အခန်း ၂၂၈
Vol. 23 Ch. 228
အခန်း (၂၂၈) - မေးမြန်းစုံစမ်းခြင်း (၂)
ရှောင်ဟွမ်က နားထောင်ပြီးနောက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကျိုးယီရှန်ကို ပြောလိုက်သည်။
“ခေါင်းဆောင်နျန်တို့က တကယ့်ကို သူရဲဘောကြောင်တဲ့ လူတွေပဲ”
ကျိုးယီရှန်က သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“နင်က ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတာ၊ မာနရှိတာ မရှိတာကို ဘာသိလို့လဲ။ အသက်နဲ့ လောင်းကြေးထပ်ရတဲ့ အခါမျိုးမှာ လူတိုင်းက မာနမထားနိုင်ကြဘူး”
ရှောင်ဟွမ်က နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာက အရှုံးမပေးဘဲ အသေခံမယ့် လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူးလား”
ကျိုးယီရှန်က ခွေးရိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အရင်ကတော့ မင်းမှာ ဒီလိုမာနမျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး၊ တကယ်ကို မလွယ်ဘူးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ရွှယ်ကုန်းဇီလို့ လူသိများတဲ့ ကွေ့လိက လူတွေ အများကြီးကို သတ်ခဲ့တာ၊ ဘာလို့ မင်း တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ လွှတ်ပေးခဲ့တာလဲ”
ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာက ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ်လည်း မသိဘူး”
ကျိုးယီရှန်က တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် အတွေးနက်နေပုံ ပေါ်သည်။ သူ၏ ပုံမှန် နောက်ပြောင်နေတတ်သော မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာသည် ကျိုးယီရှန်၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟွမ်က စကားပြောလာသဖြင့် သူ၏အာရုံမှာ လွှဲဖယ်သွားရသည်။
ရှောင်ဟွမ်က သူ့ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ရှင်က သူ့နောက်ကိုပဲ တစ်နေကုန် လိုက်နေတာလား၊ စိတ်မဆင်းရဲဘူးလား။ သူက ရှင့်အပေါ် ကျေးဇူးကြီးလှတဲ့ သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာလေ၊ ရှင် သူ့ကို အရမ်းမုန်းမှာပေါ့”
ခွေးရိုင်းသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အတန်ကြာမှ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါယမ်းလျက် ဝေခွဲမရစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ်လည်း မသိဘူး။ အစတုန်းကတော့ ကျုပ် သူ့ကို အရမ်းမုန်းခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုနောက်ပိုင်းမှာ ကျုပ် တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာတာက... သူ့ကို အပြစ်တင်နေလို့ရော ဘာထူးမှာလဲ”
“သူမဟုတ်ရင်တောင်၊ သရဲဘုရင်ဂိုဏ်း မဟုတ်ရင်တောင်၊ ဝမ်တုဂိုဏ်း ဒါမှမဟုတ် ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းက ဒီလိုပဲ လုပ်ကြမှာပဲ။ သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းက အရင်ဦးအောင် လုပ်သွားတာပဲ ရှိတာ”
“ဟင်...”
ရှောင်ဟွမ်က မတုံ့ပြန်ရသေးမီ ကျိုးယီရှန်က အံ့အားသင့်သော အသံဖြင့် ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ဒါကိုတောင် တွေးမိတယ်ပေါ့၊ ငါ မင်းကို အထင်သေးသွားမိတယ်”
ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာက ကျိုးယီရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်မှာ ကျိုးယီရှန်၏ ချီးကျူးမှုကို စိတ်ဝင်စားပုံမရပေ။ ကျိုးယီရှန်က အလျှော့ပေးလိုက်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး စိတ်မဆိုးတော့ပေ။
ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာက ရှောင်ဟွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရည်ကြည်လှသော မျက်လုံးလေးများမှာ လှုပ်ရှားနေသည့် ရေပြင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။
ထိုအလှမှာ တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် သူသည် ကြာကြာမကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီနေ့က သေမင်းနွံတောကနေ ထွက်လာတော့ သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းက လူတွေကြားထဲမှာ တစ်နေကုန် နေရတာ အရမ်း စိတ်ညစ်ဖို့ ကောင်းနေတာလေ”
“အထူးသဖြင့် ခေါင်းဆောင်နျန်တို့နဲ့ တခါတလေတွေ့ရတာပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်တာနဲ့... ဘာလို့လဲတော့ ကျုပ်လည်း မသိဘူး၊ ကျုပ် လိုက်လာခဲ့မိတာပဲ”
ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရဟန်ဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ရှောင်ဟွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိပါဘူး၊ ကျုပ်ဘာသာ ကျုပ် လျှောက်သွားနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ တကယ်လို့... တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ မလိုချင်ဘူးဆိုရင် ကျုပ် အခုပဲ ထွက်သွားပါ့မယ်”
ရှောင်ဟွမ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“ရပါတယ်၊ ကျွန်မ စိတ်မရှိပါဘူး။ ဒါဆိုရင် အခုကစပြီး ကျွန်မတို့နောက်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့တော့လေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလောကကြီးက အကျယ်ကြီးပဲ၊ ရှင့်မှာ သွားစရာ နေရာလည်း မရှိဘူး ထင်ပါတယ်”
ကျိုးယီရှန်မှာ ထိတ်လန့်သွားကာ ရှောင်ဟွမ်ကို ဆွဲခေါ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“နင်ကတော့ လုပ်ပြီ၊ ဒီကောင်ကြီးနောက်ကို ဘာလို့ လိုက်ခိုင်းရတာလဲ”
ရှောင်ဟွမ်က သူမ၏အဘိုးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကောင်ကြီး ဟိုကောင်ကြီးနဲ့... သူ့မှာ နာမည်ရှိတယ်နော်။ ပြီးတော့ သူက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိတာ၊ ကျွန်မတို့နောက်ကိုပဲ လိုက်နေတာကို ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ”
ကျိုးယီရှန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“နင်ကတော့ ကောင်းကင်က ဘယ်လောက်မြင့်ပြီး မြေကြီးက ဘယ်လောက်နက်လဲဆိုတာ မသိသေးဘူးပဲ။ သူက မိစ္ဆာဂိုဏ်းက နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ လူတစ်ယောက်လေ၊ အရင်က ကြားဖူးတာက...”
ကျိုးယီရှန်က ရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်။ ရှောင်ဟွမ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အရင်က သူက ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ။ သူ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးသွမ်းတဲ့ ကိစ္စတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပြောကြည့်ပါဦး”
ကျိုးယီရှန်က ခေါင်းကို ကုတ်ကာ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် အနေရခက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“သူ တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ငါ မကြားဖူးသလိုပဲ...”
ရှောင်ဟွမ်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ကာ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ ကျိုးယီရှန်က သူမကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလူမျိုးကို ငါတို့ဘေးမှာ ထားရင် ဘာကောင်းကျိုးမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ နင် ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ”
ရှောင်ဟွမ်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“မနေ့ညက ကျွန်မတို့ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ နားနေဆောင်တစ်ခုနားကို ဖြတ်သွားတော့ လမ်းဘေးကနေ တောဝက်ကြီး တစ်ကောင် ထွက်လာတာ အဘိုး မှတ်မိလား”
“အဘိုးကတော့ အဝေးကြီးမှာ ပြေးပုန်းနေတာလေ၊ အဲဒီ တောဝက်ကြီးကို မောင်းထုတ်ပေးခဲ့တာ ဒီတာအိုဆရာပဲ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မလို အားနွဲ့တဲ့ မိန်းကလေးက တောဝက်ကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရဦးမှာ”
ကျိုးယီရှန်မှာ မျက်နှာနီသွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါက အဘိုးကြီး ဖြစ်နေပြီလေ၊ အားလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အဲဒီ တောဝက်ကြီးကို ဘယ်လို တားနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့... နင်က အားနွဲ့တဲ့ မိန်းကလေး ဟုတ်လို့လား၊ တောဝက် မပြောနဲ့ ကျားတစ်ကောင် လာရင်တောင် နင်က...”
ရှောင်ဟွမ်က ရုတ်တရက် ချောင်းဟန့်လိုက်သဖြင့် ကျိုးယီရှန်သည်လည်း ဆက်မပြောတော့ပေ။
ရှောင်ဟွမ်က ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာကို ကြည့်ကာ ချိုချိုသာသာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“တာအိုဆရာ... ဒါဆိုရင် နောင်ကျရင် ကျွန်မတို့ကို ကူညီ စောင့်ရှောက်ပေးပါဦးနော်”
ခွေးရိုင်းက ကပျာကယာ ထရပ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်တာ... မဟုတ်တာ၊ ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေရှိရင် ကျုပ်ကိုပဲ ခိုင်းပါ”
ကျိုးယီရှန်က အဝေးမှနေ၍ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။
ထိုအချိန်တွင် နားနေဆောင် အပြင်ဘက်မှ အေးစက်တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်းတို့ ဒီမှာကိုး”
ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ ကိုယ်လေး တုန်သွားကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်ဟွမ်ကမူ အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟင်... ရှင်ပါလား”
နားနေဆောင် အပြင်ဘက်ရှိ ရှေးဟောင်းလမ်းကလေးပေါ်တွင် လူငယ်တစ်ဦးမှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ပုခုံးပေါ်တွင် မီးခိုးရောင် မျောက်ကလေးတစ်ကောင် ခိုကပ်နေပြီး ထိုသူမှာ ကွေ့လိ ဖြစ်လေသည်။
ယခုမှာ ဆောင်းဦးပေါက် စတင်ချိန် ဖြစ်သော်လည်း မွန်းတည့်ချိန်ဖြစ်ရာ နွေရာသီကဲ့သို့ အိုက်စပ်ခြင်း မရှိဘဲ နားနေဆောင်အတွင်းသို့ အေးမြသော လေညင်းကလေးများ ရံဖန်ရံခါ တိုက်ခတ်နေသည်။
သို့သော် ကွေ့လိ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် နားနေဆောင်အတွင်းရှိ အငွေ့အသက်မှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။
ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားလိုက်၊ ဖြူဖျော့သွားလိုက် ဖြစ်နေကာ ဘေးတွင် ထိုင်လျက် ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ ကွေ့လိကမူ အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာပင် အခြားတစ်ဖက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေကာ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကျိုးယီရှန်ကိုသာ ကြည့်နေသည်။
ရှောင်ဟွမ်က ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကွေ့လိကို ကြည့်လိုက်သည်။ အတန်ကြာမှ သူမက သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။
“အင်း... ကျန်း...သခင်လေး၊ ရှင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ”
ကွေ့လိက သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ မင်းရဲ့အဘိုးကို လာရှာတာ”
ကျိုးယီရှန်မှာ အံ့အားသင့်သွားကာ မေးလိုက်သည်။
“ငါ့ကို လာရှာတာ ဟုတ်လား”
ကွေ့လိက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ စီနီယာ့ကို မေးစရာ တစ်ခုရှိလို့ပါ”
ရှောင်ဟွမ်က ချက်ချင်းပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကာ ခွေးရိုင်းကို မသိမသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ကွေ့လိကို စပ်စုချင်သော စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဟာ... ရှင်က ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တဲ့လူ၊ ကျွန်မအဘိုးကို ဘာမေးချင်လို့လဲ”
စကားပြောနေစဉ်တွင် ကွေ့လိ၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ ရှောင်ဟွေးက မျက်လုံးအစုံကို လှိမ့်ကာ သူမကို ကြည့်လျက် သွားဖြဲပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် ထိုမျောက်ကလေးကို ချက်ချင်းပင် သဘောကျသွားကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဟား... ငါ နင့်ကို သကြားလုံးတွေ ကျွေးခဲ့တာလေ၊ မှတ်မိသေးလား”
“ကွိကွိ... ကွိကွိ”
မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေးက အော်မြည်ကာ ခေါင်းကို တဆက်ဆက် ညိတ်ပြသည်။ ထို့နောက် ကွေ့လိ၏ ပုခုံးပေါ်မှနေ၍ ရှောင်ဟွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လွှားခနဲ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ ထိုမျောက်ကလေးမှာ သကြားလုံးများအပေါ် အလွန်ပင် စွဲလမ်းပုံရသည်။
ရှောင်ဟွမ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရှောင်ဟွေးကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ သို့သော် ရှောင်ဟွေးကို ဖမ်းမိလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏လက်များမှာ နိမ့်ဆင်းသွားကာ လေးလံနေသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ မြန်ဆန်သဖြင့် အားစိုက်ကာ ဖမ်းကိုင်လိုက်နိုင်သောကြောင့် ရှောင်ဟွေးကို မြဲမြဲမြံမြံ ချီထားနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်ဟွေး၏ ကိုယ်လုံးမှာ ကြီးမားလာခြင်း မရှိသော်လည်း ကိုယ်အလေးချိန်မှာမူ မူလကထက် နှစ်ဆနီးပါး တိုးလာလေသည်။ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှသည်။
ကွေ့လိက ရှောင်ဟွမ်နှင့် ရှောင်ဟွေးတို့ ဆော့ကစားနေသည်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးရိပ်ကလေး တစ်ခု ယှက်သန်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကျိုးယီရှန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
ကျိုးယီရှန်က ပုခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါကတော့ ပညာရှင် တစ်ယောက်ပေါ့၊ လောကမှာ ငါမသိတာ ဘာမှမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ဆီကနေ အကြံဉာဏ် လာတောင်းတယ်ဆိုတော့ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ ကဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ပြောစမ်းပါဦး”
ကွေ့လိက ကျိုးယီရှန်၏ ကြွားဝါမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီနေ့က သေမင်းနွံတောထဲမှာ ခင်များရဲ့မြေးမလေးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ငါးခေါင်းနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့လူကို မှတ်မိသေးလား”
ကျိုးယီရှန်မှာ အံ့အားသင့်သွားကာ ဘေးရှိ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာနှင့် ရှောင်ဟွမ်တို့လည်း ထိုစကားကို ကြားကာ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။
ရှောင်ဟွမ်က ရှောင်ဟွေးကို ချီထားရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီ မိစ္ဆာက အရမ်းကြမ်းတာပဲ။ သခင်လေးနဲ့ အစ်မဖျင်အာတို့သာ အချိန်မီ မကူညီခဲ့ရင် ကျွန်မ သေသွားလောက်ပြီ”
ကွေ့လိက ကျိုးယီရှန်ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။
“အဲဒီအချိန်တုန်းက အဘိုးက အဲဒီမိစ္ဆာဟာ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်က မျိုးနွယ်စု ခြောက်ဆယ့်သုံးစုထဲက လူသားငါးမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
ကျိုးယီရှန်က ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။
“မှန်တယ်”
ကွေ့လိက ဂါရဝပြုကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလူသားငါးမျိုးနွယ်စုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စီနီယာ နောက်ထပ် ဘာတွေ သိထားသေးလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ”
ကျိုးယီရှန်က ကွေ့လိကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ဘာလို့ ဒါကို ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားရတာလဲ”
ကွေ့လိက ခဏမျှ တွေဝေသွားကာ ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် စီနီယာ့ဆီကနေ အကြံဉာဏ် တောင်းနေမှတော့ ဖုံးကွယ်မထားတော့ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော့်လူတွေဟာ အဲဒီလူသားငါးနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အုပ်စုတစ်စုရဲ့ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘက်က အကျအဆုံးတွေ များခဲ့တာကြောင့် စီနီယာ့ဆီကနေ အသေးစိတ် သိချင်တာပါ”
ကျိုးယီရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကိုယ်ကို အသာမတ်လိုက်ပြီး အတွေးနက်နေဟန် ပေါ်သော်လည်း စကားမပြောသေးပေ။
ကွေ့လိသည်လည်း စိတ်မလောဘဲ ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။ အတန်ကြာမှ ကျိုးယီရှန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“အသတ်ခံရတဲ့ လူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက အပိုင်းပိုင်း အပြတ်ပြတ် ဖြစ်နေတာမလား”
“ဟင်...”
ရှောင်ဟွမ်က ထိတ်လန့်သွားကာ အော်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ဖြူဖျော့သွားကာ သိသိသာသာ ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။
ကွေ့လိက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ ရှေ့မှ အဘိုးအိုကို စူးစိုက်ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီအတိုင်းပါပဲ”
ကျိုးယီရှန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ မမှားနိုင်ဘူး၊ အဲဒါ တောင်ပိုင်းနယ်စပ် တောင်တန်းကြီးတွေထဲက မျိုးနွယ်စု ခြောက်ဆယ့်သုံးစုထဲက လူသားငါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ လက်ချက်ပဲ”
“ဒီထူးဆန်းတဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက ရုပ်ရည်က အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ မွေးကတည်းက ငါးခေါင်းနဲ့ လူကိုယ်ခန္ဓာ ဖြစ်နေတာလေ”
“သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စု ဒဏ္ဍာရီအရ သူတို့ဟာ ရှေးဟောင်းငါးနတ်ဘုရားနဲ့ လူသားမိန်းကလေးတစ်ဦးတို့ ပေါင်းဖက်ရာကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ ငါးနတ်ဘုရားရဲ့ အနွယ်တော်တွေလို့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ခေါ်ကြတယ်”
“ဒီမျိုးနွယ်စုက အရမ်းရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးဆာတတ်ကြတယ်။ သူတို့က လူဖြစ်ဖြစ်၊ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်ဖြစ် သတ်ဖြတ်ပြီးရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပစ်ရမယ်လို့ ယုံကြည်ကြတယ်”
“အဲဒါမှ ဝိညာဉ်ပါ ပျက်စီးသွားပြီး နောင်မှာ ပြန်လည် ကဲ့ရဲ့ခြင်း မခံရမှာတဲ့။ ဒါကြောင့် သူတို့လက်ချက်နဲ့ သေရတဲ့ လူတွေဟာ ခန္ဓာကိုယ် အကောင်းပကတိ မကျန်တော့တာပေါ့”
ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ဟွမ်၏ မျက်နှာလေးမှာ ဖြူဖျော့နေကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပျို့အန်ချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။