အခန်း ၂၂၉

အခန်း (၂၂၉)

အရေးပေါ်ခရီးစဉ်

အဆုံးအစမဲ့သော စစ်တပ်ကြီးသည် နဂါးရှည်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမြီးပိုင်း၌ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း လမ်းမကြီးထက်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ချီတက်နေလေသည်။

ကျန်းလျောင်က ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းကာ လေ့ကျင့်ပေးထားသော ဝမ်ကျင်း၏ လက်အောက်ခံ ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ကျင်းစစ်တပ်ကြီးသည် စနစ်စစ်သည်တော်များကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော စိတ်ဓာတ်နှင့် အကြွင်းမဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုမျိုး မရှိသည်မှအပ၊ စစ်ပွဲများဖြင့် စမ်းသပ်ခံရပြီး ဝမ်ကျင်း၏ ရက်ရောလှသော ရိက္ခာနှင့် ရွှေငွေများ ထောက်ပံ့မှုကြောင့် သူတို့၏ အရည်အသွေးမှာ စနစ်၏ စတုတ္ထအဆင့် စစ်သည်တော်များနှင့် မကွာခြားတော့ချေ။

သို့သော်လည်း အနောက်ဘက် အကျဆုံးနေရာမှ လိုက်ပါလာသော ယွဲ့လူမျိုးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် တိုင်းတစ်ပါးသားစစ်တပ်မှာမူ အနည်းငယ် ညံ့ဖျင်းနေသေး၏။ ၎င်းကို နောက်ကျမှ ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး လေ့ကျင့်မှု မပြည့်စုံသေးသောကြောင့် စစ်တပ်၏ ဟန်ပန်မှာ များစွာ လျော့ရဲနေကာ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ခံနိုင်ရည်တို့မှာလည်း နိမ့်ကျနေသဖြင့် အနောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေက ထော့ရှန်းကို အလွန်အမင်း ပူပန်စေခဲ့ပြီး၊ ဝမ်ကျင်း၏ ငြိုငြင်မှုကို ခံရမည်စိုးသဖြင့် သူသည် မြင်းကို စီးလျက် တပ်သားများကို အမြဲမပြတ် စစ်ဆေးပြီး လျင်မြန်စွာ ချီတက်ရန် တိုက်တွန်းနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မေလီဇေကမူ မစိုးရိမ်ပေ။ သူသည် ဝါရင့်စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရှည်လျားသော ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက် အတွေ့အကြုံများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဝမ်ကျင်း၏ လက်အောက်တွင် အတန်ကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူသည် ဝမ်ကျင်း၏ စိတ်နေသဘောထားကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်လေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အနည်းငယ် အာဏာရှင်ဆန်၊ ရက်စက်တတ်သော်လည်း အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ကျိုးကြောင်းမဆင်ခြင်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ကျင်းသည် သူတို့စစ်တပ်၏ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီးဖြစ်ရာ အခြားမဟာမိတ်တပ်များကို ရင်ဘောင်မတန်းနိုင်ရုံမျှဖြင့် သူတို့အပေါ် လွန်လွန်ကဲကဲ ဖိအားပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

အမှန်စင်စစ် သူတို့က နာခံမှုရှိသရွေ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အားနည်းနေဦးတော့၊ ဝမ်ကျင်း၏ ငြိုငြင်မှုကို ခံရမည် မဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့က မနာခံဘဲ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်ပါကမူ မည်မျှပင် အရည်အချင်းရှိပြီး ထူးချွန်ပါစေ၊ သူ၏ မျက်စိထဲက စူးတစ်ချောင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ဖယ်ရှင်းခြင်း ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နေမွန်းတည့်ချိန်ကို ကျော်လွန်၍ နေမင်းသည် အနောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း တိမ်းစောင်းလာသောအခါ၊ အပြင်းအထန် ချီတက်ရသော နောက်ထပ်နေ့တစ်နေ့သည် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့ရာ စစ်သည်တော်များစွာတို့သည် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြ၏။ အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ၊ ဝမ်ကျင်းသည် ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန်နှင့် ကျုံးဟိန်းအား ချုံခိုတိုက်ခိုက်မည့် အခွင့်အရေးကို လွဲချော်သွားမည်စိုးသဖြင့် အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိနိုင်ရန် အစွမ်းကုန် အပြင်းအထန် ချီတက်ရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်မျှဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း၊ တစ်လနီးပါးကြာအောင် စဉ်ဆက်မပြတ် ဤကဲ့သို့ အပြင်းအထန် ချီတက်ရခြင်းမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လှပေသည်။

စစ်တပ်ကြီး၏ ဗဟိုချက်တွင် မြင်းစီးလာသော ဝမ်ကျင်းသည်လည်း ပင်ပန်းမှုကို ခံစားနေရ၏။ သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ်သမတ်တည်းဖြစ်သော စိမ်းစိုစို သစ်တောရှုခင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ဘေးနားတွင် ရှိနေသော စီမာယီအား မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အမတ်ကြီး... မြေပုံကို စစ်ဆေးကြည့်ပါဦး၊ ငါတို့ ယခု ဘယ်နေရာကို ရောက်နေပြီလဲ”

စီမာယီသည် ကြားသောအခါ သူ၏ မြင်းကုန်းနှီးဘေးရှိ အိတ်ထဲမှ မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ချန်ပြည်နယ်နဲ့ ရှူပြည်နယ်ရဲ့ နယ်စပ်နားကို ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်အရ ဆုံးဖြတ်ရရင် ရှေ့နားမှာ နန်ဖျင်တောင်ကြားဂိတ်တံခါး ရှိနေရပါမယ်”

“ဟင်... နန်ဖျင်တောင်ကြားဂိတ်တံခါးလား”

ဝမ်ကျင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး ‘ကွန်ရက်’ အဖွဲ့ထံမှ ပေးပို့လာသော သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။

“ဒီတောင်ကြားဂိတ်တံခါးရဲ့ စစ်သူကြီးအမည်က ကျန်းကျိလား”

သူ ပြောလိုက်စဉ်မှာပင် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်းအငွေ့အသက်များ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာခဲ့လေသည်။

ခံတပ်စစ်သူကြီး ကျန်းကျိသည် ကွန်ရက်၏ သတင်းအချက်အလက်များတွင် အထူးမှတ်သားထားခြင်းခံရသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချွေယူ၏ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရှူပြည်နယ်သို့ သွားမည့် ဝမ်ကျင်း၏ခရီးစဉ်ကို ပိတ်ဆို့နှောင့်ယှက်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။

ဝမ်ကျင်းတွင် ဖြုန်းတီးပစ်ရန် အချိန်များစွာ မရှိပေ။ စောစောရောက်ရှိခြင်းသည် အခြေအနေကို စောစီးစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး အသာစီးရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အချိန်ဆွဲလေလေ၊ သူ၏အခြေအနေက ပိုမို မဟန်ဖြစ်လေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ချွေယူသည် ရှူပြည်နယ်တွင် အရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ရှူပြည်နယ်ရှိ အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများက သူ့ကို အလွန် ရိုသေလေးစားကြသည်။ ချန်ပြည်နယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ရှူပြည်နယ်အတွင်း မည်မျှအထိ ပြင်းထန်သော ခုခံမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ဝမ်ကျင်း မသေချာချေ။

သို့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် အချက်တစ်ခုကို ကောင်းစွာ နားလည်ထား၏။ ချွေယူက ပိုမို စေ့စပ်သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားလေလေ၊ ဝမ်ကျင်း၏ ဆုံးရှုံးမှုများက ပိုမို ကြီးမားလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူ၏လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်ကြောင့် ဝမ်ကျင်းသည် ရှုံးနိမ့်သွားမည်ကို လုံးဝ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ အင်အားများကိုမူ လွန်လွန်ကဲကဲ မဖြုန်းတီးပစ်လိုပေ။

ဝမ်ကျင်း၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ၊ စီမာယီသည် မြင်းကို သူ၏အနားသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ မောင်းနှင်လာခဲ့၏။

“သခင်ကြီး... တပ်ဖွဲ့ အင်အားသုံးဖို့ မလိုသေးပါဘူး။ နန်ဖျင်တောင်ကြားဂိတ်တံခါးက နယ်စပ်နဲ့ ဝေးကွာပြီး စစ်ရေးကာကွယ်မှုတွေက လျော့ရဲနေသလို ခံတပ်စစ်သည်တွေကလည်း အားနည်းပြီး ကျဲပါးလှပါတယ်။ ကျန်းကျိအနေနဲ့ သခင်ကြီးကို ပိတ်ဆို့တားဆီးဖို့ သတ္တိရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သစ္စာစောင့်သိမှုမှာလည်း ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးတစ်ခု ရှိတာပဲလေ”

ဝမ်ကျင်းသည် ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကျန်းကျိအနေဖြင့် အခြေအနေကို နားလည်တတ်သူ ဖြစ်ရန် သူလည်း မျှော်လင့်မိပြီး သေဘေးကို မကြောက်သော လူမိုက်တစ်ယောက် မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။ သို့မဟုတ်ပါက ကိစ္စရပ်များ ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ နန်ဖျင်တောင်ကြားဂိတ်တံခါးကို သိမ်းပိုက်ရန် မခက်ခဲသော်လည်း ၎င်းက အချိန်ကြန့်ကြာမှုကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

“အမိန့်ပေးလိုက်စမ်း... အရှိန်မြှင့်တင်ပြီး ချီတက်စေ”

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ”

နန်ဖျင်တောင်ကြားဂိတ်တံခါး၏ မြို့ရိုးထက်တွင်၊ ကျန်းကျိသည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဝေးကွာလှသည့် စစ်တပ်အလံတော်ကြီးများကို ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ မိုးကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော ထိုစစ်တပ်ကြီး၏ စစ်ရှိန်အငွေ့အသက်များသည် အမှန်တကယ်ပင် ခန့်ညားထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

“ဟူး... တားဆီးရမယ် ဟုတ်လား။ ငါ့မှာ ဘာအင်အားရှိလို့ တားဆီးရမှာလဲ”

သူသည် အလွန် ခါးသီးသော အခြေအနေတွင် ရောက်ရှိနေရ၏။ ယခုအခါ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားများအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြခြင်းဖြစ်ပြီး သူသည် ကြားညပ်နေရသော ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသည့် မိစ္ဆာငယ်လေး သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူက ဝမ်ကျင်းကို ချောမွေ့စွာ ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုလိုက်ပါက၊ နောက်ပိုင်းတွင် ချွေမျိုးနွယ်စု၏ ကလဲ့စားချေမှုကို မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ သေးငယ်လှသော အင်အားစုလေးသည် ထိုဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်သလို၊ သူ၏ မိသားစုပါ ဘေးဒုက္ခ သင့်သွားလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ သူက ဖြတ်သန်းခွင့်မပြုခဲ့ပါက... ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိလျှင်ပင် သူသည် အလွန်ဆုံး သုံးရက်သာ အသက်ရှင်နိုင်လိမည်၊ သို့မဟုတ် ထိုထက်ပင် နည်းနိုင်သေးသည်။ မြို့တံခါး ပျက်စီးသွားသည်နှင့် သူ သေရမည့်အချိန် ရောက်လာလိမ့်မည် ဖြစ်၏။ ထို့အတူ ဝမ်ကျင်း၏ ပြတ်သားရက်စက်သော လုပ်ဆောင်ပုံများနှင့်ပတ်သက်ပြီး ပျံ့နှံ့နေသည့် ကောလာဟလတွေအရ သူ၏ မိသားစုသည်လည်း သူနှင့်အတူ သေတွင်းသို့ သက်ဆင်းရလိမ့်မည်။

သူသည် ရှေ့တိုးထမ်းပိုး နောက်ဆုတ်လှည်းတုတ် ဖြစ်နေရပြီး ဘယ်လမ်းကိုပဲ ရွေးရွေး သေခြင်းတရားကသာ စောင့်ကြိုနေပေသည်။

တရွေ့ရွေ့ နီးကပ်လာသော စစ်တပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ၊ ကျန်းကျိသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဘေးနားရှိ လက်ထောက်စစ်သူကြီးအား အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

“မြို့တံခါးတွေကို ဖွင့်လိုက်စမ်း... ဘုရင်ခံဝမ်ကို ကြိုဆိုကြမယ်”

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ”

သူ၏ ဘေးနားရှိ လက်ထောက်စစ်သူကြီးသည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အမိန့်ကို ဆင့်ဆိုရန် အောက်သို့ အလျင်စလို ပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည်လည်း ဤနေရာတွင် အသက်မစွန့်လိုပေ။ မျက်စိမကန်းသော သူတိုင်းသည် ဤတိုက်ပွဲက ဘယ်လိုမှ မအောင်နိုင်ကြောင်း ကောင်းစွာ မြင်နိုင်ကြပေသည်။

ဝေးကွာလှသော နေရာမှ မြို့တံခါးများ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာပြီး၊ စစ်သည်တော်များက အပြင်ဘက်တွင် တန်းနှစ်တန်းဖြင့် အရိုအသေပြု စီတန်းနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ၊ ဝမ်ကျင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေသည်။

ဤလောကတွင် သေရမည်ကို မကြောက်သောသူဟူ၍ အနည်းစုသာ ရှိပုံရပေသည်။ ပုရွက်ဆိတ်ငယ်များပင် အသက်ကို ဖက်တွယ်တန်ဖိုးထားကြသေးရာ၊ လူသားတွေဆိုလျှင် ပြောနေစရာ လိုဦးမည်လား။ မည်သူက ရက်အနည်းငယ်မျှ ပို၍ အသက်မရှင်လိုဘဲ နေပါ့မနည်း။

ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့သည် မြို့တံခါးထံသို့ အရင်ဆုံး ရောက်ရှိလာပြီး အစီအစဉ်တကျ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်း၊ စီမာယီနှင့် အခြားသူများသည် မြင်းများကို စီးလျက် ကျန်းကျိ၏ ရှေ့မှောက်သို့ မောင်းနှင်လာခဲ့ကြ၏။

မြင်းပေါ်မှနေ၍ မိမိအား ငုံ့ကြည့်နေသော ဝမ်ကျင်းကို ကြည့်ရင်း၊ ကျန်းကျိသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ကာ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။

“သခင်ကြီးဝမ်... စစ်တပ်ကြီးကို ဘယ်ကို ဦးတည်ပြီး ခေါ်ဆောင်သွားနေတာလဲဆိုတာ မေးမြန်းပါရစေ။ တောင်ကြားဂိတ်တံခါးကို ဖြတ်သန်းဖို့ဆိုရင် တော်ဝင်အမိန့်စာ လိုအပ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အောက်ခြေစစ်သူကြီးဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ ဘာအမိန့်စာမှ မရရှိသေးပါဘူး”

“ဟင်... မင်းက အမိန့်စာ လိုချင်တာလား”

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ စစ်မြင်းကို ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ညင်သာစွာ မောင်းနှင်လိုက်ရာ၊ ကျန်းကျိသည် စစ်မြင်း၏ ပူနွေးသော အသက်ရှူသံကိုပင် ခံစားမိရလောက်အောင် နီးကပ်သွားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ မြင်းနှင်တံကို ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျန်းကျိ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်၍ ပြင်းထန်စွာ လွှဲရိုက်လိုက်လေသည်! ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးချင်းချင်းနီသည့် ဒဏ်ရာအမှတ်အသားတစ်ခု ချက်ချင်း ထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့၏။

“တစ်ယောက်ယောက်... စက္ကူနဲ့ စုတ်တံ ယူခဲ့စမ်း”

သူ၏ အနောက်တွင် ကူယန်သည် မြင်းကုန်းနှီးအိတ်ထဲမှ စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးနားသို့ ခပ်သွက်သွက် ပြေးလာပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကုရန်သည် စာဖြင့် အမိန့်များကို ပေးပို့ရန် လိုအပ်သည့်အခါမျိုးတွင် ကိရိယာများ ပြတ်လပ်မှုမရှိစေရန် စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို အမြဲတစေ ဆောင်ထားလေ့ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ယူကာ၊ စက္ကူပေါ်တွင် “အမိန့်” ဟူသော စာလုံးကြီးနှစ်လုံးကို လျင်မြန်စွာ ရေးသားလိုက်ပြီး ကျန်းကျိထံသို့ ဝှေ့ယမ်း ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

“ဒါက အမိန့်စာပဲ... မြို့ထဲကို ချီတက်စေ”

စစ်မြင်း၏ တွန်းတိုက်မှုကြောင့် ဘေးသို့ ယိုင်သွားသော ကျန်းကျိသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ သွေးချင်းချင်းနီနေသော ဒဏ်ရာကို ကမူးရှူးတိုး အုပ်ကိုင်ရင်း၊ လက်ထဲက “အမိန့်စာ” ကို ငေးကြည့်ကာ အတန်ကြာအောင် ဆိတ်ဆိတ်နေခဲ့ရလေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ခြေလှမ်းအစိတ်ခန့် လျှောက်လှမ်းသွားပြီးသည့်နောက်မှသာ ကျန်းကျိသည် အသိဝင်လာကာ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား လိုက်လံခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ရံတော်များ တားဆီးခြင်း မခံရမီ သူသည် ဝမ်ကျင်း၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုး သခင်ကြီးရဲ့ လက်အောက်မှာ အမှုထမ်းဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းတဲ့နေရာမှာ သခင်ကြီးရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်ပါပါရစေ။ ကျွန်တော်မျိုးကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးသနားဖို့ တောင်းပန်အပ်ပါတယ် သခင်ကြီး”

ကျန်းကျိ၏ စကားများက ဝမ်ကျင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွပေးလိုက်ပုံရသဖြင့်၊ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်၍ သူ့အား ကြည့်လိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ရက်စက်ညှို့မှိုင်းသော အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်သွားခဲ့လေသည်။

“သူက လူမိုက်မဟုတ်ဘဲ လိမ္မာတဲ့ ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်ပုံရတာပဲ။ မင်း သေဖို့မလိုတော့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ချွေယူဆိုတဲ့ အဖိုးကြီးကတော့ ခွေးတွေကို လေ့ကျင့်ပေးတဲ့နေရာမှာ သိပ်ပြီး မတော်လှဘူးပဲ၊ ဟားဟားဟား”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းကျိသည် မျက်နှာတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာမှုများ ထင်ဟပ်သွားကာ ဘုန်းခနဲ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဦးချကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးအပေါ် ကရုဏာသက်ညှာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ် သခင်ကြီး။ ကျွန်တော်မျိုး သခင်ကြီးအတွက် ခွေးတစ်ကောင်၊ မြင်းတစ်ကောင်လို သစ္စာရှိရှိ အမှုထမ်းပါ့မယ်”

သူ၏ နဖူးကို အေးစက်လှသော မြေပြင်ပေါ်သို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိကပ်ထားရင်း၊ ကျန်းကျိသည် မြေမှုန့်များဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးခြားသည့် အနံ့အသက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှူသွင်းလိုက်ကာ ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချရင်း တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။

‘ငါ ဒီတစ်ခါတော့ အပိုင်လောင်းကြေးထပ်တာ မှန်သွားပြီပဲ’

ကျန်းကျိ ဤမျှလောက် သေချာနေရခြင်းမှာ သူသည် ချွေမျိုးနွယ်စုကို သစ္စာဖောက်ပြီး ဝမ်ကျင်းထံတွင် ပထမဆုံး သစ္စာခံသူ ဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူအများ၏ စိတ်နှလုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ရန်အတွက် ဝမ်ကျင်းသည် သူ့ကို သတ်မည်မဟုတ်ရုံသာမက၊ ချွေမျိုးနွယ်စု၏ ကလဲ့စားချေမှုဘေးမှလည်း သူ့ကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်၏။ ဤနည်းလမ်းဖြင့်သာ နောက်ထပ် လူများစွာတို့သည် ဝမ်ကျင်းထံသို့ သစ္စာပြောင်းဝင်လာကြမည် မဟုတ်ပါလား။