အခန်း ၁၉၈

အခန်း (၁၉၈) မူလအစသို့ ပြန်သွားသော သစ်သီး

"ဒီ ဝူယွမ် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ကို အနှေးနဲ့အမြန်တော့ သွားရဦးမှာပဲ..."

ချန်မု က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းရမ်းကာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အထက်ပိုင်း နယ်မြေရှိ ဝူယွမ် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ သည် ယနေ့ခေတ် ထျန်းရွှမ်တိုက်ကြီး နယ်မြေခုနစ်ခုလုံးတွင် ရှေးအကျဆုံးနှင့် အကြာရှည်ဆုံး အထွတ်အမြတ် နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို တည်ထောင်ခဲ့သူမှာ အရှေးကျဆုံး ထာဝရနတ်မင်း ဖြစ်သော တွမ်ယွမ် ထာဝရနတ်မင်း ပင်ဖြစ်သည်။

မကြာမီက ချန်မု တွေ့ဆုံခဲ့ရသော လေလွင့် ဝိညာဉ် ၏ စွဲလမ်းမှုမှာ ထို ဝူယွမ် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ နှင့် ပတ်သက်နေသည်။

သူ၏ တာအိုအမည်မှာ ကွမ်ကျဲ့ ဖြစ်ပြီး မူလက ဝူနယ်မြေ မှ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး ဖြစ်ကာ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်ခန့်က အထက်ပိုင်း နယ်မြေသို့ ခရီးသွားစဉ် ဝူယွမ် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ၏ အတွင်းစည်း တပည့် တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးနောက် ခဏခဏ အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ထို ဝူယွမ် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ၏ တပည့်က အဆင့်တက်ပြီး ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး ဖြစ်လာသောအခါ သူတို့ နှစ်ဦးသည် တာအိုလက်တွဲဖော် များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်သုံးရာခန့်က သူတို့ နှစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်လောက ၏ လွှမ်းမိုးမှု ခံနေရသော လျှို့ဝှက် နယ်မြေတစ်ခုကို အတူတကွ ရှာဖွေ စူးစမ်းခဲ့ရာ အဖိုးတန် ရတနာ တစ်ခုကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိခဲ့သော်လည်း အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဝိညာဉ်လောက ထဲမှ ထူးဆန်းသော သက်ရှိများ၏ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ကွမ်ကျဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး သည် သူ့ကိုယ်သူ စတေးကာ သူ၏ တာအိုလက်တွဲဖော် ကို ထွက်ပြေးစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း မဆုံးဖြတ်ရသေးခင်မှာပင် တစ်ဖက်လူ၏ ရိုက်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဝိညာဉ်လောက ထဲမှ ထူးဆန်းသော သက်ရှိများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံရကာ နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

"ဝူယွမ် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ယန်နင် ထာဝရသခင်ကြီး..."

"ဒီ ဝိညာဉ်မှတ် လေးတစ်ခုတည်း အတွက်နဲ့ ဝူယွမ် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ကို သွားဖို့က သိပ်မသင့်တော်သေးဘူး... အင်း..."

ချန်မု စဉ်းစားနေစဉ် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ကာ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် တွက်ချက်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်...

သူက မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး အားကိုးရာမဲ့ ပြုံးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေ အားလုံးက ကြိုတင် စီစဉ်ထားတာများလား..."

စောစောက ကွမ်ကျဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး ၏ ဝိညာဉ်ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ရသော်လည်း ယခုအခါ သူသည် ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ထိုတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ အတိတ်က မြင်ကွင်း အများအပြားကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုအထဲတွင် ကွမ်ကျဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး သေဆုံးသွားသော ထို လျှို့ဝှက် နယ်မြေ လည်း ပါဝင်သည်။

ထို လျှို့ဝှက် နယ်မြေ မှာ အဆုံးအစမဲ့ ပင်လယ်ပြင် ၏ နေရာတစ်ခုတွင် တည်ရှိပြီး ကွမ်ကျဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး နှင့် ယန်နင် ထာဝရသခင်ကြီး တို့သည် ၎င်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ အဖိုးတန် ရတနာ တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သော်လည်း ထို 'အနက်ရှိုင်းဆုံး' ဆိုသည်မှာ သူတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ပြောခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ပိုမို နက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

မျက်မြင်မရသော တွန်းအားတစ်ခုကြောင့် ချန်မု က အထူးတလည် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထို အစအနလေး တစ်ခုကို လိုက်၍ 'မူလအစသို့ ပြန်သွားသော သစ်သီး' နှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက် အချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

မူလအစသို့ ပြန်သွားသော သစ်သီး။

၎င်းမှာ ဝိညာဉ်လောက ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်သာ ထွက်ပေါ်တတ်ပြီး အလွန် ရှားပါးသော ဝိညာဉ်သစ်သီး များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးက ၎င်းကို စားသုံးလိုက်ပါက တာအို အမှတ်အသား တစ်ခုကို သေချာပေါက် ပေါင်းစပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး မူလဝိညာဉ် ထာဝရနတ်မင်း များ အတွက်ပင်လျှင် တိုက်ရိုက် မပေါင်းစပ်နိုင်လျှင်တောင်မှ တာအို အမှတ်အသား တစ်ခု၏ အခြေခံပုံစံကို ဖန်တီးပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထို့အပြင် မူလဝိညာဉ် ထာဝရနတ်မင်း ၏ မူလဝိညာဉ် ဓမ္မခန္ဓာ ကြီးမားစွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားပါကလည်း ထို မူလအစသို့ ပြန်သွားသော သစ်သီး ၏ အကူအညီဖြင့် ဒဏ်ရာများကို ပိုမို လျင်မြန်စွာ ကုသပေးနိုင်ရာ ဤသည်မှာ နီယွင် ထာဝရနတ်မင်း လိုအပ်နေသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဝိညာဉ်ရတနာ များထဲမှ တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်မု သည် ယခင်က တောက်လျှောက် တွက်ချက် ရှာဖွေနေခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ရတနာ မျိုးက လက်ရှိလောက တွင် ရှိနေပါက မည်သည့် နေရာတွင် ရှိနေသည်ဖြစ်စေ ခြေရာလက်ရာ များကို တွက်ချက်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်လောက ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဝိညာဉ်လောက ၏ ကျယ်ပြောမှုမှာ အဆုံးအစမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်ကာ ရိုးရှင်းသော နယ်ပယ် သဘောတရား ဖြင့်ပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သလို ထာဝရနတ်မင်း များပင်လျှင် အားလုံးကို မသိရှိနိုင်ချေ။

ယခုအခါ ကွမ်ကျဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး ၏ စွဲလမ်းမှုထဲမှ မြင်ကွင်း အချို့ကို အခြေခံပြီးမှသာ အနည်းငယ် တွက်ချက် သိရှိနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့..."

"အကယ်၍ မူလအစသို့ ပြန်သွားသော သစ်သီး ကို တကယ် ရှာတွေ့နိုင်မယ် ဆိုရင် မင်းရဲ့ စွဲလမ်းမှုကို ငါ ဖျောက်ဖျက်ပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

ချန်မု က ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် ချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးဘဲ မိမိ၏ အပြောင်းအလဲများကို အရင်ဆုံး လေ့လာ စစ်ဆေးပြီးနောက် စနစ် မျက်နှာပြင်ကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

အမည် - ချန်မု

အသက် - ၉၅ နှစ်

ကျင့်ကြံမှု - မူလဝိညာဉ်

စိတ်ဝိညာဉ် - မူလဝိညာဉ် အဆင့် ၅ (+)

အထူးစွမ်းရည် - စိတ်အာရုံ မူလအသွင်ပြောင်းခြင်း၊ လွတ်လပ်သော နယ်ပယ်

မြေအောက်ကမ္ဘာ မန္တန်စကားစု - တစ္ဆေငိုသံ၊ သွေးမိုး၊ ယွင်ဟွမ်

ဝိညာဉ်မှတ် - ၁၄၆၇၂၂ မှတ်

စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့်မှာ အဆင့် ၅ တွင်သာ ရှိနေသေးသော်လည်း ဝိညာဉ်မှတ် မှာမူ ကြီးမားစွာ တိုးလာခဲ့သည်။

မဟုတ်သေးဘူး။

အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တိုးလာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယခင်က မန္တန်စကားစု အမွေအနှစ် ကို ရရှိစဉ်ကလည်း ဝိညာဉ်မှတ် အမြောက်အမြားကို ရရှိခဲ့ဖူးရာ ထိုစဉ်က မန္တန်စကားစု တွင် ပါဝင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုးတက်မှုများကို စနစ်က စုပ်ယူပြီး ဝိညာဉ်မှတ် အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်ခြင်းဟု ခန့်မှန်းခဲ့ရာ ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ချေ များပေသည်။

ချန်မု သည် မိမိကိုယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် မန္တန်စကားစု အသစ်တစ်ခု ထပ်တိုးလာသည်ကို တွေ့ရပြီး ၎င်း၏ အကြမ်းဖျင်း သဘာဝနှင့် အာနိသင်များမှာလည်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

"ဖုံးကွယ်တဲ့ မန္တန်စကားစု အမျိုးအစား... အတော်လေး အသုံးဝင်မှာပဲ..."

ချန်မု က သေချာစွာ လေ့လာပြီးနောက် စဉ်းစားဟန် ပေါ်လာသည်။

တစ္ဆေငိုသံ နှင့် သွေးမိုး တို့မှာ သတ်ဖြတ်ခြင်း အမျိုးအစား မန္တန်စကားစု များ ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေငိုသံ မှာ တစ်ဦးချင်းကို ကျိန်စာတိုက် သတ်ဖြတ်သည့် နည်းလမ်းနှင့် ပိုတူကာ သွေးမိုး မှာမူ ကျယ်ပြန့်သော နေရာတစ်ခုလုံး၏ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပြီး ထာဝရနတ်မင်း အောက်ရှိ သူများ လုံးဝ မခုခံနိုင်သလို ထာဝရနတ်မင်း များပင်လျှင် ပြောင်းလဲသွားသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ ဖိအားကို ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

ဤ မန္တန်ပညာရပ် နှစ်ခုကို သူ အသုံးမပြုခဲ့သည်မှာ အတော်လေး ကြာနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် များစွာ အသုံးမဝင်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ သူ တွေ့ဆုံရသော ရန်သူများကို စိတ်စွမ်းအင် ဓား ဖြင့်ပင် အလွယ်တကူ ချေမှုန်း သတ်ဖြတ်နိုင်သလို စွမ်းအားကိုသာ ယှဉ်ကြည့်မည် ဆိုပါက စိတ်စွမ်းအင် ဓား နည်းလမ်းမှာ ဤ ရှေးဟောင်း မန္တန်ပညာရပ် များထက် အားနည်းခြင်း မရှိချေ။

ဤ ရှေးဟောင်း မန္တန်ပညာရပ် များ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပိုမို ထူးဆန်း နက်နဲနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယခု ရရှိလိုက်သော 'ယွင်ဟွမ်' ဆိုသည့် မန္တန်စကားစု အသစ်မှာမူ အနည်းငယ် အသုံးဝင်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဖုံးကွယ်ခြင်း အမျိုးအစား အထူးစွမ်းရည် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အသုံးပြုလိုက်ပါက မှေးမှိန်သော တိမ်ခိုးတိမ်ငွေ့များ အလား ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် ဖုံးကွယ်သွားနိုင်ပြီး ထာဝရနတ်မင်း များပင်လျှင် သတ်မှတ်ထားသော အကွာအဝေး အတွင်း မရှိပါက သိရှိနိုင်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ထို့အပြင်...

သူ၏ မူလဝိညာဉ် ဓမ္မခန္ဓာ သည်လည်း ဤ မန္တန်စကားစု အသစ်ကြောင့် တာအို အမှတ်အသား အသစ် တစ်ခု ထပ်တိုးလာခဲ့ပြီး တစ်ဆင့် ထပ်မံ တိုးတက်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ချန်မု သည် ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ မန္တန်စကားစု များနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ နားလည် သဘောပေါက်ထားပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်း မန္တန်စကားစု များက ၎င်းမှတစ်ဆင့် တာအို အမှတ်အသား တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်သော်လည်း မန္တန်စကားစု အားလုံးက တာအို အမှတ်အသား အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် သင့်တော်သည်တော့ မဟုတ်ချေ။

ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး များ အတွက် သိပ်မဆိုးလှသော်လည်း အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြောင်းလဲသွားသော တာအို အမှတ်အသား များမှာ ရွှေရောင်အမြုတေ ၏ ပတ်လည်တွင်သာ ရစ်ပတ်နေပြီး လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားခြင်း မရှိသေးသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မူလဝိညာဉ် ထာဝရနတ်မင်း ၏ မူလဝိညာဉ် ဓမ္မခန္ဓာ မှာမူ တာအို အမှတ်အသား များ အားလုံးကို မိမိကိုယ်တွင်းသို့ စုစည်းကာ တာအိုအားလုံးကို တစ်ခုတည်း အဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ ထိုအထဲတွင် အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်နေပြီး သဘာဝချင်း လုံးဝ မတူညီသော တာအို အမှတ်အသား များ ပါဝင်နေပါက မူလဝိညာဉ် ဓမ္မခန္ဓာ တွင် ကြီးမားသော ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ထိုနည်းတူပင် ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးသည် သဘာဝချင်း ဆန့်ကျင်နေသော ရှေးဟောင်း မန္တန်စကားစု နှစ်ခုဖြင့် တာအို အမှတ်အသား များကို ဖန်တီးထားပါက မူလဝိညာဉ် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားချိန်တွင် သေချာပေါက် ကျရှုံးမည် ဖြစ်ပြီး မူလဝိညာဉ် ဓမ္မခန္ဓာ ကို ဖန်တီးနိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက် ပင်ဖြစ်သည်။

ဤ မန္တန်စကားစု များမှာ ရှေးဟောင်း ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ၏ အမွေအနှစ် များ ဖြစ်ပြီး နောက်လာနောက်သား ကျင့်ကြံသူများကို ဖြတ်လမ်းမှ သွားနိုင်စေသော်လည်း ၎င်းမှာ သူတစ်ပါး၏ အရာများသာ ဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင် နားလည် သဘောပေါက်ကာ ကျင့်ကြံထားသော တာအို အမှတ်အသား များ မဟုတ်သဖြင့် အန္တရာယ် အနည်းငယ်တော့ ရှိပေသည်။

သို့သော်...

ချန်မု ယခုအချိန်အထိ ရရှိခဲ့သော မန္တန်စကားစု များ အားလုံးမှာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးတည်းထံမှ ဖြစ်ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် သဘာဝများ အားလုံးမှာ ဆန့်ကျင်မှု မရှိသည့်အပြင် အချင်းချင်း အလွန် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေကြသည်။

'ယွင်ဟွမ်' မန္တန်စကားစု ကို ရရှိပြီးနောက်တွင် သူသည် ၎င်းထဲမှနေ၍ ထုတ်ယူရန်ပင် မလိုအပ်တော့ဘဲ ဤ မန္တန်စကားစု က သူ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားပြီး မူလဝိညာဉ် ဓမ္မခန္ဓာ မှာလည်း အလိုအလျောက် တာအို အမှတ်အသား အသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာခြင်းက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကောင်းသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

ချန်မု အတွက်မူ မူလဝိညာဉ် ဓမ္မခန္ဓာ တွင် ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာလျှင်တောင်မှ ကိစ္စမရှိချေ။ ဖျက်ဆီးပြီး ပြန်လည် ကျင့်ကြံလိုက်ရုံ ပင်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ စွမ်းအား အရင်းအမြစ်မှာ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအား ဖြစ်ပြီး မူလဝိညာဉ် အဆင့်မှာ အစိတ်အပိုင်း အသေးလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်မု က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ကာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး မန္တန်စကားစု အသစ် ရရှိမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အနည်းငယ်သော အပြောင်းအလဲ များကို တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားစေလိုက်သည်။ အချိန်တစ်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

"သွားကြည့်ရအောင်..."

ချန်မု က တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

...

ဝူနယ်မြေ ၏ အစွန်အဖျား။

ချန်မု ၏ ပုံရိပ်မှာ အဆုံးအစမဲ့ ပင်လယ်ပြင် ၏ ကမ်းစပ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းပြီး သူ ယခင်က တွက်ချက်ထားခဲ့သော ခြေရာလက်ရာ များကို လိုက်၍ ရှာဖွေ သွားတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် အဆုံးအစမဲ့ ပင်လယ်ပြင် ထဲသို့ မိုင်တစ်သန်းကျော် ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤနေရာတွင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းများ မရှိသလို ပင်လယ်ရေ ၏ အရောင်မှာလည်း ထူးခြားမှု မရှိချေ။ တစ်ခုတည်းသော ထူးဆန်းမှု ဆိုသည်မှာ ဤအနီးအနားရှိ နေရာအတော်ကျယ်ကျယ် တွင် မည်သည့် သက်ရှိမှ မရှိခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်မု က အောက်ဘက်ရှိ ပင်လယ်ပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ စဉ်းစားဟန် ပေါ်လာသည်။

"ဒီလိုကိုး..."

အဆုံးအစမဲ့ ပင်လယ်ပြင် ထဲတွင် ဝိညာဉ်လောက ၏ လွှမ်းမိုးမှု ခံနေရသော လျှို့ဝှက် နယ်မြေ များစွာ ရှိပြီး ထိုအထဲမှ အချို့ကို အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ များကပင် သိမ်းပိုက်ထားကာ အချိန်မှန် သွားရောက်၍ အရင်းအမြစ် များကို ရယူလေ့ ရှိကြသည်။

ထိုအထဲမှ အချို့သော လျှို့ဝှက် နယ်မြေ များမှာ မူလက ပင်လယ်ထဲရှိ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ ၏ ထိန်းချုပ်မှု အောက်တွင် ရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လုယူခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အဆုံးအစမဲ့ ပင်လယ်ပြင် ထဲတွင် ဖြစ်သော်လည်း ကျဆင်းသွားသော အခြား မျိုးနွယ်စုများ အနေဖြင့် လူသား ကျင့်ကြံသူများကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ယခု မျက်စိရှေ့ရှိ ဤ လျှို့ဝှက် နယ်မြေ မှာမူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းလှသည်။

၎င်း၏ သဘာဝမှာ ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော် နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူပြီး ဝိညာဉ်ဒီရေ တက်ချိန်တွင်သာ လက်ရှိလောက တွင် အမှတ်အသားများ ပေါ်လာတတ်ပြီး သာမန်အချိန်များတွင်မူ မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မရှိချေ။ ထာဝရသခင်ကြီး အချို့ ဤနေရာတွင် ရှိနေလျှင်တောင်မှ တစ်ခုခုကို တွေ့ရှိရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ကွမ်ကျဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး သည် တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခုကြောင့် ဤ လျှို့ဝှက် နယ်မြေ ကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။ ပထမအကြိမ်တွင် သူ့ဘာသာ အကြမ်းဖျင်း ရှာဖွေခဲ့ပြီး ဒုတိယအကြိမ်တွင် ယန်နင် ထာဝရသခင်ကြီး ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အတူတကွ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးနောက် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ယန်နင် ထာဝရသခင်ကြီး သည်လည်း ဤ လျှို့ဝှက် နယ်မြေ ကို ဝူယွမ် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ သို့ သတင်းမပို့ခဲ့ချေ။

ထိုသို့သာ သတင်းပို့ခဲ့ပါက ဝူယွမ် ထာဝရသခင်ကြီး ကိုယ်တိုင် လာရောက်ကာ ဤနေရာတွင် အစီရင် တစ်ခု တည်ဆောက်ပြီး ၎င်းကို ပိတ်လှောင်ကာ ဝူယွမ် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ရှိ လျှို့ဝှက် နယ်မြေ တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မည်မှာ သေချာသည်။

"ရွှစ်..."

ချန်မု သည် အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အောက်ဘက်သို့ ထိုးဆင်းသွားပြီး ပင်လယ်ရေ ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ရေကျသံ တစ်ချက် ကြားလိုက်ရပြီး သူသည် ပင်လယ်ပြင် ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် မည်သည့် လှိုင်းဂယက်မျှ ထမလာခဲ့ချေ။ အောက်ဘက်ရှိ ပင်လယ်ရေ ထဲသို့ ကြည့်လိုက်လျှင်လည်း သူ၏ ပုံရိပ်ကို မတွေ့ရတော့ချေ။

ဝိညာဉ်လောက။

သွေးရောင် ပင်လယ်ရေများက အရပ်လေးမျက်နှာကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ပင်လယ်ရေ တစ်စက်ချင်းစီတိုင်းမှာ သွေးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ၎င်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော တာအို အမှတ်အသား များနှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပြီး သာမန်လူ တစ်ဦးဆိုလျှင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သွေးရည်များ အဖြစ် အရည်ပျော်သွားနိုင်သည်။

ချန်မု ၏ ပုံရိပ်က သွေးပင်လယ် ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ အနီးအနားရှိ သွေးရည်များမှာ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ် ကွဲထွက်သွားကာ နေရာလွတ် တစ်ခုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။

လက်ရှိလောက တွင် ဤ ပင်လယ်ပြင်မှာ မိုင်ရာချီ နက်ပြီး အောက်ခြေကို မြင်နိုင်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်လောက တွင်မူ ဤ သွေးပင်လယ် ၏ အနက်မှာ ပေတစ်ရာပင် မပြည့်ချေ။ မှောင်မည်းနေသော ပင်လယ်အောက်ခြေကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့နေရပြီး အောက်ဘက်သို့ သွားလေလေ ပင်လယ်ရေ၏ အရောင်မှာ ပိုမို ရင့်လာလေလေ ဖြစ်ကာ ပင်လယ်အောက်ခြေနှင့် နီးကပ်လာသော အပိုင်းမှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤ မည်းနက်နေသော ပင်လယ်ရေ ထဲတွင် ပါဝင်သည့် ရှုပ်ထွေးသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စွမ်းအားများမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး ဤနေရာတွင် ရှိနေလျှင်တောင်မှ ခဏတာမျှပင် ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ ၎င်းထဲတွင် အရည်ပျော်သွားမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချန်မု အတွက်မူ မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မဖြစ်ချေ။

ပင်လယ်အောက်ခြေသို့ ဆင်းသွားလိုက်သည်။

ချန်မု ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်မှာ သုံးပေခန့် ရှည်လျားသော အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အလွန် သေးငယ်သော ပင်လယ်ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုအလား ဖြစ်ကာ ၎င်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသည် မည်သည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို မသိနိုင်ချေ။

ဤနေရာမှာ ကွမ်ကျဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး တွေ့ရှိခဲ့သော လျှို့ဝှက် နယ်မြေ ပင်ဖြစ်သည်။ သာမန်အချိန်များတွင် ဝိညာဉ်လောက ထဲတွင်သာ ပုန်းကွယ်နေပြီး နှစ်တစ်ထောင် ကြာတိုင်း ဝိညာဉ်ဒီရေ တက်ချိန်တွင်သာ လက်ရှိလောက တွင် ပေါ်ထွက်လာကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ရွှစ်..."

ချန်မု သည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သုံးပေခန့်သာ ရှိသော အက်ကွဲကြောင်း ၏ အတွင်းပိုင်းမှာမူ ကမ္ဘာသစ် တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေဟာနယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပင်လယ်ရေများ အားလုံး အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ အတွင်းပိုင်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး အလွန် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

အမြင်အာရုံမှာလည်း ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားပြီး အောက်ဘက်သို့ ဆင်ခြေလျှော ဆင်းသွားသော လှေကားထစ် တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်မု သည် လှေကားထစ် ပေါ်သို့ တက်ကာ အောက်ဘက်သို့ တောက်လျှောက် ဆင်းသွားခဲ့ပြီး မကြာမီ ၎င်း၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤနေရာမှာ ပေသုံးဆယ်ခန့် ကျယ်ဝန်းသော ဂူတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဂူထဲတွင် ရေကန် သုံးခု ရှိသည်။

ပထမ ရေကန်၊ ရေမှာ ကြည်လင်နေသည်။

ဒုတိယ ရေကန်၊ ရေမှာ နောက်ကျိနေသည်။

တတိယ ရေကန်၊ ရေမှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသည်။

ရေကန် သုံးခု၏ အလယ်တွင် လျှော်တေအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခမောက် ဆောင်းထားသော အဘိုးအို တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ ထို အဘိုးအို ၏ လက်ထဲတွင် ငါးမျှားတံ တစ်ချောင်း ကိုင်ထားပြီး ငါးမျှားတံမှ ကြိုးသုံးချောင်း ခွဲထွက်ကာ ရေကန် သုံးခုထဲသို့ အသီးသီး ကျဆင်းနေသည်။

ချန်မု ရောက်လာသည်ကို သိရှိသွားသကဲ့သို့ အဘိုးအို က ခေါင်းမော့ကာ ချန်မု ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တိမ်တဲ့ရေကန်၊ နက်တဲ့ရေကန်၊ သေမင်းရေကန်... တစ်ခု ရွေးလိုက်ပါ..."

အဘိုးအို ၏ မျက်နှာမှာ ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ခေါက်နှင့် တူပြီး အသံမှာလည်း အလွန် ခြောက်ကပ်နေကာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

ချန်မု က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရေကန် သုံးခုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် တိုးသွားကာ အဘိုးအို ၏ ခေါင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး အမည်းနက်ဆုံး ဖြစ်သော တတိယ ရေကန်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

"ဗွမ်း..."

အဘိုးအို သည် မည်းနက်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ကျသွားပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း လျင်မြန်စွာ မျိုချခံလိုက်ရတော့သည်။

မည်းနက်နေသော ရေကန်သည် အဘိုးအို ကို မျိုချသွားပြီးနောက် ရေပြင်မှာ လျင်မြန်စွာ နိမ့်ကျသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အောက်ဘက်သို့ ဆင်ခြေလျှော ဆင်းသွားသော လမ်းကြောင်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ချန်မု သည် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လက်၍ အောက်သို့ မဆင်းသေးဘဲ ခဏတာ အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်အာရုံကို တစ်ချက် စေခိုင်းလိုက်ရာ ရွှမ်ဟွမ်ဓား ပေါ်ထွက်လာပြီး အရှေ့ဘက်သို့ တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်ရာ ဓားတစ်လက်လုံး ဓားအလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး အလယ်ဗဟိုမှနေ၍ ပြင်းထန်စွာ ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။

"ဝုန်း..."

မြေကြီးများ တုန်လှုပ်သွားပြီး ရေကန် သုံးခုလုံး စတင် ပြိုကျလာတော့သည်။

ငါးမျှားနေသော အဘိုးအို ဖြစ်စေ၊ ရေကန် ဖြစ်စေ၊ ဤနေရာရှိ ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ ရှုပ်ထွေးသော တာအို အမှတ်အသား များမှ ပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး များ အနေဖြင့် ဤနေရာရှိ စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာရမည် ဖြစ်သော်လည်း ချန်မု အတွက်မူ မလိုအပ်ချေ။

ဤနေရာရှိ တာအို အမှတ်အသား များနှင့် စည်းမျဉ်းများမှာ သူ လိုက်နာရမည့် အဆင့်အထိ မရောက်ရှိသေးချေ။

ချန်မု ၏ လုပ်ရပ်မှာ ဤနေရာရှိ တာအို အမှတ်အသား များမှ ပုံဖော်ထားသော စည်းမျဉ်းများကို လုံးဝ ချိုးဖောက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ပြိုကျသွားသော ရေကန် များ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ရူးသွပ်သော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ အတွင်းမှ တစ်ခုခု ထွက်လာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ထိုအရာများ ထွက်မလာနိုင်ခင်မှာပင် ရွှမ်ဟွမ်ဓား သည် ဓားအလင်းတန်းများကို သယ်ဆောင်ကာ မြေအောက်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း...

အော်ဟစ်သံများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဝုန်း..."

နောက်ထပ် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု လက်သွားပြီး မြေကြီး တစ်ခုလုံး နှစ်ခြမ်းကွဲသွားကာ ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ချန်မု သည် ပြန်လည် ပျံသန်းလာသော ရွှမ်ဟွမ်ဓား ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီးနောက် ချောက်ကမ်းပါး အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ကာ အောက်ဘက်သို့ တောက်လျှောက် ဆင်းသွားခဲ့သည်။

မှောင်မည်းနေသော လေဟာနယ်ထဲတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ဝိညာဉ်အလင်းတန်း များ လက်သွားတတ်ပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဝိညာဉ်ရတနာ များ ပါဝင်နေသည်။ အများစုမှာ ချန်မု လိုအပ်သော အရာများ မဟုတ်သော်လည်း ချန်မု သည် ၎င်းတို့ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လိုက်လံ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အလကား မထားခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင်...

ချန်မု သည် ချောက်ကမ်းပါး ၏ အောက်ခြေဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အရှေ့ဘက် လေဟာနယ်တွင် တောက်ပနေသော ရေကန် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရေကန် ၏ ရေမှာ နို့ရည်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး ထို အဖြူရောင် ရေပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပင်တစ်ပင် ပေါက်ရောက်နေကာ ၎င်းအပေါ်တွင် ဝိညာဉ်သစ်သီး နှစ်လုံး သီးနေသည်။

ချန်မု သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

မူလအစသို့ ပြန်သွားသော သစ်သီး၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရှိ အရာအားလုံး၏ သဘာဝကို တစ်ခုတည်း အဖြစ် ပေါင်းစပ်ပေးသော သစ်သီး၊ တစ်ယွမ်ခေတ် (နှစ်ပေါင်း ၁၀,၈၀၀) ကြာမှသာ တစ်လုံး သီးလေ့ ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် နှစ်လုံး သီးနေသည် ဆိုခြင်းမှာ ယွမ်ခေတ် နှစ်ခု၊ ဆိုလိုသည်မှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်းကျော် ကြာသည်အထိ ဤနေရာသို့ မည်သူမျှ လာရောက် ခူးဆွတ်ခြင်း မရှိခဲ့ကြောင်း ပြသနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်မု သည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ လေဟာနယ်ထဲတွင် တစ်ချက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ စုစည်းသွားပြီး ဧရာမ လက်ကြီး တစ်ဖက် အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထို ဝိညာဉ်သစ်သီး နှစ်လုံးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အေးခဲသွားစေကာ အလယ်ဗဟိုတွင် ရေခဲတုံး အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

"သူ သက်သာလာလောက်ပြီလား မသိဘူး..."

ချန်မု က မူလအစသို့ ပြန်သွားသော သစ်သီး နှစ်လုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နီယွင် ထာဝရနတ်မင်း ကို သတိရသွားကာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ကာ အပေါ်ဘက်သို့ တက်သွားပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။