အခန်း ၂၂၃

အခန်း (၂၂၃) - ရှောင်ဟွေ့ (၂)

ကွေ့လိ၏ လက်မှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ လုရွှယ်ချီဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် နီးကပ်စွာ ရှိနေသော်လည်း ခုနက ခံစားခဲ့ရသော နွေးထွေးမှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်သော တင်းမာမှုများကသာ နေရာယူသွားလေသည်။

ကွေ့လိက လုရွှယ်ချီကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ငါ ဒါကို လိုချင်တယ်”

လုရွှယ်ချီက သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ဒါကို ရှင့်လက်ထဲ မထည့်နိုင်ဘူး။ လိုချင်ရင် ကျွန်မကို အရင်သတ်ပြီးမှ ယူ”

ကွေ့လိ ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

အမှောင်ထဲရှိ ထိုမှိန်ပျပျ အလင်းရောင်မှာမူ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောပြရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ အရောင်များ ပြောင်းလဲနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ဝုန်း...

နောက်ထပ် ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ ယခင်ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်လှသဖြင့် ဘဏ္ဍာတိုက်၏ နံရံများမှာ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အထက်မှ သစ်တုံးကြီးများ ပြုတ်ကျလာရာ ကွေ့လိနှင့် လုရွှယ်ချီတို့မှာ ရှောင်တိမ်းနေရသဖြင့် သစ်သားစင်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ အပြင်ဘက်ရှိ မဟူရာရေမြွေမှာ ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်နေပြီး အဝါရောင်ငှက်၏ အော်မြည်သံမှာလည်း ပိုမိုဒေါသထွက်လာပုံရလေသည်။

အပြင်ဘက်မှ ဖိအားများကြောင့် ဘဏ္ဍာတိုက်၏ နံရံများမှာ အတွင်းသို့ စုဝင်လာပြီး သစ်သားစများမှာ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အံ့ဩဖွယ်ရာ ကောင်းလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုမှာ ထိုကျောက်တုံးလေးထံမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွား၏။

ထိုအလင်းတန်းမှာ ဘဏ္ဍာတိုက်၏ အမိုးကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး တစ်လောကလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်း၌ ရှေးကျပြီး နက်နဲသော မန္တာန်ရွတ်ဖတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ ဗုဒ္ဓ၏ တရားတော်များကဲ့သို့လည်း ရှိသလို၊ ဝိညာဉ်များ၏ တိုးညှင်းသော ရေရွတ်သံများနှင့်လည်း တူလှပေသည်။

ထိုရွှေရောင် အလင်းတန်းကြီး၏ အထောက်အပံ့ကြောင့် ဘဏ္ဍာတိုက်မှာ ပြိုကျမသွားဘဲ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

ထို့နောက် လုရွှယ်ချီနှင့် ကွေ့လိတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဘဏ္ဍာတိုက်၏ အမိုးပေါ်၌ ရွှေရောင် စာလုံးကြီးများ တစ်လုံးချင်းစီ ပေါ်ထွက်လာ၏။

“လောကဓမ္မတာသည် အကြင်နာကင်းမဲ့၏။ သက်ရှိခပ်သိမ်းကို မြက်ပင်သဖွယ်သာ သဘောထားလေသည်”

ကွေ့လိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားရ၏။

ခဏအကြာတွင် ထိုစာသားများ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ရွတ်ဖတ်သံများမှာမူ ပိုမိုကျယ်လောင်လာကာ ဘဏ္ဍာတိုက် နံရံလေးဘက်လုံးတွင် ရွှေရောင်စာလုံးများ အစီအရီ ပေါ်လာတော့သည်။

ကွေ့လိနှင့် လုရွှယ်ချီတို့မှာ ထိုထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်နေမိကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ထိုစာလုံးများကို အာရုံစူးစိုက်ကြည့်နေမိကြရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပင် မေ့လျော့နေကြသည်။

ကွေ့လိ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာ၏။ သူ၏ စိတ်ထဲမှ အသံတစ်ခုက ဟစ်အော်နေလေသည်။

‘ကောင်းကင်ကျမ်းစာ... ဒါဟာ ကောင်းကင်ကျမ်းစာရဲ့ တတိယတွဲပဲ’

* *

ဘဏ္ဍာတိုက်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ဖာရှန့်နှင့် အခြားသူများမှာ ဝေးကွာသော နေရာမှနေ၍ ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးနှစ်ကောင်၏ တိုက်ပွဲကို ထိတ်လန့်တကြား စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

လှပသော ပန်းပင်နွယ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည့် သစ်ပင်ကြီးမှာ ယခုအခါတွင်မူ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြင်ကွင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘဏ္ဍာတိုက် ကျောက်တံခါးအနီးတွင် မဟူရာရေမြွေကြီးမှာ ရစ်ပတ်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး အဝါရောင်ငှက်မှာမူ ကောင်းကင်မှနေ၍ အဆက်မပြတ် ထိုးသုတ်တိုက်ခိုက်နေလေသည်။

အဝါရောင်ငှက်မှာ ၎င်း၏ နှုတ်သီးနှင့် ခြေသည်းများကို သုံး၍ မဟူရာရေမြွေကို တိုက်ခိုက်နေပြီး မဟူရာရေမြွေမှာလည်း အဆိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်ကာ အသေအလဲ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေ၏။ ၎င်းတို့၏ တိုက်ပွဲကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်အတိကျကာ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေလေသည်။

တိုက်ပွဲအတွင်း မဟူရာရေမြွေမှာ ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိထားပြီး သွေးများမှာ သစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် စီးကျနေ၏။ ရှေးဟောင်းသားရဲကြီး ဖြစ်သည့်အတိုင်း ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မာကျောသော်လည်း အဝါရောင်ငှက်၏ ခြေသည်းများမှာမူ ၎င်းကို ဒဏ်ရာရစေနိုင်ပေသည်။

သို့သော် အဝါရောင်ငှက်သည်လည်း အခြေအနေ သိပ်မကောင်းလှပေ။ လှပသော အတောင်ပံများမှာ ကျွတ်ထွက်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း သွေးစများ စွန်းထင်နေလေသည်။

သားရဲကြီးနှစ်ကောင်မှာ ခေတ္တမျှ တိုက်ပွဲကို ရပ်နားကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကဲခတ်နေကြ၏။ မည်သူမျှ နောက်မဆုတ်လိုကြပေ။

သို့သော် မဟူရာရေမြွေမှာ မြေပြင်အနေအထားအရ အားနည်းချက် ရှိနေပေသည်။ ၎င်းမှာ သစ်ပင်ပေါ်တွင်သာ တွယ်ကပ်နေရသော်လည်း အဝါရောင်ငှက်မှာမူ ကောင်းကင်မှနေ၍ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ တိုက်ခိုက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

မဟူရာရေမြွေမှာ ပိုမိုဒေါသထွက်လာပြီး အဝါရောင်ငှက် အဝေးသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထပ်မံတိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ဝုန်း...

ဤတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဘဏ္ဍာတိုက်၏ အမိုးမှာ ပြိုကျသွားတော့သည်။

အဝါရောင်ငှက်မှာလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ကောင်းကင်မှနေ၍ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထိုးဆင်းလာပြီး မဟူရာရေမြွေကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘဏ္ဍာတိုက်၏ အမိုးမှာ လုံးဝဥဿုံ ပြိုကျသွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာလည်း မှိန်ဖျော့သွားတော့သည်။

သားရဲကြီးနှစ်ကောင်မှာ တိုက်ပွဲကို ရပ်ကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် လူရိပ်နှစ်ခုမှာ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကွေ့လိနှင့် လုရွှယ်ချီတို့ပင် ဖြစ်၏။ ရှောင်ဟွေ့မှာမူ သစ်သားစင်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းကာ တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်နေရှာသည်။

ကွေ့လိ သတိဝင်လာသောအခါ မိမိတို့အား စိုက်ကြည့်နေသော သားရဲကြီးနှစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားရ၏။

သို့သော် မဟူရာရေမြွေမှာ ၎င်းတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သစ်သားခွက်ထဲရှိ ဆေးရည်ကိုသာ လောဘတကြီး ကြည့်နေလေသည်။ ၎င်းသည် ဆေးရည်ကို သောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အဝါရောင်ငှက်က ဟန့်တားကာ ထိုးသုတ်လိုက်ပြန်၏။

သားရဲကြီးနှစ်ကောင် တိုက်ခိုက်နေစဉ် ကွေ့လိနှင့် လုရွှယ်ချီတို့မှာ အခွင့်ကောင်းယူ၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ကွေ့လိသည် ရှောင်ဟွေ့ ကျန်ရစ်နေသည်ကို သတိရကာ ပြန်လှည့်အလာတွင် အဝါရောင်ငှက်၏ အတောင်ပံ ခတ်လိုက်သော လေပြင်းကြောင့် လွင့်စင်သွားလေသည်။

သားရဲကြီးနှစ်ကောင်မှာ ထိုဆေးရည်ခွက်ငယ်လေးကို အလုအယက် တိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် ရှောင်ဟွေ့ကို သတိမပြုမိကြပေ။

ရှောင်ဟွေ့မှာ သစ်သားစင်အောက်မှနေ၍ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေ၏။ ၎င်းသည် ရွှေရောင်အကာအကွယ် မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သစ်သားစင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ခွက်ထဲရှိ ဆေးရည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုမျောက်ကလေးမှာ မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားသည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုကို လုပ်လိုက်တော့သည်။ ၎င်းသည် ခွက်ထဲရှိ ဆေးရည်ကို အကုန်သောက်ပစ်လိုက်လေသည်။

တိုက်ခိုက်နေကြသော မဟူရာရေမြွေနှင့် အဝါရောင်ငှက်တို့မှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားကြ၏။

လောကတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျောက်ကလေး ဆေးရည်သောက်နေသော အသံကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။

ရှောင်ဟွေ့မှာ ဆေးရည်ကို သောက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်၏။ ၎င်းသည် ဆေးရည်မှာ မိမိသခင် လုပ်ပေးလေ့ရှိသော စားစရာများလောက် အရသာမရှိသဖြင့် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရပေသည်။ ထို့နောက် ခွက်ထဲတွင် ကျန်နေသော ကျောက်တုံးလေးကို ကောက်ယူကာ မြေပဲစားသကဲ့သို့ ဝါးစားပစ်လိုက်လေသည်။

ဖာရှန့်နှင့် အခြားသူများမှာ အသက်ရှူပင် မဝံ့တော့ပေ။

မဟူရာရေမြွေနှင့် အဝါရောင်ငှက်တို့မှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး ထိုမျောက်ကလေးကို သတ်ရန် အတူတူ ထိုးဆင်းလာကြ၏။ ရှောင်ဟွေ့မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ခေါင်းကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ဝပ်နေလေတော့သည်။

ထိုသို့ အသက်အန္တရာယ် ကြုံနေရစဉ်မှာပင် ကွေ့လိမှာ အမြန်ဆုံး ပျံသန်းလာပြီး ရှောင်ဟွေ့ကို ဆွဲမကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

သားရဲကြီးနှစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဘဏ္ဍာတိုက်၏ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့၏။

မဟူရာရေမြွေမှာ ပျံသန်းနေသော ရန်သူကို မလိုက်နိုင်သဖြင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ရင်း မြူနှင်းများကြားထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သို့သော် အဝါရောင်ငှက်မှာမူ လက်မလျှော့ဘဲ ကွေ့လိနှင့် ရှောင်ဟွေ့နောက်သို့ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေဆဲပင်။

ကွေ့လိမှာ အစွမ်းကုန် ရှောင်တိမ်းနေရသော်လည်း အဝါရောင်ငှက်၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။

ရှောင်ဟွေ့မှာ ကွေ့လိ၏ ပုခုံးပေါ်မှနေ၍ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေရင်း ရုတ်တရက် လေတက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ ခုနက သောက်လိုက်သော ဆေးရည်များကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။

ကွေ့လိသည် ရှေ့ရှိ ပန်းခင်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားရာ အဝါရောင်ငှက်ကလည်း နောက်မှ လိုက်လာ၏။

ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ပန်းခင်းအောက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်နဂါးဖမ်း အိုးကြီး ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုအိုးကြီးအပေါ်တွင် သရဲဘုရင်မှာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေလေသည်။

ချင်းလုံနှင့် ယိုကျီတို့မှာလည်း ပန်းခင်းဘေးတွင် ပေါ်လာကြပြီး ‘နဂါးဖမ်းဝင်္ကပါ’ ကို စတင်လိုက်ကြသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ အဝါရောင်ငှက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့၏။

အဝါရောင်ငှက်မှာ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မဟူရာရေမြွေနှင့် တိုက်ခိုက်ထားသဖြင့် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသောကြောင့် မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် အဝါရောင်ငှက်မှာ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

သရဲဘုရင်က ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ ကွေ့လိလည်း ရှောင်ဟွေ့ကို ခေါ်ကာ သူ၏ ဘေးသို့ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

ကွေ့လိက သရဲဘုရင်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်ရာ သရဲဘုရင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ငါတို့ကိစ္စကိုတော့ ပြန်မှ ပြောကြတာပေါ့”

ထို့နောက် သရဲဘုရင်သည် အဝေးရှိ ဖာရှန့်နှင့် လုရွှယ်ချီတို့ကို ကြည့်ကာ ကွေ့လိကို မေးလိုက်လေသည်။

“ဒီလူတွေကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြရင် ကောင်းမလဲ”