အခန်း ၁၁၄

အခန်း ၁၁၄: မင်းက ငါ့နှာခေါင်းကိုတောင် မနိုင်ဘူး

ထိုအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်သည် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် မည်မျှ နောင်တရနေမည်ကို နတ်ဘုရားများသာ သိပေလိမ့်မည်။

သူသည် ဤနေရာသို့ အထင်ကြီးစေရန် ရောက်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်သည် အမှန်တကယ်ကိုပင် လူအထင်ကြီးစေရန် လုံလောက်သော်လည်း သူသည် ဤမြေအောက်နန်းတော်အတွင်းရှိ ရတနာများအတွက် လာခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သူမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက်သည် ဤမြေအောက်နန်းတော်ထဲမှ ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ သံပြားကို ကန်မိခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ သံမဏိပြားကို ဆောင့်ကန်မိခြင်းပင်။

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်သည် သူ၏ လှည့်ကွက်များ အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း သူ၏ရှေ့ရှိ လက်ရှစ်ဖက် ထျန်းဖုန်းကို မည်သို့မျှ အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအရာသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူညီသည်။ သူ၏ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းရုံသာမက တိုက်ခိုက်မှုမှာလည်း ရက်စက်လှသည်။

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်၏ ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်သည် ထွက်ပေါ်လာပြီး တခဏအကြာမှာပင် ရိုက်ချက်အနည်းငယ်ဖြင့် မမှတ်မိနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူ့အင်မော်တယ်ပိုင်နက်နယ်မြေ၏ အရည်အသွေးမှာလည်း အားနည်းလွန်းသဖြင့် လက်ရှစ်ဖက် ထျန်းဖုန်းအပေါ် မည်သည့်ထိခိုက်မှုမျှ မဖြစ်စေနိုင်ချေ။

သူသည် မြေကြီးထဲသို့သာ အကြိမ်ကြိမ် ပစ်ချခံလိုက်ရပြီး လွတ်မြောက်ရန် မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ လက်မြှောက်လိုက်သည်။

သူ နောက်သို့ခုန်ဆုတ်ကာ လက်ရှစ်ဖက် ထျန်းဖုန်းနှင့် အကွာအဝေး အနည်းငယ် ခြားထားလေ၏။

သူက လုရန်ကိုကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ် တစ်ယောက်ပါ... မင်းနဲ့ ငါကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘူး... ငါက ပွဲကြည့်ရုံသက်သက်ပဲ... ငါ့ရဲ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ... နှစ်ပေါင်းသောင်းနဲ့ချီပြီး ကျင့်ကြံလာရတာက မလွယ်ဘူး"

သူ ထိုသို့အော်ဟစ်လိုက်ချိန်တွင်...

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပြေးနေကြသော တခြားအင်မော်တယ်များအားလုံး မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။

မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက်ဟု ဆိုသလော.....

သို့သော် သူတို့ ကြည့်ရသလောက် ဤကိစ္စသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်ပုံ ရပေ၏။ သူတို့ကို ဦးဆောင်နေသော အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်သည် တစ်ဖက်လူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆင့်ခေါ်ထားသောအရာကြောင့် အော်ဟစ်နေရသည်အထိ အရိုက်ခံနေရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံး နောင်တရသွားကြသည်။ သူတို့သည် မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရမှန်း သိခဲ့လျှင် မည်သူကများ ပွဲကြည့်ရဲမည်နည်း။

မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက်၏တိုက်ပွဲသည် သူတို့ ပျော်ရွှင်ရန်သက်သက် ဤအတိုင်း ကြည့်နေလို့ရသည့် အရာဖြစ်သလော...

မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက်၏ စွမ်းအားဖြင့် နဂါးတံခါး သဲကန္တာရတစ်ခုလုံးကိုပင် သူ၏လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။

လုရန်က ထိုလူကို အေးစက်စွာကြည့်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"သိချင်စိတ်က ကြောင်ကိုတောင် သေစေတယ်... မင်းက အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာတောင် ဒီသဘောတရားကို နားမလည်သေးဘူးပဲ... ငါ ထပ်ပြောမယ်... မင်းတို့ကို ငါ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်... ဒုတိယအခွင့်အရေးတော့ ထပ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်၏မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်အမင်း ကြည့်ရဆိုးလာပေ၏။

သူ၏မျက်လုံးများတွင် မှောင်မိုက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူသည် မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်သဖြင့် သူသည် သေခြင်းတရားကို နာခံမှုရှိစွာ စောင့်ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

သူ၏နောက်ရှိ လက်ရှစ်ဖက် ထျန်းဖုန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လုရန်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

လင်းပေါင်အာက တီးတိုးသတိပေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး... သတိထားနော်"

လုရန်သည် နေရာမှမလှုပ်ဘဲ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

သူ၏အင်မော်တယ်ပိုင်နက်နယ်မြေသည် တိုက်ခိုက်လာသူကို တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း...

ထိုအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်သည် လုရန်၏ရှေ့သို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူ၏အရှိန်အဟုန်များအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပြုတ်ကျသွားပေ၏။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရွှံ့ညွန်ကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော်လည်း သူ၏ခေါင်းသည် အတော်ဝေးဝေးသို့ လိမ့်သွားတော့သည်။

လုရန် အနည်းငယ် ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားပြီး ပြောဆိုသည်။

"ဘာလို့ အပင်ပန်းခံနေရတာလဲ... အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်ကို ရောက်ရင် ခေါင်းပြတ်သွားရင်တောင် ခန္ဓာကိုယ်က မသေဘူးလေ... မင်းက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ဖို့ သေချင်ယောင်ဆောင်နေတာ မဟုတ်လား... ငါလည်း အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား"

လုရန်က ထိုကိစ္စအား အမှန်တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်မျက်လုံး၏ အကူအညီ မပါဘဲပင် ဤအင်မော်တယ်ဧကရာဇ် မသေသေးကြောင်း လုရန် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေ၏။

ထိုသို့ဆိုသည့်တိုင် တစ်ဖက်သည် ရွှံ့ညွန်ကဲ့သို့ သူ၏ ခြေရင်းတွင်လိမ့်ကာ အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ဤသည်က ကလေးတစ်ယောက် လှည့်ကွက်များ ကစားနေသည့်အလား အမှန်တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

လုရန်၏ တွေ့မြင်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လုရန်၏ဒန်တျန်ကို တိုက်ရိုက်ထိုးစိုက်လိုက်၏။

လုရန် ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အလျင်မလိုခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူသည် နောက်သို့ လက်လှမ်းကာ လင်းပေါင်အာကို သူ၏ကျောပေါ်မှ ဆွဲချပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ထားလိုက်သည်။

ဒေါင်...

ထိုအနေအထားကြောင့် ဓားရှည်သည် လင်းပေါင်အာ၏ နှာခေါင်းကို ထိမှန်သွားတော့သည်။

ထိုဓားသည် လင်းပေါင်အာ၏နှာခေါင်းကို အလွန် ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်သဖြင့် သူမ၏မျက်လုံးများ ကျွတ်ထွက်လုနီးပါး ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

လုရန်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုမျှထိ တိုက်ဆိုင်သွားသဖြင့် 'ဖူး' ခနဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်သည် အလွန်အမင်း ဆွံ့အသွားပေ၏။

သောက်ကျိုးနည်း... ဒါက ဘာကြီးလဲ...

ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှု မအောင်မြင်ဘဲ လုရန်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပါက သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ သဘာဝကျသော ကိစ္စတစ်ရပ်ပင်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တစ်ဖက်လူသည် မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ဤမဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်သည် မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူ၏ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဆင့် တိုက်ခိုက်မှုသည် ထိုမိန်းကလေးငယ်လေး၏ နှာခေါင်းတစ်ဖက်ကိုတောင် မဖောက်ထွင်းနိုင််ခဲ့ချေ။

လုရန်က ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တာက အသုံးမဝင်ဘူး"

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်သည် အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး သွေးအန်ချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

ငါ ပြေးလို့လည်း မရဘူး... အနိုင်လည်း မရနိုင်ဘူး... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ...

နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားကင်းမဲ့မှု ခံစားချက်နှင့် သေဆုံးရမည့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့သည် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်၏စိတ်နှလုံးသားထဲသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

သူ နှစ်ပေါင်းသောင်းနှင့်ချီ ကျင့်ကြံလာခဲ့ပြီး ဤသည်မှာ သေခြင်းတရားနှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရပြီး လွတ်မြောက်နိုင်ခြေ လုံးဝမရှိသော ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ သူ ငိုကြွေးမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူ ပွဲလာမကြည့်ခဲ့မိလျှင် အလွန်ကောင်းမွန်ပေမည်။

ထိုလူသည် မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက်ဖြစ်မှန်း သူ မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း...

လုရန်သည် ပျော်ရွှင်နေပြီး ဆက်လက်၍တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။

သူ၏ရှေ့ရှိ ခေါင်းမပါသော အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ကို ကြည့်ကာ အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

ထို့နောက် တောင်ကုန်းများတလျှောက် ပြန့်ကျဲနေပြီး ထွက်ပြေးသွားကြပြီဖြစ်သော အင်မော်တယ်များကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အိုအေစစ်တွင် လူအများအပြား မကျန်တော့သည်ကို မြင်တွေ့မိလေ၏။ သူသည် စစ်နတ်ဘုရားရှင်းထျန်း ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်ကိုးခုကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ အင်မော်တယ်ပိုင်နက်နယ်မြေသည် အကြီးစား သတ်ဖြတ်မှုကို တိုက်ရိုက်စတင်လိုက်တော့သည်။

ထိုစွမ်းရည် ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေကြသော လူများ၏ ခေါင်းများသည် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပြုတ်ကျသွားကြ၏။

အထက်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် နဂါးတံခါး သဲကန္တာရ တစ်ခုလုံးသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး အလောင်းများ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည်။

လင်းပေါင်အာက မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အဲ့ဒါက ကျွန်မရဲ့နှာခေါင်းကို ထိုးမိတယ်"

လုရန်အတွက် ဓားတစ်လက်ကို ကာကွယ်ပေးရန် သူမတွင် မည်သည့်ကန့်ကွက်မှုမျှ မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် မသေနိုင်သူ ဖြစ်ပြီး လုရန်က သူမကို ဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုသောအခါ သူမ ပျော်ရွှင်မိသည်။

သို့သော် သူမ၏နှာခေါင်းကို ထိုးခံရခြင်းကမူ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

လုရန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မတော်တဆပါ... မတော်တဆပါ... နောက်တစ်ခါ ငါ ပိုပြီးသေချာချိန်ပါ့မယ်... မင်းရဲ့ဗိုက်ကို ချိန်လိုက်မယ်... ရလား"

လင်းပေါင်အာက သူမ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောဆိုသည်။

"အဲ့ဒါကမှ ပိုကောင်းအုံးမယ်... နောက်တစ်ခါ သေချာ ချိန်နော်"

အနီးအနားတွင်ရှိနေသော ထန်ကော်၊ ဆိုင်ရှင်မိန်းမ နှင့် ယောင်သားရဲနှစ်ကောင်တို့သည် လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားပေ၏။

လီမျိုးနွယ်ဝင်များနှင့် သူတို့အကြား၌ အနည်းငယ် အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့သော်လည်း လီမျိုးနွယ်သည် တခြားဂိုဏ်းများနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို အမြဲတစေ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ပြီး သူတို့ကို ရန်စရန် အစပျိုးလုပ်ဆောင်သူမှာလည်း အလွန်နည်းပါးလှသည်။

ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ လီမျိုးနွယ်၏ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းပင်။

ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်ရှိ လီမျိုးနွယ်ဝင်တစ်ဦးသည် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သူမ၏ နှာခေါင်းဖြင့် တားဆီးခဲ့သည်။

ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ....

လုရန်က မတ်တတ်ရပ်နေပြီး အရပ်မျက်နှာအဘက်ဘက်မှ လူများကို သတ်ဖြတ်ကာ အထူးသဖြင့် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သတ်ဖြတ်ခဲ့ပေ၏။ ဤနည်းလမ်းများသည်လည်း အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို သူတို့အား မြင်တွေ့စေခဲ့သည်။

ဤသည်က သတ်ဖြတ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဆော့ကစားနေသည့်အလားပင်။

အကယ်၍ လုရန်သည် ဤလူအုပ်စုကို သတ်ချင်ပါက အမှန်အားဖြင့် အတွေးတစ်ချက်သာ လိုအပ်ပေမည်။

လုရန်က ပြောဆိုသည်။

"ငါ ကစားရတာ ဝသွားပြီ... သွားကြစို့"

ထို့နောက် သူသည် မိုးကြိုးမီးရထားလုံးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံး ထိုအရာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြပြီး မီးတောက်များ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

လုရန်က မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဘယ်ဘက်ကို သွားရမလဲ"

ထန်ကော်က ညွှန်ပြရင်း ပြောဆိုသည်။

"ဒီဘက်ကို... သုံးဆယ့်နှစ်ထပ်ကောင်းကင်ကို သွားဖို့ ထျန်းချွဲနယ်မြေကို ကျွန်မတို့ သွားရမယ်... အဲ့ဒါက ဒီဘက်မှာ ရှိတယ်"

ထို့နောက် မိုးကြိုးမီးရထားလုံးသည် တဂျုန်းဂျုန်း မြည်ဟီးကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သုံးဆယ့်သုံးထပ်ကောင်းကင်သည် သစ်ပင်အသက်ကွင်းများကဲ့သို့ အလွှာလိုက် ထပ်နေသော်လည်း အလွှာတစ်ခုစီ၏ဧရိယာမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသည်။

လုရန်၏ မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်ဖြင့် မိုးကြိုးမီးရထားလုံးကို မောင်းနှင်ခဲ့သည့်တိုင် ခရီးဆုံးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိရန် ဆယ်ရက်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ဤသည်က ကျွန်းတစ်ကျွန်းနှင့် တူညီသည်။

ထိုကျွန်းကို ပင်လယ်ပြင်ကြီးက ဝန်းရံထားသည်။ လုရန်သည် သမုဒ္ဒရာ၏တခြားတစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမမြင်ဘဲ ဤသည်က အဆုံးအစမရှိ ဖြစ်နေပေ၏။

သူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရပြီး မေးလိုက်သည်။

"ထန်ကော်... ဒီသုံးဆယ့်နှစ်ထပ်ကောင်းကင်နဲ့ သုံးဆယ့်သုံးထပ်ကောင်းကင်ကြား အကွာအဝေးက တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ ဝေးတာလား"

ထန်ကော် ခေါင်းခါယမ်းပြပြီး ပြောဆိုသည်။

"မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါက အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ပဲ... သုံးဆယ့်နှစ်ထပ် ကောင်းကင်ကို သွားဖို့ ထျန်းချွဲ နယ်မြေကို ဖြတ်သွားရမယ်"

လုရန်က အောက်ဘက်ရှိကျွန်းကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို ဒီကျွန်းက ထျန်းချွဲနယ်မြေ ဖြစ်ရမယ်... အဲ့ဒီမှာ လူတော်တော်များများ ရှိနေတယ်"

ထန်ကော်က နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပြောဆိုသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက ကွမ်းဖန်ကျွန်းပဲ... အဲ့ဒါက ထျန်းချွဲ နယ်မြေရဲ့ အဝင်ဝ သက်သက်ပဲ"