အခန်း ၂၂၁

အခန်း (၂၂၁) - ငှက်ဝါ (၂)

သူ၏ဘေးတွင် သူကဲ့သို့ပင် လေထဲတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လွင့်စင်နေသည့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေးကိုလည်း မြင်လိုက်ရပေသည်။

သူမသည် အဘယ်ကြောင့် အသက်ဘေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကို တားဆီးရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားခဲ့ရသနည်းဟု လုရွှယ်ချီကို မေးမြန်းချင်စိတ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာမိ၏။

“ကွိကွိ... ကွိကွိ...”

ရှောင်ဟွေး၏ အော်ဟစ်သံက သူ့ကို သတိပြန်ဝင်လာစေ၏။

ရှောင်ဟွေးသည် ထိုကျောက်တံခါး အက်ကွဲကြောင်းဆီသို့ ပြေးသွားပြီး အလောတကြီး ခုန်ပေါက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေခဲ့၏။ ထိုအချိန်တွင် ကျောက်တံခါး၏ အက်ကွဲကြောင်းမှာ နှစ်ပေပင် မပြည့်တော့ချေ။

ထိုကျောက်တံခါးကြီးပေါ်သို့ တိုက်မိတော့မည်ကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရ၏။

ဤဘဝကြီး ပြီးဆုံးတော့မည်ကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရ၏။

ပြာလဲ့သော ကောင်းကင်နှင့် တိမ်ဖြူများက သူ့အပေါ်သို့ ဖိနှိပ်လာသည်ကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရ၏။

အကယ်၍ လက်လျှော့လိုက်လျှင်...

သူသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သူ၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏မျက်လုံးထောင့်မှ ရှေ့တည့်တည့်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူသည် ငရဲတံခါးဝမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလား...

သူသည် သက်ပြင်းသာသာ ချလိုက်မိပြီး သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်တွင် စွမ်းအားတစ်စက်မျှ မကျန်တော့ပေ။

ပြင်းထန်သော လေတိုးသံများကြားတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်၏။

လုရွှယ်ချီသည် သတိပြန်လည်လာပြီး သူ၏ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့၏။ သူမ လွင့်စင်သွားသည့် လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရသရွေ့ ခိုင်မာသော ကျောက်တံခါးကြီးပေါ်သို့ တိုက်မိမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး လှပသော မိန်းကလေး၏ မျက်နှာထက်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိချေ။

မြေကမ္ဘာတစ်ခုလုံး လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသော ဤအခိုက်အတန့်၊ သေရေးရှင်ရေး အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သေမင်းထံသို့ မလွှဲမရှောင်သာ ဦးတည်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိသလို ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်လည်း မရှိပေ။

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ပွင့်သော ဂမုန်းပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် နီရဲသော သွေးစက်များ စွန်းထင်နေပြီး ဝေးကွာလှသော နေရာမှ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများကြားတွင် ကွေ့လိ၊ မဟုတ်ပေ... ထိုစဉ်က ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရှေ့မှောက်၌ သူမသည် ရုတ်တရက် ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

ဖြူလျော်သော အပြုံးထက်တွင် ယခင်က မမြင်ဖူးသော နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုများ ပါဝင်နေပြီး ဤအေးစိမ့်လှသော လေပြင်းများကြားတွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားကာ ဘေးနားရှိ လူသားကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

လေပြင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ၊ သွေးစက်များကို ဖြတ်သန်းကာ၊ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ အချိန်ကာလများကို ဖြတ်ကျော်လာသကဲ့သို့ စကားလုံးလေးလုံးမှာ သူ၏နားစည်သို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ၏နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

“ရှင်... ပြန်လာခဲ့ပါ...”

သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် နစ်မြုပ်သွားပုံရပြီး မကြာမီ သူမသည် သူ့ထံမှ ထွက်ခွာသွားတော့မည် ဖြစ်၏။

သူမ၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် စွမ်းအားလေးမှာလည်း ထိုစကားလုံးလေးလုံးနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို အနည်းငယ် ဖုံးအုပ်ထား၏။ ထိုမိန်းကလေးသည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်မူ သာယာသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။

သို့သော် နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော ထိုပူလောင်သည့် ခံစားချက်မှာ အဘယ်နည်း... အတားအဆီးအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် ပြင်းထန်သော ရေလွှမ်းမိုးမှုကဲ့သို့ပင် လောကကြီးရှိ အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သော်လည်း ယခုအချိန်၊ ယခုနေရာတွင် ထိုအဖြူရောင် ပုံရိပ်လေး ရှိနေပေသည်။

သူ မည်သို့ လက်လျှော့နိုင်ပါ့မည်နည်း...

သူ မည်သို့ စွန့်လွှတ်နိုင်ပါ့မည်နည်း...

သူ၏လည်ချောင်းထဲမှ တိုးညင်းသော အက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မရေမရာသော မျက်ရည်များကြားတွင် သူ ရုန်းကန်လိုက်၏။ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများကြားတွင် သူ ရုန်းကန်ကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က စွန့်ပစ်ချောက်ကမ်းပါးဘေးတွင် ကျောက်ခဲမိုးများ ရွာသွန်းနေစဉ် ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေးသည် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ထံသို့ ပြေးလာကာ သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။

သူ၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် သတိအာရုံများ မပျောက်ကွယ်မီ သူသည် ရှိသမျှ စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ ထိုမိန်းကလေးကို မိမိထံသို့ ဆွဲယူလိုက်၏။

ရှေ့တွင်မူ တစ်ပေခန့်သာ ကျန်တော့သော အက်ကွဲကြောင်းရှိပြီး ကျောက်တံခါးနောက်ကွယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကာ မှောင်မိုက်မှုသာ ကျန်ရစ်တော့၏။

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် နွေးထွေးမှုအချို့ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော မှောင်မိုက်မှုကြီးမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကကဲ့သို့ပင် ၎င်းတို့အပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးကာ ဝါးမြိုသွားလေတော့သည်။

ကျောက်တံခါးကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်းကာ ပိတ်သွားပြီး ထိုနောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ဟွေးသည်လည်း သူ၏သခင်နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဧရာမကျောက်တံခါးကြီးမှာ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ တစ်သားတည်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး အလယ်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းမှာလည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ဒုန်း….

မဟူရာရေမြွေကြီး၏ ဧရာမမြွေခေါင်းကြီးမှာ ကျောက်တံခါးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိသွားရာ ထိုစွမ်းအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ပေပေါင်းများစွာ ထူထဲသော သစ်ပင်စည်ကြီးမှာ ကွဲအက်တော့မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွား၏။

မဟူရာရေမြွေကြီးသည် မိမိ၏ ပါးစပ်ဝသို့ ရောက်လုနီးပါးဖြစ်နေသော အစားအစာမှာ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် လွတ်မြောက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ထိန်းချုပ်မရသော ဒေါသများ ထွက်လာကာ ၎င်း၏ ဧရာမမြွေခေါင်းကြီးဖြင့် ကျောက်တံခါးကို ရူးသွပ်စွာ စတင်တိုက်ခိုက်တော့၏။

ထိုတိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားကြောင့် ဝေးကွာလှသော လေထဲတွင် ရှိနေကြသူများပင်လျှင် မျက်နှာအမူအရာများ ပျက်ယွင်းသွားကြရ၏။

ကျင်းဖျင်အာသည် မဟူရာရေမြွေကြီးနှင့် ဝေးရာသို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပျံသန်းသွားပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း အဆက်မပြတ် ကျိန်ဆဲနေခဲ့၏။

ခုနက သူမသည် လူတိုင်း အာရုံလွဲနေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မဟူရာရေမြွေကြီး၏ အနက်ရောင်အရိပ်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ နတ်ဘုရင် ရတနာတိုက်အနီးသို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မူလက သူမသည် အခွင့်ကောင်းယူကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး နတ်ဘုရင် ရတနာတိုက်မှာလည်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ပြန်လည် ပိတ်သွားခဲ့၏။

ကျင်းဖျင်အာမှာ တစ်လှမ်းနောက်ကျသွားသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်မိသော်လည်း မတတ်နိုင်တော့ချေ။

ဒေါသထွက်နေသော မဟူရာရေမြွေကြီးသည်လည်း ကောင်းကင်ယံရှိ လူများကို စတင်သတိပြုမိလာရာ မဟူရာရေမြွေကြီး ခေါင်းမော့လာသောအခါ ကျင်းဖျင်အာသည် တစ်ခုခု မကောင်းသည်ကို ခံစားမိပြီး ပေပေါင်းများစွာ ဝေးရာသို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာလိုက်၏။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မဟူရာရေမြွေကြီးသည် ရုတ်တရက် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ ၎င်းတို့ထံသို့ အနက်ရောင် အဆိပ်ရည်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များကြောင့် ပျို့အန်ချင်စရာ ဖြစ်လာပြီး လမ်းမှန်ဂိုဏ်းသားများမှာလည်း ရှောင်တိမ်းရန် ရုန်းကန်နေကြရသဖြင့် ခဏမျှ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားကြ၏။ ကျင်းဖျင်အာမှာမူ ပို၍ လျင်မြန်ပြီး တည်ငြိမ်မှု ရှိပေသည်။

သို့သော် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ ကျောက်တံခါးကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နေသော မဟူရာရေမြွေကြီးကို ကြည့်ရသရွေ့ ယနေ့တွင် သူမ မည်သည့်အရာမျှ ရရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူမ ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေပါက ထိုလမ်းမှန်ဂိုဏ်းသားများမှာ သူမအပေါ် ရန်လိုသော စိတ်ထားများ ရှိလာနိုင်သဖြင့် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ ထွက်ခွာသွားရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျင်းဖျင်အာသည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး သူမ လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပျံသန်းသွား၏။ သို့သော် ခရီးအနည်းငယ်မျှသာ ပျံသန်းရသေးခင်မှာပင် သူမ ထိတ်လန့်သွားရ၏။

မဟူရာရေမြွေကြီး ဖြတ်သန်းသွားသော လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း တစ်နေရာရှိ နွယ်ပင်ပန်းခင်းလေးမှာမူ မပျက်မစီးဘဲ ကျန်ရှိနေခဲ့၏။

ထိုပန်းခင်းလေးအတွင်း၌ နေရောင်အောက်တွင် မရေမရာသော နီရဲသည့် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း သေချာစွာ စိုက်ကြည့်ပါက ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

ကျင်းဖျင်အာသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ခဏမျှ သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

သူမသည် ၎င်းကို ရိပ်မိသွားပုံရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျင်မြန်စွာ ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်းတွင် လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့တောင် ရောက်လာကြတာပဲ...”

သူမသည် လေထဲတွင် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

နတ်ဘုရင် ရတနာတိုက်ရှေ့တွင်မူ မဟူရာရေမြွေကြီးသည် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျောက်တံခါးကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေခဲ့၏။

လေထဲတွင် ရှိနေသော လမ်းမှန်ဂိုဏ်းသားများမှာ မူလက တိတ်တဆိတ် ဆင်းသွားပြီး ထိုနှစ်ဦးကို ကူညီရန် နည်းလမ်းရှိမရှိ ကြည့်ရှုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း မဟူရာရေမြွေကြီးအနီးသို့ ချဉ်းကပ်မိသည်နှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံရပြီး အကြိမ်အနည်းငယ်မှာမူ ဒဏ်ရာရလုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ရ၏။

အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ပြီးနောက် ဖာရှန့်သည် ကျန်ရှိသူများကို စုဝေးရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မရဘူး... ဒီရတနာတိုက်ထဲမှာ ဘာရှိလို့ ဒီသားရဲကြီးက ဒီလောက်အခြေအနေအထိ ရူးသွပ်နေရလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိဘူး... သူက ဒီမှာ စောင့်ကြပ်နေသရွေ့တော့ ရတနာတိုက်ထဲ ဝင်နိုင်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး...”

လင်းကျင်းယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်တင်းနေပြီး အောက်ရှိ မဟူရာရေမြွေကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ ကျန်းရှုရှုသည်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသော်လည်း သူ၏ လျင်မြန်သော ဉာဏ်ရည်ဖြင့်ပင် ယခုအချိန်တွင် မည်သည့်နည်းလမ်းမျှ မရှိတော့ချေ။

လူတိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြပြီး လောကကြီးတွင် မဟူရာရေမြွေကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံသာ ကျန်ရှိတော့သည့် ထိုအခိုက်အတန့်၌ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ကြီး မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

ကျန်းရှုရှုနှင့် ကျန်သူများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ ခုနကအထိ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေဆဲဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားရသနည်းဟု တွေးတောကာ အားလုံး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ထိုသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ အားလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြရ၏။ ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာထက်တွင် လိမ္မော်ဝါရောင် အလွှာကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပေပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းလှကာ ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းထက်ကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး နေရောင်ခြည်ကိုပင် ကွယ်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်စေ၏။

ထို့နောက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ ဖီးနစ်ငှက်၏ အော်သံကဲ့သို့ ကြည်လင်သော လေချွန်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရူးသွပ်နေသော မဟူရာရေမြွေကြီးသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ ၎င်းသည် ဧရာမဦးခေါင်းကြီးကို မော့လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာဖြင့် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ အစွယ်များကို ဖြဲပြလျက် ထိုတိမ်တိုက်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

ထိုတိမ်တိုက်ကြီးသည် ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကို ဖုံးကွယ်ကာ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာရာ ၎င်းသည် မဟူရာရေမြွေကြီးကဲ့သို့ ဧရာမကြီးမားခြင်း မရှိသော်လည်း ကွာခြားမှု သိပ်မရှိလှပေ။

ဝေးကွာလှသော နေရာမှ လူစုမှာ ၎င်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် လိမ္မော်ဝါရောင် အမွှေးအတောင်များ ရှိသော ထူးဆန်းသည့် ဧရာမငှက်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ ပျံသန်းလာပြီး ဝဲပျံနေခဲ့၏။

၎င်းသည် သစ်ပင်စည်ပေါ်သို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော မဟူရာရေမြွေကြီးအပေါ် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မပြသသည့်အပြင် တိုက်ခိုက်ရန်ပင် ပြင်ဆင်နေပုံရပေသည်။

မဟူရာရေမြွေကြီးသည်လည်း ဤထူးဆန်းသော ငှက်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ၎င်း၏ မောက်မာသော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွေလိုက်ကာ မြွေခေါင်းကို မြှောက်လျက် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်၏။

“ဒါက... ဒဏ္ဍာရီလာ ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာရဲ့ နတ်ငှက်... ငှက်ဝါ ဖြစ်ရမယ်...”

ဖာရှန့်သည် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြသော ဧရာမသားရဲကြီးနှစ်ကောင်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။