အခန်း ၉၅

အခန်း (၉၅) သူက ဒီလောက်တောင် အံ့သြဖို့ကောင်းနေတာပဲ

ချန်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဲဒီလောက် ဒုက္ခခံနေစရာ မလိုပါဘူး..."

"ဒုက္ခမများပါဘူး... လုံးဝ ဒုက္ခမများပါဘူး"

ကျားနက် မှာ တစ်ဖက်လူ မသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပေသည်။

"သီးသန့်ခန်းကို အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ... ဒါက အရေးပါတဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ ယွင်တင်းစားသောက်ဆိုင် ရဲ့ အထူးအခန်းပါ... ဒီနေရာမှာ ပိုကောင်းတဲ့ အမြင်အာရုံနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် ရှိပါတယ်"

"ဆရာချန်... မငြင်းပါနဲ့တော့... ခင်ဗျားရဲ့ အတန်းဖော်တွေလည်း အဲဒါကို ခံစားဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပါပဲ"

"ကောင်းပြီလေ"

တစ်ဖက်လူက ဤမျှလောက်အထိ ပြောနေပြီဖြစ်ရာ ချန်ဖုန်းကလည်း ဆက်မငြင်းတော့ချေ။

အထူးသဖြင့် ရှန်ယန်းယန်း၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူမလည်း ထိုသီးသန့်ခန်းသို့ ရောက်ဖူးမည် မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်မိပေသည်။

မကြာမီမှာပင်။

ကျားနက် ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် လူတစ်စုသည် အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ VIP အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ကြမ်းပြင်တစ်ထပ်လုံးတွင် ဤသီးသန့်ခန်း တစ်ခန်းတည်းသာ ရှိသည်။

နေရာမှာ အလွန် ကျယ်ဝန်းလှပေ၏။

သီးသန့်ခန်းကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။

ဘယ်ဘက်တွင် အနားယူရန်နေရာဖြစ်ပြီး ဆိုဖာများနှင့် လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် နေရာများ တပ်ဆင်ထားကာ ကြီးမားသော မျက်နှာပြင်တစ်ခုဖြင့် ခြားထားလေ၏။

ညာဘက်တွင်မူ ထမင်းစားရန်နေရာ ဖြစ်သည်။

ကြီးမားသော စားပွဲဝိုင်းကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ဟင်းပွဲငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ခန့်ကို ခင်းကျင်းထားပြီး ဖြစ်ပေ၏။

ဟင်းပွဲတစ်ခုစီတိုင်းကို သေသပ်လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး အလွန် စားချင်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

သီးသန့်ခန်းမှာလည်း အလွန် ဇိမ်ကျကျ အလှဆင်ထားပြီး အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေသော လေဟာပြင် ဝရန်တာတစ်ခု ပါရှိကာ ၎င်းတွင် ဆိုဖာများနှင့် ကုလားထိုင်များ တပ်ဆင်ထားပေသည်။

ပုံမှန်အခြေအနေအောက်တွင်…

ဤသီးသန့်ခန်းကို အများပြည်သူအတွက် လုံးဝ ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် သင့်တွင် ငွေရှိလျှင်ပင် စားပွဲတစ်လုံး ဘွတ်ကင်လုပ်၍ မရနိုင်ကြောင်း ဆိုလိုပေ၏။

ကျားနက် ၏ ခွင့်ပြုချက် ရရှိသူများသာ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီလေသည်။

ပေ့ဟူ တစ်မြို့လုံးတွင် ထိုကဲ့သို့သောလူ ဆယ်ယောက်ထက် ပို၍ မရှိနိုင်ချေ။

အထက်တန်းကျောင်းက အတန်းဖော်များ ဝင်လာချိန်တွင် သူတို့ လုံးလုံးလျားလျား မှင်တက်သွားကြတော့၏။

သီးသန့်ခန်း၏ ဇိမ်ခံမှုကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများမှာလည်း ဈေးပေါမည် မဟုတ်ချေ။

"ဘုရားရေ... ဒီဝိုင်ပုလင်းက လူးဝစ် ၁၃ ပဲ... တစ်ပုလင်းကို ၁၅၀,၀၀၀ လောက် ရှိတယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်"

"ဝိုး... ဒါက ၁၉၈၂ လက်ဖစ် ပဲ"

"တကယ် မိုက်တာပဲ... ဒီစားပွဲပေါ်က အပေါဆုံး ဝိုင်ပုလင်းကတောင် ၁၀၀,၀၀၀ ရှိပြီး အလွန်ဆုံးက ၅၀၀,၀၀၀ တောင် တန်တယ်"

"သောက်စရာတွေတင် မကဘူး... ဒီဟင်းပွဲတွေကို ကြည့်ပါဦး... တချို့က ယွင်တင်းစားသောက်ဆိုင် ရဲ့ နာမည်ကြီး ဟင်းပွဲတွေလေ... သူတို့က တစ်ရက်ကို တစ်ပွဲပဲ လုပ်တာ... ပုံမှန်ဆိုရင် ဘွတ်ကင်လုပ်ဖို့တောင် မရနိုင်ဘူး"

"..."

လူတိုင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြပေ၏။

အချိုရည်နှင့် အစားအသောက်များ အပါအဝင် ဤညစာမှာ အနည်းဆုံး ယွမ် တစ်သန်းခန့် ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားတစ်ဦးက တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျားနက် က ရက်စက်တဲ့ မြေအောက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်လို့ ငါ အရင်က ကြားဖူးပေမဲ့ ဒီနေ့ သူ့ကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက်တော့ ကောလာဟလတွေလောက် မကြောက်စရာ မကောင်းဘူးလို့ ထင်တယ်"

"သူ ဘယ်လောက် ယဉ်ကျေးလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး... အချိန်တိုင်း ပြုံးနေခဲ့တာပဲ... ပြီးတော့ ဒီညစာကလည်း အလကားလေ"

“ယွမ် တစ်သန်းကျော်တောင်... ပြီးတော့ သူတို့က ငါတို့ကို အလကား ပေးလိုက်တာပဲ…”

"ရှူး... တိုးတိုးလုပ်ပါ"

အခြားကျောင်းသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပေ၏။

ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူကမျှ နားမထောင်နေကြောင်း သေချာအောင် လုပ်ပြီးနောက် သူက တိုးတိတ်သောအသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ရူးနေတာလား... အဲဒီကျားနက်က ချန်ဖုန်း ကို မျက်နှာမူနေရလို့ ပြုံးနေတာလေ"

"လူတစ်ယောက်က ကျားနက်ကို စော်ကားမိလို့ အဲဒီညမှာပဲ သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်ကို အခုတ်ခံလိုက်ရတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်"

"တချို့လူတွေဆို နောက်နေ့ကျ အမှိုက်ပုံထဲမှာတောင် သေဆုံးနေတာ တွေ့ရတယ်တဲ့"

"သူ့ရဲ့ ရက်စက်မှုတွေက ကောလာဟလ မဟုတ်ဘူး... သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတိုင်းက မိုက်ရူးရဲ ဆန်တဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေချည်းပဲ"

"ပြီးတော့ ခုနက သူက လွီပင်း နဲ့ လီဝမ် တို့ကို အလောင်းလာကောက်ဖို့ လူခေါ်ခိုင်းခဲ့တယ်လေ... မင်းက သူ နောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"ဒါက လူတွေကို ခြောက်လှန့်ဖို့ သက်သက် မဟုတ်ဘူးလားဟ"

"သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူးပေါ့... တကယ်လို့ ချန်ဖုန်း သာ မတားခဲ့ရင် သူတို့ သေလောက်ပြီ"

ဒီအကြောင်း ရောက်လာတဲ့အခါ...

ကျောင်းသားသည် ကျားနက် ၏ ကြမ်းကြုတ်သော အကြည့်ကို ပြန်လည်သတိရသွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိပေ၏။

"ကျားနက်တောင်မှ ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်ရတဲ့ ရှန်ယန်းယန်း ရဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိနေတာလဲ"

ဤနှစ်ဦးမှာ ရှန်ယန်းယန်း၏ အထက်တန်းကျောင်းက အတန်းဖော်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဤအချိန်၌… သူတို့သည်လည်း သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

မိန်းကလေးများမှာမူ ရှန်ယန်းယန်းကို အလွန်အမင်း အားကျနေခဲ့ကြပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကောင်လေးမျိုးကို သူမ၏ ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် ရထားသဖြင့် သူမသည် ပေ့ဟူ မြို့ထဲတွင် ခေါင်းမော့ကာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပေသည်။

သူမကို ဘယ်သူက အနိုင်ကျင့်ရဲမှာလဲ…

"ချန်ဖုန်း... ရှန်ယန်းယန်း... လာ... မင်းတို့ကို ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းပေးပါရစေ"

ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော အတန်းခေါင်းဆောင်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

သူတို့ မတွေ့ရတာ လေးနှစ်တောင် ရှိပြီပဲ...

မြေအောက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ကျားနက် ကိုယ်တိုင်ကပင် အလွန် ရိုသေလေးစားရသည်အထိ ချန်ဖုန်း ဤမျှ ကောင်းမွန်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ချန်ဖုန်း ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သူ မသိခဲ့ချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းနေမှတော့ ငါက ဘာလို့ သူတို့ကို စော်ကားရဲမှာလဲ...

အခြားသူများကလည်း ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းပေးလိုက်ကြ၏။

"အော် ချန်ဖုန်း... အရင်က ငါတို့ မှားခဲ့ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... အကုန်လုံး လွီပင်း ရဲ့ အမှားတွေပါ... သူက မင်းကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ"

"ချန်ဖုန်း က တကယ်ကို အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတာပဲ... ငါတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ တစ်သက်လုံး ဒီ ဗီအိုင်ပီ အခန်းထဲကို ဝင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"..."

ဝူတန်တန် သည် ချန်ဖုန်းအား ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေ၏။

အကယ်၍ ရှန်ယန်းယန်း သာ ပေါ်မလာခဲ့ပါက သူမသည် ချန်ဖုန်းနှင့် ဇာတ်လမ်းဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့...

သို့သော် သူမ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ရုပ်ရည်ပိုင်းမှာ သူမက ရှန်ယန်းယန်း လောက် မလှတာ အမှန်ပါပဲ... ချန်ဖုန်း အရှက်ခွဲခံရချိန်မှာတောင် ရှန်ယန်းယန်း ကပဲ သူ့အတွက် ပထမဆုံး မတ်တတ်ရပ်ပေးခဲ့တာလေ...

သူမတို့က ဖူးစာ မပါလို့ နေမှာပါ…

ထောင့်တစ်နေရာတွင်

လွီပင်းနှင့် လီဝမ်တို့မှာ အသာတကြည် နေနေခဲ့ကြ၏။

ကျားနက် ၏ ခွင့်ပြုချက် မရှိဘဲ ၎င်းတို့ မထွက်ခွာရဲကြချေ။

လူတစ်စုက ချန်ဖုန်းနှင့် ရှန်ယန်းယန်းတို့ကို ဝိုင်းရံကာ ဂုဏ်ပြုဆုတောင်းနေကြသည်ကို သူ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ ကြည့်နေနိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခါးသီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

အချီအနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက်...

ချန်ဖုန်းသည် ရွှယ်ဟိုင်နှင့် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် စကားပြောပြီးနောက် ရှန်ယန်းယန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

ဤအချိန်၌ လူတစ်စုက အတန်းခေါင်းဆောင်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

"ဒါနဲ့... ဒီ ချန်ဖုန်း က တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ... သူက အခြေအနေ အရမ်းဆိုးနေတယ်လို့ ပြောကြတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

"မင်းတို့ အကုန်လုံး သူကို အကဲဖြတ်တာ မှားသွားပြီ"

အတန်းခေါင်းဆောင်က ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"သူက ကျားနက် ကို သိရုံတင် မကဘူး... ခုနက သူဝတ်ထားတဲ့ နာရီက Patek Philippe Ref. 1527 ဆိုတာကို ငါ တွေ့လိုက်တယ်"

ဤနေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် သူက ထောင့်ရှိ လွီပင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွီပင်းတွင်လည်း Patek Philippe နာရီတစ်လုံး ရှိနေသောကြောင့်ပင်…ဒါပေမဲ့

အဲဒါက ယွမ် ၁.၅ သန်းပဲ ရှိတာလေ…

"Patek Philippe"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အတန်းခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ငါ အရင်က ဒီအမှတ်တံဆိပ် အရောင်းဆိုင်မှာ အလုပ်သင် လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒါကြောင့် ဘယ်မော်ဒယ်လဲဆိုတာ ချက်ချင်း သိနိုင်တယ်... သူဝတ်ထားတဲ့ နာရီက 18K ရွှေ ကိုယ်ထည်နဲ့ လုပ်ထားတာ"

"အဲဒါက တော်တော်လေး ရှေးကျတယ်... သူ့ရဲ့ လက်ရှိတန်ဖိုးက ယွမ် ၃၉ သန်းကျော်တယ်"

ဤစကားများကို ကြားလိုက်ချိန်တွင်

ပရိသတ်တစ်ခွင်လုံး တုန်လှုပ်သွားကြတော့၏။

ဒီကောင်က တကယ်ကို ချမ်းသာလွန်းတယ်...

ပြီးတော့ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ယွမ်သန်းဆယ်ဂဏန်းလောက် တန်တဲ့ နာရီတစ်လုံးကို ဝတ်ထားတာက ပျောက်သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား...

ချန်ဖုန်း က အစကတည်းက တည်ငြိမ်အေးဆေးနေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး...

တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေရင်တောင် သူက သူတို့ကို ပြန်မငြင်းချင်ဘူး...

အခု ကြည့်ရတာတော့...

သူက ပြန်မငြင်းနိုင်လို့ မဟုတ်ဘူး...

ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို အထင်သေးနေလို့ပဲ…

ထိုအချိန်၌ ကျောင်းသားတစ်ဦးက လေဟာပြင် ဝရန်တာမှ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ စားသောက်ဆိုင်၏ အဝင်ဝကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် သူက အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ကြည့်စမ်း... အဲဒါ ချန်ဖုန်း နဲ့ ရှန်ယန်းယန်း တို့ မဟုတ်ဘူးလား"

လူတိုင်း အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြပေသည်။

ယွင်တင်းစားသောက်ဆိုင် တွင် ခြောက်ထပ် သို့မဟုတ် ခုနစ်ထပ်ခန့်သာ ရှိသည်။ ဤနေရာမှနေ၍ အောက်ဘက်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို အကြမ်းဖျင်း မြင်တွေ့နိုင်ပေ၏။

ချန်ဖုန်းနှင့် ရှန်ယန်းယန်းတို့ လမ်ဘော်ဂီနီ တစ်စီးအတွင်း ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကား၏ အမိုးကို ဖွင့်ထားပြီး ဖြစ်၏။

ချန်ဖုန်းက အရက်သောက်ထားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ရှန်ယန်းယန်းက ယခု ကားမောင်းနေလေသည်။

"အို ဘုရားရေ... အဲဒီကားက လမ်ဘော်ဂီနီ ဗီနီနို ပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကားပြပွဲမှာ ရောင်းသွားတာလေ"

"ငါသိတယ်... ငါသိတယ်... ဈေးက ယွမ် သန်း ၉၀ ကျော်တယ်လို့ ထင်တယ်"

"ဟင်... အဲဒါ ရှန်ယန်းယန်း ဝယ်ခဲ့တဲ့ ကား ဖြစ်နိုင်မလား"

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ချန်ဖုန်း ထွက်သွားတုန်းက ကားသော့ ကိုင်သွားတာကို ငါ မြင်လိုက်တယ်ထင်တယ်"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပေ၏

ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ထောင့်ရှိ လွီပင်း၏ ပါးစပ်ပင် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရလေ၏။

သူလုံးဝ မှင်တက်သွားတော့တယ်...

ယွမ် ၃၉ သန်းတန် နာရီတစ်လုံးနဲ့ ယွမ် သန်း ၉၀ ကျော်တန်တဲ့ လမ်ဘော်ဂီနီ ဗီနီနို တစ်စီးတဲ့...

ချီးပဲ...

သူက ဘီလီယံနာ တစ်ယောက်ပဲ...

သူက ဒီလောက်တောင် အံ့သြဖို့ကောင်းနေတာလားဟ…