အခန်း ၈၉

အခန်း (၈၉) အတန်းဖော်တွေ ပြန်ဆုံတဲ့ပွဲမှ အထင်သေးမှု

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှန်ယန်းယန်းက သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်၏။

တွေ့ဆုံပွဲလုပ်မည့် နေရာသည် အတော်လေး အဆင့်မြင့်သော်လည်း ချန်ဖုန်း၏ လက်ရှိအဆင့်အတန်းအရ ဤမျှလောက် အံ့အားသင့်နေစရာ မလိုချေ။

ချန်ဖုန်းက ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အထက်တန်းကျောင်းက အတန်းဖော်က အခုလေးတင် ဖုန်းဆက်ပြီး တွေ့ဆုံပွဲရှိတယ်လို့ ပြောတယ်... နေရာက နင့်နေရာနဲ့ အတူတူပဲ... သီးသန့်ခန်းတောင် တူနေသေးတယ်"

"ဟင်"

ရှန်ယန်းယန်းက သူမ၏ ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ပြန်ထုတ်လိုက်ပေ၏။

လိပ်စာကို ထပ်မံစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ လိပ်စာမှန်ကန်ကြောင်း သူတို့ ပြန်ဖြေလာခဲ့သည်။

ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ... သူတို့က မတူညီတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းတွေကလေ... လူနှစ်စုက အတူတူ တွေ့ဆုံဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး…

"အရင်သွားကြတာပေါ့... အဲဒီရောက်ရင် သိရမှာပါ"

ချန်ဖုန်းက သိပ်ပြီး ခေါင်းစားမခံချင်တော့ချေ။

သူတို့သည် လမ်ဘော်ဂီနီ ဗီနီနို ကို စီးကာ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

ယွင်တင်းစားသောက်ဆိုင် သည် ပေ့ဟူမြို့တွင် အတော်လေး အဆင့်မြင့်သော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး သာမန်လူများ ဘွတ်ကင်လုပ်ရန် ခက်ခဲလေ့ရှိပေသည်။ ဈေးနှုန်းများမှာလည်း အလွန် မြင့်မားလှ၏။

ချန်ဖုန်းသည် မြေအောက်ကားပါကင်တွင် သူ၏ကားကို ရပ်လိုက်သည်။

အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ရှန်ယန်းယန်းက ရုတ်တရက် နေမကောင်းသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ရေချိုးခန်းသို့ သွားခဲ့ရာ သူတစ်ယောက်တည်း အပေါ်ထပ်သို့ အရင် တက်သွားခဲ့ရလေ၏။

ပထမထပ်သို့ ရောက်ချိန်တွင် ရွှယ်ဟိုင် နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရပေသည်။

ဤအချိန်၌ ရွှယ်ဟိုင်သည် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံရ၏။

ချန်ဖုန်း ပေါ်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။

"ချန်ဖုန်း... မင်း လာမယ်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ"

သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြန်ပေ၏။

"မင်းအတွက် သတင်းဆိုးတစ်ခု ရှိတယ်... ဒီနေ့ တွေ့ဆုံပွဲကို လွီပင်း က စီစဉ်ထားတာ... အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက သူက မင်းအပေါ် ရန်ငြိုးရှိခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

"သူ စီစဉ်ထားတာမှန်း အစက ငါ မသိခဲ့ဘူး... သိရင် မင်းကို ဖိတ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး... အခုတော့ ဒုက္ခပါပဲ... အဲဒီခွေးကောင်က မကြာသေးခင်ကမှ ချမ်းသာသွားပုံရတယ်"

"သူ့စရိုက်ကို သိတဲ့အတိုင်း မင်း ဒီကိုရောက်နေမှန်း သူသာသိရင် မင်းကို သေချာပေါက် အရှက်ခွဲမှာပဲ"

"လွီပင်း"

ချန်ဖုန်းသည် ဤလူကို ပြန်လည်မှတ်မိရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရပေသည်။

ကျောင်းတက်စဉ်က လွီပင်း ကြိုက်သော မိန်းကလေးက သူ့ကို ပြန်ကြိုက်ခဲ့သောကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦး ပြဿနာတက်ခဲ့ကြဖူး၏။

ဤသည်က ထိုကောင်လေးကို ရန်ငြိုးဖွဲ့စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် အထက်တန်းကျောင်းမှ ဘွဲ့ရပြီးနောက် လွီပင်းသည် တက္ကသိုလ်မတက်တော့ဘဲ သူ၏ မိသားစု စီးပွားရေးတွင် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့လေသည်။

သူတို့ ငွေအမြောက်အမြား ရှာနိုင်ခဲ့ပုံရပေ၏။

"ရပါတယ်... ဒီကို ရောက်နေမှတော့ အထဲဝင်ပြီး အရင် ကြည့်ကြတာပေါ့"

"ကောင်းပြီလေ"

ရွှယ်ဟိုင်မှာ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

လွီပင်းက အရမ်းလွန်လာပါက သူနှင့် ချန်ဖုန်းတို့ ထွက်သွားကြမည်ဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော တွေ့ဆုံပွဲများကို နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝ မတက်ရောက်တော့ရန် သူ စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။

လမ်းလျှောက်သွားရင်း ရွှယ်ဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ဖုန်း... ဒီတွေ့ဆုံပွဲက ငါတို့ အတန်းဖော်တွေချည်းပဲ မဟုတ်ဘူးလို့ ကြားတယ်... မင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်"

"အတန်းဖော်တွေ ပြန်ဆုံတဲ့ပွဲလေးကို ဘာတွေများ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်နေစရာ လိုလို့လဲ"

ချန်ဖုန်းမှာ စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်သွားရပေ၏။

ဘာလို့ မျက်ကန်းဒိတ်လုပ်မယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ... ငါ မိတ်ကပ် ပိုလိမ်းရမလား…

ရွှယ်ဟိုင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီရောက်မှပဲ ငါ သိရတာ... လွီပင်း က ရည်းစားရသွားပြီတဲ့... ကောင်မလေးက နန်ဟွာတက္ကသိုလ် က ကျောင်းသူလှလေး တစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရတယ်"

"သူ့ကောင်မလေးကလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အတန်းဖော်တွေ ပြန်ဆုံတဲ့ပွဲ တက်မှာဆိုတော့ အုပ်စုနှစ်စု ပေါင်းသွားတာတဲ့"

"သူ တွေ့ဆုံပွဲကို လာတာ သေချာလို့လား... သူ့ကောင်မလေးကို လာကြွားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ချန်ဖုန်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ တွေးတောပုံကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့လေ၏။

သူက ကျောင်းသူအလှလေး ရည်းစားတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွင်လည်း ငွေအမြောက်အမြား ရှာနိုင်ခဲ့သဖြင့် အတန်းဖော်များ ပြန်ဆုံသည့်ပွဲကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဟန်ရေးပြရန် လုပ်ဆောင်နေခြင်းပင်။

ဟန်ရေးပြလေ့ရှိသူတွေက များသောအားဖြင့် ဘာမှ အသုံးမကျပါဘူး…အယ် ငါတော့မပါဘူးပေါ့…။

သီးသန့်ခန်း ၆၁၈။ ဤသီးသန့်ခန်းသည် အလွန် ကျယ်ဝန်းပြီး လူငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ခန့် အလွယ်တကူ ဆံ့နိုင်ပေသည်။

ဤအချိန်၌ သီးသန့်ခန်းထဲတွင် လူနှစ်ဆယ်ခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

တကယ်တမ်းတွင် တွေ့ဆုံပွဲတိုင်း၌ လူတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ တက်ရောက်လေ့ရှိပြီး အခြားသူများမှာ အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးကြောင့် မလာရောက်နိုင်ကြချေ။

လွီပင်းသည် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အထက်တန်းလွှာမှ လူတစ်ဦးအလား ဝတ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ထို့အပြင် သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို ဂရုစိုက်လေ့ရှိပြီး ဤအဝတ်အစားက သူ့ကို အောင်မြင်သူတစ်ဦးအဖြစ် မြင်တွေ့ရစေလေသည်။

"မဆိုးပါဘူး လွီရာ... မင်းကို မတွေ့ရတာ နှစ်အတော်ကြာပြီ... မင်းက အရမ်း ချမ်းသာလာတာပဲ... ခုနက မင်း ယွမ် နှစ်သန်းကျော်တန်တဲ့ ပေါ်ရှေး ကားကို မောင်းလာတာ ငါ တွေ့လိုက်တယ်"

"လွီပင်း က တကယ် မိုက်တာပဲ... ငါတို့က တက္ကသိုလ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တက်ခဲ့ပေမဲ့ အခုချိန်ထိ အလုပ်တောင် ရှာမရသေးဘူး"

"သူကို ကြည့်ပါဦး... သူရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲမှာ ဂဏန်း ခုနစ်လုံးကျော်တောင် ရှိနေပြီ"

"ဟုတ်တယ်... သူက ကျောင်းသူလှလေး ရည်းစားတစ်ယောက် ရထားတယ်လို့ ကြားတယ်... သူမက တကယ် လှတာတဲ့... ဟေး လွီပင်း... မင်းရဲ့ ကောင်မလေးက ဘာလို့ မရောက်သေးတာလဲ"

လူတိုင်း သူ့ကို ဖားယားနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ လွီပင်းက ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ပေ၏။

သူက သူ၏ လက်ပတ်နာရီကို တမင်သက်သက် ကြွားပြကာ အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ... သူနဲ့ သူ့အတန်းဖော်တွေ နောက်မှ ရောက်လာကြလိမ့်မယ်... ဒီနေ့ အုပ်စုနှစ်စု ပေါင်းလိုက်ရင် ပိုပြီး စည်ကားသွားမှာပေါ့"

"လူများရင်တော့ ပိုစည်ကားမှာ သေချာတာပေါ့"

အတန်းခေါင်းဆောင်က ပြုံးလိုက်၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက တွေ့ဆုံပွဲတစ်ခုပဲလေ လူအနည်းငယ် ပိုများလာလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး…

ဤအချိန်၌ လွီပင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ နာရီကို သူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"ချီးပဲ... အဲဒါ Patek Philippe နာရီ မဟုတ်လား... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ ပြခန်းမှာ ငါ တွေ့ခဲ့တာ... အဲဒါ ယွမ် တစ်သန်းကျော်တောင် တန်တယ်"

ချီးပဲ... လူတိုင်း ချက်ချင်း မှင်တက်သွားကြတော့၏။

ဤနာရီသည် အိမ်တစ်လုံးနှင့် ညီမျှလေသည်။

ဒီကောင်က တကယ် ချမ်းသာတာပဲ...

လူတစ်စုသည် လွီပင်းကို အားကျစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပေ၏။ အချို့သော မိန်းကလေးများမှာ နောင်တပင် ရသွားကြပြီး လွီပင်း ဤမျှ အောင်မြင်နေမှန်းသာ သိခဲ့ပါက သူနှင့် တွဲခဲ့သင့်သည်ဟု တွေးတောနေကြလေသည်။

သို့သော် လူအုပ်ထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကမူ တည်ငြိမ်နေခဲ့ပေ၏။

သူမ၏ နာမည်မှာ ဝူတန်တန် ဖြစ်ပြီး အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်က အတန်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

သူမသည် အရပ် ၁.၆၅ မီတာခန့်ရှိပြီး သူမ၏ အမိုက်စား ကိုယ်လုံးလေးကို ပေါ်လွင်စေသော အဖြူရောင် ဂါဝန်ရှည်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူမသည် အတန်းထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုအရှိဆုံး မိန်းကလေးများအနက်မှ တစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။

သူမကြောင့်ပင် ကျောင်းတက်စဉ်က လွီပင်းနှင့် ချန်ဖုန်းတို့ ပြဿနာတက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်၌ သီးသန့်ခန်း၏ တံခါး ပွင့်သွားခဲ့သည်။

ချန်ဖုန်းနှင့် ရွှယ်ဟိုင်တို့ ဝင်လာကြပေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝူတန်တန်၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ အလိုအလျောက်ပင် ချန်ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိလေသည်။

သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ်ချေ။ အခြားသူများကလည်း တံခါးပေါက်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဟေး... ချန်ဖုန်း ပဲ... ဘာကိစ္စ သူ့ကို ဒီရောက်လာစေတာလဲ"

"ဝိုး... ချန်ဖုန်းကို မတွေ့ရတာ လေးနှစ်တောင် ရှိပြီ... သူ အရမ်း ချောလာတာပဲ... သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ပါဦး... တီဗီထဲက အမျိုးသား မော်ဒယ်တစ်ယောက်လိုပဲ တကယ် မိုက်တာပဲ"

မိန်းကလေး တစ်စုသည် ချန်ဖုန်းအား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြပေ၏။

ယခင်က ချန်ဖုန်းသည် အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားနေပြီး တက္ကသိုလ်တက်ရန်ပင် ရုန်းကန်နေရသည်ဟု ၎င်းတို့ ကြားထားခဲ့ကြသည်။

အခုကျတော့ ဘာလို့ အဲဒီလို ပုံစံမပေါက်ရတာလဲ…

"အော်... ဘယ်သူများလဲလို့"

လွီပင်းသည် သူ၏ ထိုင်ခုံမှ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ လှောင်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ချန်ဖုန်း... မင်း ဒီတွေ့ဆုံပွဲကို လာရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်နေခဲ့တာ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်... သူက လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရန် တမင်သက်သက် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အခု သူတောင်းစားတစ်ယောက်ထက်တောင် အခြေအနေ ဆိုးနေတယ်လို့ ကြားတယ်... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရည်းစားတစ်ယောက် ရှာတွေ့ခဲ့ပေမဲ့ ကောင်မလေးက မင်းကို ထားခဲ့တယ်ဆို"

"အရင်တုန်းကဆိုရင် ငါတို့အတန်းထဲမှာ ရုပ်ရည်အရ မင်းက ငါ့ပြီးရင် ဒုတိယပဲလေ... အခုတော့ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် အခြေအနေဆိုးသွားရတာလဲ"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ လိပ်စာကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှမ်းပေးလိုက်ပေ၏။

"မင်း အလုပ်သင် ဝင်ဖို့ မရှာရသေးဘူး မဟုတ်လား... ငါ့ကုမ္ပဏီမှာ အသေးအဖွဲ အလုပ်လေးတွေ လုပ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား"

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က အတန်းဖော်တွေပဲလေ... မင်းကို သေချာပေါက် စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်"

###