အခန်း ၉၁

အခန်း (၉၁) အံ့မခန်း ဝင်ရောက်လာမှု

"ငါက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တာပါ"

ချန်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား... ငါတို့ မတွေ့ရတာ နှစ်နှစ်တောင် ရှိပြီပဲ... ဘယ်လိုလဲ အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ဒီလိုပါပဲကွာ"

ရွှယ်ဟိုင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါလည်း ဘွဲ့ရတော့မှာဆိုတော့ အလုပ်သင် တစ်နေရာ အခုလေးတင် ရထားတယ်... လစာက နှစ်ထောင် သုံးထောင်လောက်ပဲ... သုံးလောက်ရုံလေးပါပဲ"

"ဘွဲ့ရပြီးရင်ရော ဒါကို ဆက်လုပ်နိုင်မလားဆိုတာ ငါ မသိသေးဘူး... မင်းရော ဘယ်လိုလဲ... မင်းရဲ့ ကောင်မလေးက မင်းကို ထားခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်"

"အဲဒါတွေ အကုန်လုံးက အတိတ်က ကိစ္စတွေပါ"

လူများက သူ၏ ရည်းစားဟောင်းအကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်ကို ချန်ဖုန်း လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ယခုအခါ သူစိမ်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ရွှယ်ဟိုင်က မလှမ်းမကမ်းတွင်ရှိသော ဝူတန်တန်ကို ခိုးညွှန်ပြကာ တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဝူတန်တန် က တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... သူက အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက မင်းကို သဘောကျခဲ့တာလေ"

"မင်း စဉ်းစားကြည့်သင့်တယ်... မင်းတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေလောက်ပါတယ်"

ချန်ဖုန်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ပြုံးလိုက်ပေသည်။

ယခုအခါ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အမျိုးသမီးများ အလွန် များပြားနေပြီ ဖြစ်၏။

ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးက ကျောင်းသူအလှလေးတွေနဲ့ နတ်ဘုရားမလေးတွေချည်းပဲ... ရည်းစားရှာဖို့ ဘယ်လိုလုပ် အခက်အခဲ ရှိနိုင်မှာလဲ...ထို့ကြောင့်

သူ ဘာမှ မပြောခဲ့ချေ။

ရွှယ်ဟိုင်လည်း အကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ တိုးတိတ်သောအသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ အရင် ထွက်သွားကြရင် ဘယ်လိုလဲ... ဒီတွေ့ဆုံပွဲက သိပ်စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းပါဘူး... အရက်နည်းနည်းလောက် သောက်ဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာကြမလား"

"အခုတော့ မရသေးဘူး... ငါ လူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေလို့"

"လူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေတယ်"

"အင်း... လွီပင်း ရဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ အတန်းဖော် ကျောင်းရဲ့အလှလေး တစ်ယောက်လေ"

"ကျောင်းရဲ့အလှလေး ဟုတ်လား... မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား"

ရွှယ်ဟိုင်က သူပြောသည်ကို မယုံကြည်ခဲ့ချေ။

ချန်ဖုန်းသည် အတော်လေး ရုပ်ဖြောင့်သော်လည်း ကျောင်းရဲ့အလှလေး ဆိုသည်မှာ သူတို့ မော့ကြည့်နိုင်ရုံသာ ရှိသောသူ ဖြစ်ပေ၏။

သူတို့နဲ့ ရင်းနှီးချင်တယ် ဟုတ်လား... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး…

ဤအချိန်၌ ဝူတန်တန် လျှောက်လာခဲ့သည်။

ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ အနည်းငယ် အားနာနေခဲ့၏။

"ချန်ဖုန်း... ငါ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ့ကြောင့် နင်နဲ့ လွီပင်း အရင်က ရန်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ"

"သူက ဒီလောက် အငြိုးကြီးမယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... အခုထိ နင့်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတုန်းပဲ"

"ရပါတယ်"

ချန်ဖုန်းက လက်ကာပြကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဝူ... မင်းက အရင်ကလိုပဲ တောင်းပန်ရတာကို သဘောကျနေတုန်းပဲကိုး"

"ငါ မဟုတ်ပါဘူး"

ဝူတန်တန် မျက်နှာ နီရဲသွားပေ၏။

ထို့နောက်… သူတို့ သုံးယောက်သည် ၎င်းတို့၏ အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်က အကြောင်းများကို စကားပြောဆိုနေကြလေသည်။

၎င်းတို့ အချင်းချင်း မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အတော်လေး ရင်းနှီးနေကြဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောင်းတုန်းက သူတို့ အချင်းချင်း အိမ်စာတွေ အမြဲ ကူးချခဲ့ကြတာပဲလေ…

...

လူအုပ်ထဲတွင် ဝူတန်တန်သည် ချန်ဖုန်းနှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ လွီပင်းမှာ မနာလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။

အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်က ဤကောင်လေး၏ နောက်တွင် မိန်းကလေး တစ်သိုက် လိုက်နေခဲ့ကြသည်။

အခု တက္ကသိုလ်ရောက်နေတာတောင် မိန်းကလေးတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တုန်းပဲ... သူက တကယ် အမျိုးသမီးအဖွဲ့ချုပ် ညွှန်ကြားရေးမှူးနဲ့ တူတာပဲ...

သူ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကျိန်ဆဲနေခဲ့ပေ၏။

ဤကောင်လေးသာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် ဝူတန်တန်ကို အလွယ်တကူ ရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤအချိန်၌ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် နောက်ထပ် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လူတစ်စု ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်လာခဲ့ကြ၏။

ဤလူများထဲတွင် ယောကျ်ားလေးများနှင့် မိန်းကလေးများ နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်ပေသည်။

အထင်ရှားဆုံးမှာ အရှေ့ဆုံးမှ လမ်းလျှောက်လာသော မိန်းကလေးပင် ဖြစ်၏။

သူမသည် အရပ် ၁.၇ မီတာခန့်ရှိပြီး ဂါဝန်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ယင်းက သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြသနေပေ၏။

ခုံးသင့်တဲ့ နေရာက ခုံးနေတယ်... ထွက်သင့်တဲ့ နေရာက ထွက်နေတယ်... ပြသင့်တာကို ပြထားတယ်...

ဝူတန်တန် သည် သူတို့စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး လှပနေပြီဟု သတ်မှတ်ခံထားရပေသည်။

သို့သော် ဤမိန်းကလေးက ဝူတန်တန် ထက်ပင် ပိုလှနေ၏။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှပေသည်။

"အားလုံးပဲ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ... ဒါက ငါ့ရဲ့ ရည်းစား လီဝမ် ပါ... ပြီးတော့ သူ့နောက်က လူတွေကတော့ သူ့ရဲ့ အတန်းဖော်တွေပေါ့"

လွီပင်းသည် အလိုအလျောက်ပင် လီဝမ်၏ ခါးကို ဖက်လိုက်လေ၏။

သူသည် သူ၏ ရည်းစားဖြစ်သူ မည်မျှလှပကြောင်းကို လူတိုင်းရှေ့တွင် တမင်သက်သက် ကြွားပြနေပုံရပေသည်။

လီဝမ်၏ အတန်းဖော်များကလည်း အလွန် အလိုက်သင့် နေပေးကြ၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဝမ်ဝမ်... နင့်ကောင်လေးက အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ... သာမန်လူတွေက ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် ယွင်တင်းစားသောက်ဆိုင် က သီးသန့်ခန်းကို ဘွတ်ကင်လုပ်ဖို့ အရမ်းခက်တယ်လို့ ကြားတယ်"

"ဒီမှာ အနည်းဆုံး အသုံးစရိတ်က ယွမ် ၁၀၀,၀၀၀ လို့လည်း ကြားတယ်... နင် စားစား မစားစား သီးသန့်ခန်းကို ဘွတ်ကင်လုပ်တာနဲ့ ယွမ် ၁၀၀,၀၀၀ က ကုန်သွားမှာပဲ"

"ဝမ်ဝမ်... ဒီနေ့ တကယ်ပဲ နင့်ကောင်လေးက ဒကာခံတာလား"

ဤလူများထဲမှ အချို့မှာ အတော်လေး ပြည့်စုံသော မိသားစုများမှ ဆင်းသက်လာကြသော်လည်း…

သာမန်မိသားစုများလည်း ရှိပေ၏။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထမင်းတစ်နပ် အတူတူစားရန် ယွမ် ၁၀၀,၀၀၀ ကုန်ကျမည်ဆိုပါက တစ်ဦးလျှင် ပျမ်းမျှ ယွမ် တစ်ထောင် သို့မဟုတ် နှစ်ထောင်ခန့် ကျသင့်မည် ဖြစ်သည်။

လူအများစုက ဒါကို မတတ်နိုင်ကြဘူး…

ဤအချိန်၌ ရွှယ်ဟိုင်ပင် လန့်ဖြတ်သွားခဲ့ပေ၏။

တကယ်လို့ ငါတို့သာ ဘေလ်ခွဲရှင်းရရင်... သူရဲ့ တစ်လစာ အလုပ်သင်လစာ ဆုံးရှုံးသွားမှာပဲ...

ချီးပဲ... ငါ ပြန်တော့မယ်…

ဤအချိန်၌ လွီပင်းက လက်ကာပြကာ ကြီးစိုးသူတစ်ဦးအလား ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီနေ့အတွက် ငါ အကုန်ရှင်းပေးပါ့မယ်... စိတ်မပူကြပါနဲ့... စိတ်ကြိုက်သာ စားသောက်ကြပါ"

"ဝိုး... သူဌေးလွီ က အရမ်း မိုက်တာပဲ"

"ကျောင်းသားလွီ က တကယ် ချမ်းသာတာပဲ"

"ဝမ်ဝမ် က အမြင်တော်တော် ရှိတာပဲ... ငါ အရမ်း အားကျတာပဲ"

လူတစ်စုက လွီပင်းကို ထပ်မံ ချီးကျူးလိုက်ကြပြီးနောက် အတန်းဖော် အုပ်စုနှစ်စုသည် အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ကာ မိတ်ဆက်ကြလေ၏။

လွီပင်းသည် ဝူတန်တန်ကို တမင်သက်သက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

မင်း အရင်က ငါ့ကို ငြင်းခဲ့တယ်... အခုတော့ မင်းထက် ကောင်းတဲ့ ရည်းစားတစ်ယောက် ငါ ရှာတွေ့သွားပြီလေ…

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျေနပ်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေပေ၏။

"အားလုံး စုံနေပြီဆိုတော့ အရင် မှာလိုက်ကြရအောင်... ယွင်တင်းစားသောက်ဆိုင် က တော်တော်လေး လူများတော့ ဟင်းတွေ ရောက်လာဖို့ အချိန်နည်းနည်း ကြာလိမ့်မယ်"

"ကောင်းပြီ... အရင် မှာကြတာပေါ့"

လီဝမ်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်၌ လွီပင်းက စားပွဲထိုးအား မီနူးယူလာရန် တောင်းဆိုလိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းသည် အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းသားများ လုံးဝ မသိသော သို့မဟုတ် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် မမြင်ဖူးသော ဟင်းပွဲအချို့ ရှိနေပေသည်။

လွီပင်းက အချက်အလက်အချို့ကို အလျင်အမြန် ပြောပြပေးလိုက်၏။

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နောက်တစ်ကြိမ် ကြွားပြလိုက်ပြန်သည်။

"ဟေး... ရှန်ယန်းယန်း က ဘာလို့ မရောက်သေးတာလဲ"

"ဟုတ်တယ်... ငါ လာရင်းနဲ့ သူ့ကို ဖုန်းဆက်တော့ လာမယ်လို့ ပြောတယ်လေ... ဘာလို့ သူ့ကို မတွေ့ရတာလဲ"

ကျောင်းသားအချို့က ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ ရှန်ယန်းယန်းကို ရှာဖွေနေကြပေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီနေ့ သူ သေချာပေါက် လာမှာပါ"

လီဝမ်က နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။

အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ငါတို့နှစ်ယောက်က ကျောင်းရဲ့အလှဆုံး ဆိုတဲ့ ဘွဲ့အတွက် အမြဲတမ်း ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြတာ... ပြီးတော့ အဲဒီကိစ္စမှာ ငါက ရှန်ယန်းယန်း ကို ဘယ်တော့မှ အနိုင်မရခဲ့ဘူး...

တက္ကသိုလ်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် ရှန်ယန်းယန်း နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ငါ မူလက လိုချင်ခဲ့တာ...

တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်ကတော့ ငါတို့နှစ်ယောက် တက်တဲ့ကျောင်း မတူတာပဲ...

ယှဉ်စရာ မရှိတော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ရည်းစားတွေကို ယှဉ်လို့ ရပြီလေ…

သူမက လွီပင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုပင်း... ရှင်တို့ အတန်းထဲမှာ ပေ့ဟူတက္ကသိုလ် က လူတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား... သူတို့က ရှန်ယန်းယန်း နဲ့ ကျောင်းတူတူပဲလေ"

"ဒီ ရှန်ယန်းယန်း က အရင်တုန်းက ကျောင်းရဲ့အလှလေး လေ... ပြီးတော့ သူ အခုထိ ရည်းစားမရှိသေးဘူးလို့ ကြားတယ်"

"ကျွန်မက ဆုံးဖြတ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ"

"ကောင်းပါပြီ... အဆင်ပြေရဲ့လား"

လွီပင်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အတန်းဖော်က အရမ်း ဆင်းရဲတာလေ... ဘယ်လိုလုပ် ကျောင်းရဲ့အလှလေး နဲ့ ထိုက်တန်မှာလဲ... သူ့အချိန်တွေကို အလဟဿ မဖြစ်စေနဲ့လေ... ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား ချန်ဖုန်း"

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်သွားရပေ၏။

မင်းဘာသာ ကြွားစရာရှိကြွားနေပါလား... ဘာလို့ ငါ့ကို လာရှုပ်နေရတာလဲ...

ထိုအချိန်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းက လူများကို လန်းဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းနိုင်ပေ၏။

ရှန်ယန်းယန်း

သူမသည် လီဝမ် လောက် ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်လွင်အောင် ဝတ်ဆင်မထားသော်လည်း လီဝမ်ထက်ပင် အနည်းငယ် အရပ်ပုနေပုံရသည်။

သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက အလွန် ထူးခြားလှ၏။

သူမက ဆွဲဆောင်မှုရှိပုံပေါ်ကာ ဖြူစင်မှု အငွေ့အသက်လေး တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သူမ၏ မိတ်ကပ်နှင့် ဝတ်စုံ နှစ်ခုစလုံးက ပြီးပြည့်စုံသော ဟန်ချက်ညီသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေပေ၏။

တကယ်ကို မျက်စိကျစရာပဲ...

သူမ၏ အသွင်အပြင်က လီဝမ်၏ တောက်ပမှုကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

ယင်းက လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့၏။

လွီပင်း၏ ပါးစပ်ပင် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရပေသည်။

တကယ် လှတဲ့ မိန်းမပဲ...

လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၏ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအောက်နှင့် လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကြားထဲတွင်…

ရှန်ယန်းယန်းသည် ချန်ဖုန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကာ သူ၏ လက်မောင်းကို ချိတ်လိုက်လေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း ချက်ချင်း မှင်တက်သွားကြတော့သည်။