အခန်း ၂၃၀

အခန်း (၂၃၀)

အထင်သေးခြင်း

ဝမ်ကျင်းသည် ရှူပြည်နယ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အပြင်းအထန် ချီတက်နေစဉ်၊ ရှူပြည်နယ်ရှိ သူပုန်စစ်တပ်နှင့် တိုက်ပွဲဆင်နွှဲနေသော ကျုံးဟိန်းသည် ချွေယူထံမှ ပေးပို့လာသော သတင်းစကားကို စာပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

“သူက နို့မပြတ်သေးတဲ့ သူငယ်နှပ်စားလေးပဲ။ လွယ်ကူတဲ့ တိုက်ပွဲအနည်းငယ်မှာ အနိုင်ရရုံနဲ့ အခု ကျားနှုတ်ခမ်းမွေးကို လာဆွဲရဲတယ်ပေါ့လေ”

သူ၏အနားတွင် ရှိနေသော ကျုံးယန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရှေ့သို့တိုးကာ ချွေယူ၏စာကို ကောက်ယူပြီး သေသေချာချာ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ အတန်ကြာ တွေးတောပြီးနောက် သူက စကားဆိုလာ၏။

“အဖေ... ကျွန်တော်တို့ အမတ်ကြီး ချွေရဲ့ဘက်ကနေ မဖြစ်မနေ ရပ်တည်ရမှာလား”

ကျုံးယန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျုံးဟိန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

“ဒါမှမဟုတ်ရင် အခြားဘာရှိဦးမှာလဲ”

“ကျွန်တော် မနားလည်နိုင်လို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဘုရင်ခံဝမ်နဲ့ အင်အားချင်းပူးပေါင်းပြီး ‘ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းဖို့’ မြို့တော်ထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားတာက ပိုကောင်းမလားလို့ပါ”

ကျုံးယန်၏ ရဲတင်းလှသော အတွေးအမြင်ကို ကြားရသောအခါ ကျုံးဟိန်းသည် သူ၏လက်ကို ကျုံးယန်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

“သား... မင်းက အမတ်ကြီး ချွေကိုလည်း အထင်သေးနေတယ်၊ ချွေမျိုးနွယ်စုကိုလည်း အထင်သေးနေတာပဲ။ ချွေမျိုးနွယ်စုဘက်က ရပ်တည်တာဟာ အန္တရာယ်မသေးဘူးဆိုတာ ငါဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့အမတ်ကြီး ချွေက ငါ့အပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ လောကသားတွေရဲ့ မျက်စိထဲမှာတော့ ငါဟာ သူ့ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ။ အကယ်၍ ငါက ဒီကျေးဇူးတရားကို အသိအမှတ်မပြုဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ သိက္ခာတရား ကျိုးပျက်သွားလိမ့်မယ်”

“ဒါတင်မကသေးဘူး... မင်းမသိသေးတာက ရှူပြည်နယ်လို နေရာမျိုးမှာ ချွေမျိုးနွယ်စုရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ထက်တောင် ပိုပြီး အာဏာစက် ပြင်းထန်တယ်။ ရှူပြည်နယ်ရဲ့ မျိုးရိုးကြီး မျိုးနွယ်စုအားလုံးက ချွေမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဦးဆောင်မှုနောက်ကိုပဲ လိုက်ကြတာ။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ရှူပြည်နယ်က ‘သူပုန်စစ်တပ်’ က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ သောင်းကျန်းနေရမလဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့ကို ဘာလို့ ပုန်ကန်မှုနှိမ်နင်းဖို့အတွက် စစ်ဆေးရေးဂိတ်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဝင်လာဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ရတာလဲ”

“အခုဆိုရင် အခြားပြည်နယ်တွေမှာရှိတဲ့ သူပုန်အုပ်စုအကြီးအသေးတွေထဲက ဘယ်အဖွဲ့က တကယ့်အင်အားစုကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာလို့လဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ရှူပြည်နယ်က သူပုန်စစ်တပ်တစ်ခုတည်းကပဲ ဒီလောက်အထိ အင်အားကြီးမားနေရတာလဲ။ သူတို့က မြို့ပေါင်း ဆယ်မြို့မကကို ဆက်တိုက်သိမ်းပိုက်ပြီး ကွပ်ကဲမှုနယ်မြေအသီးသီးက ခံတပ်တပ်သားတွေကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ကြတယ်”

ကျုံးဟိန်း၏ စကားလုံးများသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကျုံးယန်၏ ဦးရေပြားကို တစိမ့်စိမ့်ဖြစ်သွားစေကာ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားစေခဲ့သည်။

စစ်ဆေးရေးဂိတ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက ကျုံးယန်သည် ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေများစွာကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ရှူပြည်နယ် သူပုန်စစ်တပ်၏ ဖွံ့ဖြိုးတက်မှု အရှိန်အဟုန်မှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လျင်မြန်လှပြီး၊ သူတို့တွင် လုံလောက်သော စစ်အင်အား၊ ရိက္ခာနှင့် လက်နက်ခဲယမ်းများ ရှိနေပုံရသည့်အပြင် သူတို့အထဲတွင် အရည်အချင်းရှိသော စစ်သည်တော်များနှင့် သိုင်းပညာရှင်များစွာ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ မြို့များကို စီးနင်းပြီးနောက် သူပုန်စစ်တပ်သည် ပုံမှန်သူပုန်များကဲ့သို့ ချမ်းသာသော မိသားစုများကို လုယက်ဖျက်ဆီးခြင်း မပြုလုပ်ကြပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့သည် တော်ဝင်နန်းတွင်း၏ တရားဝင်စစ်တပ်ကိုသာ ပစ်မှတ်ထား ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူက ကျုံးယန်ကို သံသယဝင်စေခဲ့သော်လည်း သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ရှင်းလင်းချက်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

ယခုအခါ ကျုံးဟိန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အရာအားလုံးသည် ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် သေသေချာချာ စီစဉ်ညွှန်ကြားထားသော ပြဇာတ်တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။ ချွေယူက ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်သူ ဇာတ်ဆရာဖြစ်ပြီး၊ ကျုံးဟိန်းက ထိုပြဇာတ်တွင် ပါဝင်ကပြနေရသော မင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့၏။

သူတို့သည် ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန်ဟု ဆိုသော စစ်ပွဲကြီးကို ဖန်တီးခဲ့ကြသော်လည်း အမှန်စင်စစ် ၎င်းမှာ ကိုယ်တိုင်ရေး ကိုယ်တိုင်ကပြသည့် ပြက်လုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အားနည်းပြီး အလွယ်တကူ အရှုံးပေးတတ်ပုံရသော သူပုန်စစ်သားများသည် သူတို့၏ ကပြမှုကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းကို တွေးမိသောအခါ ကျုံးယန်၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အေးခဲသွားရသည်။ ဤဖရိုဖရဲ လှုပ်ခတ်မှုများအတွင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရသော အပြစ်မဲ့ ပြည်သူများ၏ အသက်ပေါင်းများစွာသည် လေမုန်တိုင်းကို ဖန်တီးနေကြသော ထိုအာဏာရှိသူများ၏ မျက်စိထဲတွင် အရေးမပါသော ဂဏန်းသင်္ချာ အက္ခရာအချို့ သက်သက်သာ ဖြစ်နေခဲ့၏။

ကျုံးယန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျုံးဟိန်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါကာ စစ်ပွဲများစွာကို ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးသဖြင့် သွေးချောင်းစီးခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းများကို ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း စစ်ပွဲဟူသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ယှဉ်ပြိုင်ရသော ကွင်းပြင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့လျှင်ပင် ကျုံးယန်အနေဖြင့် လက်ခံနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

အကယ်၍ ချွေယူသည် သူ၏ ရည်မှန်းချက်များအတွက် ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို ဖရိုဖရဲဖြစ်အောင် ရက်စက်စွာ လုပ်ဆောင်ရဲလျှင်၊ သူနှင့် သူ၏ဖခင်မှာကော မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်း။ အနောက်ဘက်ဒေသစစ်တပ်ကြီးကော မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။ လိုအပ်လာပါက သူတို့အားလုံးပါ စတေးယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ တင်ကာ စွန့်လွှတ်ခြင်း ခံရလေမည်လား။

သူ၏ သားဖြစ်သူ၏ အနည်းငယ် တွေဝေပြီး အားကိုးရာမဲ့နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ၊ ကျုံးဟိန်းသည် မေတ္တာကရုဏာအပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း ဤတုန်လှုပ်ဖွယ် လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ရန် အချိန်ပေးလိုက်သည်။

သူ၌ သားသမီး အများအပြားမရှိဘဲ၊ ရှိသမျှ သားသုံးယောက်ထဲတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သော ကျုံးယန် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် အရည်အချင်းရှိပြီး ကြီးမားသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ကျုံးယန်သည် သိုင်းပညာတွင် အလွန် ထူးချွန်ရုံသာမက စစ်မြေပြင်တွင်လည်း ရဲရင့်ပြတ်သားပြီး ဉာဏ်ပညာနှင့် သတ္တိ ဗျတ္တိနှင့် ပြည့်စုံသူ ဖြစ်သည်။ ကျားခေါင်းပုံ ရွှေရည်စိမ်လှံရှည်ကို ကိုင်စွဲထားသော သူသည် စစ်တပ်အတွင်း၌ ကြီးမားသော ကျော်စောမှုကို ရရှိထားခဲ့၏။ သူသည် ကျုံးဟိန်း၏ ဂုဏ်အယူရဆုံးသော ဆက်ခံသူဖြစ်ကြောင်း ငြင်းပယ်ရန် မလိုပေ။

သို့သော်လည်း ကျုံးယန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စစ်တပ်အတွင်း၌သာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသဖြင့် ဤအတွေ့အကြုံကြောင့် သူသည် နိုင်ငံရေး ပရိယာယ်များနှင့် လူ့သဘာဝကို နားလည်မှုပိုင်းတွင် အနည်းငယ် လိုအပ်ချက် ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကျုံးဟိန်းသည် မစိုးရိမ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျုံးယန်သည် ငယ်ရွယ်သေးပြီး နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်မျှ စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ပေးလိုက်ပါက သူ၏ ပုခုံးပေါ်က တာဝန်များကို စိတ်ချလက်ချ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ကျုံးဟိန်းသည် မသိရှိခဲ့သည်မှာ ကျုံးယန်သည် လူ့သဘာဝ၏ လှည့်စားတတ်သော အနက်ရှိုင်းဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရုတ်တရက် ကြုံတွေ့လိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ အတွေးအခေါ်များသည် အစွန်းရောက်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ကျုံးယန်၏ မျက်လုံးများအတွင်းက တွေဝေမှုများသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြတ်သားမှုများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် ရှုပ်ထွေးပြီး ခန့်မှန်းရခက်ခဲကာ တော်ဝင်နန်းတွင်းရှိ အာဏာရှိသူများသည် လူသားတို့၏ အသက်ကို မြက်ပင်ကလေးများကဲ့သို့ သတ်မှတ်ထားကြသည်ဟု ကျုံးယန် ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ လူကောင်းမဟုတ်ကြရာ သူတို့၏ အသက်ကို အခြားသူများ၏ လက်ထဲတွင် အဘယ်ကြောင့် အသုံးချခံစေရမည်နည်း။ ထိုအာဏာရှိသူများသည် သူ၏ လှံဖျားအောက်တွင် အဘယ်ကြောင့် ဒူးထောက် ဦးညွှတ်မနေရမည်နည်း။

အနောက်ဘက်ဒေသရှိ နိုင်ငံငယ်လေးများ၏ ဘုရင်များနှင့် မှူးမတ်များသည် သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို မခံရမီအချိန်တွင် နိမ့်ကျလှသော အစေခံများထက် ပို၍ မြင့်မြတ်မနေခဲ့ကြချေ။ သူတို့အားလုံးသည် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့ကြသည်ချည်းသာ ဖြစ်သည်။

မဟာကျင်းအင်ပါယာ၏ မြင့်မြတ်လှသော စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးသည်လည်း မသေဆုံးမီအချိန်တွင် ဒူးထောက်ကာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်လာမလားဟု သူ တွေးတောနေခဲ့သည်။ ကျုံးဟိန်းသည် ကျုံးယန်၏ စိတ်ထဲက ရူးသွပ်လှသော အတွေးများကို မသိရှိဘဲ သူ့ကို ဆက်လက်၍ နှစ်သိမ့်စကား ဆိုနေခဲ့သည်။

“ဒါကြောင့် ယန်အာ... ယွဲ့ပြည်နယ်က လာတဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်လောက်ပဲ စစ်ရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ လာနေပါစေ၊ ဒီနေရာက ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေပဲ။ သူ့ရဲ့ အနောက်မှာ ကျန်းပေဘုရင်ရဲ့ ထောက်ပံ့မှု ရှိနေတာ မှန်ပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အနောက်မှာလည်း ချွေမျိုးနွယ်စု ရှိနေတယ်။ ကျန်းပေဘုရင်ရဲ့ လက်အောက်မှာ တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့တွေ ရှိနေပေမဲ့ ငါတို့ဆီမှာလည်း အလင်းပြလို့မရတဲ့ ‘မဟာမိတ်တွေ’ ရှိနေသေးတာပဲ”

“ငါတို့ အနောက်ဘက်ဒေသရဲ့ စစ်သည်တော်တွေဟာ အမြဲတမ်း အောင်ပွဲခံပြီး မရှုံးနိမ့်ဖူးတဲ့ စစ်တပ်ကြီး ဖြစ်တယ်။ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီဟာ အလောင်းပုံတောင်တွေ သွေးပင်လယ်တွေကြားထဲကနေ ဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့သူတွေချည်းပဲ။ တိုက်ပွဲပေါင်း ရာချီကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့တဲ့ ဝါရင့်လက်ရွေးစင်တွေ ဖြစ်တယ်။ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ မရှိသလောက် နည်းပါးလှတဲ့ ယွဲ့ပြည်နယ်က လူသစ်တွေအပေါ် ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ။ သူတို့ဆီမှာ လက်နက်ခဲယမ်းတွေ ပိုကောင်းချင် ကောင်းနေလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ စစ်မြေပြင်ဆိုတာ ဘယ်သူက အဝတ်အစား ပိုလှလှ ဝတ်ဆင်ထားသလဲဆိုတာနဲ့ ဆုံးဖြတ်တာ မဟုတ်ဘူး”

ကျုံးဟိန်း၏ စကားလုံးများသည် ဝမ်ကျင်းနှင့် သူ၏ ယွဲ့စစ်တပ်အပေါ် လုံးဝ အထင်မြင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်စိထဲတွင် ဝမ်ကျင်း၏ ယွဲ့စစ်တပ်သည် အပေါ်ယံ အလှပြရုံသက်သက်သာရှိပြီး လက်တွေ့တွင် အသုံးမဝင်သော လူစုလူဝေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ငွေကြေးအမြောက်အမြားဖြင့် မွမ်းမံပြင်ဆင်ထားသော အပြင်ပန်းလှပြီး အတွင်းအနှစ်သာရမရှိသည့် ဖုန်အိတ်များသာ ဖြစ်ပြီး တကယ့်အင်အား အစစ်အမှန် လုံးဝ မရှိကြချေ။

ထိုလူများသည် ခေတ်မီဆန်းပြားသော လက်နက်များနှင့် အကာအကွယ်ပစ္စည်းများကို အားကိုးပြီး လွယ်ကူသော တိုက်ပွဲအနည်းငယ်တွင် အနိုင်ရခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင် ထိုစစ်တပ် ဖွဲ့စည်းတည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ သိပ်မကြာသေးရာ၊ တိုက်ပွဲများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော သူ၏ အနောက်ဘက်ဒေသ ဝါရင့်စစ်တပ်ကြီးနှင့် မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ၎င်းမှာ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ အနောက်ဘက်ဒေသ စစ်တပ်ကြီးသည် မရေတွက်နိုင်သော သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသော လက်ရွေးစင် တပ်ဖွဲ့ကြီးဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်သည်။ စိတ်ဓာတ်နှင့် လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်ရေး အရည်အချင်း နှစ်ခုစလုံးတွင် သူတို့သည် စတင်တည်ထောင်ခါစ ဖြစ်သော ယွဲ့စစ်တပ်က မည်သည့်အခါမျှ မမီနိုင်သော အဆင့်အတန်းတွင် ရှိနေသည်။

ထို့ပြင် ဝမ်ကျင်း၏ စစ်တပ်အတွင်း၌ အညှော်ခံ တိုင်းတစ်ပါးသား စစ်သုံ့ပန်းများပင် ပါဝင်နေခြင်းက ကျုံးဟိန်းကို ပိုမို၍ ပြင်းထန်သော အထင်မြင်သေးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း သူသည် အနောက်ဘက်ဒေသရှိ နိုင်ငံငယ်လေးများနှင့် မရေတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများကို ဆင်နွှဲခဲ့ပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် ရန်သူ့စစ်တပ်ကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းကာ သုံ့ပန်းအမြောက်အမြားကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ထိုသုံ့ပန်းများထဲမှ စစ်သားစုဆောင်းကာ မိမိ၏ စစ်တပ်အင်အားကို ဖြည့်တင်းခြင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်တပ်တစ်ခု၏ သွေးသားသန့်စင်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းကသာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်ဟု သူက အမြဲတမ်း အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျုံးဟိန်း၏ စိတ်နှလုံး အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ကျင်းလူမျိုးမဟုတ်သူများနှင့် တိုင်းတစ်ပါးသား လူရိုင်းများအပေါ် ပြင်းထန်သော အထင်မြင်သေးမှုများ ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုလူရိုင်းများသည် သူ၏ စစ်တပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် မထိုက်တန်ဟု သူက ယူဆထားပြီး၊ သူတို့သည် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အာဏာစက်ကို ညှိုးနွမ်းစေရုံသာ ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မြင်သည်။

သူ၏ မျက်စိထဲတွင် ထိုတိုင်းတစ်ပါးသားများသည် ကျောရိုးမရှိဘဲ သတ္တိနည်းပါးသော လူစုလူဝေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ကို စစ်တပ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပါက ပျော့ညံ့မှုနှင့် မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုများကိုသာ ပျံ့နှံ့စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျုံးဟိန်းသည် သူ၏ မူဝါဒများနှင့် ယုံကြည်ချက်များကို တင်းကြပ်စွာ လိုက်နာခဲ့ပြီး၊ သန့်စင်သော ကျင်းလူမျိုးများသက်သက်ဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားသည့် သစ္စာရှိပြီး အင်အားကြီးမားသော စစ်တပ်ကြီးကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် ပိုမိုကြီးမားသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရန် လိုလားခဲ့သည်။ ဤနည်းလမ်းဖြင့်သာ စစ်တပ်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်နှင့် စစ်စိတ်ဓာတ်ကို မြင့်မားစွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်ဟု သူက ယုံကြည်ခဲ့သည်။

အညှော်ခံ တိုင်းတစ်ပါးသား စစ်သားများကိုမူ သူသည် အသုံးမဝင်သော အမှိုက်များကဲ့သို့ သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ ပယ်ချခဲ့သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ကျုံးဟိန်းသည် ဝမ်ကျင်းကို အစကတည်းကပင် အထင်သေးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခြားသော ကိစ္စရပ်များတွင် သူ မသေချာနိုင်သော်လည်း စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ တိုက်ပွဲဝင်သည့် နေရာတွင်မူ သူသည် ဝမ်ကျင်းကို အမှန်တကယ်ပင် အောက်ခြေအဆင့်မျှသာ သတ်မှတ်ထားသည်။ ၎င်းမှာ မာန်မာနထောင်လွှားခြင်း မဟုတ်ဘဲ မရေတွက်နိုင်သော အောင်ပွဲများက ပေးစွမ်းထားသည့် ယုံကြည်မှု အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေသည်။