အခန်း ၂၂၂

အခန်း (၂၂၂) - ရှောင်ဟွေ့ (၁)

အမှောင်ထုထဲတွင် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ မှောင်အတိကျနေသော်လည်း မလှမ်းမကမ်း၌မူ ညအမှောင်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသော ဖယောင်းတိုင်မီးအိမ်ငယ်တစ်ခုနှယ် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်တစ်ခုမှာ တလက်လက်တောက်ပနေလေသည်။

ထိုအလင်းရောင်မှာ ခရမ်းနုရောင်မှ အပြာရောင်သို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် အစိမ်းရင့်ရောင်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေမိ၏။

ဤသို့ဖြင့် အရောင်အမျိုးမျိုး အလှည့်ကျ ပြောင်းလဲနေသည်မှာ အလွန်ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ကွိကွိ... ကွိကွိ...

ဘေးနားမှ ရှောင်ဟွေ့၏ တိုးညှင်းသော အော်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤမျှ နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုကြောင့် ထိုမျောက်ကလေးပင်လျှင် ကျယ်ကျယ်မအော်ဝံ့ရှာပေ။

ကွေ့လိ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေ့မှာ သူ၏ဘေး၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး မသိစိတ်ဖြင့် သွားကို တင်းတင်းစေ့ကာ နာကျင်မှုကို အောင့်အီး၍ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် ထိုင်လိုက်၏။

သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရဘဲ သက်သောင့်သက်သာပင် ထိုင်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထဲတွင် ထိုအရောင်ပြောင်းလဲနေသော အလင်းရောင်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြန်းပက်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

ကွေ့လိ မိမိကိုယ်ကိုယ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ မဟူရာရေမြွေ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရရှိခဲ့သည့် ဒဏ်ရာများမှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ကင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အံ့ဩနေမိသော်လည်း လောလောဆယ်တွင် အကြောင်းရင်းကို မတွေးတောနိုင်သေးသဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ အခြေအနေကို အရင်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

လှုပ်ရှားလိုက်သော ခဏမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားရသည်။

အဘယ်အချိန်ကတည်းကမှန်းမသိ၊ သူ၏ လက်သည် အခြားလက်တစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိနေဆဲ ဖြစ်၏။ ထိုလက်ကလေးမှာ ဖြူစင်နုနယ်ပြီး နွေးထွေးလှသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့ကိုယ်တိုင် လက်ချင်းတွဲထားသည်ကိုပင် မေ့လျော့နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ကွေ့လိ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဘေးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် အေးစက်လှပသော မျက်နှာလေးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

လုရွှယ်ချီ၏ မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့နေဆဲပင်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားတွင် သွေးစအနည်းငယ် စွန်းပေနေသည်မှာ ဆီးနှင်းတမျှ ဖြူစင်သော မျက်နှာပေါ်သို့ ရှားပါးလှသော ပန်းပွင့်နီလေးတစ်ခု ကြွေကျနေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများမှာ တင်းတင်းစေ့ထားသော်လည်း အပြုံးရိပ်တစ်ခု စွဲထင်နေသကဲ့သို့ပင်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။

မည်သူ၏ အကြည့်များက အမှောင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသနည်း။ အချိန်များမှာ ရေစီးသကဲ့သို့ပင်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ အချိန်ကာလမှာ ဘဝထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော်လည်း အဘယ်အရာမျှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့၊ မနေ့ကကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရပေသည်။

* *

ဝုန်း...

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီးမှာ တုန်ခါသွား၏။

ဝေးကွာသော အရပ်မှ ဖီးနစ်ငှက်၏ အော်မြည်သံကဲ့သို့ ကြည်လင်သော အသံနှင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံတို့ ထွက်ပေါ်လာရာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။

ရှောင်ဟွေ့မှာ ထူးဆန်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ကာ ဘေးသို့ လွင့်စင်သွား၏။ ကွေ့လိသည်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်ဘဲ ဘေးသို့ ယိုင်လဲသွားလေသည်။

တုန်ခါမှုကြောင့် လုရွှယ်ချီလည်း လန့်နိုးလာ၏။ သူမသည် တိုးညှင်းစွာ ငြီးငြူလိုက်ရင်း ယိုင်လဲသွားကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမှောင်ထုကို ဦးစွာ မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရ၏။

ဆယ်နှစ်ခန့်က စွန့်ပစ်ချောက်ကမ်းပါးအောက်၊ ကရုဏာမဲ့ပင်လယ်ဘေးတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အတိုင်းပင်။

မြေငလျင်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ်သက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြန်လည် ဆိတ်ငြိမ်သွား၏။ မည်သည့်အရာက ဤမျှ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သနည်း။

လုရွှယ်ချီသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်ရင်း ကွေ့လိကို ကြည့်လိုက်၏။ ကွေ့လိသည်လည်း မရှောင်လွှဲဘဲ သူမကို ပြန်ကြည့်နေမိသည်။

ခဏအကြာတွင် နှစ်ဦးသား၏ အကြည့်များမှာ အောက်သို့ ရောက်သွားကြ၏။ လက်နှစ်ဖက်မှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်လေသည်။

လုရွှယ်ချီမှာ ဘာမျှမပြောဘဲ ငြိမ်သက်နေ၏။ ကွေ့လိ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီးနောက် သူ၏လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေလျှော့ကာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

အမှောင်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသော ထိုလက်ကို လုရွှယ်ချီက တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေမိ၏။ ထိုလက်ထံမှ နွေးထွေးမှုမှာ ခဏတာမျှ ရှိနေဆဲပင်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အေးစက်မှုဖြင့် ပြန်လည်အစားထိုးလိုက်သည်။

သူမသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ မိမိ၏ ဒဏ်ရာများ အံ့ဩဖွယ်ရာ ပျောက်ကင်းသွားသည်ကို သိလိုက်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

“ဒါ ဘယ်နေရာလဲ”

ကွေ့လိသည်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ကျုပ်လည်း မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး နတ်ဘုရင် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲကို ပျံဝင်လာခဲ့တာတော့ မှတ်မိတယ်”

လုရွှယ်ချီ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ မေးလိုက်ပြန်သည်။

“ရှင် ကျွန်မကို ကယ်လိုက်တာလား”

ကွေ့လိ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းက ကံကောင်းလို့ ကျောက်တံခါး မပိတ်ခင် အထဲကို ရောက်လာခဲ့တာပါ”

လုရွှယ်ချီ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပုလဲလုံးများသဖွယ် အမှောင်ထဲတွင်ပင် တောက်ပနေလေသည်။

ကွေ့လိ သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို ရင်မဆိုင်ရဲပဲ မျက်နှာလွှဲကာ ထိုအလင်းရောင်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်၏။

“မင်း ငါ့ကို ဘာမှ ပေးဆပ်ဖို့ မလိုဘူး။ ငါ့ကို သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်နိုင်တယ်”

လုရွှယ်ချီမှာ အမှောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ သူမသည် အတော်ကြာအောင် ရပ်နေပြီးမှ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်များကို ခါထုတ်ကာ အဝတ်အစားများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ကွိကွိ... ကွိကွိ...

ခုနက လူးလိမ့်သွားသဖြင့် ခေါင်းမူးနေသော ရှောင်ဟွေ့မှာ ပြန်လည် သတိဝင်လာပြီး ကွေ့လိ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ထိုထူးဆန်းသော ရောင်စုံအလင်းတန်းကို စူးစမ်းနေလေသည်။

၎င်းတို့ အနီးသို့ ရောက်သွားသောအခါ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေသော အရာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ အမှောင်ထဲတွင် တည်ရှိနေသော သစ်သားစင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူတစ်ရပ်၏ တစ်ဝက်ခန့် မြင့်ပေသည်။

ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်မောင်းခန့်ရှိသော သစ်သားတိုင်မှာ မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေပြီး အပေါ်၌ တစ်ပေခန့်ရှိသော စင်ငယ်တစ်ခုကို ထောက်မထား၏။

ထိုစင်၏ အလယ်တွင် ရှေးကျသော ပုံစံရှိသည့် သစ်သားခွက်တစ်ခုကို တင်ထားသည်။

သေချာကြည့်လိုက်ပါက ထိုသစ်သားစင်နှင့် ခွက်မှာ အောက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဆက်စပ်နေသည်ကို တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အံ့ဩစရာ အကောင်းဆုံးမှာ ထိုခွက်ငယ်ထဲရှိ အရာပင် ဖြစ်၏။ ထိုသစ်သားခွက်မှာ သုံးလက်မခန့် မြင့်ပြီး နှစ်လက်မခန့် ကျယ်ကာ အထဲတွင် ကြည်လင်သော အရည်များ ရှိနေသည်။

ထိုအရည်ပေါ်တွင် ပွင့်ချပ်ငါးခုပါသော ကြည်လင်တောက်ပသည့် ကျောက်တုံးငယ်လေးတစ်ခုမှာ ပေါလောပေါ်နေ၏။

ထိုကျောက်တုံးလေးထံမှပင် နူးညံ့သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး စင်ငယ်အထက်တွင် အလင်းအကာအကွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားလေသည်။

လုရွှယ်ချီသည် ကွေ့လိ၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး ထိုသစ်သားခွက်ကို ကြည့်လိုက်၏။

လေထုထဲတွင် ထူးဆန်းသော ရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်နေပြီး ရှူရှိုက်လိုက်သူတိုင်း၏ စိတ်ကို လန်းဆန်းသွားစေသည်။

ကွေ့လိနှင့် လုရွှယ်ချီတို့မှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း ဤအရာမှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်သည်ကို မသိရှိကြပေ။ အမှန်စင်စစ် ဤဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းရှိ သစ်သားခွက်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရင်ဧကရာဇ်၏ မသေဆေးပင် ဖြစ်၏။

ဤသစ်သားစင်မှာ သစ်ပင်ကြီး၏ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို သုံး၍ ထိုဆေးရည်ကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပြင်ပလောကတွင် ရှေးဟောင်းသားရဲကြီး မဟူရာရေမြွေပင်လျှင် အလိုရှိနေပြီး ၎င်း၏ ရန်ဘက်ဖြစ်သော အဝါရောင်ငှက်နှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာလည်း ဤမသေဆေးကြောင့်ပင်။

ကွေ့လိနှင့် လုရွှယ်ချီတို့၏ ဒဏ်ရာများ အံ့ဩဖွယ်ရာ ပျောက်ကင်းသွားရခြင်းမှာလည်း ဤဆေးရည်နှင့် ဘဏ္ဍာတိုက်၏ စွမ်းအင်ကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍာရီများကို ယခုခေတ်တွင် မည်သူမျှ မသိရှိကြတော့သဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်သာ စူးစမ်းနေမိကြ၏။

စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်ရာ ဘဏ္ဍာတိုက်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မဟူရာရေမြွေ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ ထိုသားရဲကြီးမှာ မသေဆေးကို မရရအောင် ယူမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားပုံရပေသည်။

နတ်ဘုရားဧကရာဇ် ဘဏ္ဍာတိုက်မှာ အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့လှသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည့်အပြင် မဟူရာရေမြွေ၏ ထပ်တလဲလဲ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တောင့်ခံနိုင်စွမ်းမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ သစ်သားများ ကျိုးပဲ့သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်း၌ ဟန်ချက်ပျက်လာလေသည်။

ရှောင်ဟွေ့မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကွေ့လိ၏ ပုခုံးပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ ကွေ့လိနှင့် လုရွှယ်ချီတို့မှာလည်း မတ်တတ်ရပ်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းနေပေသည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ခွက်ထဲရှိ ဆေးရည်များမှာ ဖိတ်စင်သွားသင့်သော်လည်း ထိုကျောက်တုံးလေးထံမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စင်ငယ်ကို ကာကွယ်လိုက်သဖြင့် ဆေးရည်မှာ တစ်စက်မျှပင် မဖိတ်စင်ခဲ့ပေ။

ကွေ့လိနှင့် လုရွှယ်ချီတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်နေမိကြ၏။ နတ်ဘုရားများ၏ လက်ရာမှာ အမှန်ပင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှပေသည်။

ကွေ့လိသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်း၌ သစ်သားစင်မှအပ အခြားအရာ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သို့သော် ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးလေးမှာ အဖိုးတန်ရတနာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ထိုအလင်းအကာအကွယ်ကို ထိတွေ့ရန် ပြင်လိုက်၏။

“မထိနဲ့”

လုရွှယ်ချီ၏ အေးစက်သော အသံမှာ သူ၏ ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။