အခန်း ၂၃၅

အခန်း (၂၃၅)

အစပျိုးခြင်း

ဖုန်းခရိုင်အတွင်း အခြေစိုက်နေသော အဆင့်မြင့်သူပုန်ခေါင်းဆောင်များသည် အလျင်စလိုလည်းမရှိ၊ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာခြင်းလည်းမရှိဘဲ တရွေ့ရွေ့ချီတက်လာနေသော ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်ကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခန့်မှန်းရခက်ခဲနေသဖြင့် တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုမို၍ စိတ်မအေးဖြစ်ကာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာကြသည်။

အထူးသဖြင့် ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်က မြို့ကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့သည့် တပ်ဖွဲ့ပုံစံကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီးနောက်တွင် ထိုသောကစိတ်မှာ ပိုမို၍ ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

ခရိုင်ရုံးတော်အတွင်း၌မူ လက်ထဲရှိ မြေပုံများကို မရိုးနိုင်အောင် ကြည့်ရှုလွန်းသဖြင့် စုတ်ပြဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဖုန့်ရိသည် သူ၏မျက်ဝန်းထဲမှ နွမ်းနယ်ပင်ပန်းမှုများကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

"ဒီယွဲ့ပြည်နယ်ဘုရင်ခံက ဘာကို ရည်ရွယ်နေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး"

ဖုန့်ရိ၏ သက်ပြင်းချသံကို ကြားရသောအခါ အနီးနားရှိ သူပုန်စစ်သူကြီးများစွာတို့သည်လည်း မျက်မှောင်ကုပ်လိုက်ကြသည်။

အမှန်စင်စစ် ဤအဆင့်မြင့်သူပုန်များသည် ချွေမျိုးနွယ်စု၊ ရှူပြည်နယ် အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများနှင့် မိမိတို့အကြားရှိ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှုများကို သိရှိထားကြသလို၊ ကျုံးဟိန်းသည်လည်း သူတို့နှင့် တစ်လှေတည်းစီး တစ်ခရီးတည်းသွားမည့် 'မိမိတို့လူ' ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိနားလည်ထားကြသည်။

သို့သော် ထိုအချက်ကို သိထားသောကြောင့်ပင် ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ လက်ရှိလှုပ်ရှားမှုများကို သူတို့ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် ဤမျှအခြေအနေအထိ အေးအေးလူလူ ရှိမနေသင့်ဘဲ ဖုန်းခရိုင်ကို အလျင်အမြန် ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကျုံးဟိန်းနှင့် ရှူပြည်နယ် အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများ ရောက်ရှိလာပြီး ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ်အနေအထား ဖြစ်သွားလျှင်... ကျုံးဟိန်းအနေဖြင့် သူပုန်များကို တိုက်ရိုက်မကူညီနိုင်လျှင်ပင် ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ ဆုတ်လမ်းကိုမူ ကောင်းစွာ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ပြင် ကျုံးဟိန်းသည် နန်းတွင်းအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် စစ်တပ်က ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းနေစဉ်အတွင်း ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်ကို တက်ကြွစွာ တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် လောကတစ်ခုလုံးကို ဗြောင်ကျကျ ဆန့်ကျင်ရဲမည်မဟုတ်သော်လည်း ရှူပြည်နယ် အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများက စုစည်းထားသည့် အခြားသော "သူပုန်တပ်ဖွဲ့" ကမူ ထိုကဲ့သို့သော ဘောင်နှင့် စည်းကမ်းများကို ဂရုစိုက်နေမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်ကျလျှင် ထပ်ဆင့်ဝိုင်းရံမှုအတွင်း ပိတ်မိသွားမည့် ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် ခိုင်ခံ့သော မြို့တစ်မြို့ကို ရင်ဆိုင်ရရုံမျှမကတော့ဘဲ ပိုမိုဆိုးရွားသော အခြေအနေနှင့် တိုးတော့မည်ဖြစ်သည်။

အားလုံး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ် အထက်ဗဟိုထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော လီထျန်းရှင်းက စကားစပြောလာခဲ့သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ သူရဲဘောကြောင်တဲ့ ပုံစံတွေကိုလည်း ကြည့်ကြပါဦး။ သူတို့ ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးဘူး၊ မင်းတို့က လန့်နေကြပြီလား"

"ငါ့ကိုမေးရင်တော့ မင်းတို့က အဲဒီဘုရင်ခံငယ်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ။ ဘာလှည့်ကွက်ပတ်ကွက်မှ ရှိတာမဟုတ်ဘူး။ သူက စစ်မတိုက်တတ်၊ စစ်မကွပ်ကဲတတ်ရုံသက်သက်ပဲ၊ ဟမ်... ဒါက စွမ်းဆောင်ရည်မရှိတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ကြောင့် စစ်တပ်တစ်ခုလုံး ဒုက္ခရောက်ရတဲ့ သာဓကအစစ်ပဲ"

လီထျန်းရှင်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဖုန့်ရိ၏ မျက်ခွံများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသော်လည်း သူက လီထျန်းရှင်းကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

ဝမ်ကျင်းသည် အမည်မသိ အညတရတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ မဟာကျင်းအင်ပါယာ၏ အထက်တန်းလွှာ အာဏာစက်ဝန်းထဲမှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူသည် လူအများအပြား၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝအတိုင်း ရရှိထားသူဖြစ်သည်။

သူ၏ အလေးစားရဆုံးနှင့် အမွန်မြတ်ဆုံး အရည်အချင်းမှာ "လူတို့၏ တန်ဖိုးကိုသိ၍ တန်ဖိုးထားတတ်ခြင်း" နှင့် "ယုံကြည်သူကို မြှောက်စားတတ်ခြင်း" တို့ဖြစ်ရာ သူသည် အကြံဉာဏ်များကို ငြင်းပယ်တတ်သော မာနထောင်လွှားသူတစ်ဦး လုံးဝမဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပါရမီရှိသည်ဟု ယူဆကြသော လူတော်များစွာသည် ဝမ်ကျင်း၏ လက်အောက်သို့ ဝင်ရောက်ခိုလှုံရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်း၏ ညာလက်ရုံး ဘယ်လုံးရုံးများဖြစ်ကြသော ကျန်းလျောင်နှင့် စီမာယီတို့သည်လည်း လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသူများဖြစ်ကြသည်။ တစ်ဦးမှာ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံး၏ အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စရပ်များကို စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲနိုင်သော အုပ်ချုပ်ရေးပါရမီရှင်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ကန်းချီအဆင့်ကို ရောက်ရှိနေကာ သိုင်းလောကသို့ စတင်ခြေချကတည်းက တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ရှုံးနိမ့်ဖူးခြင်းမရှိသည့် စစ်ရေးပါရမီရှင် ဖြစ်သည်။

စီမာယီ၏ စွမ်းရည်နှင့် ပါရမီကို အားလုံးက မြင်တွေ့နိုင်သကဲ့သို့ ကျန်းလျောင်မှာလည်း အလားတူ လျှော့တွက်၍မရနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။

ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ ထိုးစစ်ဆင်မှုကြောင့် ဖုန့်ရိသည် သူ၏မိသားစုအင်အားစုကို အသုံးပြုကာ ကျန်းလျောင်နှင့်ပတ်သက်သော ထောက်လှမ်းရေးသတင်းများစွာကို စုဆောင်းခိုင်းခဲ့သည်။ သူသည် စစ်စည်းကမ်းအလွန်တင်းကျပ်ပြီး၊ သိုင်းပညာအဆင့်အတန်း မြင့်မားကာ၊ စစ်သည်များကို လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ရာတွင်လည်း ထူးကဲသော စွမ်းရည်ရှိသည်။ သူသည် ခေတ်တစ်ခေတ်ကို လွှမ်းမိုးမည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အရည်အချင်းပြည့်ဝသော စစ်သေနာပတိတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အသေအချာပင်။

ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်များ အနားတွင်ရှိနေပါလျက် ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ဤမျှရိုးရှင်းသော အမှားမျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ ပြုလုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤအရာအားလုံးက ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်တွင် အခြားသော အစီအစဉ်အကြံအစည်ကြီး ရှိနေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ သူတို့အနေဖြင့်သာ ထိုလှည့်ကွက်ကို မသိသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏စကားကို မည်သူမျှ ထောက်ခံခြင်းမပြုဘဲ ဆိတ်ဆိတ်နေကြသဖြင့် လီထျန်းရှင်းမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်ကာ စိတ်ကူးရခက်သွားခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင် အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ မြို့ထဲကနေပဲ ဆက်ပြီး ခုခံနေမလား... ဒါမှမဟုတ်... မြို့ဖောက်ထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်မလား"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မြို့ဖောက်ထွက်လို့ လုံးဝမဖြစ်ဘူး"

"မြို့ဖောက်ထွက်မယ်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဖုန့်ရိက ချက်ချင်းပင် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

‘ဟာသလုပ်နေတာပဲ။ မြို့ဖောက်ထွက်မယ် ဟုတ်လား။’

၎င်းသည် အရူးတစ်ယောက်၏ စိတ်ကူးသာဖြစ်သည်။ မြို့စောင့်တိုက်ပွဲ၏ အားသာချက်ကို တိုက်ရိုက်စွန့်လွှတ်ခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အမှားကြီးပင်။ သူသည် ဉာဏ်ပညာကို အစွမ်းကုန်ထုတ်ကာ ဤမဟာဗျူဟာမြောက် ဖုန်းခရိုင်တွင် အခြေစိုက်ရန် သေသေချာချာ စီစဉ်ခဲ့ခြင်းမှာ မြို့ရိုးများ၏ ခိုင်ခံ့မှုနှင့် ကာကွယ်ရေးအဆောက်အအုံများ၏ ပြည့်စုံမှုကို အသုံးချကာ ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ ချီတက်မှုကို နှောင့်နှေးစေရန် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှတစ်ဆင့် သူတို့ကို အကျပ်အတည်းဖြစ်စေပြီး မိမိတို့ဘက်က အချိန်နှင့် အခွင့်အရေး ပိုမိုရရှိရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လီထျန်းရှင်းက မြို့ဖောက်ထွက်ရန် အမှန်တကယ် အကြံပြုလာသည်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရာရောက်သည်မဟုတ်ပါလား။ ထိုကဲ့သို့သော မိုက်မဲသည့် အကြံပြုချက်ကို သူ ဘယ်သောအခါမှ သဘောတူမည်မဟုတ်ပေ။

ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ လှည့်ကွက်ကို မသိရသေးလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ကို နှောင့်နှေးအောင် လုပ်ထားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

အကယ်၍ ဖုန်းခရိုင်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဖောက်ထွက်လိုက်ပါက သူတို့၏ အခြေခံအကျဆုံး မဟာဗျူဟာလမ်းစဉ်မှ သွေဖည်သွားလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ဖုန့်ရိအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချလွန်း၍ ပြောခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူတို့ကွပ်ကဲသော သူပုန်တပ်ဖွဲ့သည် မြို့ပြင်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်ရပါက ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဖုန့်ရိသည် အလွန်ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ မိမိတို့ဦးဆောင်နေသော သူပုန်တပ်ဖွဲ့၏ စစ်ရေးစွမ်းရည်ကို သူ ကောင်းစွာသိသည်။ ၎င်းသည် ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို ဟိန်းဟိန်းတောက် လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည့်ပုံစံ ရှိသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင် ဒေသခံများ၏ ထောက်ပံ့မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး မြို့များကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခြင်းမှာလည်း အတွင်းလူများ၏ ကူညီမှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက လေလွင့်ဓားပြများ၊ ခိုးသားများနှင့် လူမိုက်များ စုပေါင်းထားသည့် ဤလူစုလူဝေးကြီးနှင့် အိမ်တွင်းကိုယ်ရံတော်များသည် ပုံမှန်စစ်တပ်မကြီးကို မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။

စစ်တပ်ကြီးများ အလုံးအရင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ရသော တိုက်ပွဲများတွင် စစ်စည်းကမ်းနှင့် အပြန်အလှန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများသည် အထူးသဖြင့် အရေးပါလှသည်။ ယာယီမျှသာ ကမောက်ကမ စုစည်းထားသော ဤသူပုန်တပ်ဖွဲ့သည် ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ ချေမှုန်းမှုကို ခံရပါက အစိမ်းလိုက် ကြေမွသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖန်ပြန်၍ ငြင်းပယ်ခြင်းခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားသော လီထျန်းရှင်းသည် သူ၏ကုလားထိုင်နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး ဆက်လက်ပြောဆိုရန် စိတ်ပျက်သွားတော့သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းတို့က ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ"

ခေတ္တမျှ ဆိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဖုန့်ရိက စကားဆိုလိုက်သည်။

"မြို့ထဲကနေပဲ ကြံ့ကြံ့ခံ ကာကွယ်ပြီး 'မပြောင်းလဲခြင်းဖြင့် အပြောင်းအလဲအားလုံးကို တုံ့ပြန်ခြင်း' မဟာဗျူဟာကို သုံးကြစို့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြို့ထဲမှာ ရိက္ခာတွေ အလုံအလောက် ရှိပါတယ်။ ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်က ဘယ်လိုပဲ လှည့်ကွက်ဆင်ဆင်... စစ်ကူတွေ ရောက်လာတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ ကြံ့ကြံ့ခံထားနိုင်ရင် ငါတို့ရဲ့ တာဝန် ပြီးမြောက်ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။"

"အကျိုးအကြောင်း သင့်တော်ပါတယ်..."

"ဒါဆိုရင် ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်လိုပဲတိုက်တိုက် မြို့စောင့်ရတာက ပိုပြီး လွယ်ကူတာပဲ..."

အားလုံးက သဘောတူညီကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန့်ရိသည် မတ်တတ်ရပ်၍ လီထျန်းရှင်းကို ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုကာ ထွက်ခွာခွင့် တောင်းလိုက်သည်။

ထွက်ခွာသွားသော ဖုန့်ရိ၏ ကျောပြင်နှင့် သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသော သူပုန်စစ်သူကြီးများကို ကြည့်ရင်း လီထျန်းရှင်း၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မကျေနပ်မှုများသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ရာ သူ၏လက်ဆစ်များပေါ်တွင် အပြာနုရောင် ကန်းချီအကာအကွယ်အရှိန်အဝါများ လှည့်ပတ်အုံကြွလာခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဆိတ်ငြိမ်နေသော ခရိုင်ရုံးတော်အတွင်း၌ လေးလံသော သက်ပြင်းချသံကြီးတစ်ခု သာလျှင် ပဲ့တင်ထပ်ကျန်ရစ်တော့သည်။

ခရိုင်မြို့အတွင်းရှိ မှုံမှိုင်းသောအခြေအနေနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်... ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ စစ်စခန်းအတွင်းရှိ ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ "ကွန်ရက်" ထံမှ ရရှိလာသော လျှို့ဝှက်သတင်းကို ကြည့်ကာ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဖုန်းခရိုင်သည် မုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ သူ၏ ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၊ ကျုံးဟိန်း၏ အနောက်ဘက်ဒေသစစ်တပ်၊ သူပုန်တပ်ဖွဲ့များနှင့် ရှူပြည်နယ် အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများ၏ အသစ်စုစည်းထားသော အင်အားစုများသာမက ချွေမျိုးနွယ်စုကလည်း တိတ်တဆိတ် မီးလောင်ရာလေပင့်ရန် လူစေလွှတ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ကျန်းပေမင်းသား ကျောက်ကျန့်ကလည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာခဲ့သလို၊ လန်ယာ ဝမ်မျိုးနွယ်စုကမူ တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် လုပ်ကြံရေးတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သော ကိုယ်ရံတော် သုံးထောင်ကိုပင် စေလွှတ်ပေးခဲ့သည်။ လီမျိုးနွယ်စုကပင် အကူအညီအဖြစ် မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို စေလွှတ်ထားခဲ့သေးသည်။

ဤလူများအားလုံး၏ ပါဝင်ပတ်သက်လာမှုသည် ဤစစ်ပွဲ၏ ပြင်းထန်မှုကို သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိအောင် ပိုမိုမြင့်မားလာစေမည် ဖြစ်သည်။

"ဟီးဟီး... ကောင်းတယ်၊ အလွန်ကောင်းတယ်။ ပြဇာတ်ကြီးက စတော့မှာပဲ"

"မင်းတို့ရဲ့ သွေးတွေက ငါ့ကို အတွင်းအားတွေ စုစည်းပြီး ကန်းချီအကာအကွယ်အရှိန်အဝါအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်အောင် ကူညီပေးကြစမ်း"

"ငါက သွေးချောင်းစီးတာကို မြင်ချင်တာ"

စစ်စခန်းအတွင်း၌မူ ထောက်ပံ့ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ခုတ်လှဲထားသော သစ်လုံးများကို စနစ်တကျ ပြုပြင်နေကြပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မြို့သိမ်းလက်နက်ကြီးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလျောင်နှင့်အတူ မြင်းစီး၍ စစ်စခန်းကို လှည့်ကင်းပတ်နေသော စီမာယီသည် စစ်သည်ငယ်လေးများ၏ နုပျိုသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ရင်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းက မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲ၏ အရှိန်အဟုန်ကို တမင်နှောင့်နှေးစေခဲ့စဉ်ကတည်းက စီမာယီသည် ဝမ်ကျင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဖုန်းခရိုင်ကို ဓားသွေးကျောက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုကာ မရှုံးနိမ့်နိုင်သော သံမဏိစစ်တပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် မည်မျှလောက်သော လူအရေအတွက်သည် အိမ်သို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်နိုင်ပါဦးမည်နည်း။

တချို့အချိန်များတွင် စီမာယီကိုယ်တိုင်ပင် ဝမ်ကျင်း၏ လူ့အသက်အပေါ် တန်ဖိုးမထားမှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကို အံ့သြမိသော်လည်း သူသည် ဝမ်ကျင်းကို မည်သည့်အခါမျှ သတိပေးခြင်း သို့မဟုတ် အကြံပြုခြင်းမျိုး မလုပ်ခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စီမာယီ၏ အမြင်တွင် သွေးအေးခြင်းသည် အုပ်ချုပ်သူမင်းတစ်ပါးအတွက် အပြစ်အနာအဆာမဟုတ်ဘဲ... သွေးအေးပါလျက်နှင့် ၎င်းကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခြင်းကသာ အစစ်အမှန် အားနည်းချက် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ဝမ်ကျင်းသည် အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။