အခန်း ၈၂၃

အပိုင်း ၈၂၃ - သွေးကျိန်စာတံခါးမကြီး

မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် လူဝေယင်းတို့သည် ဆေးပုလင်းတစ်လုံးစီကို အသီးသီး ယူဆောင်ကာ သူတို့၏ သိုလှောင်အိတ်များထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ထိုသူနှစ်ဦးလုံးသည် ကျန်ရှိနေသေးသော ရှေးဟောင်းရတနာနှစ်ခုထံသို့ အကြည့်ချင်းဆုံသွားကြ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ ထိုရတနာနှစ်ခုကို ဆက်လက်ခွဲဝေရန်မှာ အနည်းငယ် အောင့်သီးအောင့်သက် ဖြစ်စရာ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပုံရသည်။

မြို့စားကြီးနှင့် ကျင့်ကြံသူအိုကြီးတို့မှာ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေကြစဉ် ဟန်လိက မျက်လုံးတစ်ချက် ကစားလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ “ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ... ကျုပ်ဆီမှာ ရှေးဟောင်းရတနာတွေဆိုတာ ရှားပါးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အလုံအလောက် ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ သင့်တော်တဲ့ တန်ကြေးတစ်ခု ပေးပြီး ဒီရတနာတွေကို ခင်ဗျားတို့ပဲ ယူလိုက်ကြပါ”

“ကျုပ်တို့ကတော့ ညီအစ်ကိုဟန်ရဲ့ ဒီလိုရိုးရှင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံရမှာပေါ့။ ကျုပ်ဆီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အမြောက်အမြား ယူဆောင်လာခဲ့ပါတယ်” လူဝေယင်းက ချက်ချင်းပင် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် သဘောတူလိုက်၏။ တကယ်တော့ ရှေးဟောင်းရတနာများဟူသည်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ချမ်းသာနေတိုင်း လွယ်လင့်တကူ ဝယ်ယူ၍ ရနိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

မြို့စားကြီးနန်းလုံသည်လည်း သူ၏ ရှေးဟောင်းရတနာ အများစု ပျက်စီးသွားခဲ့ဖူးသဖြင့် ရတနာများ ကင်းမဲ့နေချိန် ဖြစ်ရကား ဟန်လိ၏ အကြံဉာဏ်ကို ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သဘောတူလိုက်တော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် သူတို့ထံ၌ ရှိသမျှသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအားလုံးနီးပါးကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူကာ ဟန်လိထံသို့ အလျင်အမြန် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ကြသဖြင့် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးအတွက် ကျေနပ်စရာကောင်းသော အဆုံးသတ်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ကျန်ရှိနေသော ရှေးဟောင်းရတနာနှစ်ခုကို ယူဆောင်သွားသည်ကို ဟန်လိ မြင်သည့်အခါ သူ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မိုးပြာရောင် ပိုးသားဝတ်ရုံကို သူ၏လက်ထဲသို့ ဆင့်ခေါ်ကာ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သော ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကြောင်တိကြောင်တောင် ဖြစ်မိသွားကြသော်လည်း ဟန်လိက သူတို့အား ရှေးဟောင်းရတနာနှစ်ခုလုံးကို လက်လွှဲပေးခဲ့ပြီးဖြစ်၍ သည်ကိစ္စကို ဆက်လက်၍ အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ ထိုဝတ်ရုံမှာ မြင်ရခဲသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သော်ငြားလည်း သူတို့အတွက်မူ များစွာ အသုံးတည့်လှသည် မဟုတ်လား။

ရတနာများကို အသီးသီး ခွဲဝေပြီးသွားကြသည့်နောက်တွင်မူ သူတို့သည် ချော်ရည်ကန်၏ ဘေးတွင် ပေါက်ရောက်နေသော ဆေးပင်များကိုပါ တစ်ပါးတည်း ဆက်လက်ဆွတ်ခူးကြရာ တစ်ဦးလျှင် အနည်းငယ်စီ ဝေစု ရရှိကြသည်။

ဤမျှ ဆိုးဝါးပြင်းထန်လှသော ပတ်ဝန်းကျင်အောက်တွင် ပေါက်ရောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည့်အပေါ် မူတည်၍ ဤစိတ်ဝိညာဉ်မြက်မှာ သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်မှန်း သိသာလှပေသည်။ ၎င်းမှာ မီးဓာတ်ဂုဏ်သတ္တိရှိသော ရွှေရောင်ယန်မြက် ဖြစ်ပြီး မီးဓာတ်စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို သန့်စင်ဖော်စပ်ရာတွင် သုံးရသည့် ပထမတန်းစား ကုန်ကြမ်းအမယ်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေချေ၏။

သည်နေရာတွင် သူတို့စိတ်ဝင်စားစရာ အခြားအရာ ဘာမျှမကျန်ရှိတော့သည့်အခါ ထိုကျင့်ကြံသူသုံးဦးမှာ ကျောက်သားစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပြန်လည်စုဝေးလိုက်ကြပြီး ရှေ့ဆက်မည့် အစီအစဉ်များကို စတင်ဆွေးနွေးကြတော့သည်။

ဟန်လိက အရင်ဦးစွာ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် စကားဆိုလိုက်၏။ “ရတနာတွေကိုလည်း ကျုပ်တို့ ရရှိခဲ့ပြီဆိုတော့ ကျုပ်ကတော့ ဒီချောက်ကမ်းပါးရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကနေ ထွက်ခွာပြီး မူလလမ်းအတိုင်းပဲ ပြန်လှည့်ချင်တော့တယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်နဲ့အတူ ပြန်လိုက်ကြမလား”

မြို့စားကြီးနန်းလုံက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “တာအိုရောင်းရင်းဟန်ကတော့ နောက်ပြီ။ ကျုပ်နဲ့ ညီအစ်ကိုလူတို့က ဒီချောက်ကမ်းပါးထဲကို အခက်အခဲများစွာ ရင်ဆိုင်ပြီးမှ ဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့တာလေ။ အခုလို အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်လှည့်ပါ့မလဲ။ ခင်ဗျားက ဘာကြောင့်များ ခုလောက်ထိ အလျင်လိုနေရတာလဲ”

ဟန်လိက မထူးခြားနားသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဒါက အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျုပ်က လုံလောက်တဲ့ အကျိုးအမြတ်ကို ရရှိခဲ့ပြီးပြီဖြစ်လို့ နောက်ထပ် အန္တရာယ်တွေကို မစွန့်စားချင်တော့ဘူး။ ကျုပ် လျှောက်လှမ်းရမယ့် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းက ရှည်လျားပါသေးတယ်လေ။ ကျုပ်အနေနဲ့ ခုလိုမျိုး အန္တရာယ်ကြီးမားလှတဲ့ နေရာရပ်ဝန်းမှာ အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ပြီး ကျုပ်ရဲ့ အနာဂတ်လမ်းကြောင်းကို အဆုံးသတ်မခံနိုင်ဘူး”

လူဝေယင်းက မြှောက်ပင့်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “ဟဲဟဲ... တာအိုရောင်းရင်းဟန်က အသက်ငယ်ရွယ်ပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အနာဂတ်လမ်းကြောင်းကို သေသေချာချာ သိမြင်နေတာ ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို အားကျမိပါတယ်။ ကျုပ်တို့ အတူတူ ပြန်မလှည့်နိုင်တာကတော့ နှမြောစရာပါပဲ။ တာအိုရောင်းရင်းဟန် အရင်ဦးစွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါတယ်”

ဟန်လိက ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ကျုပ်တစ်ယောက်တည်း ပြန်လှည့်ရမယ် ဟုတ်လား။ ကျုပ်သာ ယင်ယန်ကွင်းတွေကို ယူပြီး ထွက်သွားခဲ့ရင် ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က မြောက်ပိုင်းဓာတ်သဘာဝအလင်းတန်းတွေကို ဘယ်လိုများ ဖြတ်ကျော်ကြမှာလဲ”

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ခပ်သွက်သွက်ပင် ရှင်းပြလာသည်။ “ညီအစ်ကိုဟန်... စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျုပ်တို့ ဒါကို အစောကတည်းက ကြိုတင်တွက်ဆထားပြီးသားပါ။ အတိတ်တုန်းက ဆရာသခင် ချန်းကုန်းဟာ ဒီချောက်ကမ်းပါးရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ဖူးတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့အစီအရင်က ဒီနေရာနဲ့ အတော်လေးကို လှမ်းနေတာကြောင့် ခင်ဗျားအတွက်တော့ မူလလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်တာကပဲ ပိုပြီးတော့ မြန်ဆန်ပါလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ဒီနေရာနဲ့ နီးနေခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျုပ် ခင်ဗျားကို အစောကတည်းက ပြောပြခဲ့မှာပေါ့”

ဟန်လိသည် ခဏမျှ မင်သက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ “အော်... ဒီလိုကိုး။ ဒါဆိုရင်လည်း ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါရစေ။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံး ပိုပြီးတော့ များပြားတဲ့ ရတနာတွေ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်”

မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် လူဝေယင်းတို့သည် ဟန်လိ၏ နှုတ်ဆက်စကားကို ကြားရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် တလေးတစား တုံ့ပြန်ကြတော့သည်။

“ညီအစ်ကိုဟန်ရဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့ ဆုတောင်းစကားအတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

“ကျေးဇူးပြုပြီး အေးဆေး ထွက်ခွာနိုင်ပါတယ်”

ဟန်လိက ပြုံးလိုက်ပြီး သလင်းကျောက်ဖြစ်နေသော အရိုးစုကို တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မိုးပြာရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တဟုန်ထိုး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လူဝေယင်းသည် ဟန်လိ၏ ပုံရိပ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်မှသာ သူ၏မျက်နှာထက်ရှိ အပြုံးများမှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။ မြို့စားကြီးနန်းလုံကမူ အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့်ပင် သူ၏သိုလှောင်အိတ်ကို ပုတ်ကာ သူ သေချာစွာ မွေးမြူပျိုးထောင်ထားခဲ့သော ငွေရောင်ရွှေရောင် ငှက်ငယ်အချို့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းငှက်ငယ်များမှာ ဂူအပြင်ဘက်သို့ အလင်းတန်းများအလား ချက်ချင်း ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြတော့၏။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက စိတ်ဖြင့် အာရုံခံနေသည့်အလား သူ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ လူဝေယင်းက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသော်ငြားလည်း စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်သာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။

အချိန်မည်မျှကြာသွားမှန်း မသိရပြီးနောက်မှ မြို့စားကြီးနန်းလုံက မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုလိုက်သည်။ “ဟန်လိ တကယ်ပဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ ကျုပ်တို့ရဲ့ အနီးအနားဝန်းကျင်မှာ ရှိမနေတော့တာ သေချာပါတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ ငှက်ငယ်လေးတွေက ကျုပ်တို့ ပတ်ပတ်လည် လီတစ်ဆယ်ဝန်းကျင်အထိ သေချာစွာ စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့ပြီးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဘာသဲလွန်စကိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး”

လူဝေယင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ကပဲ သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဟာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ကျုပ်တို့ အာရုံမခံနိုင်အောင် လျှို့ဝှက်ပုန်းကွယ်နေတာမျိုးကော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား”

မြို့စားကြီးနန်းလုံက သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “စိတ်အေးအေးထားပါ။ တကယ်လို့ သူက တကယ်ပဲ ပုန်းကွယ်နေခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် ကျုပ်ရဲ့ အာရုံခံစားမှုကနေ ဘယ်လိုမှ ပြေးလွတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ ယုံကြည်မှု ရှိနေရလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကိုတော့ ခင်ဗျားကို ပြောပြလို့ မရပါဘူး”

လူဝေယင်းသည် မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ ယုံကြည်မှုအပေါ် နည်းနည်းတော့ သံသယရှိနေသော်လည်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏လက်များကို မန္တာန်ချိပ်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူတို့ပတ်ပတ်လည်တွင် သေးငယ်သော အလင်းအတားအဆီးတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံကမူ ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာထက်တွင်မူ မသိမသာ သဘောမကျသည့်ဟန် ပေါ်လွင်နေ၏။

အတားအဆီး ချခင်းပြီးမှသာ လူဝေယင်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်တော့သည်။ “သတိထားတာကတော့ ဘယ်တော့မှ အမှားမရှိပါဘူး။ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်လုံးက တာအိုရောင်းရင်းဟန်ရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းရည်တွေကို ဘယ်တုန်းကမှ ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ခဲ့ကြဘူးလေ။ သူက ကျုပ်တို့ကို တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်လှတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေတာ။ ဒါ့အပြင် အစောတုန်းက သူ ဟိုနားက သလင်းစုအရိုးစုကို ကြည့်သွားခဲ့တဲ့ အကြည့်ထဲမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခင်ဗျား မခံစားရဘူးလား”

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ခေါင်းခါလျက် ဆိုလိုက်၏။ “ညီအစ်ကိုလူ... ခင်ဗျားကတော့ သံသယတွေ များလွန်းလှပါတယ်။ အဲ့ဒီလူငယ်ဟန်က ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းရည်ကြီးမားကြီးမား... ဒီသလင်းစုအရိုးစုရဲ့ နောက်ကွယ်က လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့တာက အလွန်တရာ ထူးခြားလှတဲ့ ပုံစံရှိနေတာကြောင့် သူကလည်း စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ တစ်ချက် ကြည့်သွားရုံသက်သက်ပါပဲ။ ဒါက သဘာဝကျလှပါတယ်”

ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် လူဝေယင်းက တွေးတွေးဆဆဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “သူက လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိမြင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မမြင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူက ကျုပ်တို့နဲ့အတူ ဒီနေရာမှာ ဆက်ပြီး မနေချင်တော့တာကတော့ အမှန်ပါပဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက သူက သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ယုံကြည်ပြီး ဒီချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ တစ်ဦးတည်း ရတနာတွေကို လိုက်လံရှာဖွေချင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒါကြောင့် သူက ကျုပ်တို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို လာပြီး မပိတ်ဆို့သရွေ့တော့ ကျုပ်တို့က ပိုပြီးတော့ သတိထားဖို့ပဲ လိုအပ်ပါတယ်။ တကယ်လို့ သူက ဒီချောက်ကမ်းပါးထဲကနေ လုံးဝ ထွက်ခွာမသွားသေးဘူးဆိုရင်တောင် ကျုပ်တို့အတွက် အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်လို့ အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားကြတာက ပိုပြီးတော့ ကောင်းပါလိမ့်မယ်”

မြို့စားကြီးနန်းလုံက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်၏။ “ဆရာသခင် ချန်းကုန်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းအရဆိုရင် ဒီရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူရဲ့ အရိုးစုဟာ သွေးကျိန်စာတံခါးမကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ဖို့အတွက် အဓိက သော့ချက်ပဲလေ။ အဲ့တံခါးမကြီးကို အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှတဲ့ အတားအဆီးတွေနဲ့ ပိတ်လှောင်ထားတာကြောင့် ၎င်းရဲ့ နောက်ကွယ်က ကိစ္စရပ်တွေက သေးငယ်တဲ့အရာ မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်။ ရှေးဟောင်းအချိန်အခါတုန်းက ဒီ သွေးကျိန်စာတံခါးမကြီးဟာ အံ့ချီးဖွယ် ရတနာများစွာကို သိုလှောင်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာ။ ဒီရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အရိုးတွေက ခုလိုမျိုး ကြည်လင်ပြတ်သားနေတာ ကြည့်ရတာ သူတို့ဟာ အတိတ်တုန်းက ဒီတံခါးမကြီးကို တစ်ကြိမ် ဖွင့်လှစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုပဲ။ အတိတ်တုန်းက ဆရာသခင် ချန်းကုန်း အနေနဲ့ အဲ့ဒီရတနာတွေကို မရရှိနိုင်ခဲ့တာက ကျုပ်တို့အတွက်တော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပါပဲ”

လူဝေယင်းက ဆက်လက်၍ ဆိုသည်။

“ကျုပ်တို့ အခု ရရှိခဲ့တဲ့ ရတနာတွေက သွေးကျိန်စာတံခါးမကြီး ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေမယ့် ရတနာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ တန်ဖိုးချင်း မိုးနဲ့မြေလို ကွာခြားပါလိမ့်မယ်။ ကောင်းပါပြီ... ကျုပ်တို့ စတင်ထွက်ခွာကြရအောင်။ သွေးကျိန်စာတံခါးမကြီးက ဒီနေရာနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ရှိနေတယ်ဆိုပေမဲ့ ရတနာတွေကို အမြန်ဆုံး ရယူနိုင်တာက အကောင်းဆုံးပါပဲ”

“ခင်ဗျားပြောတာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှပါတယ်။ ကျုပ်တို့ သွားကြစို့။ ကျုပ်လည်း သွေးကျိန်စာတံခါးမကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေ ရှိမလဲဆိုတာကို တကယ်ကိုပဲ စိတ်လှုပ်ရှားမိနေပြီ။ တကယ်လို့ ဆရာသခင် ချန်းကုန်းသာ ဒီတံခါးမကြီးရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အကြွင်းအကျန်ကို မတွေ့ရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျုပ်တို့လည်း ၎င်းကို ဖွင့်လှစ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး စိုးစိမျှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ အတိတ်တုန်းက ဒီတံခါးမကြီးပေါ်မှာ အတားအဆီးတွေ ချထားခဲ့တဲ့သူတွေဟာ ၎င်းနဲ့ ဝေးဝေးမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း သူတို့ ဘယ်လိုကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရလဲဆိုတာကတော့ နည်းနည်းတော့ ဆန်းကြယ်လှပါတယ်။ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လူမသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိနေဦးမှာ သေချာတယ်”

“ကျုပ်ကတော့ အတိတ်တုန်းက သူတို့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ညီအစ်ကိုနန်းလုံ... ကျုပ်တို့ သွားကြစို့”

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုသူနှစ်ဦးသည် လမ်းကြောင်းအတွင်းမှ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြပြီး ကြီးမားလှသော ကျောက်တောင်ကြီး၏ အမည်မသိ လမ်းကြားတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟန်လိမှာမူ ၎င်းတို့နှင့် လီတစ်ရာခန့် ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ချောက်ကမ်းပါး၏ ပြင်ပနယ်မြေသို့ ဦးတည်၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည်ပျံသန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်းမှနေ၍ ငွေရောင်လ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော စကားသံကို ကြားလိုက်ရ၏။ “သခင်... ရှင်က တကယ်ပဲ ထွက်ခွာသွားတော့မှာလား။ အဲ့နှစ်ယောက်က ရှင့်အပေါ်မှာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတာ လုံးဝ သေချာပါတယ်။ အဲ့ဒီသလင်းအရိုးစုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခုတော့ ဆန်းကြယ်နေတာ အမှန်ပါပဲ”

ဟန်လိက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါကို ကျုပ်လည်း သိတာပေါ့။ ဒါက အခြားအဖိုးတန်ရတနာတွေနဲ့ ပတ်သက်နေမှာ သေချာပါတယ်။ ကျုပ်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမိတာတော့ အမှန်ပဲ... ဒါပေမဲ့ ကျုပ်အတွက် ဒီထက်မက အရေးကြီးလှတဲ့ ဆေးပင်ဝါးပင်တွေ ဖြစ်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်မီးတောက်သစ်သီးကို ရှာဖွေဖို့က ပိုပြီးတော့ အရေးကြီးတယ်လေ။ ဒါ့အပြင် ဒီချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ ကျုပ်အတွက် လိုအပ်လှတဲ့ အခြားရတနာတွေလည်း ရှိနေသေးတာပဲ။ ကျုပ်တို့က တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အများကြီး နောက်ကျကျန်ရစ်နေခဲ့တာဖြစ်လို့ မြို့စားကြီးနန်းလုံနဲ့ လူဝေယင်းတို့ရဲ့ အကြံအစည်တွေထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး အပိတ်ခံမနေနိုင်ဘူး”

“ဒီလိုကိုး... ဒါကြောင့်မို့လို့ သခင်က နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး ထဲက ဘယ်ရတနာကိုမှ စိတ်မဝင်စားဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်မီးတောက်သစ်သီးကိုပဲ အသည်းအသန် လိုချင်နေရတာကိုး။ ဒါပေမဲ့လည်း သခင်က ဘာကြောင့်များ အဆုံးသတ်ကျမှ အဲ့ဒီ မိုးပြာရောင်ပိုးသားဝတ်ရုံကို ရအောင် ယူခဲ့ရတာလဲ။ သခင်က ဒီပစ္စည်းကို အမှန်တကယ် လိုချင်တပ်မက်နေမယ်လို့တော့ ကျွန်မ မထင်ဘူး”

ဟန်လိက ဤစကားကို ကြားရသောအခါ စိတ်ထဲမှ ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်၏။ “ဟားဟား... ကျုပ် ဘာကြောင့် ဒီဝတ်ရုံကို ယူခဲ့ရလဲဆိုတာကို အဲ့ကျင့်ကြံသူအိုကြီး နှစ်ယောက်လည်း လုံးဝ သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ငွေရောင်လက ပဟေဠိဖြစ်စွာဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းလာသည်။ “သခင်... ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

ဟန်လိက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏သိုလှောင်အိတ်ကို အသာအယာ ထိပုတ်လိုက်၏။ မိုးပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ထိုပိုးသားဝတ်ရုံမှာ သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဟန်လိက အနည်းငယ် ချိန်ဆကြည့်ပြီးနောက် ထိုဝတ်ရုံ၏ ထောင့်စွန်းတစ်ခုကို အလွယ်တကူပင် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တော့၏။

ငွေရောင်လက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ဟန်လိ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သော ဝတ်ရုံ၏ အတွင်းပိုင်းအလွှာထဲမှ ထူးဆန်းလှသော စာသားအချို့ ရေးသားထားသည့် သားရေစကဲ့သို့ အဝတ်စတစ်ခု လှစ်ဟပေါ်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟန်လိက ထိုမိုးပြာရောင်ဝတ်ရုံကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ၎င်းအဝတ်စကို အနီးကပ် သေချာစွာ စတင်စစ်ဆေးတော့၏။

ဟန်လိက ၎င်းအဝတ်စပေါ်ရှိ အစင်းအကြောင်းများကို စူးစိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ငွေရောင်လသည်လည်း ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဝိုးတဝါး မြင်လိုက်ရသည်။ တအောင့်မျှ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သူမက အံ့အားတသင့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိတော့၏။ “ဒါက မြေပုံတစ်ခုပဲ... ဖြစ်နိုင်တာက နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး ရဲ့ လျှို့ဝှက်မြေပုံတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်”

ဟန်လိကမူ စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ ထိုမြေပုံပေါ်ရှိ ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းသင်္ကေတ အချို့ကိုသာ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေလေသည်။