အခန်း ၂၂၆
Vol. 23 Ch. 226
အခန်း (၂၂၆) - ငါးမိစ္ဆာ (၃)
လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကွေ့လိသည် အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း မရှိသော်လည်း မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် သူ၏ စရိုက်မှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ကိုယ်မှလည်း အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ အမြဲ ထွက်ပေါ်နေလေ့ရှိ၏။
ဂိုဏ်းချုပ် သရဲဘုရင်မှလွဲ၍ ကျန်သည့် တပည့်များမှာ ဤလူငယ်ကို အလေးအမြတ် ထားကြပေသည်။
လူအုပ်ကြားမှ လူငယ်တစ်ဦး ထွက်လာ၏။ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ ဖြောင့်စင်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာ တောက်ပကာ ရုပ်ရည်မှာလည်း အတော်အတန် ခန့်ညားလှပေသည်။ သူကား ယန်ဟွေးပင် ဖြစ်၏။
သူက ရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ ကွေ့လိကို ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒုဂိုဏ်းချုပ်။ ပြန်ရောက်လာပြီလား”
ကွေ့လိက ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်၏။
“ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
ယန်ဟွေးက စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြလိုက်ရာ ကွေ့လိက နားလည်သဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလေသည်။ ယန်ဟွေးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ဒုဂိုဏ်းချုပ် ပြန်ရောက်လာပြီ။ အားလုံး ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ် ပြန်လုပ်ကြ။ ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိဘူး”
လူအုပ်မှာ သံပြိုင် ထူးလိုက်ကြပြီး လူစုခွဲသွားကြလေသည်။
ယန်ဟွေးသည် ကွေ့လိ၏ အနောက်မှ အမြန်လိုက်လာပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ”
ပြောပြီးနောက် သူက ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။ အတန်ကြာ လျှောက်ပြီးနောက် မြက်ပင်များ ထူထပ်လှသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာ၏။
ထိုနေရာတွင် မြက်ရိုင်းများမှာ လူတစ်ရပ်နီးပါး မြင့်နေပြီး လူသူ မရှိသော်လည်း သွေးနံ့မှာမူ ပိုမိုပြင်းထန်လာလေသည်။
ကွေ့လိက ယန်ဟွေးကို ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ဟွေး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်ပါ”
သူက မြက်တောကို ဖယ်လိုက်လေသည်။
ကွေ့လိက ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးကာ မြက်တောထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။
ထိုမြက်တောမှာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ထူးမခြားနားသော်လည်း အလယ်တွင်မူ သွေးချင်းချင်း နီနေပြီး သွေးနံ့မှာ နှာခေါင်းကို ရိုက်ခတ်လာသဖြင့် အသက်ရှူရသည်မှာပင် ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
မြက်တောအောက်တွင် အလောင်း (၁၃) လောင်းကို ပုံထားပြီး သေဆုံးနေပုံမှာ အလွန်ပင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ရှိလှ၏။ အလောင်းတိုင်းမှာ အပိုင်းပိုင်း အပြတ်ပြတ် အပိုင်းခံထားရပေသည်။
ဤနှစ်များအတွင်း ကွေ့လိသည် မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွင် သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းများစွာကို တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နည်းလမ်းကိုမူ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်းပင်။
သူ မျက်လုံးမှိတ်ကာ စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးကာ အလောင်းများကို သေချာ ကြည့်ရှုလေသည်။
ယန်ဟွေးက သူ့နောက်မှ လိုက်လာကာ တိုးတိုးလေး ပြောပြ၏။
“ဒီတပည့်တွေကို မနေ့က ကင်းစောင့်ဖို့ လွှတ်ထားတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ တပ်ဖွဲ့နဲ့ အဝေးဆုံးမှာ ရှိတဲ့ ကင်းစခန်းက တပည့်တွေ ဖြစ်သလို သူတို့က ကျွမ်းကျင်သူတွေလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ မထင်မှတ်ဘဲ တစ်ညတည်းနဲ့ ဘာသံမှ မထွက်ဘဲ အသတ်ခံလိုက်ရတာပါ”
ကွေ့လိ၏ မျက်နှာမှာ တည်တင်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာ အေးစက်လာ၏။ သူက နှေးကွေးစွာ မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူ သတ်တာလဲ။ တစ်ခုခု သိထားတာ ရှိလား”
ယန်ဟွေးက ချက်ချင်း အဖြေမပေးဘဲ ပြောလိုက်၏။
“ဒုဂိုဏ်းချုပ်။ ဒီဘက်ကို လာကြည့်ပါဦး”
ကွေ့လိက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ဟွေးက အပိုင်းပိုင်း ပြတ်နေသော အလောင်းများကို ကျော်ဖြတ်ကာ မြက်တောအတွင်းပိုင်းသို့ လျှောက်သွားလေသည်။
မြက်တော၏ အတွင်းပိုင်းတွင် အလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေသော်လည်း ထိုလူ၏ ကိုယ်မှာမူ ဘယ်ဘက်လက် တစ်ဖက် ပြတ်နေသည်မှလွဲ၍ တစ်ကိုယ်လုံး မပျက်မစီး ရှိနေပေသည်။
ကွေ့လိ၏ မျက်လုံးထောင့်များမှာ လှုပ်ခတ်သွား၏။ ထိုလူကို သူ သိရှိပေသည်။ သူ၏ အမည်မှာ ရွှီချုံဟိုင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦး ဖြစ်သလို ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်၏။ သူပါ ဤနေရာတွင် သေဆုံးနေရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။
ယန်ဟွေးက ရွှီချုံဟိုင်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီမှာ ကြည့်ပါ”
ကွေ့လိက အနားသို့ တိုးကြည့်လိုက်ရာ ရွှီချုံဟိုင်၏ ခေါင်းဘေးတွင် ကျန်ရှိနေသော ညာလက်ဖြင့် မြေကြီးပေါ်၌ စာလုံးနှစ်လုံး ရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“ငါး မိစ္ဆာ”
‘ငါး’ ဆိုသော စာလုံးမှာ ထင်ရှားနေသော်လည်း ဒုတိယစာလုံးမှာမူ ရွှီချုံဟိုင်မှာ အားကုန်သွားဟန်ဖြင့် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပေသည်။
“ငါးမိစ္ဆာလား”
ကွေ့လိက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
ယန်ဟွေးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။ ဒီနားမှာ ငါးမိစ္ဆာတွေ ရှိနေတာလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ သူတို့ကို တွေ့ပြီးကတည်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်း ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ ငါးမိစ္ဆာဆိုတဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရပါဘူး”
ကွေ့လိက ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ထွက်လာပြီး ယန်ဟွေးကလည်း အနောက်မှ လိုက်လာ၏။ လေထဲတွင် သွေးနံ့များမှာ ပြင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မြက်တောထဲထက်စာလျှင်မူ ပို၍ လတ်ဆတ်ပေသည်။
ကွေ့လိက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။
“သားသတ်ဘုန်းကြီးရော။ သူ ဘာလို့ ဒီမှာ မရှိတာလဲ”
ယန်ဟွေးက ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ဖြေကြားလေသည်။
“သူ ဒီမနက် ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ အရမ်းဒေါသထွက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ရွှီချုံဟိုင် ရေးထားတဲ့ စာကို ကြည့်ပြီး အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ ငါးမိစ္ဆာတွေက တောင်ဘက်ကို သွားနေတာလို့ ပြောပြီး တစ်ယောက်တည်း လိုက်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော် တားပေမဲ့ သူ နားမထောင်ဘူး။ ပြီးတော့...”
စကားပြောရင်း သူ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြန်၏။
ကွေ့လိက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ယန်ဟွေး၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားကာ ပြောလိုက်၏။
“အစကတော့ ဒုဂိုဏ်းချုပ် မပြန်လာခင် ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ ဝမ်တုဂိုဏ်းတွေကို မထိတွေ့ဖို့ အမိန့်ထုတ်ထားပေမဲ့ ဒီမနက် လူသတ်မှု ဖြစ်သွားတော့ သူတို့ရဲ့ အကြံအစည်လားဆိုတာ သိချင်လို့ လူတချို့ကို ခေါ်ပြီး သူတို့ဆီ သွားကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့ လုပ်တာဆိုရင်တော့ လက်စားချေရမှာပေါ့”
ကွေ့လိက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
“ကိစ္စတွေက ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားတာဆိုတော့ မင်းလုပ်တာ မမှားပါဘူး။ ဒါနဲ့ ဘာသိခဲ့ရလဲ”
ယန်ဟွေးက တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော့် ထင်ထားထက်ကို ကျော်လွန်သွားပါတယ်။ ဝမ်တုဂိုဏ်းက လူတွေက ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ မသိပေမဲ့ မနေ့ကတည်းက သေမင်းနွံတောထဲကနေ အကုန်ထွက်သွားကြပါပြီ။ ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းကျတော့...”
သူက ကွေ့လိကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
“သူတို့လည်း ကျွန်တော်တို့လိုပဲ ကြုံတွေ့နေရပါတယ်။ သူတို့ဘက်ကလည်း လူ (၂၀) ကျော် အသတ်ခံလိုက်ရတယ်”
ကွေ့လိ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ မေးလိုက်၏။
“အဲဒီလို ဖြစ်နေတာလား”
ယန်ဟွေးက ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သေချာစုံစမ်းပြီးမှ ပြန်လာတာပါ”
ကွေ့လိက တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေမိ၏။
ယန်ဟွေးက ကြားဖြတ် မပြောဝံ့ဘဲ စောင့်နေသော်လည်း အတန်ကြာသည်အထိ ကွေ့လိက ဘာမှ မပြောသဖြင့် သူက အသာအယာ မေးလိုက်လေသည်။
“ဒုဂိုဏ်းချုပ်။ ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”
ကွေ့လိက ယန်ဟွေး၏ မေးခွန်းကို ချက်ချင်း မဖြေဘဲ တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။
“ငါ မရောက်ခင် ဂိုဏ်းချုပ် ဒီကို လာခဲ့သေးလား”
ယန်ဟွေး၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“လာခဲ့ပါတယ်”
ကွေ့လိ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ မေးလိုက်ပြန်သည်။
“သူ ဘာပြောခဲ့လဲ”
ယန်ဟွေးက ဖြေကြားလေသည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်က အရှင်သခင်နှစ်ပါးဖြစ်တဲ့ ချင်းလုံနဲ့ ယိုကျီတို့နဲ့အတူ လာခဲ့တာပါ။ သူ ဒီကအခြေအနေကို မြင်တော့ မျက်နှာပျက်သွားပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ‘ဒီက ကိစ္စအားလုံးကို ဒုဂိုဏ်းချုပ်ပဲ ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်’ လို့ တစ်ခွန်းပဲ ပြောပြီး အရှင်သခင် နှစ်ပါးနဲ့အတူ ထွက်သွားပါတယ်”
ကွေ့လိမှာ ဘာခံစားချက်မှ မပြဘဲ ထပ်မံတိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။ ယန်ဟွေးမှာမူ သရဲဘုရင်နှင့် ကွေ့လိတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သိမ်မွေ့နေသည်ကို မသိရှိဘဲ ဘေးမှသာ စောင့်ကြည့်နေမိလေသည်။
ခဏအကြာတွင် ကွေ့လိက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။
“မင်း ဒီကိစ္စကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သေမင်းနွံတောထဲက ကိစ္စတွေလည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အခုကစပြီး မင်းတို့ လူတွေကို ခေါ်ပြီး မြေခွေးတောင်ကို ချက်ချင်း ပြန်ကြတော့”
ယန်ဟွေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“ဒုဂိုဏ်းချုပ်ရော ဘာလုပ်မှာလဲ”
ကွေ့လိက လှည့်ကာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းရှိ တိမ်တိုက်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ထိုနေရာမှာ အလွန် ဖြူစင်သန့်ရှင်းနေသော်လည်း ၎င်းအောက်တွင် သွေးထွက်သံယိုမှုပေါင်း မည်မျှ ရှိနေမည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။
သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“သားသတ်ဘုန်းကြီးက စိတ်လောတတ်ပေမဲ့ ခြေရာခံတဲ့နေရာမှာတော့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်ရှိတယ်။ ဒီငါးမိစ္ဆာတွေရဲ့ နောက်ခံကလည်း မရှင်းလင်းသေးသလို ငါ့လူတွေကိုလည်း သတ်သွားတာဆိုတော့ ငါလည်း ဆက်ပြီး စုံစမ်းရမယ်”
ယန်ဟွေးက သူ့နောက်မှ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ကွေ့လိက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်း သွားလို့ ရပြီ”
ပြောပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များမှာ တောင်ဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး ကျယ်ပြောလှသော မြက်တောများကိုသာ မြင်တွေ့ရ၏။
သေမင်းနွံတောတွင် တိုက်ခတ်နေသော လေသည် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။
ရုတ်တရက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျင်းဖျင်အာ၊ ချင်ဝူယန်တို့နှင့် လျှို့ဝှက် တွေ့ဆုံစဉ် ရှောင်ဟွမ်ကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် ငါးခေါင်းနှင့် လူသဏ္ဌာန် သတ္တဝါကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ ပေါ်လာလေတော့သည်။