဲ လူသားမျိုးနွယ် မှသာ ကူယွဲ့ ကဲ့သို့သော ထာဝရနတ်မင်း အသစ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မျိုးနွယ်စု အသီးသီးမှာ ထျန်းရွှမ်တိုက်ကြီး မှ ထွက်ခွာသွားကြပြီး အဆုံးအစမဲ့ ပင်လယ်ပြင် သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။

ဆက်လက်၍ အပေါ်သို့ တက်သွားရာ...

ချန်မု သည် ကောင်းကင်အတားအဆီး ၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ပုံရိပ်တစ်ချက် လှုပ်ရှားကာ ထိုအထဲမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ အဆင့်ဖြင့် ကောင်းကင်အတားအဆီး မှ ထွက်ခွာရန် လက်ကိုပင် လှုပ်ရှားစရာ မလိုတော့ချေ။

ကောင်းကင်အတားအဆီး အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ချန်မု က အနောက်ဘက်သို့ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် ကန့်လန့်ဖြတ် တည်ရှိနေသော အမည်းရောင် ကောင်းကင်ချောက်ကမ်းပါး ကြီးကို မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုချောက်ကမ်းပါးကြီးသည် မြေကြီးကို ဖောက်ထွင်းသွားရုံသာမက ကောင်းကင်ကိုလည်း စုတ်ဖြဲထားသည်။

ကောင်းကင်ချောက်ကမ်းပါး သည် နယ်မြေခုနစ်ခု ရှိ အောက်ပိုင်း သုံးခုနှင့် အထက်ပိုင်း လေးခုကို ခြားနားထားပြီး အောက်ဘက်မှနေ၍ ကျော်ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သလို ချန်မု သည် အပေါ်ဘက်မှနေ၍ ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အပေါ်ဘက်မှနေ၍လည်း ကျော်ဖြတ်ရန် အလွန် ခက်ခဲကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းကင်ချောက်ကမ်းပါး ၏ သက်ရောက်မှု နယ်ပယ်မှာ အလွန် ကြီးမားသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

အပေါ်ဘက်သို့ မိုင်ထောင်ချီ အထိ ရှည်လျားပြီး ကောင်းကင်၏ အဆုံးအစွန် အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ ထိုမှ ဆက်သွားပါက ပြင်ပ အာကာသမှ တိုက်ခတ်လာသော ကောင်းကင် လေပြင်းများ ရှိနေပြီး လေဟာနယ်ကို စုတ်ဖြဲကာ လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်း များကို ဖန်တီးနိုင်သည်။

ထာဝရနတ်မင်း များပင်လျှင် ရမ်းသန်း ဝင်ရောက်သွားပါက လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်း များနှင့် တိုက်မိလျှင် သေဆုံးမည် မဟုတ်သော်လည်း ထိုအထဲသို့ အလွယ်တကူ စုပ်ယူခံရနိုင်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အလွန် ဝေးကွာသော အမည်မသိ နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်သည်။

အကယ်၍ အကွာအဝေး နီးပါက ကိစ္စမရှိသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပါက နေရာမှာပင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

"နည်းနည်း ဝေးဝေးသွားတာ ပိုကောင်းမယ်..."

ချန်မု က အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ချောက်ကမ်းပါး သည် အန္တရာယ်များသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူ၏ ယခု အဆင့်ဖြင့်ပင် ထိုချောက်ကမ်းပါး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်သေးချေ။ ရမ်းသန်း ဝင်ရောက်သွားပါက မည်သည့် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို မသိနိုင်သလို ဤအနီးအနားတွင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ကို ခေါ်ယူပါက မည်သည့် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို မသိနိုင်ချေ။

မကြာမီ...

ချန်မု ၏ ပုံရိပ်မှာ အဝေးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်မု ၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်ချောက်ကမ်းပါး ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ခပ်ရေးရေး အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သေချာ ကြည့်လိုက်မည် ဆိုပါက ထိုအရာမှာ ဧရာမ မျက်လုံးကြီး တစ်လုံး ဖြစ်နေပြီး ချန်မု ပျောက်ကွယ်သွားရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် မှိတ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကောင်းကင်ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုလုံးမှာလည်း တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့ချေ။

...

ချန်မု သည် အရှေ့ဘက်သို့ တောက်လျှောက် သွားခဲ့ရာ မိုင်ပေါင်း နှစ်သိန်းကျော် ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အခြား နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သော ဝူဟွမ်နယ်မြေ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မိုင်ထောင်ချီ ရှည်လျားသော တောင်တန်းကြီး တစ်ခု၏ အပေါ်သို့ ရောက်သောအခါမှသာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အပေါ်ဘက် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ နေရောင်ခြည်ကို ကွယ်ထားသော တိမ်မည်းကြီးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မှောင်မည်းနေသော တိမ်တိုက်များ အတွင်းတွင် လျှပ်စီးများ လက်နေသည်ကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့ရသည်။

သေချာသည်မှာ...

ဤ လျှပ်စီးများမှာ ယခုအခါ သာမန် လျှပ်စီးများသာ ဖြစ်ပြီး သာမန် ထာဝရသခင်ကြီး များပင်လျှင် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် သူသည် တာအို အမှတ်အသား ကိုးခုကို စုစည်းကာ ရွှေရောင်အမြုတေ ဖြင့် မိုးကြိုးကို ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ စည်းမျဉ်းများကို ထိတွေ့မိသွားမည် ဖြစ်ပြီး ထိုအခါ ဤ လျှပ်စီးများမှာ အခြေခံဓာတ်ငါးပါး စစ်မှန်သော လျှပ်စီးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်ကာ သာမန် လျှပ်စီးများနှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားမည် ဖြစ်သည်။ သာမန် ထာဝရသခင်ကြီး များ အနေဖြင့် အနည်းငယ် ထိတွေ့မိရုံဖြင့် နေရာမှာပင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ချန်မု က အောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မိုင်ထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသော တောင်တန်းကြီး အတွင်းတွင် ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စု ရှိနေသော သာမန် ရွာလေးများ ကို မြင်တွေ့ရပြီး ကျင့်စဉ်ဂူ အချို့နှင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အချို့ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသည်ကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။

ချန်မု က အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့နောက် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ထို တောင်တန်းကြီး ဆီသို့ ဝတ်ရုံလက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

...

ရွှစ်...

မြစ်ကမ်းဘေးတွင် အဝတ်လျှော်နေသော ရွာသူလေး တစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် မျက်စိရှေ့တွင် မှုန်ဝါးသွားပြီး ပြန်လည် ရှင်းလင်းသွားချိန်တွင် သူမသည် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် မရှိတော့ဘဲ လက်ထဲတွင် စိုရွှဲနေသော အဝတ်များကို ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်စိရှေ့တွင် မြက်ခင်းပြင် ကျယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သူမမှာ မှင်သက်သွားပြီး မျက်စိမှားသည် ထင်ကာ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လူများစွာ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အကြမ်းဖျင်း ကြည့်လိုက်လျှင် လူပေါင်း ထောင်ချီ ရှိနိုင်ပြီး ထိုအထဲတွင် ရွာမှ သူမနှင့် ရင်းနှီးသော မုဆိုးများနှင့် ဆေးမြစ်ရှာသူများလည်း ပါဝင်နေသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် တွေဝေမှုများ ရှိနေပြီး အချို့မှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ အချို့မှာ လက်ထဲတွင် ဆေးထောင်းသည့် ကျောက်ဆုံကို ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ လေးကို တင်းနေအောင် ဆွဲထားဆဲ ဖြစ်ကာ အချို့မှာမူ ဆန်ပြုတ် ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရင်း ထိုင်လျက် အနေအထားဖြင့် တွေဝေနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါက..."

ရွာသူလေး ၏ အတွေးများမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

တွေဝေနေကြသော လူအများစုမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မကြာမီ ဆူညံသွားကြသော်လည်း ဤဆူညံမှုမှာ နေရာအချို့ကို ဗဟိုပြုကာ လျင်မြန်စွာ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ထိုနေရာ တစ်ခုတွင် ရှေးဟောင်း ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦးက တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် လေထဲတွင် မျောလွင့်နေသည်။ အနီးအနားရှိ သာမန်လူ အချို့မှာ တွေဝေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် အလောတကြီးဖြင့် ထိုအမျိုးသားကို ဒူးထောက် ရှိခိုးကြပြီး ပါးစပ်မှလည်း နတ်ဘုရား ဟု အဆက်မပြတ် ခေါ်ဆိုနေကြသည်။

သူတို့ ဘယ်လို ရုတ်တရက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာမှန်း မသိသော်လည်း မျက်စိရှေ့တွင် နတ်ဘုရား ရှိနေသဖြင့် ဤသည်မှာ နတ်ဘုရား၏ စွမ်းပကား ဖြစ်မည်မှာ သေချာလှသည်။

သို့သော်...

လူအများအပြား ရှိခိုးနေကြသော ထို အမျိုးသားသည် မျက်လုံးဖွင့်လာပြီးနောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာတော့သည်။

'ဒီနေရာက ချီလင် တောင်တန်း ရဲ့ အပြင်ဘက်ပဲ...'

'ငါက ကျင့်စဉ်ဂူထဲမှာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာလေ... ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ... ဒီနေရာက ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ဂူ ရှိတဲ့ နေရာနဲ့ မိုင်ထောင်ချီ ဝေးတယ်လေ...'

သာမန်လူများ ဝိုင်းအုံ ရှိခိုးနေကြသော ကျင့်ကြံသူ အချို့မှာလည်း ဤအချိန်တွင် အလွန် ထိတ်လန့်နေကြပြီး မကြာမီ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မြင်တွေ့သွားကြကာ အချင်းချင်း၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ မယုံကြည်နိုင်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်...

တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ငါ ချန်မု... တာအိုအမည် ဝူရှန်း... ဒီနေရာမှာ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်မယ်... သက်ရှိတွေ အားလုံး မိုင်သုံးထောင် အကွာကို ဆုတ်ခွာကြ..."

ဤအသံမှာ အလွန် ဝေးကွာသော နေရာမှ လာသော်လည်း ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ မရေမတွက်နိုင်သော သာမန်လူများမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အဆက်မပြတ် ရှိခိုးနေကြတော့သည်။

ချီလင် တောင်တန်း ထဲတွင် ကျင့်စဉ်ဂူများ တည်ဆောက်ကာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေကြသော ထို တကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ များမှာလည်း ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အလွန် တုန်လှုပ်သွားကြကာ အသံလာရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

သေချာသည်မှာ...

ဤကဲ့သို့ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော နည်းလမ်းဖြင့် သူတို့၏ အစီရင်များကို လျစ်လျူရှုကာ သူတို့ အသီးသီး၏ ကျင့်စဉ်ဂူများထဲမှနေ၍ မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာသော နေရာသို့ တစ်ခဏချင်း ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်သူမှာ ဤအသံပိုင်ရှင် ပင်ဖြစ်သည်။

အမည်မှာ ချန်မု၊ တာအိုအမည်မှာ ဝူရှန်း ဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော အစွမ်းအစများ ရှိသူမှာ မည်မျှပင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းနေပါစေ တစ်ဦးတည်းကိုသာ စဉ်းစား၍ ရနိုင်သည်။ ထိုသူမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သူ ပင်ဖြစ်သည်။

ဝူရှန်း ထာဝရနတ်မင်း။

"မျိုးဆက်ငယ် ယွီရွှမ်ဇီ က... အရှင်မြတ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

"မျိုးဆက်ငယ် ဟုန်ယွမ် က... အရှင်မြတ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

တကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ များစွာမှာ သတိဝင်လာကြပြီး အသံလာရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ ဒူးထောက် ရှိခိုးလိုက်ကြရာ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်နေကြသည်။

ထာဝရနတ်မင်း။

သူတို့ကဲ့သို့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် တကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ များ အတွက် ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး ပင်လျှင် အလွန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး ယခု ထျန်းရွှမ်တိုက်ကြီး နယ်မြေခုနစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားကာ လောကကြီးကို ကျော်လွန်နေသော အနှိုင်းမဲ့ ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး ဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။

လူများစွာ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတော့သည်။

ချန်မု ပြောသော ဒီနေရာမှာ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်မယ် ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း မသိသော်လည်း မည်သည့် ကပ်ဘေးပင် ဖြစ်စေကာမူ ဤနေရာတွင် ကြည့်ရှုခွင့် ရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ကြီးမားလှသော ကံတရား အခွင့်အရေး တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နားလည် သဘောပေါက်မှု အနည်းငယ်မျှ ရရှိပါက အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိနိုင်ပြီး ချန်မု ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိကာ အလုပ်အကျွေးပြုခွင့် ရပါက ရွှေရောင်အမြုတေ ကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး ဖြစ်လာရန်ပင် မျှော်လင့်ချက် ရှိပေသည်။

ဤသို့သော ကံတရား အခွင့်အရေး မျိုးမှာ အလွန် ရှားပါးလှပြီး သာမန်အချိန်များတွင်မူ သူတို့သည် ထာဝရသခင်ကြီး များကိုပင် မြင်တွေ့ရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

တောင်တန်း၏ အပေါ်ဘက်တွင်...

ချန်မု သည် တောင်တန်း အပြင်ဘက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ နှင့် သာမန်လူများ ၏ အခြေအနေကို အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ များစွာ ဂရုစိုက် မနေတော့ချေ။

သူလည်း မိုးကြိုးကပ်ဘေး ကို ခေါ်ယူကာ ရွှေရောင်အမြုတေ မှနေ၍ မူလဝိညာဉ် ဖန်တီးခြင်းက ဤ မိုင်ထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသော တောင်တန်းကြီး ကို ပျက်စီးစေမည်လား မသေချာသဖြင့် အထူးစွမ်းရည် ကို အသုံးပြုကာ တောင်တန်းထဲမှ သာမန်လူများ နှင့် ကျင့်ကြံသူများ ကို တောင်တန်း အပြင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤ သာမန်လူများ နှင့် တကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ များ အတွက်မူ သူ ဤနေရာတွင် ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်သည်နှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာ တကယ်ကို ကြီးမားသော ကံတရား အခွင့်အရေး တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှေရောင်အမြုတေ မှနေ၍ မူလဝိညာဉ် ဖန်တီးခြင်းမှာ သူ၏ အတွက် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ထိုအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး မှ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ ထွက်ပေါ်လာကာ မိုးရေများ ရွာကျလာမည် ဖြစ်သည်။ သာမန်လူများ အနေဖြင့် အနည်းငယ်မျှ ထိတွေ့မိရုံဖြင့် ရောဂါဘယ ကင်းဝေးကာ အသက်ရှည် ကျန်းမာနိုင်ပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ များ အနေဖြင့်လည်း တာအိုအခြေခံ ခိုင်မာကာ ကျင့်ကြံမှုများ တိုးတက်လာနိုင်ပြီး ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး များ ပင်လျှင် ထိုဖြစ်စဉ်မှတစ်ဆင့် နားလည် သဘောပေါက်မှုများ ရရှိနိုင်ပေသည်။