အခန်း ၇၈

အခန်း (၇၈) လျှပ်စစ်စက်ဘီးစီးပြီး အိမ်ပြန်ခြင်း

"ဟုတ်ကဲ့ နားလည်ပါပြီ ခဏနေ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

သူ့မိဘများက ဤပြဿနာကို သေချာပေါက် မဖြေရှင်းနိုင်ကြောင်း ချန်ဖုန်း သိထားလေ၏။

သူတို့က သနားစိတ်နှင့် ထိုသူများအား ငွေချေးပေးလိုက်ရန် အလွန် ဖြစ်နိုင်ချေရှိပေသည်။

ပြဿနာက ပိုကြီးလာပြီး ငွေချေးချင်သူတွေ ပိုပိုများလာလိမ့်မည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် သူက ယွင်ထင်ထံသို့ သွားကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အခု ဇာတိရွာကို ပြန်ရတော့မယ် ခင်ဗျား အချိန်ရလား မြို့နယ်ထဲက ဟွာရှန်းဆေးရုံ ကို သွားကြည့်ဖို့ ခင်ဗျားကို ခေါ်သွားပေးလို့ ရတယ်"

"ရပါတယ်"

ထိုဆေးရုံကို ချန်ဖုန်း ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ယွင်ထင် သိရှိထားပေ၏။

ဤကာလအတွင်း သူမသည် ဆေးရုံ၏ နေ့စဉ်ကိစ္စရပ်များတွင် တစ်ဖက်လူအား ကူညီပေးခဲ့လေသည်။

ရှန်ယန်းယန်းက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ချန်ဖုန်း ငါလည်း လိုက်ချင်တယ်"

"အင်း ငါ့ကားက တစ်ယောက်ပဲ တင်လို့ရတယ်"

"အစ်မယွင် နဲ့ ငါက ငါတို့ဘာသာ မောင်းသွားလိုက်မယ်လေ"

ရှန်ယန်းယန်းသည် သူတို့နှစ်ယောက်တည်း အတူရှိနေမည်ကို အလိုမရှိခဲ့ချေ။

"ကောင်းပြီလေ"

ချန်ဖုန်းက ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူတို့သည် ရှီချောင်မြို့နယ် သို့ ကားမောင်းသွားကြလေ၏။

ယွင်ထင်၏ကားမှာ ဘန်တလေ တစ်စီး ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ဝမ်ယွီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီလီမိတက် ၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သော်လည်း သူမက ထိုမျှ ဟန်ရေးပြတတ်သူ မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ကားမှာ ယွမ် တစ်သန်း သို့မဟုတ် နှစ်သန်းခန့်သာ တန်ကြေးရှိလေ၏။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးသည် မြို့ကြီးများတွင် နေထိုင်ကြပြီး ကျေးလက်ဒေသများသို့ လာရောက်လေ့ သိပ်မရှိကြချေ။

ဤကဲ့သို့သော ကျေးလက်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ၎င်းတို့ အလွန် စူးစမ်းချင်စိတ်ပြင်းပြကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြပေသည်။

ခရီးစဉ်မှာ နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ပေ၏။

ဟွာရှန်းဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်

ဆေးရုံတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ထားပြီး ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ စတင်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဆေးရုံအုပ်ကြီးက အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး သတင်းပို့လိုက်သည်။ "သူဌေး ဆေးရုံတစ်ခုလုံးကို အခု ပြုပြင်မွမ်းမံနေပါတယ် အပြင်ဘက် နံရံတွေကို မနက်ဖြန်ကစပြီး ဆေးသုတ်မှာဖြစ်ပြီး လုပ်ငန်းစဉ်က လဝက်လောက် ကြာပါလိမ့်မယ်"

ပံ့ပိုးပေးမည့် အဆောက်အအုံများကိုလည်း စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ကာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာများကိုလည်း မှာယူထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ပြုပြင်မွမ်းမံမှုတွေ ပြီးစီးသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာတွေ အကုန်လုံးက နေရာတကျ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သုံးလကြာပြီးနောက် ဟွာရှန်းဆေးရုံသည် ပြည်သူများအတွက် အသစ်စက်စက် အသွင်အပြင်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

"ခင်းဗျားတို့ ရန်ပုံငွေ လိုအပ်နေသေးလား"

"လုံလောက်ပါတယ် လုံလောက်ပါတယ်"

ဆေးရုံအုပ်ကြီးမှာလည်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့လေ၏။

ဤသူဌေးနှင့်ပတ်သက်၍ သူ အကျေနပ်ဆုံးအချက်မှာ ရန်ပုံငွေ လုံးဝ လုံလောက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"သူဌေး ကုန်ကျစရိတ်တွေ အကုန်လုံးကို နုတ်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်တို့ အကောင့်ထဲမှာ ယွမ် သန်းလေးဆယ် ကျန်ပါသေးတယ် အသေးစိတ် စာရင်းတွေက ကျွန်တော့်ရုံးခန်းထဲမှာ ရှိတယ် သူဌေး ကြည့်ချင်သေးလား"

"မလိုတော့ပါဘူး"

ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ဘေးရှိ ယွင်ထင်အား လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဒီနေ့ကစပြီး အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဥက္ကဋ္ဌယွင် ဆီကို တိုက်ရိုက် သတင်းပို့ပါ သူက ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်တယ် တကယ်လို့ သူ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာတွေရှိရင် ကျွန်တော့်ဆီ လာခဲ့ပါ"

"နားလည်ပါပြီ"

ဆေးရုံအုပ်ကြီးသည် ယွင်ထင်ကို တစ်ချက်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

ဒီအမျိုးသမီးက လှပတဲ့ မျက်နှာလေး ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကလည်း အရမ်း ကောင်းတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူဆီကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ကြည့်ရတာ...

သူမက သေချာပေါက် ရိုးရှင်းတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။

"ခင်ဗျားတို့ အလုပ်တွေ ဆက်လုပ်ကြပါ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ဖို့ လိုသေးလို့"

သူ၏ ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက် ချန်ဖုန်း ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ယွင်ထင်သည် ရှန်ယန်းယန်းအား ရုံးခန်းဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ "ဆေးရုံအုပ်ကြီး ဆေးရုံရဲ့ အထွေထွေ အခြေအနေကို အရင်ဆုံး ကျွန်မကို ပြောပြပေးနိုင်မလား..."

......

ချန်ဖုန်းသည် လမ်ဘော်ဂီနီ ဗီနီနို ပေါ်သို့ တက်ကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားဟောင်းများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပေ၏။

လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုရင် အိမ်ကို ကားမောင်းပြန်ဖို့က သေချာပေါက် မသင့်တော်ဘူးလေ။

သူက အနီးနားရှိ လျှပ်စစ်စက်ဘီး တစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ "ဦးလေး ခင်ဗျားရဲ့ ဒီလျှပ်စစ်စက်ဘီးကို ရောင်းမှာလား"

"လူငယ်လေး မင်းမှာ မောင်းဖို့ အကောင်းစား ကားတစ်စီး ရှိနေတာကို ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ လျှပ်စစ်စက်ဘီးကို ဝယ်ချင်ရတာလဲ"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရလေ၏။

ဤလျှပ်စစ်ကားကို သူဝယ်ခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် ခြောက်လအတွင်း ဘက်ထရီက သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အဲဒါတွေက ပိုက်ဆံသိပ်မရနိုင်ပါဘူး။

ချန်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဇိမ်ခံကားတွေ မောင်းရတာ ငြီးငွေ့လာလို့ လျှပ်စစ်စက်ဘီးကို စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ တကယ်လို့ ခင်ဗျား ဆန္ဒရှိရင် ယွမ် သုံးထောင်နဲ့ ဝယ်မယ် ဘယ်လိုလဲ"

"ဘာ"

ဦးလေးဖြစ်သူမှာ လုံးလုံးလျားလျား တွေဝေသွားပုံရလေ၏။

ဒီလျှပ်စစ်ကားကို ဝယ်တုန်းက ယွမ် နှစ်ထောင်ကျော်လေးပဲ ပေးခဲ့ရတာ။

အခုဆို အလွန်ဆုံး ယွမ် တစ်ထောင်လောက်ပဲ ရနိုင်မယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းတယ်။

တစ်ဖက်လူက သုံးဆလောက် ပေးပြီး ဝယ်ချင်နေတာလား။

ငါ့ဖင်ကြီး…

သူဌေးသစ်ဆိုတာ ဒါမျိုးလား။

ဇိမ်ခံကားတွေကို ငြီးငွေ့နေလို့ လျှပ်စစ်စက်ဘီးကို စမ်းကြည့်ချင်တာ ဟုတ်လား။

မင်းပြောတဲ့ စကားတွေကို ကြည့်ပါဦး…ဒါ လူ တစ်ယောက်ပြောသင့်တဲ့စကားလား။

ဒါက ဒေါသထွက်စရာ မကောင်းဘူးလား။

"ဒါဆို ခင်ဗျားက မရောင်းဘူးဆိုရင် တခြားလူဆီကပဲ သွားဝယ်လိုက်တော့မယ်"

"ရောင်းမယ် ရောင်းမယ်"

ဦးလေးဖြစ်သူမှာ ဘာတွေဖြစ်နေသနည်းဆိုတာကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေ၏။

သူက ကားသော့များကို ကားထဲသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထည့်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "လူငယ်လေး မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီစက်ဘီးက ဝယ်တုန်းက ယွမ် နှစ်ထောင်ကျော်လေးပဲ ပေးခဲ့ရတာ တကယ်လို့ မင်းက တကယ် ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ယွမ် တစ်ထောင်ပဲ ပေးပါ"

"ရပါတယ် ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်"

ချန်ဖုန်းက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

ယွမ် ထောင်ဂဏန်း အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် သူ တကယ် ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

“ခင်ဗျားမှာ WeChat ရှိလား WeChat ကနေ ပိုက်ဆံ လွှဲပေးမယ်”

"ကောင်းပြီလေ ငါ့ကို စကင်န်ဖတ်လိုက်"

ဦးလေးဖြစ်သူက ရယ်မောလိုက်သည်။

ဒီနေ့ ငါ တကယ့် သူဌေးကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တာပဲ။

မကြာမီမှာပင်။

ချန်ဖုန်းက ငွေလွှဲပေးလိုက်ပြီး လျှပ်စစ်စက်ဘီးကို စီးကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ပေ၏။

သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ...

သူ အိမ်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြန်သွားတာ တစ်ပတ်တောင် မပြည့်သေးဘူး ရွာလမ်းရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ကို ပြင်ပြီးသွားပြီပဲ။

ရွာတွင် အဓိက လမ်းလေးလမ်း ရှိပြီး သူ၏အိမ်သို့ သွားသောလမ်းကို ယခုအခါ ပြုပြင်ပြီးဖြစ်သဖြင့် ခရီးစဉ်မှာ အတော်လေး မြန်ဆန်နေပေသည်။

ခြောက်လမ်းသွားကွ။

အရမ်း ကျယ်ဝန်းတာပဲ။

အကယ်၍ လမ်း၏ အခြားအပိုင်းများကို ပြုပြင်နေခြင်း မရှိပါက လူအများအပြားသည် ယခုအချိန်တွင် ဖီးနစ်တောင် သို့ သွားရောက်လည်ပတ်နေကြပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မကြာမီ သူ အိမ်သို့ အမြန်ရောက်ရှိသွား၏။

လူငါးယောက် သို့မဟုတ် ခြောက်ယောက်ခန့် အိမ်ထဲတွင် ထိုင်နေသည်ကို အဝေးမှ သူ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

တချို့က သူသိပြီး ရင်းနှီးသော ဆွေမျိုးများဖြစ်ကြပြီး တချို့ကတော့ သိပ်မရင်းနှီးကြပေ။ သူ့အမေပြောသည့် အဝေးမှ ဦးလေးများ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ချန်ဖုန်း ရုတ်တရက် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို သတိရသွားလေ၏။

ဆင်းရဲတဲ့အခါ စည်ကားတဲ့ မြို့ကြီးမှာတောင် ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူး ချမ်းသာလာတဲ့အခါ တောင်တန်းကြီးတွေထဲမှာ နေရင်တောင် အဝေးက ဆွေမျိုးတွေက လာလည်ကြတယ်တဲ့။

"ဖုန်းဇီ"

ချန်ဖုန်း ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အမေဖြစ်သူက စိတ်သက်သာရာရသွားပုံပေါ်လေ၏။

သူ့ကို ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စကို နောက်မှ သေချာ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့ မစဉ်းမစားနဲ့ ဘာမှမလုပ်နဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ဆွေမျိုးတွေလေ"

အဖေကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "တခြား ဘာမှလုပ်လို့ မရရင်လည်း သူတို့ကို နည်းနည်းလောက် ချေးပေးလိုက်ရအောင်"

"အဲဒါက အဆင်မပြေဘူး"

အမေက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "တကယ်လို့ သူတို့က တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံလာချေးတာဆိုရင် ပြဿနာ မရှိပါဘူး အဓိက ပြဿနာက သူတို့ရဲ့ အမူအရာပဲ နင် မမြင်ဘူးလား"

ငါ့သားလေး ဒီလောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဘာလို့ အလကား ပေးရမှာလဲ။

"အမေနဲ့ အဖေ စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်"

ချန်ဖုန်းက ၎င်းတို့ကို တည်ငြိမ်သွားစေပြီးနောက် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။

"ဟေး ဖုန်းဇီ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ"

"ဖုန်းဇီ ကတော့ အခု တကယ်ကို နေရာတစ်ခု ရနေပြီ ကြည့်စမ်း သူ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာနိုင်မယ်လို့ အရင်တုန်းက ငါ မင်းတို့ကို ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား"

"ဟုတ်တယ် ငါတို့ ဆွေမျိုးတွေ အကုန်လုံး မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြတ်သန်းနေရပြီ"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ငါတို့က မိသားစုတွေပဲ အခု မင်း အောင်မြင်နေပြီဆိုတော့ ငါတို့ကို သေချာပေါက် ကူညီပေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား"

အစပထမတွင် လူတိုင်းက သူ့ကို မြှောက်ပင့်ပြီး ချီးမွမ်းနေကြပေသည်။

သူတို့ စကားပြောနေရင်းဖြင့် စကားဝိုင်းက လမ်းလွဲသွားခဲ့၏။

အဲဒါက ဘာနဲ့ တူလဲဆိုတော့...

အခု မင်း ချမ်းသာနေပြီဆိုတော့ ငါတို့ကို ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက် ပေးသင့်တယ် ငါတို့က မိသားစုတွေလေ တကယ်လို့ မင်း မပေးရင် အဲဒါက မင်းရဲ့ အမှားပဲ။

ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းနေတယ်လေ

အရှက်မရှိလိုက်တာ။

ချန်ဖုန်းမှာလည်း စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်သွားရပေသည်။

ဒီလူတွေထဲမှာ သူ သိတာဆိုလို့ အဖေ့ရဲ့ ညီဖြစ်တဲ့ သူ့ ဒုတိယဦးလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။

ကျန်တဲ့လူတွေ အကုန်လုံးက အဝေးက ဆွေမျိုးတွေချည်းပဲ။

အနည်းငယ်မျှသာ ဆွေမျိုးတော်စပ်သော အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးပင် ရှိသေးလေ၏။

"ဒုတိယ ဦးလေး ခင်ဗျားလည်း ပိုက်ဆံလာချေးတာလား"

"အို ငါက ဘာလို့ ပိုက်ဆံလာချေးရမှာလဲ ငါက မင်းရဲ့ မိဘတွေ ဒီလူတွေရဲ့ လိမ်ညာတာကို ခံရမှာ စိုးရိမ်လို့ သူတို့ကို အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်အောင် ကူညီပေးနေတာ"

ဤစကားများက လူတိုင်းကို ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့ပေသည်။

"ချန်ဒုတိယ မင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်နဲ့ ပြောတာလဲ ငါတို့က မင်းကို လှည့်စားတယ်လို့ ပြောချင်တာလား"

"ဟုတ်တယ် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့"

"ငါ ထင်တာတော့ ချန်ဒုတိယ မင်းက ငါတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရတာကို မကြည့်ရက်လို့ နေမှာပါ ငါတို့က မင်းဆီကနေ ပိုက်ဆံတောင်းတာမှ မဟုတ်တာ မင်းက ဘာလို့ ဝင်ပါနေရတာလဲ"