အခန်း ၂၄၀

အခန်း (၂၄၀)

ပြိုလဲခြင်း

လျောင်မြစ်ကမ်းနားတွင် ယာယီဆောက်လုပ်ထားသော စစ်သေနာပတိတဲအတွင်း၌ ယွဲ့ကျင်းသည်လည်း အကောင်းဆုံးသော စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိစေရန်အတွက် မိမိ၏ တပ်ဖြန့်ထားမှုများကို ပြန်လည်ချိန်ညှိနေခဲ့သည်။

သူသည် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်မှ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသော စစ်သည်တော်များကို နောက်တန်းသို့ ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်ပြီး၊ ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း စံနှုန်းမမီသေးသော စစ်သည်များကိုမူ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်တွင် ထားရှိခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူသည် စစ်မြေပြင်သို့ စေလွှတ်ထားသော အဆင့် (၆) စစ်သည်တော်များ၏ အချိုးအစားကိုလည်း ပြန်လည်ညှိနှိုင်းခဲ့သည်၊ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် မိမိတို့၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော တာဝန်မှာ စစ်ကြောင်း မပြိုကွဲစေရန် ထိန်းသိမ်းထားရန်သာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအရေးကိစ္စများကို စနစ်တကျ စီမံပြီးနောက် ယွဲ့ကျင်းသည် စစ်သည်ကျဆုံးမှုဆိုင်ရာ စစ်ရေးအစီရင်ခံစာကို ရေးသားကာ ကင်းထောက်စစ်သည်တစ်ဦးထံသို့ ပေးအပ်လိုက်ပြီး၊ ၎င်းအား ဝမ်ကျင်း၏ ပင်မစစ်စခန်းရှိ စစ်သေနာပတိချုပ်တဲသို့ အမြန်ဆုံး သွားရောက်ပို့ဆောင်ရန်နှင့် ပြန်လာသောအခါ နောက်ဆုံးရ စစ်မိန့်ညွှန်ကြားချက်များကို တစ်ပါတည်း ယူဆောင်လာရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်မိုးသောက်ချိန်တွင် အရုဏ်ဦးအလင်းတန်းများသည် လျောင်မြစ်ပြင်ထက်သို့ ဖြာကျလာခဲ့ရာ၊ မြစ်ရေပြင်တစ်ခုလုံးသည် သွေးရောင်အဆင်းရှိသော လှိုင်းကြက်ခွပ်များဖြင့် တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေခဲ့တော့သည်။

မြစ်ကမ်းပါးတစ်လျှောက်တွင် စစ်စည်တော်သံများ ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟည်းလာပြီး၊ သံချပ်အင်္ကျီချင်း ထိခိုက်သံများသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ၊ မြစ်ရေပြင်ရှိ သွေးရောင်အဆင်းသည်လည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ရဲရဲနီလာခဲ့ပြန်သည်။

သို့သော်လည်း သူပုန်တပ်ဖွဲ့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်သည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုနိမ့်ဆင်းလာခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ ထိုးစစ်ဆင်မှုများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တုံ့ဆိုင်းအားနည်းလာခဲ့သည်။

တိုက်ပွဲအကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင် ဆင်ခြင်ဉာဏ်ရှိသော သူပုန်အချို့မှာ ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် ရှေ့သို့တိုး၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းမရှိကြောင်း ရိပ်မိသွားကြတော့သည်။ သူတို့ ဆုတ်ခွာသွားသောအခါတွင်လည်း ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် နောက်ကျကျန်ရစ်သော ကံဆိုးသူ စစ်သည်အနည်းငယ်ကိုသာ လိုက်လံခုတ်ဖြတ် သုတ်သင်လေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူပုန်တပ်ဖွဲ့ဝင်များအကြား ရေနောက်သောက် ငါးဖမ်းသကဲ့သို့ ဟန်ပြတိုက်ခိုက်ကာ စစ်ရှောင်လိုသူများ တစ်စစ ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေသည် ချွေဟယ်ကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေသော်လည်း သူသည် ထိုလူများကို အလွန်အမင်း ဖိအားမပေးဝံ့ချေ။ အဆုံးစွန်၌ ဤလူများသည် သူ၏ချွေမျိုးနွယ်စုမှ ကိုယ်ပိုင်လူများ မဟုတ်ကြချေ။ တကယ်၍ သူက ပြင်းထန်စွာ ဖိအားပေးလိုက်ပါက သူတို့သည် အသည်းအသန်ဖြစ်ကာ စစ်မြေပြင်ကို စွန့်ခွာထွက်ပြေးသွားကြလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ၊ ထိုအခါတွင် သူသည်လည်း မည်သို့မျှ တတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

နောက်တစ်ကြိမ် ဖရိုဖရဲ ဆုတ်ခွာလာကြပြန်သော မိမိ၏တပ်ဖွဲ့များကိုလည်းကောင်း၊ ကျောက်ဆောင်ပမာ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ရပ်တန့်နေသော ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်ကြီးကိုလည်းကောင်း ကြည့်ရင်း ချွေဟယ်သည် မချိတင်ကဲဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီး... တူဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါပြီ..."

ချွေဟယ်၏ ကနဦးက ရှိခဲ့သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များသည် ယခုအခါတွင် ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ ရက်စက်လှသော ဓားချက်များအောက်၌ တစ်ချက်ချင်းစီ အပိုင်းပိုင်းပြတ်ကာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အခြေအနေကို တတ်နိုင်သမျှ အချိန်ဆွဲထားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်၊ တကယ်၍ တောင့်မခံနိုင်ဘဲ အရေးနိမ့်သွားပါက ထွက်ပြေးရုံသာ ရှိတော့သည်။ တကယ်၍ မပြေးနိုင်တော့လျှင်လည်း ကိစ္စမရှိချေ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်လိုက်ရုံသာရှိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ၊ ကျန်ရှိသောအရေးကိစ္စများကိုမူ ဇုံးဟိန်၏ ကံကြမ္မာအတိုင်းသာ လွှတ်ထားရတော့မည်။ အလျင်အမြန် စုဆောင်းထားသော ဤလူအုပ်စုကြီးမှာမူ တကယ်ပင် အသုံးမကျလှချေ။

အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ချွေဟယ်သည် ကံဆိုးလွန်းခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏လက်အောက်ရှိ သူပုန်တပ်ဖွဲ့သည် အလောတကြီး စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံးရှိ သူပုန်အင်အားစုအားလုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အကောင်းဆုံးသော ထိပ်သီးစစ်တပ်တစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံးသည် ခွန်အားဗလနှင့် ပြည့်စုံသော လူငယ်လူရွယ်များ ဖြစ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူတို့ထဲ၌ ထူးချွန်ထက်မြက်သော သိုင်းပညာရှင် အများအပြား ပါဝင်သည့်အပြင်၊ ရိက္ခာနှင့် လက်နက်ခဲယမ်းများလည်း လုံလောက်စွာ ရှိနေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အခြားသော ဒေသအသီးသီးရှိ သူပုန်တပ်ဖွဲ့များကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး မည်သို့ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။ ဥပမာအားဖြင့် သန့်ရှင်းသော နှလုံးသားဂိုဏ်းက အသည်းအသန် လှုံ့ဆော်ခဲ့သော ကျွင်းမြစ်ဝှမ်း ပုန်ကန်မှုတွင်မူ၊ ပိန်လှီပြီး အာဟာရချို့တဲ့နေကြသော မြစ်လုပ်သားများသည် ပေါက်ပြားများနှင့် တုတ်တိုများကိုသာ ကိုင်ဆောင်ထားကြရသည်။ သူတို့တွင် ထက်မြက်သော လက်နက်များ ရှိမနေနိုင်သလို၊ ကိုယ်ကျပ်သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ရန်မှာမူ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။ တကယ်၍ သူတို့ထဲ၌ သန့်ရှင်းသော နှလုံးသားဂိုဏ်းဝင် အများအပြား ပါဝင်မနေပါက သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်သူ သို့မဟုတ် စစ်ဗျူဟာ နားလည်သူတစ်ဦးမျှပင် ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

ချွေဟယ်၏ သူပုန်တပ်ဖွဲ့ကိုသာ အခြားမည်သည့်နေရာသို့မဆို စေလွှတ်လိုက်ပါက ၎င်းသည် အလွယ်တကူ လျှော့တွက်၍မရသော အင်အားကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ နယ်စပ်စောင့် တပ်မတော်ကြီးများနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ခရိုင်နှင့် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့များကိုမူ ကောင်းစွာ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ တိုက်ပွဲတွင် အနိုင်မရရှိလျှင်ပင် ဤမျှအထိ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် အရေးနိမ့်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ကံဆိုးလှသည်မှာ ချွေဟယ်၏ ပထမဆုံး စစ်မျက်နှာပြင်တွင် ဝမ်ကျင်း၏ စစ်တပ်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းစစ်တပ်မှာမူ စစ်သူကြီးများမှသည် ခြေလျင်စစ်သည်များအထိ အားလုံးကို စနစ်မှ တိုက်ရိုက်ထုတ်လုပ်ထားသော တစ်ခုတည်းသော စစ်တပ်ကြီး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သူတို့၏ စစ်စိတ်စစ်ဓာတ်သည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေပြီး ကျဆုံးမှုများကို လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိကြချေ။ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရသော လက်နက်ချင်းထိ တိုက်ပွဲများတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ခိုင်ခံ့လှသော သံချပ်ကာများနှင့် ထက်မြက်လှသော ဓားလှံများထက်ပင် လျော့နည်းခြင်း မရှိချေ။ သေခြင်းတရားကို လုံးဝ မမှုသော သတ်ဖြတ်ရေးစက်ရုပ်ပမာ စစ်သည်တော်ကြီးများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မည်သူက မကြောက်ရွံ့ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

စစ်မြေပြင်ကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ယွဲ့ကျင်းသည်လည်း သူပုန်တပ်ဖွဲ့၏ စစ်အင်အား ဆုတ်ယုတ်လာမှုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ အဆက်မပြတ် သတ်ဖြတ်မှုများသည် ဤကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော သူပုန်တပ်ဖွဲ့၏ စိတ်ဓာတ်မဏ္ဍိုင်ကို လုံးဝ ချိုးနှိမ်ပစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယွဲ့ပြည်နယ်စစ်တပ်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းဓားချက်များအောက်တွင် သူတို့ လုံးဝ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားရန်မှာ အချိန်များစွာ လိုအပ်တော့မည် မမဟုတ်ချေ။

ယွဲ့ကျင်းသည် လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းအတွင်း သူပုန်တပ်ဖွဲ့၏ ကျဆုံးမှုနှုန်းမှာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် သုံးသောင်းခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း စိတ်ထဲ၌ တွက်ချက်လိုက်သည်။ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသော ကျဆုံးမှုကို တောင့်ခံနိုင်ခြင်းသည်ပင် သူတို့၏ အဆုံးစွန်သော အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့ ယခုအချိန်အထိ ဆက်လက်တောင့်ခံနိုင်ခြင်းမှာ ချွေဟယ်၏ ပျော့တစ်လှည့် မာတစ်လှည့် ဗျူဟာများဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ဖိနှိပ်ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤခေတ်ကာလရှိ အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုကြီးများ မွေးမြူထားသော ကိုယ်ရံတော်အမှုထမ်းများ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုက လုံလောက်စွာ ခိုင်မာနေသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤထက်မက ပိုမိုဆိုးဝါးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် တိုက်ပွဲဗဟိုချက်မမှ နောက်တစ်ကြိမ် အရေးနိမ့်ကာ ဖရိုဖရဲ ဆုတ်ခွာလာကြသော သူပုန်များကို ကြည့်ရင်း ယွဲ့ကျင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တော့သည်။

နောက်ဆုံးအဆင့် ရိတ်သိမ်းခြင်းကို စတင်ရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် မိမိ၏ စစ်လှံရှည်ကို မြှောက်လိုက်ရာ၊ သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်၍ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြသော သူ၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့်အတူ ကျားသစ်ကျားရဲမြင်းစီးတပ်ဖွဲ့နှင့် ကျားရဲမြင်းစီးတပ်ဖွဲ့တို့သည်လည်း စိတ်သွေးများ ချက်ချင်း ထက်သန်လာခဲ့ကြသည်။

ယွဲ့ကျင်း၏ ဘေးနားရှိ အချက်ပြစစ်သည်က အမိန့်ပေးအလံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ စစ်စည်တော်သံကြီးများ သောသောညံအောင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ ရှေ့တန်းတွင် နေရာယူထားသော ခြေလျင်တပ်ဖွဲ့များသည် စနစ်တကျဖြင့် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ လွှဲဖယ်ပေးကာ လမ်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးလိုက်ကြသည်။

"စစ်သည်တော်တို့... ငါ့နောက်က လိုက်ပြီး သူပုန်တွေကို နှိမ်နင်းကြစို့... သတ်ကြ..."

ယွဲ့ကျင်းသည် မိမိ၏ စစ်မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းနှင်စေကာ စစ်လှံရှည်ကို အလျားလိုက် ကိုင်ဆောင်လျက် ပထမဦးဆုံး ရှေ့တန်းမှ စတင်၍ ဒုန်းစိုင်းထိုးစစ်ဆင်လိုက်တော့သည်။

သံချပ်ကာဝတ် မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ကြီးသည် သူ၏နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သံချပ်ကာများနှင့် မြင်းများ၏ ကြီးမားလှသော အလေးချိန်ကြောင့် မြေပြင်ကို နင်းချေလိုက်သော မြင်းခွာသံများသည် စည်တီးသံပမာ အလွန်အမင်း ကျယ်လောင်လှပြီး၊ လူတို့၏ သွေးသားဝိညာဉ်ကိုပင် ဆူပွက်တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော သံချပ်ကာဝတ် မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့၏ ထိုးစစ်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ သူပုန်အများစုမှာ မိန်းမောတွေဝေသွားကြပြီး အမိုက်မဲဆုံးသော တုံ့ပြန်မှုကို ရွေးချယ်လိုက်ကြတော့သည်။ သူတို့သည် သံချပ်ကာဝတ် မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ကြီးထံသို့ မိမိတို့၏ ကျောပြင်ကို လှည့်ပေးကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ကစဉ့်ကလျား ထွက်ပြေးကြတော့သည်၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အတွင်းကီစွမ်းအားကို လေ့ကျင့်ထားကြသော သိုင်းပညာရှင် အချို့ပင်လျှင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲကြတော့ချေ။

အဘယ်မျှ ရယ်စရာကောင်းလှသနည်း။ လူ၊ မြင်းနှင့် သံချပ်ကာများ အားလုံးပေါင်းလျှင် ပိဿာချိန် ရာချီလေးလံလှပြီး ထိုးစစ်ဆင်လာသော အရှိန်အဟုန်နှင့် တိုက်မိပါက မည်မျှပင် သန်မာလှသော သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်ပါစေ မည်သို့ တောင့်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။

ဗဟိုစစ်တပ်အတွင်းရှိ ချွေဟယ်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သံချပ်ကာဝတ် မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ကြီး စတင်ထိုးစစ်ဆင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် ဤတိုက်ပွဲသည် လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ရှေ့တန်းစစ်တပ်ကြီး ကစဉ့်ကလျား ထွက်ပြေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မိမိ၏ ကိုယ်ရံတော်များကို ဆင့်ခေါ်ကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်၍ ထွက်ပြေးလိုက်တော့သည်။

ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ရှေ့တန်းစစ်တပ်သည် ဗဟိုစစ်တပ်၏ ခံစစ်ကြောင်းကို သံချပ်ကာဝတ် မြင်းသည်တော်များ လွယ်ကူစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ရန် လမ်းဖွင့်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေကာ၊ ကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုအသွင်ဖြင့် တောင်ကြီးပြိုကျသကဲ့သို့ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ပြိုကွဲသွားစေတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ထိုးစစ်မျိုးကို စည်းကမ်းသေဝပ်သော စစ်တပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါက တောင့်ခံနိုင်ကောင်း တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလှသည်မှာ သူတို့ကား ထိုသို့သော စစ်တပ်မျိုး မဟုတ်ချေ။ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်ကင်းမဲ့လှသဖြင့် မိမိအသက်ကို ကာကွယ်ရန်သာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

တကယ်၍ သူသည် ဝမ်ကျင်း၏ လက်တွင်းသို့ ကျရောက်သွားပါက အသက်သေဆုံးလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိသော်လည်း၊ သူသည် ချွေမျိုးနွယ်စုကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အသုံးချခံ ဓားစာခံတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ချွေမျိုးနွယ်စုသည် နောက်ကွယ်မှ သူပုန်များကို လျှို့ဝှက်စုစည်းနေကြောင်း လူတိုင်း သိရှိကြသော်လည်း၊ ပြဿနာမှာ အချို့သောအရာများကို မဖော်ထုတ်ဘဲ ထားရှိခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။ အကယ်၍ အရာအားလုံးကို အလင်းပေါ်သို့ တင်ပြလိုက်ပါက အခြေအနေသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား လက်ပူးလက်ကျပ် မိသွားပါက ငြင်းကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ၊ ချွေမျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းပေါ်သို့ "နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှု" ဟူသော ရာဇဝတ်မှုကြီးကို အပြီးအပိုင် ပုံချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ဘယ်သောအခါမျှ ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်တော့မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အချို့သောအရာများကို စိတ်ထဲ၌ သိရှိနေခြင်းနှင့် သက်သေအထင်အရှား ပြသနိုင်ခြင်းသည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။ ချွေဟယ်အတွက်မူ ၎င်းထက်စာလျှင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေဆုံးသွားခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

ချွေဟယ် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အခြားသော အထက်တန်းလွှာ မျိုးနွယ်စုများမှ ခေါင်းဆောင်များသည်လည်း ပြတ်ပြတ်သားသားပင် လှည့်ပြန်၍ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ ခေါင်းဆောင်ကြီးပင် မရှိတော့ပါက သူတို့သည် ဤနေရာတွင် ဘာကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြပါမည်နည်း။

ဤခေါင်းဆောင်များ၏ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားသောအခါ လက်အောက်ခံ စစ်သည်များသည် ပိုမို၍ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ အချို့မှာမူ မိမိတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော ရဲဘော်ရဲဘက်များကိုပင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လာကြသဖြင့် စစ်တပ်အတွင်း၌ ပရမ်းပတာ ပဋိပက္ခများ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော စစ်သည်များသည် ပြန်လည်ထူမတ်ရန် အခွင့်အရေးမရရှိတော့ဘဲ သွေးချင်းချင်းနီအောင် နင်းချေခြင်း ခံလိုက်ကြရတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွဲ့ကျင်းနှင့် စစ်သည်တော်ကြီးများသည် သိုးအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသည့် ကျားရဲများပမာ မရေမတွက်နိုင်သော သက်စောင့်ဝိညာဉ်များကို အစွမ်းကုန် ရိတ်သိမ်းကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာခဲ့ကြသည်။

ထို့ပြင် မူလကတည်းက ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းရံထားသော ကျားသံချပ်ကာကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့သည်လည်း ယခုအခါတွင် နောက်တန်းမှနေ၍ ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် ထိုးစစ်ဆင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော သူပုန်များကို စုစည်းကာ ခွန်အားဗလများ ကုန်ဆုံးသွားစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ မိမိတို့ မြင်းသည်တော်များ၏ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှု အသာစီးရမှုကို အသုံးချ၍ ၎င်းသူပုန်များကို သိုးထိန်းခွေးများက သိုးအုပ်ကို ဝိုင်းပတ်မောင်းနှင်သကဲ့သို့ တတ်နိုင်သမျှ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ကြသည်။

ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့သော ချွေဟယ်သည် မိမိ၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြီးမားလှသည့် ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ရင်တမမဖြင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေခဲ့တော့သည်။

သီသီလေးပင်။ သူသည် ဖမ်းဆီးခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့သည့်အပြင်၊ မိမိ၏ ဆုတ်ခွာမှုကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့တစ်စုကို ရက်စက်စွာ စွန့်ပစ်ခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက... ချွေမျိုးနွယ်စု၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် လုံခြုံရေးအတွက် သူသည် မိမိ၏ ရုပ်ရည်ကို ဖျက်ဆီးကာ ဓားဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားလမ်းမရှိနိုင်တော့ချေ။