အခန်း ၂၃၀
Vol. 23 Ch. 230
အခန်း (၂၃၀) - ဓားအက (၂)
သူ၏ ဘေးတွင်မူ ဘိုးဘေးခန်းမကို စောင့်ရှောက်နေသော နွမ်းပါးလှသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေရာ နက်ရှိုင်းလှသော အရေးအကြောင်းများမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ပင်။
တာအိုရွှမ်သည် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်က ထိုအဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ပိုပြီး အိုစာသွားသလိုပဲ။”
ထိုအဘိုးအိုကမူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလေသည်။
“အချိန်တွေက လူကို အိုစေတာပဲ။ ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ။”
တာအိုရွှမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဘိုးဘေးဗိမာန်၏ အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“စီနီယာ... တပည့် လင်းကျင်းယွီ ပြန်ရောက်ပါပြီ။ စီနီယာကို ဂါရဝလာပြုတာပါ။”
တာအိုရွှမ်က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောချေ။ ထိုအဘိုးအိုမှာမူ အေးအေးလူလူပင် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သော်လည်း ခန်းမထဲမှ ထွက်မသွားဘဲ အသံကို အနည်းငယ် မြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဩော်... မင်းပဲကိုး။ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ။”
အပြင်ဘက်မှ လင်းကျင်းယွီက ရိုသေစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်။
“တပည့် မနေ့ကမှ ပြန်ရောက်တာပါ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတင်းပို့ပြီးနောက်မှာ လုံရှို့တောင်ထိပ်ကို အရင်ပြန်ပြီး စီနီယာအစ်ကို ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုခဲ့ပါတယ်။ အားတာနဲ့ စီနီယာ့ဆီကို လာခဲ့တာပါ။”
အဘိုးအို၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဩော်... အေးအေး။ အပြင်မှာ ခဏစောင့်ဦး။ ငါ့ဆီမှာ ဧည့်သည် ရှိနေသေးတယ်။”
လင်းကျင်းယွီမှာ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ ဘိုးဘေးခန်းမသို့ ဧည့်သည် လာခဲလှရာ ယနေ့တွင်မူ တစ်ဦးရှိနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်။
သို့သော် သူသည် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အဘိုးအို၏ လက်အောက်တွင် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် လေ့ကျင့်ခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး ၎င်းအား သူ၏ ကျေးဇူးရှင် ဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ မှတ်ယူထားရာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။
တာအိုရွှမ်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းလိုက်ပြီး ခန်းမကြီး၏ အရိပ်ထဲတွင် ရပ်လျက် တံခါးမကြီးမှ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် လင်းကျင်းယွီသည် ကျန့်လုံဓားကို ကျောတွင် လွယ်ထားပြီး ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်ကို ပတ်ထားသည်။
ချောမောသော မျက်နှာနှင့် လူငယ်လေးသည် ဘိုးဘေးခန်းမ၏ ဘေးတွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေပေသည်။
သူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီးမှ ပြောလိုက်၏။
“ဒီကလေးက တကယ်ပဲ ပါရမီရှိတာပဲ။ ပါရမီတင်မကဘူး၊ စိတ်ဓာတ်ကော အမူအရာကော အားလုံးက ထိပ်တန်းပဲ။”
ထိုအဘိုးအို၏ ခြေလှမ်းများမှာ အနည်းငယ် လေးလံနေပုံရသည်။ သူသည် တာအိုရွှမ်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် အဲဒီတုန်းက ဘာလို့ သူ့ကို ခင်ဗျားရဲ့ ဂိုဏ်းခွဲထဲကို အမွေမဆက်ခံခိုင်းခဲ့တာလဲ။”
တာအိုရွှမ်သည် လင်းကျင်းယွီကို အဝေးမှ ကြည့်နေမိသည်။ ထိုလူငယ်လေးမှာ အစွမ်းအစ အပြည့်ရှိနေပြီး မည်သည့် ရှုထောင့်မှ ကြည့်ကြည့် အခြားသူများထက် ထူးကဲသော ဇွဲလုံ့လနှင့် ထက်မြက်မှုကို ပြသနေလေသည်။
တာအိုရွှမ်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ရာ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးလှသော ရယ်သံဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အဘိုးအိုဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ အရမ်းတူနေလို့ပဲ။ စိတ်နေစိတ်ထား၊ အမူအရာ၊ ပါရမီကအစ အဲဒီလူနဲ့ အရမ်းတူလွန်းတယ်။ အကယ်၍ ကျုပ်က သူ့ကို ကျုပ်ဘေးမှာ ထားလိုက်ရင် ကျုပ် အိပ်ပျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
သူ၏ ဘေးမှ အဘိုးအို၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။
တာအိုရွှမ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
“ကျုပ် ခင်ဗျားကို နောက်နေတာပါ။”
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ရင်ဘတ်ကို လက်နှင့်ဖိ၍ တိုးတိုးလေး အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလေသည်။
ထိုအဘိုးအိုသည် တာအိုရွှမ်၏ ရင်ဘတ်နှင့် ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆယ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီ။ မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာက အခုထိ မသက်သာသေးဘူးလား။”
တာအိုရွှမ်က ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ၏ ချောင်းဆိုးသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်လောင်လာကာ မျက်နှာအရောင်မှာလည်း ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ အတော်ကြာမှသာ ချောင်းဆိုးသံက တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားလေသည်။
တာအိုရွှမ်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး လင်းကျင်းယွီကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ ချင်းယွင်တောင်၏ မရေမတွက်နိုင်သော ဘိုးဘေးများ၏ ဝိညာဉ်ခေါင်းတိုင်များကို ပူဇော်ထားသော ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
“ကျူးရှန်းဓားရဲ့ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်မယ်လို့ ကျုပ်လည်း မထင်ထားခဲ့ဘူး။”
ထိုအဘိုးအိုသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာကာ လက်ထဲရှိ အဝတ်စဖြင့် လေးလံလှသော ယဇ်ပလ္လင်စားပွဲကို ညင်သာစွာ သုတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“ကျူးရှန်းဓားရဲ့ စွမ်းအားက အဲဒီလောက်အထိ ကြီးမားတာပဲ။ ကျူးရှန်းဓားအစီအရင် အပါအဝင်ပေါ့။ ဒါက ကောင်းကင်ယံကိုတောင် ဆန့်ကျင်နိုင်တဲ့အရာပဲ”
“ဒီလိုမျိုး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာက ကောင်းကင်ရဲ့ အလိုတော်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချိုးဖောက်နေတာ။ ခင်ဗျား ကျူးရှန်းဓားကို သုံးတုန်းက ဒါကို သိထားသင့်တာပေါ့။”
တာအိုရွှမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ် သိတာပေါ့။ ဟွမ်းယွဲ့ဂူထဲက ကျောက်စာတိုင်ပေါ်မှာ ဘိုးဘေးချင်းယဲ့လက်ထက်ကတည်းက မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ဘိုးဘေးတွေက ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးချက်တွေ ထားခဲ့ကြတယ်။ တကယ်ပဲ တခြားနည်းလမ်းမရှိတော့တဲ့ အဆုံးစွန် အခြေအနေမှလွဲရင် ဒီဓားကို ဘယ်တော့မှ မထိဖို့။”
အဘိုးအိုသည် ယဇ်ပလ္လင်စားပွဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သုတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် နှေးကွေးလှပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ဤသို့ပင် သုတ်လာခဲ့သကဲ့သို့ စိတ်ဝင်တစား ရှိလှသည်။
သူသည် စားပွဲမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။
“တကယ်တော့ ကျုပ် တစ်ခါက စဉ်းစားဖူးတယ်။ အကယ်၍ ခင်ဗျားသာ ကျူးရှန်းဓားကို ခဏခဏ သုံးမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားက ကျုပ်ထက်စောပြီး သေသွားနိုင်တယ်လို့။”
တာအိုရွှမ်သည် အဘိုးအို၏ ကိုင်းညွတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။ ခဏကြာမှ သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်၏။
“သွားတော့မလို့လား။”
အဘိုးအို၏ အထီးကျန်ဆန်လှသော အသံက သူ၏ နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တာအိုရွှမ်က ရပ်လိုက်သော်လည်း နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ချေ။ ခဏအကြာတွင် သူသည် အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်၏။
“ကျုပ် ခင်ဗျားကို ကယ်တုန်းက ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ခင်ဗျား မှတ်မိသေးရဲ့လား။”
မှောင်မိုက်သော အရိပ်ထဲတွင် ရပ်နေသည့် အဘိုးအိုကမူ ပြန်မဖြေချေ။
တာအိုရွှမ်သည်လည်း နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ဘိုးဘေးဗိမာန်အတွင်းတွင် ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ လွင့်ပျံနေသည်။ အတော်ကြာမှ တာအိုရွှမ်၏ အသံက အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကျုပ် ခင်ဗျားကို ကယ်ခဲ့တာက ခင်ဗျားအပေါ် အကြွေးတင်ခဲ့လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ထက်တော့ ခင်ဗျားကို အသက်ပိုရှည်ခွင့် ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။”
ထိုအဘိုးအို၏ ပုံရိပ်မှာ မှောင်မိုက်သော အရိပ်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားကာ လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ချေ။ တာအိုရွှမ်သည်လည်း ခြေလှမ်းပြင်ကာ ဘိုးဘေးခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။
* *
လင်းကျင်းယွီသည် အပြင်ဘက်တွင် စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဘိုးဘေးဗိမာန်မှ ထွက်လာသူမှာ ဂိုဏ်းချုပ် တာအိုရွှမ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကာ ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပြု ဂါရဝပြုလိုက်၏။
တာအိုရွှမ်သည် သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းညိမ့်ပြကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
လင်းကျင်းယွီသည် ဂိုဏ်းချုပ်ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ် တာအိုရွှမ် ဘိုးဘေးခန်းမထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းစွာ ဖြူဖျော့နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်၏။
လင်းကျင်းယွီက ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေစဉ် ခန်းမထဲမှ အဘိုးအို၏ အသံက အေးအေးလူလူ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကျင်းယွီလား... ဝင်ခဲ့လေ။”
လင်းကျင်းယွီက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိမ့်ပြကာ ခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။
ခန်းမထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လင်းကျင်းယွီသည် အေးစက်သော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်မည်းသွား၏။
သူသည် မသိလိုက်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ ဤဆယ်နှစ်အတွင်း သူသည် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အဘိုးအိုနောက်သို့ လိုက်ကာ ဘိုးဘေးခန်းမကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ရသည်။
သို့သော် သူရောက်လာသည့် ပထမဆုံးနေ့ကတည်းက ဤဘိုးဘေးခန်းမတွင် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ဤနေရာမှာ အေးစက်ကာ မှောင်မိုက်နေတတ်သည်။
လုံးဝ မှောင်မည်းနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဘိုးဘေးများ၏ ဝိညာဉ်ခေါင်းတိုင်များ ရှေ့တွင် ဖယောင်းတိုင်များစွာ ထွန်းညှိထားသော်လည်း ထိုမှိန်ပျပျ ဖယောင်းတိုင်မီးများက ခန်းမကြီးအတွင်းရှိ မှောင်မိုက်သော အရိပ်များကိုသာ ပိုမိုထင်ရှားစေကာ မှောင်ရိပ်များကို မဖယ်ရှားနိုင်ဘဲ မှိုင်းညို့သော ခံစားချက်ကိုသာ ပေးစွမ်းနေလေသည်။
သို့သော် သူသည် ဤနေရာတွင် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ရပ်နေသော ဤအဘိုးအိုကို အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားသူဖြစ်ရာ ဤထူးဆန်းသော နေရာကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ထိုအဘိုးအိုကို အရိုအသေပြုကာ ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာ... တပည့် ပြန်ရောက်ပါပြီ။”
ဤဆယ်နှစ်အတွင်း လင်းကျင်းယွီသည် ဤအဘိုးအိုကို ဆရာဟု ခေါ်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အဘိုးအို၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် လင်းကျင်းယွီသည် သူ့အား စီနီယာဟုသာ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဂိုဏ်းချုပ် တာအိုရွှမ်ပင်လျှင် ဤအဘိုးအိုကို ထူးထူးခြားခြား ဆက်ဆံသည်ကို သူမြင်ဖူးထားရာ သူသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ စီနီယာတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု ခန့်မှန်းထားလေသည်။
ထိုအဘိုးအိုက ပြုံးလိုက်ပြီး အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာကာ လင်းကျင်းယွီကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း လင်းကျင်းယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အချို့ကို တွေ့ရသော်လည်း သူသည် ပို၍ နိုးကြားထက်သန်ပုံရရာ အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကျေနပ်အားရမှုများ ပေါ်လာပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်၏။
“ဒီတစ်ခေါက် ခရီးမှာ ဒဏ်ရာမရခဲ့ဘူးမလား။”
လင်းကျင်းယွီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒဏ်ရာ လုံးဝမရဘူးလို့တော့ ပြောလို့မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာတွေပဲမို့ ပြောလောက်စရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောင်တရစရာ ကောင်းတာက ကရုဏာမဲ့ပင်လယ် ခရီးစဉ်မှာ ဘာအောင်မြင်မှုမှ မရဘဲ ပြန်လာခဲ့ရတာပါပဲ။”
သူသည် ဂရုဏာမဲ့ပင်လယ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အကျဉ်းချုံး ပြောပြလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီး သုံးခုက သူတို့အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ရင်း သက်ရှည်ခန်းမကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည့် သတင်းမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ လင်းကျင်းယွီသည် အပြန်လမ်းတွင် ထိုသတင်းကို ကြားခဲ့သဖြင့် အဘိုးအိုအား ပြန်လည် ပြောပြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် အဘိုးအိုမှာမူ သက်ရှည်ခန်းမ ပျက်စီးသွားသည့် အပေါ်တွင် စိတ်ဝင်စားပုံမရချေ။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းခွဲကြီး လေးခုထဲမှ တစ်ခု ပျက်စီးသွားသည်ကို ကြားသော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ လင်းကျင်းယွီ၏ စကားများကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေလေသည်။
လင်းကျင်းယွီ ပြောပြီးသွားသောအခါ အဘိုးအိုသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။
“ဒီတစ်ခေါက်မှာ အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်း အပါအဝင် တခြား မိစ္ဆာဂိုဏ်းခွဲ သုံးခုလုံးက အင်အားအလုံးအရင်းနဲ့ စေလွှတ်ခဲ့ကြတာလား။”
လင်းကျင်းယွီက ခေါင်းညိမ့်ပြကာ ပြန်ဖြေသည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
ထိုအဘိုးအိုသည် တုံ့ဆိုင်းနေပုံရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်၏။
“မင်း ချင်းစုန့်ကို တွေ့ခဲ့လား။”
လင်းကျင်းယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူသည် ဆွံ့အသွားကာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးနေပုံရပြီး အတော်ကြာမှ သူက ပြောလိုက်၏။
“မတွေ့ခဲ့ပါဘူး... စီနီယာ။”
အဘိုးအိုသည် သူ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။