အခန်း ၂၂၇

အခန်း (၂၂၇)

တပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခြင်း

ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ စံအိမ်တော်အတွင်း၌ ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းထားလျက်၊ သူ့အား စစ်သံချပ်ကာဝတ်စုံ ဆင်ယင်ပေးနေသော လီမီအား နူးညံ့မိမွေ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ရွှေရောင်အနားကွပ် သံချပ်ကာ၊ အတွန့်အခက်ပုံဖော် ထွင်းထုထားသော ကိုယ်ထည်သံချပ်ကာ၊ အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသော ကွင်းပုံသဏ္ဌာန် လက်မောင်းကာများနှင့် လက်ရာမြောက်လှသော ရင်ဘတ်ကာမှန်အပြင် လည်ပင်းကာတို့ကို တစ်ချက်ချင်းစီ၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လီမီသည် ဝမ်ကျင်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ စနစ်တကျ ဆင်ယင်ပေးလိုက်၏။ ဤသံချပ်ကာဝတ်စုံသည် ဝမ်ကျင်းကိုယ်တိုင် အသေအချာ ရွေးချယ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အခြားအချက်များကို ခေတ္တဖယ်ထားလျှင်ပင် ၎င်းသည် အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။ ၎င်း၏ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဝမ်ကျင်း ဂရုမစိုက်လှပေ။ အကြောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင် ဓားကိုင်ကာ ရှေ့တန်းမှ တိုက်ခိုက်ရမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

လီမျိုးနွယ်စုသည် ပင်းပြည်နယ်တွင် အခြေချနေထိုင်ကြပြီး၊ သူတို့၏ အမျိုးသားအများစုသည် ဟွန်းလူမျိုးများကို တိုက်ခိုက်ရန် စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် လီမျိုးနွယ်စုမှ အမျိုးသမီးများသည် သံချပ်ကာဝတ်စုံများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆင်ယင်ပေးတတ်သည့် အလေ့အထ ရှိကြပေသည်။ မိမိတို့၏ ဖခင်များ၊ အစ်ကိုကြီးများနှင့် လင်ယောက်ျားများကို စစ်မြေပြင်သို့ မထွက်ခွာမီ သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ပေးခြင်းသည် လီမိသားစု၏ ရိုးရာဓလေ့တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ဤရိုးရှင်းသော လုပ်ဆောင်ချက်သည်ပင် ထူးခြားသော အဓိပ္ပာယ်လေးနက်မှုကို ဆောင်ကျဉ်းနေလေသည်။

လီမီက ဝမ်ကျင်း၏ ပုခုံးထက်သို့ ရွှေချည်ထိုး ကိလင်ပုံစံ ဝတ်ရုံခြုံစောင်ကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ သူမသည် မော့ကြည့်ကာ ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ရုတ်တရက် နီမြန်းလာခဲ့၏။

“သခင်ကြီး...”

ဝမ်ကျင်းက သူမ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ဒါက ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရုံသက်သက်ပါပဲ၊ လေ့ကျင့်မှုမရှိတဲ့ လူအုပ်စုတစ်စုမျှသာပဲလေ။ မင်းရဲ့ သခင်ကြီးမှာ ထူးချွန်တဲ့ စစ်သည်တော်တွေနဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ စစ်သူကြီးတွေ ရှိနေတာမို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး”

လီမီသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ဝမ်ကျင်း၏ ခါးကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ပါးပြင်ကို အေးစက်သော သံချပ်ကာထက်သို့ အပ်ထားရင်း သံယောဇဉ်ကြီးမားစွာဖြင့် ခွဲခွာရမည်ကို တွန့်ဆုတ်နေရှာသည်။ လီမီက ဟွန်းဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ၊ သူမသည် တကယ်ပင် ခွဲခွာရမည်ကို နှမြောတသဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့သည် လက်ထပ်ပြီးကာစ အိမ်ထောင်သစ်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ အတူတူရှိခဲ့ရသည်မှာ တစ်လပင် မပြည့်သေးမီ သူမ၏ သခင်ကြီးသည် ဝေးကွာလှသော အရပ်သို့ စစ်ချီထွက်ခွာကာ စစ်မြေပြင်သို့ သွားရောက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

လီမီကဲ့သို့ ကြံ့ခိုင်သော ကျင့်ကြံခြင်းစိတ်နှလုံး ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ခွဲခွာခြင်းဝေဒနာကို မခံစားနိုင်ရှာပေ၊ အကြောင်းမှာ သူမသည် ငယ်ရွယ်နုပျိုသေးသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။ အချစ်ဆိုသည်က အဘယ်နည်း။ လီမီ ကောင်းစွာ နားမလည်သေးသော်လည်း၊ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ ဝမ်ကျင်းနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ဤအမျိုးသားသည် သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အားကိုးရာဖြစ်လာကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ကျင်းသာ စစ်မြေပြင်၌ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက၊ ၎င်းသည် လီမီအတွက် သေချာပေါက် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ၊ ဤမျှ ရက်စက်လှသော ရလဒ်ကို သူမ လုံးဝ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ဤသို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်းမှာ လီမီက လူပြိန်းများကို သွားရောက်တိုက်ခိုက်ရာတွင် ဝမ်ကျင်း ဘေးဒုက္ခကြုံရလိမ့်မည်ဟု တွေးမိလောက်အောင် ကမ္ဘာ့အခြေအနေကို မသိနားမလည်သော၊ စစ်ရေးကိစ္စရပ်များကို အမြော်အမြင်မရှိသော လူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်နေ၍ မဟုတ်ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ သူမသည် အလွန်တရာ ပါးနပ်ထက်မြက်လွန်းသောကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိတွေ့ခွင့်ရခဲ့သော နိုင်ငံရေးအမြင်များကြောင့်၊ အနောက်ဘက်ဒေသကို အုပ်ချုပ်ရသော စစ်သေနာပတိချုပ် ဖြစ်သူ ကျုံးဟိန်းအနေဖြင့် ရှူပြည်နယ်မှ အရပ်သားများ၏ ပုန်ကန်မှုကို မနှိမ်နင်းနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိကြောင်း သူမ အလေးအနက် ရိပ်မိနေသည်။ နန်းတော်အနေဖြင့်လည်း ရှူပြည်နယ်နှင့် အလှမ်းကွာဝေးလှသော ယွဲ့ပြည်နယ်မှ စစ်တပ်များကို စေလွှတ်ရန် မလိုအပ်သလို၊ ဝမ်ကျင်းကိုယ်တိုင်လည်း စစ်သည်တော် နှစ်သိန်းကို ဦးဆောင်ကာ ကိုယ်တိုက်ကိုယ်ကျ ထွက်ခွာသွားရန် မလိုအပ်ချေ။

ဤအချက်များအားလုံးက ဤစစ်ချီခြင်းသည် ရှူပြည်နယ်၏ ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန်သက်သက်ထက် ပိုမိုနက်နဲကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။ ၎င်းသည် တစ်ခုလုံးသော မဟာကျင်းမင်းဆက် တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေနိုင်မည့် ဆိုင်ကလုန်းမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည့် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု စတင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေ၏။

သို့ဖြစ်ရာ မုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့မည့် ဝမ်ကျင်းအတွက် လီမီသည် မည်ကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိဘဲ နေနိုင်ပါအံ့နည်း။ လီမီ၏ အမြင်တွင် ဝမ်ကျင်း၌ အားကောင်းသော နောက်ခံအင်အား၊ အစွမ်းထက်သော စစ်တပ်နှင့် ပြောင်မြောက်သော စစ်ဗျူဟာများ ရှိသော်လည်း ၎င်းက ဘာအရေးပါသနည်း။ မြင့်မြတ်သော ဇာစ်မြစ်နှင့် ထူးချွန်ထက်မြက်သော စွမ်းဆောင်ရည် ရှိရုံမျှဖြင့် မသေနိုင်ဟု မဆိုလိုပေ။

လီမီကိုယ်တိုင်လည်း ထူးချွန်လှသော လီမျိုးနွယ်စုဝင် အမြောက်အမြား စစ်မြေပြင်တွင် ကျဆုံးသွားခဲ့ရသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် လီမီသည် စစ်ပွဲဟူသည် အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလှပြီး၊ စစ်မြေပြင်ရှိ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲများအတွင်း ဓားလှံလက်နက်များတွင် မျက်စိမရှိဟူသော အမှန်တရားကို ငယ်စဉ်ကတည်းက နားလည်ခဲ့လေသည်။

ဝမ်ကျင်းက လီမီကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်ထားလျက်၊ သူမ၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီခရီးက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ စစ်မိန့်အရ သွားရတာမို့ အမိန့်ကို ဖီဆန်လို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ စစ်ရေးစစ်ရာရဲ့ လမ်းစဉ်က အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတတ်ပြီး ပြန်လာမယ့်ရက်ကို အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး။ ကိုယ် မရှိတဲ့အချိန်မှာ အိမ်တွင်းရေးကိစ္စတွေကို သေချာ ဂရုစိုက် စီမံထားပါဦး”

ဝမ်ကျင်းသည် နူးညံ့မိမွေ့သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုနေသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌မူ အေးစက်ခက်ထန်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် အေးစက်တည်ငြိမ်သော နှလုံးသားရှိသူဖြစ်ရာ ခဏတာ နူးညံ့မှုများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမည့်သူ မဟုတ်ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လီမီ၏ စူးရှသော အမြင်ကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သတိကြီးစွာ ထားရှိမိသွား၏။ လူအများစု မမြင်နိုင်သော အရာကို သူမက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရိပ်မိနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သို့မဟုတ်ပါက သူမ ဤကဲ့သို့ ပြုမူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအမျိုးသမီးသည် အမှန်တကယ်ပင် ပါးနပ်လွန်းလှရာ၊ လှည့်စားရန် ခက်ခဲသကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်ရန်လည်း ပို၍ ပင်ပန်းလှပေသည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် ၎င်းကို အပြင်ပန်းတွင် လုံးဝ ထုတ်မပြခဲ့ချေ။ လက်ရှိတွင် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အခြေစိုက်စခန်းကို ကာကွယ်ရန် လီမီကို အားကိုးရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ လီမီ၏ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့အဖြစ် ပါလာသော လူများထဲတွင် အရည်အချင်းရှိသူ အမြောက်အမြား ပါဝင်နေ၏။ ယွဲ့ပြည်နယ်သည် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့၏ တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့်၊ လီမီ၏ ပူးပေါင်းစောင့်ရှောက်မှုသာ ရှိပါက ပိုမို လုံခြုံစိတ်ချရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လီမီသည် တရားဝင် အိမ်ထောင်ဦးစီးအမျိုးသမီးအာဏာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် လိုအပ်ပါက အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ဦးဆောင်ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သို့သော် ဝမ်ကျင်းသည် လီမီအား အာဏာ သို့မဟုတ် စီမံခန့်ခွဲခွင့်များကို အတိအလင်း လွှဲအပ်ပေးခြင်းထက်၊ သူမကိုယ်တိုင် လိုလားစွာဖြင့် ဤအရာများကို လုပ်ဆောင်လာအောင် ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ လူသားတို့၏ လောဘသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ လီမီတွင် လက်ရှိ၌ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမှု မရှိစေကာမူ၊ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ အာဏာ၏ အရသာကို မြည်းစမ်းမိသွားပါက သူမသည် အာဏာမက်မောမှုကြောင့် စိတ်ဓာတ်ပျက်ပြားမသွားနိုင်ဟု မည်သူ အာမခံနိုင်အံ့နည်း။ ၎င်းသည် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစိတ်နှလုံးက သူ့အပေါ် တကယ်ပဲ သစ္စာရှိမရှိကို စမ်းသပ်ရန် အခွင့်ကောင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ကျင်း၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ခိုလှုံနေသော လီမီသည် သူ၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများကို မမြင်နိုင်ရှာပေ။

“သခင်ကြီး... စိတ်ချပါ...”

လီမီသည် ယခုအချိန်တွင် အများကြီး မတွေးတောချင်တော့ဘဲ၊ ဝမ်ကျင်းက သူမအပေါ် ယုံကြည်သည်ဟုသာ မှတ်ယူထားပြီး ထိုယုံကြည်မှုကို မဖောက်ဖျက်လိုတော့ချေ။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဝမ်ကျင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ လက်ထပ်ပြီးနောက် အချင်းချင်း ပိုမိုနားလည်လာရသဖြင့် လီမီသည် သူ့အပေါ် ပို၍ပင် စိတ်ကျေနပ်မိလာသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ စူးရှပြီး သိမ်မွေ့သော အမြင်ကြောင့် မိမိနှင့် ဝမ်ကျင်းကြားတွင် မမြင်နိုင်သော အကာအကွယ်အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ မရေမရာ ခံစားနေရ၏။

ဤခံစားချက်သည် သူမ လိုလားသောအရာ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ နှလုံးသားအောက်ခြေတွင် ဝမ်ကျင်း၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ခိုင်မာသော နေရာတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ရယူလိုသည့် လောဘစိတ်လေး ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လီမီသည် ဤအတားအဆီးကို ဖြိုဖျက်ရန် ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျသော နည်းလမ်းကို အသုံးချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ စစ်မှန်သော နှလုံးသားဖြင့် ဝမ်ကျင်းကို အသိအမှတ်ပြုစေရန် ဖြစ်၏။ သူမ၏ စစ်မှန်သော စိတ်ရင်းကို ပေးဆပ်လိုက်လျှင် သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ကာ အတားအဆီးအားလုံးကို ဖယ်ရှားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေတော့သည်။

ယွဲ့ပြည်နယ်၏ လမ်းမများထက်တွင် ဆင်းရဲသားပြည်သူများသည် လမ်းဘေးဝဲယာသို့ အမြန် ဖယ်ပေးကြရလေသည်။ ဝမ်ကျင်းသည် မြင်းကို စီးနင်းကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့များ ဝန်းရံလိုက်ပါလျက် အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါသော စစ်အာဏာစက်ကို ပြသနေတော့သည်။

မြို့ပြင်ရှိ စစ်စခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျန်းလျောင်၊ ယွဲ့ကျန်း၊ ချန်ကန်း၊ ထော့ရှန်း၊ မေလီဇေ နှင့် အခြားသော စစ်သူကြီးများနှင့် လက်အောက်ခံ အရာရှိများသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့ကြသော ထော့ရှန်းနှင့် မေလီဇေတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း၊ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ ပြင်းပြသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ တောက်ပနေ၏။ ရာထူးတိုးတက်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေချိန်တွင် မည်သူက ငြိမ်သက်စွာ နေလိုပါအံ့နည်း။ ၎င်းသည် သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်သာမက လက်အောက်ငယ်သားများ၏ အနာဂတ်အတွက်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤစစ်ပွဲကို ခန့်ညားထည်ဝါစွာနှင့် စစ်စိတ်စစ်မာန်အပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက နောင်အနာဂတ်တွင် ကျန်းစစ်တပ်ကြောင့် ကွေးညွတ်ခဲ့ရဖူးသော သူတို့၏ ကျောရိုးများသည် လုံးဝ ကျိုးပျက်သွားရလိမ့်မည်။

ဝမ်ကျင်း သူတို့၏ ရှေ့မှောက်သို့ မြင်းစီး၍ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးက ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ် အလေးပြုကြလေသည်။ ဝမ်ကျင်းက လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်၏။

“စစ်စည်တော်တီးစေ။ စစ်သူကြီးတွေကို စုဝေးစေ။ စစ်သည်တော်တွေကို တပ်လှန့်စေ”

“အမိန့်အတိုင်းပါ သခင်ကြီး”

စစ်စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ ဝမ်ကျင်းနှင့် စစ်သူကြီးများသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော မြင့်မားလှသည့် စစ်ဆေးရေးစင်မြင့်ထက်သို့ တက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ အောက်ခြေရှိ စနစ်တကျ တညီတညွတ်တည်း ရှိနေသော စစ်ကြောင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစိတ်နှလုံးထဲတွင် ရဲရင့်သော စိတ္တဇစိတ်ဓာတ်များ လျှံတက်လာခဲ့၏။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူသည် ချီစွမ်းအင်ကို အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်လိုက်တော့သည်။

“ရှူပြည်နယ်က ပုန်ကန်သူတွေဟာ တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးနေကြပြီ။ ဆင်းရဲသားပြည်သူတွေဟာ ဒုက္ခပင်လယ်ဝေနေကြရပြီ။ ငါကိုယ်တိုင် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး အနောက်ဘက်ကို ချီတက်မယ်။ ပုန်ကန်သူတွေကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းပြီး ပြည်သူအပေါင်းကို ကပ်ဘေးကနေ ကယ်တင်မယ်။ မင်းတို့အားလုံး ငါ့နောက်ကလိုက်ပြီး သစ္စာဖောက်တွေကို ချေမှုန်းဖို့ အသင့်ပဲလား”

အောက်ခြေရှိ စစ်သည်တော်များက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်လည်အော်ဟစ် ကြွေးကြော်ကြလေသည်။

“သစ္စာဖောက်တွေကို ချေမှုန်းပါ”

“သစ္စာဖောက်တွေကို ချေမှုန်းပါ”

“သစ္စာဖောက်တွေကို ချေမှုန်းပါ”

ဝမ်ကျင်း ကြွေးကြော်ခဲ့သော ဤစစ်ကြွေးကြော်သံသည် စီမာယီနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ဧကရာဇ်၏ အမိန့်အရ ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းခြင်းဖြစ်သည်ဟု မပြောဘဲ၊ ရှူပြည်နယ်ရှိ ပုန်ကန်မှုနှင့် ပြည်သူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စစ်သည်တော်များကို စေလွှတ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်းသာ ဖော်ပြခဲ့သည်။

ကျောက်ကျန့်က သူ့အား မြို့တော်သို့ ဆင့်ခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်က ဝမ်ကျင်းအား သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ပိုမို အရှိန်မြှင့်တင်ရန် တွန်းအားပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ရေရှည်တွင် စစ်တပ်အပေါ် တော်ဝင်နန်းတော်၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ဘက်စုံမှ လျှော့ချပစ်လိုနေပြီ ဖြစ်သည်။ စနစ်စစ်သည်တော်များနှင့် လက်နက်ချခဲ့သော တိုင်းတစ်ပါးသား စစ်တပ်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ ပြောရန်မလိုသော်လည်း၊ ဒေသခံစစ်တပ်ကိုမူ ဆက်တိုက်ဆိုသလို အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရန် လိုအပ်ပေသည်။

စစ်ပွဲများတွင် စမ်းသပ်ခံခဲ့ရပြီးနောက် ဤစစ်သည်တော်များသည် ကောင်းမွန်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိကြသဖြင့် အလဟဿ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ချေ။ စစ်တပ်အတွင်း၌ သူ၏ မြင့်မားလှသော ပုံရိပ်ကို အစဉ်တစိုက် တည်ဆောက်ထားနိုင်ပြီး၊ ရက်ရောသော ဆုလာဘ်များနှင့်အတူ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကြီးမားသော အောင်ပွဲများဖြင့် သူတို့၏ စစ်စိတ်စစ်မာန်ကို မြှင့်တင်ပေးထားနိုင်သရွေ့၊ ဝမ်ကျင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤစစ်တပ်ကြီးသည် မဆိုင်းမတွဘဲ "ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းလင်းရန်" ဝမ်ကျင်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

“တပ်မှူး တပ်သားအပေါင်းတို့... ငါ့အမိန့်ကို နာခံစေ။ စစ်ချီကြစို့”