အခန်း ၁၉၆

အခန်း (၁၉၆) မဟာတာအို ဓမ္မသံစဉ်များနှင့် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော မိုးရေစင်

တောင်ထွတ်များစွာ၏ အထက်တွင် ရပ်နေရင်း ချန်မုသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကြည်လင်တောက်ပသော ဝိညာဉ်အလင်းစက်လေး တစ်ခုက မှေးမှိန်လိုက်၊ တောက်ပလိုက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အပြင်ဘက်သို့ တာအိုအမှတ်အသားများ အဆက်မပြတ် ဖြာထွက်လာကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောယှက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤ တာအိုအမှတ်အသားများ ရောယှက်မှုကြားတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကွဲစပြုလာသည်။ ခြေလက်များမှစတင်ကာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် ယန်သွေးသားနှင့် ကျောက်စိမ်းအရိုးများ၊ ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော ကလီစာများ အားလုံးမှာလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ ရွှေရောင်အမြုတေ လမ်းစဉ်ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံပြီးနောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ခေါ်ယူကာ မူလဝိညာဉ်အဖြစ် ဖန်တီးရန်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အဆင့်ပင်ဖြစ်သည်။ သေမျိုးပကတိရုပ်ခန္ဓာကို စွန့်ပယ်ကာ မိမိ၏ အရာအားလုံးကို အတွင်းသို့ စုစည်းပြီး ရွှေရောင်အမြုတေ အမှတ်အသားလေး တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ရမည်။ ထို့နောက်မှသာ ကိုးလွှာမိုးကြိုးပင်လယ် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အသက်နှင့်သေဆုံးခြင်း အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မု၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် အဆုံးအစမဲ့သော အရာများကို မွေးဖွားပေးနိုင်စွမ်းရှိသည့် ရွှေရောင်အမြုတေ အမှတ်အသားလေး တစ်ခုနှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားသို့ ပြန့်နှံ့သွားသော တာအိုအမှတ်အသား ကိုးခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"စုစည်းစမ်း..."

ချန်မု၏ အသံက လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံနှင့်အတူ တာအိုအမှတ်အသား ကိုးခုသည် အလယ်ဗဟိုသို့ လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားပြီး ရွှေရောင်အမြုတေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

တာအိုအမှတ်အသား တစ်ခု ဝင်ရောက်သွားတိုင်း ထိုရွှေရောင်အမြုတေ၏ အလင်းရောင်မှာ ပိုမို တောက်ပလာသည်။ တာအိုအမှတ်အသား ကိုးခုစလုံး ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင်မူ ရွှေရောင်အမြုတေ တစ်ခုလုံးမှ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော အလင်းတန်းကြီး ဖြာထွက်လာကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် မှေးမှိန်သွားစေသည်။ ကောင်းကင်အောက်တွင် ဒုတိယမြောက် နေမင်းတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် မိုင်ထောင်ချီအထိ လင်းထိန်သွားရာ မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာသော နတ်ဘုရားဂိုဏ်း တစ်ခုမှပင် အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံမှ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင်နေမင်း နှစ်စင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ ကောင်းကင်သို့ တက်လာကြပြီးနောက် အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံမှ ထူးဆန်းသော လက္ခဏာများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ရွှစ်..."

ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးက တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုရွှေရောင်နေမင်း နှစ်စင်းကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နေမင်းနှစ်စင်း ကောင်းကင်မှာ ယှဉ်တွဲထွက်ပေါ်ပြီး အရပ်ဆယ်မျက်နှာကို လင်းထိန်စေတယ်..."

"ဒါက တစ်ယောက်ယောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ခေါ်ယူပြီး အသက်နှင့်သေဆုံးခြင်း အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

ရှေးဟောင်း မှတ်တမ်းများအရ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ခေါ်ယူကာ အသက်နှင့်သေဆုံးခြင်း အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ရန် ကြိုးစားချိန်တွင် တာအိုအမှတ်အသား ကိုးခု ပေါင်းစပ်သွားပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ကြီးမားလှသော ထူးဆန်းသည့် လက္ခဏာများ ပေါ်ထွက်လာမည် ဖြစ်သည်။ နေမင်းနှစ်စင်း ကောင်းကင်တွင် ယှဉ်တွဲထွက်ပေါ်ခြင်းမှာ ပထမဆုံးသော အံ့ဖွယ် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ရွှစ်..."

နောက်ထပ် ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးက အဝေးမှနေ၍ ရောက်ရှိလာပြီး လေထဲတွင် ရပ်တန့်ကာ ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမမှာ ယခင်က ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်တွင် ချန်မုနှင့် နှစ်ကြိမ်တိုင် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော မြောင်ယွီ ထာဝရသခင်ကြီး ပင်ဖြစ်သည်။

သူမက ထိုကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ထူးဆန်းသော လက္ခဏာများကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရွှေရောင်အမြုတေ အဆင့်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး အနေအထား... မမှားနိုင်ဘူး။ အခု ဝူနယ်မြေ တစ်ခုလုံးမှာ ဒီအဆင့်ကို ရောက်နိုင်တဲ့သူဆိုလို့ အဲဒီတစ်ယောက်ပဲ ရှိမယ်..."

အောက်ပိုင်း နယ်မြေသုံးခုတွင် ယခင်က အနှိုင်းမဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး အများအပြား ရှိခဲ့ပြီး ထိုအထဲတွင် တာအိုအမှတ်အသား ကိုးခုအထိ ကျင့်ကြံနိုင်ကာ ရွှေရောင်အမြုတေ၏ အမြင့်ဆုံး အနေအထားသို့ ရောက်ရှိခဲ့သူများလည်း ပါဝင်သည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်တွင် ထိုသူများ အားလုံးမှာ ချန်မု၏ လက်ချောင်းတစ်ချက် တောက်ရုံဖြင့် သေဆုံးကာ တာအိုအခြေခံများ ပျက်စီးသွားခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ အောက်ပိုင်း နယ်မြေသုံးခုလုံးတွင် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိကာ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ခေါ်ယူနိုင်သူမှာ ချန်မု တစ်ဦးတည်းသာ ရှိတော့သည်။

"ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ လမ်းစဉ်နဲ့ ထာဝရနတ်မင်း ဖြစ်လာတဲ့ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်အတွက် ဒီ အသက်နှင့်သေဆုံးခြင်း အတားအဆီးဆိုတာ သာမန် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် တစ်ခုလောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ အရင်က သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ရှေးဟောင်း ထာဝရနတ်မင်းတွေ ဖြစ်တဲ့ မင်ဟိုင်နဲ့ ကူယွဲ့တို့ကို ဆုတ်ခွာသွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာ။ အခု ရွှေရောင်အမြုတေကနေ မူလဝိညာဉ် ဖန်တီးပြီးသွားရင် သူ့စွမ်းအားက နောက်တစ်ဆင့် ထပ်မြင့်တက်သွားမှာ သေချာတယ်..."

မြောင်ယွီ ထာဝရသခင်ကြီး ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်နေသည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက ချန်မုသည် ထာဝရနတ်မင်း နှစ်ပါး၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှု ကို ဆုတ်ခွာသွားစေခဲ့ပြီး ကောလာဟလများအရ မင်ဟိုင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်ကိုပင် မခုခံနိုင်ခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ ယခုအခါ ကျင့်ကြံမှု ထပ်မံ တိုးတက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ချန်မု၏ စွမ်းအား မည်မျှအထိ ရောက်ရှိသွားမည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်တော့ချေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော်က မဟာကပ်ဘေးကြီးမှ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဒဏ္ဍာရီလာ အရှေးကျဆုံး တွမ်ယွမ် ထာဝရနတ်မင်း ကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်ပြီလား ဆိုသည်ကိုလည်း မသိနိုင်ပေ။

အကယ်၍ တွမ်ယွမ် ထာဝရနတ်မင်း ကို အနိုင်ယူနိုင်ပါက ချန်မုသည် တွမ်ယွမ်၏ နေရာကို အစားထိုးကာ ထျန်းရွှမ်တိုက်ကြီး နယ်မြေခုနစ်ခုလုံးတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင်...

ရွှေရောင်အမြုတေ အမှတ်အသားလေးသည် တာအိုအမှတ်အသား ကိုးခုကို ဝါးမျိုလိုက်ပြီး ရွှေရောင်နေမင်း တစ်စင်းကဲ့သို့ အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေကာ ဖိအားများကိုလည်း ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဤ အလွန်သေးငယ်သော ရွှေရောင်နေမင်းလေး၏ ဘေးတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုသာ ရှိနေသည်။ တစ်ခုမှာ ချန်မု ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ လမ်းစဉ်ဖြင့် တာအိုရရှိကာ မူလဝိညာဉ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော အနီရင့်ရောင် စိတ်ဝိညာဉ်ပုံရိပ် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာမူ အဝါရင့်ရောင် ဓားတစ်လက် ဖြစ်ကာ ချန်မု၏ အသက်သွေးကြော ဝိညာဉ်ရတနာ ပင်ဖြစ်သည်။

"စပြီ..."

ချန်မုက စိတ်ထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်က လက်ချောင်းဖြင့် တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်ရာ ရွှမ်ဟွမ်ဓားသည် တိတ်တဆိတ် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားကာ ထိုရွှေရောင် အလင်းစက်လေးဆီသို့ ပျံသန်းသွားပြီး မကြာမီ ၎င်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ချန်မု၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ် တစ်ခုလုံးမှာလည်း လျင်မြန်စွာ အတွင်းသို့ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အလွန် သေးငယ်သော အမှတ်အသားလေး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရွှေရောင်အမြုတေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထွတ်ပေါ်၌ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော ရွှေရောင်နေမင်း တစ်စင်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှု အောက်တွင်...

ထို ရွှေရောင်နေမင်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်သွားသည်။ အဝေးရှိ မရေမတွက်နိုင်သော သာမန်လူများနှင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြား၊ ထို့အပြင် မြောင်ယွီ ကဲ့သို့သော ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ အမြင်တွင် နံနက်ခင်း နေမင်းကြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်သွားပြီး မှောင်မည်းနေသော တိမ်တိုက်ကြီးများ၏ အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"ဂျစ်... ဂျစ်..."

တိမ်တိုက်များထဲတွင် လျှပ်စီးများ လက်နေပြီး လေဟာနယ်ထဲမှ လျှပ်စီးတန်း တစ်ခု ကျဆင်းလာကာ ရွှေရောင်နေမင်း ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သို့သော် ဤ လျှပ်စီးတန်းမှာ တိမ်မည်းများထဲမှ သာမန် လျှပ်စီးမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ရွှေရောင်အမြုတေ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အလင်းတန်းကိုပင် မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ချေ။

ရွှေရောင်အမြုတေသည် လျှပ်စီးဖြင့် ပစ်ချခံလိုက်ရပြီးနောက် ၎င်းမှ ဖြာထွက်နေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ ရုတ်တရက် ပိုမို တောက်ပလာပြီး တိမ်တိုက်များ အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကာ ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော တိမ်မည်းများနှင့် အမှောင်ထု အားလုံးကို ဖယ်ရှား၍ ကောင်းကင်သစ် တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်... ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ရွှေရောင်အမြုတေ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ပျောက်ကွယ်တော့မည့် မှောင်မည်းနေသော တိမ်တိုက်များမှာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မမြင်ရသည့် အားဖြည့်မှု တစ်ခုကို ရရှိသွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်မသွားသည့်အပြင် ရုတ်တရက် ပိုမို နက်မှောင် မှောင်မည်းလာတော့သည်။

ခဏတွင်းချင်းပင် ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များမှာ ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းစွာ လည်ပတ်လာပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြန့်ကျဲသွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မိုင်ထောင်ချီအထိ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ မှောင်မည်းနေသော တိမ်တိုက်များထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းစွာ ရောယှက်နေပြီး နားကွဲမတတ် မိုးခြိမ်းသံများက မိုင်ထောင်ချီ အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကြီး တစ်ခုကလည်း အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

မိုင်ထောင်ချီ အဝေးသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသော သာမန်လူများမှာလည်း ဤအချိန်တွင် အသက်ရှူရ ကျပ်လာပြီး ထိုဖိအားအောက်တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်စင်းနေကြကာ ခန္ဓာကိုယ်များ အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ကြတော့ချေ။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် တကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း ဤအချိန်တွင် လေထဲ၌ မပျံသန်းနိုင်တော့ဘဲ အားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချခံလိုက်ရကာ တောင်တန်းကြီး တစ်ခုကို ထမ်းထားရသကဲ့သို့ လေးလံနေသဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံကို ခက်ခက်ခဲခဲ မော့ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး ပိုမို သိပ်သည်းလာသည်။ ထိုအထဲမှ လျှပ်စီးတန်း အချို့မှာ တဖြည်းဖြည်း အခြား အရောင်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာပြီး ရွှေရောင်၊ အနီရောင် စသည့် မတူညီသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာရာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရင်တုန်သွားစေသည်။

ဤ အရောင်အသွေး စုံလင်သော လျှပ်စီးတန်းများ စုစည်းသွားရာ ကောင်းကင်ယံကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျယ်ပြောလှသော မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာကာ အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် ရောယှက်နေပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမျက်ဒေါသ အလား ပင်ဖြစ်သည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင်...

နောက်ထပ် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး သတင်းကြားသဖြင့် ရောက်ရှိလာသော်လည်း အနီးသို့ မသွားရဲဘဲ အဝေးမှသာ လှမ်းကြည့်နေသည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူက မနေနိုင်ဘဲ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အခြေခံဓာတ်ငါးပါး စစ်မှန်တဲ့ လျှပ်စီး... ကိုးလွှာ မိုးကြိုးပင်လယ်..."

သူသည် သက်တမ်း နှစ်ခြောက်ထောင် ရှိပြီဖြစ်သော ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး သူ တာအိုရရှိသည့် ပထမဆုံး နှစ်တစ်ထောင် အတွင်းက အနှိုင်းမဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး အသက်နှင့်သေဆုံးခြင်း အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ရန် ကြိုးစားသည်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်ကလည်း ယခုကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ထူးဆန်းသော လက္ခဏာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထို အနှိုင်းမဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး ၏ ရွှေရောင်အမြုတေ သည် မိုးကြိုးပင်လယ် ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ပြန်ထွက်မလာခဲ့တော့ချေ။

ကောလာဟလများအရ မိုးကြိုးပင်လယ်တွင် အလွှာကိုးလွှာ ရှိသည်။ ရွှေရောင်အမြုတေ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် မိမိတို့၏ အသက်နှင့် အရာအားလုံးကို ရွှေရောင်အမြုတေ အတွင်းသို့ စုစည်းကာ အလွှာတစ်လွှာချင်းစီကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကိုးလွှာမြောက် မိုးကြိုးပင်လယ် အထိ ရောက်အောင် သွားရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာရှိ မိုးကြိုးကပ်ဘေးမှာ အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပြီး ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများမှာလည်း အမြင့်ဆုံး အတိုင်းအတာသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ သို့သော် ထို့ကြောင့်ပင် ဖျက်ဆီးခြင်းများ ကြားမှ အသက်ရှင်သန်မှု အလင်းတန်းလေး တစ်ခုကို မွေးဖွားပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယင်စွမ်းအင် လွန်ကဲရာမှ ယန်စွမ်းအင် ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့၊ သစ်ပင်ခြောက်မှ နွေဦးကို ကြိုဆိုသကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။

သူ ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထို ထာဝရသခင်ကြီး သည် စွမ်းအားရှိသမျှ အကုန်ထုတ်သုံးကာ အချိန်တစ်နာရီခန့် ကြာအောင် ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြတ်ကျော်ပြီးမှသာ မိုးကြိုးပင်လယ် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာဖြစ်သော ကိုးလွှာမြောက် မိုးကြိုးပင်လယ် သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ အတိတ်က မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်...

မိုးကြိုးပင်လယ် အောက်ရှိ ထိုရွှေရောင်နေမင်းသည် လှုပ်ရှားသွားပြီး မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှု၊ ရပ်တန့်မှုမျှ မရှိဘဲ မိုးကြိုးပင်လယ် ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆီပူအိုးထဲသို့ ရေတစ်စက် ကျသွားသကဲ့သို့ မိုးကြိုးပင်လယ် တစ်ခုလုံး ဝုန်းခနဲ ဆူပွက်သွားတော့သည်။

"ဝုန်း..."

မိုးကြိုးလျှပ်စီးများမှာ ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းစွာ လေဟာနယ်ကို အဆက်မပြတ် ပစ်ချနေပြီး အောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းကြီးပင်လျှင် မိုးကြိုးများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မီးလောင်ပြင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အချို့သော တောင်ထွတ်များမှာ အခြေခံဓာတ်ငါးပါး စစ်မှန်သော လျှပ်စီးများ၏ ပစ်ချမှုအောက်တွင် မည်းနက်သော ချော်ရည်များ အဖြစ်သို့ပင် အရည်ပျော်သွားတော့သည်။

တောင်တန်းကြီး အပြင်ဘက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းခံခဲ့ရသော ထို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် တကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားကြသည်။ ချန်မု သာ သူတို့ကို အလွယ်တကူ ထုတ်မပေးခဲ့ပါက ထို အခြေခံဓာတ်ငါးပါး စစ်မှန်သော လျှပ်စီး၏ သာမန် ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုလေး တစ်ခုကပင် သူတို့ကို ဝိညာဉ်ပါမကျန် သေဆုံးသွားစေနိုင်ပေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်...

မိုးကြိုးပင်လယ်မှာ အလွန် ကြမ်းတမ်းရက်စက်နေပြီး ထို ရွှေရောင်နေမင်း၏ အလင်းရောင်ကိုပင် ဖုံးကွယ်သွားကာ အရောင်အသွေး စုံလင်သော မိုးကြိုးများ ကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားစေပြီး ခပ်ရေးရေးမျှသာ လင်းလက်နေသော မူလအလင်းတန်းလေး တစ်ခုကိုသာ အနည်းငယ် မြင်တွေ့ရတော့သည်။

သို့သော် ဤ မူလအလင်းတန်းလေးမှာ မိုးကြိုးပင်လယ်ထဲတွင် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိသကဲ့သို့ တောက်လျှောက် အပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။

ပထမအလွှာ...

ဒုတိယအလွှာ...

တတိယအလွှာ...

...

ကိုးလွှာမြောက်...

အသက်တစ်ရှူစာ အချိန်လေး အတွင်းမှာပင် မိုးကြိုးပင်လယ် အလွှာကိုးလွှာကို ဆက်တိုက် ကျော်ဖြတ်ကာ ကိုးလွှာမြောက် မိုးကြိုးပင်လယ် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ဤ ကိုးလွှာမြောက် မိုးကြိုးပင်လယ် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ ဝိညာဉ်လောက ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာနှင့် များစွာ မကွာခြားတော့ချေ။ အမြင့်ဆုံး အတိုင်းအတာသို့ ရောက်ရှိနေသော အခြေခံဓာတ်ငါးပါး စစ်မှန်သော လျှပ်စီးများမှာ ဤနေရာတွင် မိုးကြိုးကန် တစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မိုးကြိုးကန် တစ်ခုလုံးမှာ မိုးကြိုးကပ်ဘေး စွမ်းအားများ စုစည်းနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်မု၏ ရွှေရောင်အမြုတေ သည် ဤမိုးကြိုးကန်ထဲတွင် စိမ်ဝင်နေပြီး ဒြပ်ရှိ အရာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော အခြေခံဓာတ်ငါးပါး စစ်မှန်သော လျှပ်စီးများ၏ အဆက်မပြတ် ပစ်ချမှုကို ခံနေရကာ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများမှာ ဤ ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများ၏ ပစ်ချမှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေ အတွက်တော့ တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စပဲ..."

ချန်မု၏ စိတ်ဝိညာဉ် သည် ရွှေရောင်အမြုတေ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် စုစည်းနေပြီး ပြင်ပ အခြေအနေကို ခံစားနေသည်။

ဤ မိုးကြိုးပင်လယ် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကပင် ကျင့်ကြံသူများ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား အများအပြားကို ကုန်ဆုံးသွားစေလေ့ ရှိသည်။ ဤ အခြေခံဓာတ်ငါးပါး စစ်မှန်သော လျှပ်စီးများ၏ ပစ်ချမှုအောက်တွင် မိမိကိုယ်ကို လုံးဝ မှေးမှိန်သွားစေပြီး ထိုအထဲမှနေ၍ အသက်ရှင်သန်မှု အသစ်တစ်ခုကို ထွက်ပေါ်လာစေရန်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော် ဤအရာများမှာ သူ၏ အတွက်မူ မည်သည့် အခက်အခဲမျှ မရှိချေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် စိတ်ကူး တစ်ချက်တည်းနှင့် ကိုးလွှာမြောက် မိုးကြိုးပင်လယ် ကို ချိုးဖျက်ရန်ပင် မခက်ခဲသလို သေဆုံးခြင်းမှ အသက်ရှင်သန်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲမှုကို ထပ်မံ နားလည် သဘောပေါက်ရန်လည်း မလိုအပ်တော့ချေ။ မိုးကြိုးရေကန် ၏ သန့်စင်မှုကို ဘေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးကပ်ဘေး ၏ ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် ရွှေရောင်အမြုတေ မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေဟာနယ် တစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လောကကြီးတွင် လုံးဝ မရှိတော့သကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ထိုအချိန်မှာပင် လေဟာနယ်ထဲမှ အသက်ရှင်သန်မှု အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မှန်ထဲမှ မိမိ၏ ပြောင်းပြန်ပုံရိပ်အလား ဖြစ်နေကာ ရှုပ်ထွေးသော ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများနှင့် ရောယှက်နေပြီး မရှင်သန် မသေဆုံး၊ မတိုးပွား မလျော့ကျသော အနေအထား ဖြစ်နေသည်။

"စုစည်းစမ်း..."

ချန်မု၏ တည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို အသက်ရှင်သန်မှု အလင်းတန်းလေးမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဒြပ်ရှိ အရာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော အခြေခံဓာတ်ငါးပါး စစ်မှန်သော လျှပ်စီးများကို အတားအဆီးမဲ့ စုပ်ယူဝါးမျို လိုက်တော့သည်။ ဤ လျှပ်စီးများထဲတွင် ပါဝင်သော ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများမှာ မည်သည့် အသုံးမျှ မဝင်တော့ဘဲ ရိုက်ခတ်မှု တိုင်းမှာ ဖျက်ဆီးခြင်းမှ ပြောင်းပြန်လှန်သွားကာ ပြင်းထန်သော အသက်ရှင်သန်မှု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အဆက်မပြတ် စုပ်ယူ ဝါးမျိုခံလိုက်ရတော့သည်။

ခပ်ရေးရေးသာ ရှိနေသော အသက်ရှင်သန်မှုလေးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တောက်ပသော ဝိညာဉ်အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မှေးမှိန်သွားသော တာအိုအမှတ်အသားများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ် စုစည်းလာမှုနှင့်အတူ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းမှနေ၍ အစုအဝေး တစ်ခု အဖြစ်သို့ စုစည်းသွားကာ မူလသန္ဓေသား တစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထို့နောက် ဆက်လက် ပြောင်းလဲသွားကာ မူလသန္ဓေသား မှနေ၍ တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် မွေးကင်းစ ကလေးငယ် တစ်ဦး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အရောင်အသွေး စုံလင်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ ကြားတွင် ရေချိုးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

ကလေးငယ်က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်ဝန်းထဲတွင် လောကရှိ အရာအားလုံး၏ ပုံရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

"မူလဝိညာဉ် လမ်းစဉ်က တကယ်ကို နက်နဲတဲ့ အရာတွေ ရှိတာပဲ..."

"မဟုတ်သေးဘူး... ဒီလမ်းစဉ်က ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တာအိုလမ်းခရီး အတားအဆီးတွေကို အများကြီး လျှော့ချပေးလိုက်တာလို့ ပြောရမယ်..."

ချန်မုက စိတ်ထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်စေ၊ ရှေးဟောင်း ခန္ဓာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်စေ စွမ်းအားဖြင့် တာအိုကို သက်သေပြရခြင်းနှင့် ပိုတူပြီး သန့်စင်သော စွမ်းအားများကို စုဆောင်းကာ အမြင့်ဆုံး အတိုင်းအတာသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် နောက်ဆုံး၌ အရည်အသွေး ပြောင်းလဲသွားပြီး သက်ရှိအဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှေရောင်အမြုတေ၊ မူလဝိညာဉ် လမ်းစဉ်မှာမူ အဆင့်ဆင့် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်ပြီး သေဆုံးခြင်းမှ အသက်ရှင်သန်ခြင်းသို့ ကူးပြောင်းကာ အသက်ရှင်သန်မှု အသစ်ကို ဖန်တီးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဉာဏ်ပညာ၏ ဖော်ကျူးမှု တစ်ခုနှင့် ပိုတူကာ ပိုမို ဖြောင့်ဖြူးသော လမ်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤလမ်းစဉ်များမှာ တူညီသော အဆင့်၊ တူညီသော နေရာတစ်ခုသို့ သွားရာ မတူညီသော လမ်းခွဲများ ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အခြေခံအားဖြင့် အနိမ့်အမြင့် ကွာခြားချက် မရှိချေ။

ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ နှင့် ခန္ဓာကျင့်ကြံသူ လမ်းစဉ်များမှာ ပိုမို ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပြီး ဆူးညှောင့်ခလုတ်များ ပြည့်နှက်နေကာ ရှေးဟောင်းခေတ် ကုန်ဆုံးပြီးနောက် လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း စနစ်၏ အတင်းအကျပ် မြှင့်တင်ပေးမှုအောက်တွင်သာ ထိုအဆင့်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကိုးလွှာမြောက် မိုးကြိုးပင်လယ် မှာ ကြမ်းတမ်းရက်စက်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ အခြေခံဓာတ်ငါးပါး စစ်မှန်သော လျှပ်စီးများမှာ ရေကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း နူးညံ့လာပြီး ချန်မု၏ မူလဝိညာဉ် ဓမ္မခန္ဓာ ၏ အဆက်မပြတ် စုပ်ယူဝါးမျိုခြင်းကို ခံနေရသည်။ နောက်ဆုံး လျှပ်စီးတန်းလေး ပျောက်ကွယ်သွားမှုနှင့်အတူ မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီး တစ်ခုလုံးလည်း အခြေခံအုတ်မြစ် ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ တစ်စစီ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အောင်မြင်သွားပြီ..."

မြောင်ယွီ ထာဝရသခင်ကြီး က ကောင်းကင်ယံရှိ မြင်ကွင်းကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သတင်းကြားသဖြင့် ရောက်ရှိလာသော ထာဝရသခင်ကြီး အများအပြားမှာလည်း ဤအချိန်တွင် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ငေးမောနေမိကြသည်။ သူတို့သည် တာအိုကို နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်းမှာ ပိုမို ဝေးကွာသော နေရာသို့ သွားနိုင်ရန် ဖြစ်ပြီး ထာဝရနတ်မင်း အဆင့်မှာ သူတို့ ရှာဖွေနေသော အမြင့်ဆုံး အဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။ အလွန် ထူးချွန်ထက်မြက်သော အနှိုင်းမဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး မည်မျှပင် ရွှေရောင်အမြုတေ မှ မူလဝိညာဉ် ဖန်တီးသည့် ဤအဆင့်တွင် ကျရှုံးခဲ့ရသည် မသိနိုင်ချေ။

သို့သော် ချန်မုမှာမူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့်ပင် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးတွင် မည်သည့် မမျှော်လင့်ထားမှု၊ မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိခဲ့ချေ။

ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ လမ်းစဉ်ဖြင့် ထာဝရနတ်မင်း ဖြစ်နေနှင့်ပြီးသော ချန်မု အတွက် ရွှေရောင်အမြုတေ မှ မူလဝိညာဉ် ဖန်တီးခြင်းမှာ မူလကတည်းက လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤလုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ကျော်ဖြတ်သွားခြင်းက ထာဝရသခင်ကြီး အများအပြားကို အနည်းငယ် ငေးမောသွားစေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤငေးမောမှုမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ချေ။

ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးရှိ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသော တိမ်တိုက်များထဲမှ ရုတ်တရက် ခပ်ရေးရေး အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအသံမှာ လူ၏ အသံနှင့် မတူသလို စကားလုံးများကိုလည်း ရှင်းလင်းစွာ မကြားရချေ။

နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် မသိမသာ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း သေချာစွာ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ရေထဲမှ လမင်း၊ မှန်ထဲမှ ပန်း ကဲ့သို့ ဖမ်းဆုပ်၍ မရနိုင်ဘဲ အတိအကျ ဘာကို ကြားလိုက်ရမှန်း မသိသော်လည်း လူများကို ယစ်မူးတွေဝေ သွားစေသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းသည်။

"စပြီ..."

ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးက ကောင်းကင်ယံမှ ခပ်ရေးရေး အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အကြည့်များ တောက်ပသွားသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ ထူးဆန်းသော လက္ခဏာများ... မဟာတာအို ၏ ဓမ္မသံစဉ်များ...

ကျင့်ကြံသူများသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရွှေရောင်အမြုတေ မှ မူလဝိညာဉ် ဖန်တီးချိန်တွင်သာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြား၌ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော ထူးဆန်းသည့် လက္ခဏာများ ပင်ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး အားလုံးနီးပါးမှာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကြပြီး နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော နက်နဲသည့် သံစဉ်တိုင်းကို သေချာစွာ ခံစားကာ ၎င်းမှတစ်ဆင့် အနီးကပ် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ မဟာတာအို ကို နားလည် သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော တိမ်တိုက်များထဲတွင် အရောင်အသွေး စုံလင်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အလင်းရောင် မိုးရေစက်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရွာကျလာတော့သည်။

မိုးရေစက်များမှာ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ၏ ပစ်ချမှုကြောင့် မည်းနက်နေသော တောင်ထွတ်များပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ကျဆင်းသွားရာ ထို အမည်းရောင်များ ကြားတွင် အစိမ်းရောင် အစက်အပြောက်လေးများ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်မြက်ပင်များ၊ သစ်ပင်ပေါက်လေးများက မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် မြေကြီးကို ဖောက်ထွက်လာကြသည်။

တောမီးလောင်ပြီးနောက် ဖျက်ဆီးခံထားရသော အိုမင်းယိုယွင်းနေသည့် တောင်တန်းကြီးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တက်ကြွသော အသက်ရှင်သန်မှုများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသော သစ်ပင်ကြီးများ မြေကြီးထဲမှ ပေါ်ထွက်လာကာ ဝိညာဉ်ပန်းများလည်း တစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းလာတော့သည်။

အချို့သော အလင်းရောင် မိုးရေစက်များမှာ တောင်တန်း အပြင်ဘက်ရှိ သာမန်လူများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေသော သက်ကြီးရွယ်အို များ၏ ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း အမည်းရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နဖူးတွင် အရေးအကြောင်းများ ရှိနေသော လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသမီး များမှာလည်း အသက်ရှင်သန်မှုများ ပြန်လည် ရရှိလာကာ ငယ်ရွယ်စဉ်က အလှအပများကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရရှိလာကြသည်။ ကလေးငယ်များမှာလည်း ခြေလက်များ ဆန့်ထုတ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခွန်အား အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော မိုးရေစင်... သစ်ပင်ခြောက်မှ နွေဦးကို ကြိုဆိုခြင်း။

မဟာတာအို ၏ ဓမ္မသံစဉ်များ ကြားတွင် အနည်းငယ် ငေးမောနေကြသော ကျင့်ကြံသူ အချို့မှာ ဤအချိန်တွင် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကြပြီး အလင်းတန်းများ အသီးသီး ဖန်တီးကာ ရွာကျလာသော မိုးရေစင် များဆီသို့ ပြေးသွားကြပြီး ကျောက်စိမ်းပုလင်း မှော်ရတနာများကို ထုတ်ယူကာ လျင်မြန်စွာ စုဆောင်းကြတော့သည်။

စုဆောင်းနေစဉ် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူတိုင်းမှာ ရိုသေလေးစားသော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားကြပြီး အချို့သော ကျင့်ကြံသူများဆိုလျှင် ကောင်းကင်ယံ အပေါ်ဘက်သို့ အရင်ဆုံး ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးပြီးမှသာ ရှေ့သို့ ဂရုတစိုက် သွားရောက်ကာ မိုးရေစင်များကို စုဆောင်းကြသည်။

ဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးတွင် မည်သူမျှ အသံမထွက်ကြချေ။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။

ချန်မု တစ်ဦးတည်းသာ တိမ်တိုက်များထက်တွင် ရပ်နေပြီး လောကရှိ သတ္တဝါ အားလုံးကို အပေါ်မှနေ၍ ငုံ့ကြည့်နေတော့သည်။