အခန်း ၁၀၅၅

အခန်း ((၁၀၅၅) - ဂျီရွှီယန်

"နောက်ဆုံးတော့ သူ နိုးလာပြီပဲ"

ယီယွင် နိုးထလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဝါရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးမှာ သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမ၏ အဖိုးတန်ဆေးလုံးနှစ်လုံးမှာ အလဟဿ မဖြစ်တော့ပေ။

ယီယွင်မှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူသည် ထိုမိန်းကလေးအား လက်အုပ်ချီကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယီယွင်၏ စကားကြောင့် အဘိုးအို ချန်းဆွန် မှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မသိဘဲ ဤသို့ ပြောဆိုခြင်းမှာ မလျော်ကန်ဟု သူ ယူဆသည်။

အပျိုကြီးက အစေခံမိန်းကလေးအား ခိုင်းစေလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွဲ့... ဆရာ ချန်းဆွန် နဲ့အတူ ဆေးမြစ်အချို့ သွားယူပြီး ဟင်းရည်ကျိုပေးလိုက်ပါ" ဟု ပြောပြီးနောက် အစေခံမိန်းကလေးနှင့် အဘိုးအိုတို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက် အပျိုကြီးသည် ယီယွင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ, ကျွန်မနာမည်က ဂျီရွှီယန် ပါ"

စီနီယာ ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သဖြင့် ယီယွင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ကျွန်တော်က ယီယွင်ပါ။ အသက်တစ်ရာတောင် မပြည့်သေးတဲ့သူမို့ စီနီယာ ဆိုပြီး မခေါ်ပါနဲ့"

ဂျီရွှီယန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက စီနီယာ ရဲ့ အဆင့်ကို မသိနိုင်လို့ပါ။ စီနီယာ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအားတွေက ကျွန်မရဲ့ အမြင်တွေကို လုံးဝ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိအောင် လုပ်ထားနိုင်လို့ပါ။ ပြီးတော့ သဲကန္တာရထဲမှာ လဲလျောင်းနေစဉ်က စီနီယာ ပတ်ပတ်လည်မှာ မြက်ပင်တွေ ပေါက်လာတာကလည်း သာမန်လူတွေ လုပ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး"

ယီယွင်သည် သူမ၏ စကားကို နားထောင်ပြီးမှ နားလည်သွားသည်။ သူမသည် သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာသော အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ဟု ထင်မှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယီယွင်က သူသည် သူမထက် တစ်ဆင့်သာ မြင့်မားကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

" သင် ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်တာဟာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေလို့လား"

ယီယွင်က မေးလိုက်သည်။

ဂျီရွှီယန်က သက်ပြင်းချကာ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက ကိုယ့်ဘာသာ ကျင့်ကြံနေရင်းနဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်နေလို့ပါ။ စီနီယာ တစ်ယောက်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ"

သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း ယီယွင် သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမ မပြောလိုသည့်အတွက် ထပ်မမေးတော့ဘဲ ကျေးဇူးဆပ်လိုကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

ဂျီရွှီယန်ကမူ ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ရန် မလိုကြောင်း ပြောကာ သူမ၏ နေအိမ်အကြောင်းကိုလည်း မပြောပြခဲ့ပေ။

"ယီယွင်... သင် ဥပဒေသဖော်ဆောင်ခြင်း အဆင့်မှာ ရှိနေတာဆိုတော့ နေမင်းသင်္ချိုင်း သဲကန္တာရ ကို ခရီးဆက်ဖို့ လွယ်ပါလိမ့်မယ်။ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒီနေရာမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်နေပြီး ဂိုဏ်းအသီးသီးက လူတွေ စုရုံးနေကြတယ်။ သင့်အတွက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်" ဟု သူမက အကြံပေးသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ"

"မသိတာပဲ အကောင်းဆုံးပါ" ဟု ဂျီရွှီယန်က ဆိုသည်။ သူမသည် ယီယွင်ကို အန္တရာယ်မရောက်စေလို၍ ပြောပြခြင်း မဟုတ်ပေ။

ယီယွင်သည် သူမကို နှုတ်ဆက်ကာ သဲသင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ သဲသင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်စဉ် အေးစက်သော အာရုံခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုအာရုံခံစားမှု လာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သဲသင်္ဘော၏ လသာဆောင်တွင် အဘွားအိုတစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ နက်ဝင်နေကာ သူမ၏ အပြုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"ယန်အာ... ဒီကို လာခဲ့စမ်း" ဟု အဘွားအိုက ခေါ်လိုက်သည်။

ဂျီရွှီယန်မှာ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရစဉ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းထန်သော ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို ယီယွင် သတိပြုမိလိုက်သည်။