အခန်း ၈၂၁

အပိုင်း ၈၂၁ - ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ၏ အကြွင်းအကျန်

နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသော ရှေးဟောင်းမီးတောက်ဖားပြုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများထံမှ အလင်းတိမ်တိုက်နှစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာပြီးနောက် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားကြသည်။

“သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မသေမျိုးခန္ဓာကိုယ်ပဲ... ဒီမီးတောက်ဖားပြုပ်မှာ တကယ်ပဲ ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုး ရှိနေတာလား” မြို့စားကြီးနန်းလုံက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ လူဝေယင်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း အလားတူပင် ထိတ်လန့်သွားသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

“မသေမျိုး ဟုတ်လား... ဒီလောကမှာ လုံးဝ မသေနိုင်တဲ့အရာဆိုတာ ဘယ်မှာ ရှိပါ့မလဲ။ သူ့ရဲ့ သက်စောင့်အားက သာမန်နတ်ဆိုးသားရဲတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး သန်မာနေရုံ သက်သက်ပါပဲ”

ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများစွာကို ဖတ်ရှုဖူးသဖြင့် ဟန်လိသည် မသေမျိုးခန္ဓာကိုယ်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း နားလည်ထားပေသည်။ ရှေးဟောင်းမီးတောက်ဖားပြုပ်၏ လက်မောင်းကို သူဖြတ်တောက်လိုက်စဉ်ကတည်းက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို သူ သတိပြုမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့ဖြစ်၍ မြို့စားကြီးနန်းလုံကို မန္တာန်အတားအဆီးကို မဖြည်ရန် သူက အလျင်အမြန် သတိပေးခဲ့ပြီး ဖားပြုပ်ကြီးအား ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်မွေးဖွားရန်နှင့် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးကို လုံးဝ ပိတ်ပင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ဟန်လိသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မီးတောက်ဖားပြုပ်၏ ဦးခေါင်းထံသို့ သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ထပ်မံ ညွှန်ပြလိုက်၏။ လေထုထဲ၌ ပျံဝဲနေသော ဓားကြီးမှာ တုန်ခါလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဓားကြီးနှစ်လက်အဖြစ် ကွဲထွက်သွားကာ ဖားပြုပ်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများထံသို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

မိုးပြာရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မီးတောက်ဖားပြုပ်၏ ဦးခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရေခဲများဖြင့် လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ၎င်း၏ အတွင်း၌ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များမှာလည်း ဓားပျံ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပြန့်ကြဲပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားပြီးနောက်တွင်မူ နီရဲသော အမြုတေလုံးလေးတစ်ခုသာ လေထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းမီးတောက်ဖားပြုပ်၏ နတ်ဆိုးအမြုတေပင်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် လူဝေယင်းတို့မှာ ထိုနတ်ဆိုးအမြုတေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားများထဲတွင် လောဘဇောများ ဖြစ်ပေါ်လာကြ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသည်မှာ မသေမျိုးခန္ဓာကိုယ်ရှိသော ရှေးဟောင်းသားရဲတစ်ကောင်၏ နတ်ဆိုးအမြုတေ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်း၌ ထူးခြားဆန်းပြားသော ဂုဏ်သတ္တိများ ပါဝင်နေမှာ သေချာလှပေသည်။ သို့သော်လည်း ဟန်လိ စောစောက ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သော အံ့မခန်းလှသည့် စွမ်းရည်များနှင့် သူ၏ ကျော်ကြားလှသော ဂုဏ်သတင်းတို့ကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲမှ လောဘများကို အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်လိုက်ကြရသည်။

တကယ်တမ်း၌ ဟန်လိ၏ ခုလက်ရှိ ခွန်အားနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လျှင်ပင် အနိုင်ရရန် မသေချာလှကြောင်း သူတို့ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားကြသည်။ ထို့အပြင် မည်သည့်အစွမ်းသတ္တိရှိမှန်း မသိရသေးသော ရှေးဟောင်းသားရဲတစ်ကောင်၏ အမြုတေအတွက်နှင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ရန်သူတစ်ယောက်ကို မဖန်တီးချင်ကြသည်မှာ အမှန်ပင်။ နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါးအတွင်း၌ ရတနာများစွာ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လား။

ဟန်လိကမူ သူတစ်ပါး စိတ်ကို ဖတ်နိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း သူတို့၏ အမူအရာများကြောင့် တစ်ခုခုကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ စောစောက တိုက်ပွဲတွင် ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးမှာ သူတို့၏ စွမ်းရည်အစစ်အမှန်များကို ထုတ်သုံးခြင်းမရှိဘဲ ဟန်လိ၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုသာ အားကိုးနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ ဟန်လိသည်လည်း ဘာမှမဖြစ်သလို တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်နေသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးအပေါ်ကိုမူ အထူးသတိထားနေမိဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တည်ငြိမ်သွားကြသည်ကို မြင်ရသောအခါမှ ဟန်လိသည် စိတ်အေးသွားတော့သည်။ သူသည် အချိန်ရင်း၍ တိုက်ခိုက်ရမှာကို မလိုလားသဖြင့် ဤအခြေအနေမှာ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ဟန်လိသည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရေခဲအတားအဆီးအတွင်းမှ နတ်ဆိုးအမြုတေမှာ သူ၏လက်ဝါးထဲသို့ ပျံဝင်လာတော့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဓားကြီးနှစ်လက်မှာလည်း မိုးပြာရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီးနောက် ဓားငယ်လေးများအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏အင်္ကျီလက်အိုးအတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဟန်လိသည် သူ၏လက်ထဲရှိ နီရဲနေသော နတ်ဆိုးအမြုတေကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိ၏။ သူသည် နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါးသို့ လာရသည့် အဓိကရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ပြီးမြောက်အောင်မြင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ရယ်မောလျက် ဆွဲဆောင်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “တာအိုရောင်းရင်းဟန် ရောက်လာခဲ့လို့သာ ရှေးဟောင်းမီးတောက်ဖားပြုပ်ကို ကျုပ်တို့ အောင်အောင်မြင်မြင် သတ်နိုင်ခဲ့တာပါ။ ကဲ... အထဲကို ဝင်ကြည့်ကြစို့။ ညီအစ်ကိုဟန်လည်း ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ ချန်ထားခဲ့မယ့် ရတနာတွေကို စိတ်ဝင်စားနေမှာ သေချာပါတယ်”

“ဟုတ်တာပေါ့” ဟန်လိက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နတ်ဆိုးအမြုတေကို သူ၏သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သိမ်းလိုက်၏။

လူဝေယင်းမှာလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ထောက်ခံလိုက်ပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မန္တာန်အတားအဆီးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြပြီး ကျောက်သားလှိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းဝင်ခဲ့ကြသည်။

အမှန်တိုင်းပြောရပါက ဟန်လိသည် လှိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ မဝင်မီ ရွှေဝါးမြိုခြင်းပိုးတောင်မာများကို စေလွှတ်၍ ရတနာများကို အရင်ဦးဆုံး သွားရောက်ယူခိုင်းရန် စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။ သို့သော်လည်း ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် ပါးနပ်လှသူများ ဖြစ်ကြပြီး ဟန်လိ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အမြဲမျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေကြသဖြင့် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းက အဆင်ပြေမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။

ထို့အပြင် ဤရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ၏ အကြွင်းအကျန်ဗိမာန်၌ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူ ခပ်ရေးရေး ခံစားနေရသဖြင့် သတိထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

သူတို့သုံးဦးမှာ အလင်းတန်း သုံးခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လှိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

လှိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ ချော်ရည်ပူများကို မြင်ရသောအခါ မြို့စားကြီးနှင့် လူဝေယင်းတို့မှာ အံ့ဩသွားကြသော်လည်း ချက်ချင်းပင် လျစ်လျူရှုလိုက်ကြပြီး ခန်းမအလယ်ရှိ ကျောက်သားစင်မြင့်ထက်သို့ သူတို့၏အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ၏ ရုပ်ကလာပ် ရှိနေသည် မဟုတ်လား။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါဟာ သခင်ကြီး ချန်းကုန်း မှာကြားခဲ့တဲ့ လှိုဏ်ဂူ ဖြစ်ရမယ်။ အတူတူ သွားကြည့်ကြစို့”

ဟန်လိနှင့် လူဝေယင်းတို့မှာလည်း ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ကြသဖြင့် သူတို့အဖွဲ့မှာ စင်မြင့်ရှိရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းတက်လာခဲ့ကြသည်။

စင်မြင့်နှင့် ပေအနည်းငယ်မျှအကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဟန်လိသည် ရုပ်ကလာပ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

အခြားသူနှစ်ဦးမှာလည်း သူတို့၏ ပြင်းပြသော ဆန္ဒများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြတော့ဘဲ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ရုပ်ကလာပ်ပေါ်တွင် ရတနာများ ရှိ၊ မရှိကို စတင်ဆန်းစစ်ကြည့်ကြတော့သည်။ ဟန်လိကမူ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ဘာမှဝင်မပြောဘဲ ငြိမ်နေတော့၏။ သူသည် ရုပ်ကလာပ်တွင် တစ်ခုခု မူမမှန်သည်ကို ကြိုတင်အာရုံခံမိထားသဖြင့် သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ခွင့် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံများမှာ ရုပ်ကလာပ်ပေါ်ရှိ ဝတ်ရုံနှင့် ထိမှန်သွားသည့် ခဏမှာပင် ဝတ်ရုံမှ မြစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံများကို ကြမ်းတမ်းစွာ ပြန်ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ကြီးစွာ ထိတ်လန့်သွားကြရ၏။

လူဝေယင်းသည် မျက်နှာဖြူလျော်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “အာ... ဒီဝတ်ရုံက တစ်ခုခုတော့ လုံးဝ မှားနေပြီ။ ဒါက ဘာဝတ်ရုံလဲ”

မြို့စားကြီးနန်းလုံကမူ တည်ငြိမ်မှုကို ခပ်မြန်မြန် ပြန်လည်ရရှိသွားပြီး ခေါင်းခါလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။ “မိတ်ဆွေတို့... စိတ်မလောပါနဲ့ဦး။ ဒါက မြစိမ်းပိုးကောင်ရဲ့ မိုးသားကနေ ပြုလုပ်ထားတဲ့ မြစိမ်းပိုးသားဝတ်ရုံပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်းက ကျင့်ကြံသူတွေဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံ စူးစမ်းမှုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဒီလိုဝတ်ရုံမျိုးကို ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိကြတယ်။ အခုခေတ်မှာ ရှားပါးတယ်ဆိုပေမဲ့ အဲ့ဒီခေတ်တုန်းကတော့ ဒါက သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခုပါပဲ”

သူက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုဝတ်ရုံကို သူ၏လက်ထဲသို့ လှမ်းယူလိုက်တော့သည်။

ဝတ်ရုံကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါတွင်မူ အရိုးစု၏ ခါးတွင် တပ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင် သိုလှောင်အိတ်ငယ်တစ်ခုကို ထင်ရှားစွာ မြင်လိုက်ကြရ၏။

“သိုလှောင်အိတ်ပဲ... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ”

လူဝေယင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ မျက်နှာတွင်လည်း ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာပြီး ဝတ်ရုံကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ကာ သိုလှောင်အိတ်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ဟန်လိကမူ ထိုဝတ်ရုံ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု မှိန်မှိန်လေး တောက်ပလာပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်သော လောဘဇောများ ဖုံးလွှမ်းလာသည့်အခါ မြို့စားကြီးနန်းလုံက ဟန်လိနှင့် လူဝေယင်းတို့ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“မိတ်ဆွေတို့... ကျုပ်ကပဲ အရင်ဆုံး ဒီသိုလှောင်အိတ်ထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာကို ကြည့်ခွင့်ပြုပါဦး။ အားလုံး ဘယ်လိုသဘောရကြလဲ”

“ဒါပေါ့... မိတ်ဆွေနန်းလုံ... အားမနာဘဲ ကြည့်နိုင်ပါတယ်” ဟန်လိက သိုလှောင်အိတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် သဘောတူလိုက်၏။ လူဝေယင်းကမူ ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ကို ဂရုတစိုက် လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို အိတ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

လူဝေယင်းက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “ညီအစ်ကိုနန်းလုံ... အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာ ကျုပ်တို့ကိုလည်း ပြပါဦး။ တစ်ယောက်တည်း သိမ်းမထားပါနဲ့”

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ကို ဇောက်ထိုးလှန်ကာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ သွန်ချလိုက်တော့သည်။

“ဒါက ဘာကြီးလဲဟ…” ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူဝေယင်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုံကျလာသော ပစ္စည်းအများစုမှာ နီရဲနေပြီး ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် မီးလျှံသံသတ္တုခဲများသာ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုပစ္စည်းများထဲတွင် ထင်ရှားလှသော ရတနာအချို့လည်း ပါဝင်နေသေး၏။ ၎င်းတို့မှာ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာတစ်လုံး၊ ခရမ်းရောင်မှန်ပြားတစ်ခု၊ ဝါကျင့်ကျင့်ဓားတိုတစ်လက်၊ အစိမ်းရောင်အပ်ပျံတစ်စုံနှင့် အနက်ရောင် ဆေးပုလင်းနှစ်ခုတို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဟန်လိသည် ထိုပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးကျဉ်းသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမိသွားသည်။

ကျောက်စိမ်းသေတ္တာနှင့် ဆေးပုလင်းများမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော ရတနာများမှာ ရှေးဟောင်းခေတ်မှ အစွမ်းထက်လှသော ရတနာများ ဖြစ်ကြမှာ သေချာလှပေသည်။ သို့သော်လည်း ဟန်လိ စိတ်ဝင်စားဆုံးအရာမှာ ထိုကျောက်စိမ်းသေတ္တာနှင့် ဆေးပုလင်းများပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ထံမှ ထူးဆန်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား တုန်ခါမှုများ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့်ပင် အတွင်းပိုင်းကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်အောင် တားဆီးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟန်လိက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်၏။ “ကျုပ် ဒီလိုသတ္တုမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ ဒါတွေက တစ်ပိုင်းတစ်စရတနာတွေ ဖြစ်ပုံရတယ်”

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်၏။ “တစ်ပိုင်းတစ်စ ဟုတ်လား... တာအိုရောင်းရင်းဟန် ပြောတာ အတော်လေး မှန်ပါတယ်။ ကျုပ်မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဒါတွေဟာ ရှေးဟောင်းခေတ်က ကျော်ကြားလှတဲ့ ထူးကဲဆန်းပြားလှသော ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းတွေ ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူတွေဟာ ရတနာတွေကို သန့်စင်ဖို့အတွက် ဒီလိုသတ္တုရိုင်းမျိုးကို အသုံးပြုကြတာ။ ဒါကို သန့်စင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူလှသလို ရှားပါးလှတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ လောကရဲ့ ဝိညာဉ်ချီ အမြောက်အမြားလည်း လိုအပ်တယ်။ ဒီရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူဟာ အင်မတန် အစွမ်းထက်တဲ့ မီးဓာတ်ရတနာတစ်ခုကို သန့်စင်ဖို့ ကြိုးစားနေရင်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီသတ္တုရိုင်းတွေ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေပါ့မလား”

“ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်း ဟုတ်လား...”

ဟန်လိက ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ ဖတ်ရှုဖူးသော ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတစ်ခုကို ပြန်လည်သတိရမိသွားသည်။ ထိုသတ္တုရိုင်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရတနာများ သန့်စင်ရာတွင် အသုံးဝင်လှသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြကြောင်း မြို့စားကြီးနန်းလုံ ရှင်းပြသည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။

လူဝေယင်းကမူ ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး ကျောက်စိမ်းသေတ္တာနှင့် ဆေးပုလင်းများထံသို့ သူ၏အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့စားကြီးနန်းလုံက သိုလှောင်အိတ်ကို ဟန်လိထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်၏။

ဟန်လိသည် အိတ်ကို မဆိုင်းမတွဘဲ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ထည့်သွင်းကာ အတွင်းပိုင်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားသဖြင့် အိတ်အတွင်း၌ အခြားလျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိ၊ မရှိကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင်မူ ထိုအိတ်ကို လူဝေယင်းထံသို့ ပြန်လည်ပစ်ပေးလိုက်တော့သည်။

လူဝေယင်းကလည်း အိတ်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ဘာပြဿနာမှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်၏။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ပစ္စည်းအားလုံးကို စုစည်းလိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “ကဲ... ရတနာတွေကို ခွဲဝေကြရအောင်။ ကျုပ်တို့ တစ်ယောက်ကို ရတနာနှစ်ခုစီ ရွေးချယ်ခွင့် ရှိရမယ်။ ဒီအချက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘယ်သူ့မှာများ ကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလဲ”

အရေးကြီးဆုံးသော ဝေစုခွဲဝေမှုအပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်၍ မြို့စားကြိးနန်းလုံ၏အမူအရာမှာ လေးနက်နေလေပြီ။