အခန်း ၁၀၅၄

အခန်း ((၁၀၅၄) - နိုးထခြင်း

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဘိုးအို ချန်းဆွန် သည် ယီယွင်ကို ကုသပေးရင်း သူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသည့် အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ သူသည် အပ်စိုက်ကုသရန် ကြိုးစားသော်လည်း အပ်များမှာ ယီယွင်၏ အရေပြားကို မထိုးဖောက်နိုင်ဘဲ ကျိုးပဲ့သွားသည်။

အဘိုးအိုမှာ အံ့အားသင့်ကာ ယီယွင်၏ ရင်ဘတ်တွင် ကပ်နေသော ရွှေရောင်စာရွက်တစ်ရွက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာရွက်မှာ မင်္ဂလာမိုးစက် နတ်ဘုရား ပေးခဲ့သည့် ဖေးတစ်သောင်းနတ်သခင်ကျမ်းစာ ကျမ်းစာရွက် ဖြစ်မှန်း သူ မသိရှိပေ။ သူသည် ၎င်းကို အကာအကွယ်အဆောင်ဟု ထင်မှတ်ကာ ခွာထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရရှိခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အစေခံမိန်းကလေးက ရောက်လာပြီး ယီယွင်ကို အပျိုကြီး၏ သဲသင်္ဘောပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် အမိန့်ပေးသည်။

အပျိုကြီးမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်အရေးကြီးသော ဧည့်သည်များမှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမျှ သဲသင်္ဘောပေါ် တက်ခွင့်မပြုသဖြင့် အဘိုးအို ချန်းဆွန် မှာ အံ့ဩသွားသည်။

သဲသင်္ဘောပေါ်ရှိ ခန်းမကြီးတွင် ယီယွင်သည် အပျိုကြီးနှင့် တွေ့ဆုံရသည်။ သူမသည် အလွန်လှပပြီး အသားအရေ ဖြူဖွေးသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နဖူးမှ နှာတံအထိ ရှည်လျားသော အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူမသည် ထိုအမာရွတ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အပျိုကြီးသည် ယီယွင်၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းပြီးနောက် တန်ဖိုးကြီးလှသော မြစိမ်းရောင်မြက်ပင်နတ်ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူကာ တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။ ဆေးမှာ ယီယွင်၏ ပါးစပ်ထဲ ရောက်သည်နှင့် အရည်ပျော်သွားပြီး နတ်ဘုရားသစ်ပင် အစေ့က စုပ်ယူလိုက်သည်။ အစေ့မှာ အနည်းငယ် ကြီးထွားလာသော်လည်း ဆေးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ယီယွင် ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်ရန် မလုံလောက်သေးပေ။

အပျိုကြီးမှာ ဆက်လက် စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အလွန်ရှားပါးလှသော ယန်ဖွင့်ခြင်းဆန်းကြယ်ဆေးလုံး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အဘိုးအို ချန်းဆွန် မှာ အံ့ဩကာ "အပျိုကြီး၊ ဒါ ယန်ဖွင့်ခြင်းဆန်းကြယ်ဆေးလုံး မဟုတ်လား။ ဒီလောက်တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ဆေးကို စိမ်းသက်သက် လူတစ်ယောက်ကို တိုက်ကျွေးတာ ဖြုန်းတီးရာ မရောက်ဘူးလား။ ဥက္ကဋ္ဌကြီး သိရင်တော့..." ဟု တားမြစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အပျိုကြီးမှာ ယီယွင်ကိုသာ ဆက်လက် တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

ယီယွင်သည် ဆေး၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ ယန်နတ်ဘုရားကောင်းကင်ဘုံ ၏ သန့်စင်သော ယန် စွမ်းအင်များနှင့် ထိုဆေးမှာ ယီယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အထူး လိုက်ဖက်ညီနေသည်။ ယီယွင်၏ နတ်အမြုတေ ထဲရှိ အရွက်ကိုးခုပါ သန့်စင် ယန် ဥပဒေသသစ်သီး မှာ တောက်ပလာပြီး သူ၏ အာရုံကြောများထဲသို့ စွမ်းအင်များ စီးဝင်သွားသည်။ ယခင်က တောင့်တင်းနေသော အာရုံကြောများမှာ စမ်းရေစီးသကဲ့သို့ ပြန်လည် လန်းဆန်းလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယီယွင်သည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ လဝက်ခန့် လှုပ်ရှားမရဘဲ နေခဲ့ရသဖြင့် သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဤအပျိုကြီးမှာ စိမ်းသက်သက်လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှထိ အဖိုးတန်သော ဆေးများကို စတေးရသနည်း သူ၏ ကြင်နာမှုမှာ အလွန် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလွန်းလှပြီး အပိုဆောင်းနေသယောင် ဖြစ်နေသည်။