အခန်း ၈၂၆

အပိုင်း ၈၂၆ - သွေးကျိန်စာအတားအဆီး

မြို့စားကြီးနန်းလုံသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အစီအရင်အလံငယ်ကို ရေကန်၏ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာ၌ မြဲမြံစွာ စိုက်ထူလိုက်၏။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပုတ်လျက် ခါးသက်စွာ ပြုံးပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုလဲ... ခင်ဗျားဘက်ကော ပြင်ဆင်လို့ ပြီးပြီလား။ ကျုပ်တို့ ဒီမန္တာန်အစီအရင်တွေကို ချခင်းထားပြီးပြီဆိုတော့ ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ရရင်တောင်မှ အေးဆေး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ။ ခုထက်ပိုပြီး အချိန်ဖြုန်းနေမယ်ဆိုရင်တော့ အချည်းနှီးဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

လူဝေယင်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆို၏။ “မထင်မှတ်တဲ့ အံ့ဩတုန်လှုပ်စရာတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရတာထက်စာရင်တော့... ကျုပ်အနေနဲ့ အချိန်နည်းနည်း ပိုဖြုန်းလိုက်ရတာကိုပဲ ပိုပြီးတော့ သဘောကျပါတယ်။ တကယ်လို့ ဒီကျောက်သားတံခါးမကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လျှို့ဝှက်ရတနာတွေပဲ တကယ် ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့ဗျာ။ ဒါပေမဲ့ တခြားအရာတစ်ခုခု ရှိနေခဲ့ရင်လည်း ခုလိုမျိုး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာက ပိုပြီးတော့ အဆင်ပြေတာပေါ့။ ကျုပ်က ရှေးဟောင်းရတနာတွေကို အလွန်တရာ မက်မောတယ် ဆိုပေမဲ့လည်း... ကိုယ့်အသက်ကို ကိုယ် ပိုပြီးတော့ တန်ဖိုးထားပါတယ်လေ”

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ဤသည်ကို ကြားရသောအခါ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး စကားထပ်မဆိုတော့ပေ။

ထိုအခိုက်တွင် လူဝေယင်းသည်လည်း သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အစီအရင်ပြားကို မြေပြင်ပေါ်၌ နေရာချ၍ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ အတားအဆီးမန္တာန်ကို စတင်အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူတို့ပတ်ပတ်လည်၌ ဝိုးတဝါးဖြစ်နေသော အဖြူရောင်မြူခိုးတစ်လွှာ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ လူဝေယင်းက ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သွေးနီရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော ကျောက်သားတံခါးမကြီးထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သည်အချိန်၌ မြို့စားကြီးနန်းလုံမှာမူ အတော်လေး စိတ်မရှည် ဖြစ်နေရချေပြီ။ လူဝေယင်း၏ ပြင်ဆင်မှုများ နောက်ဆုံး၌ ပြီးဆုံးသွားသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူသည် သူ၏ခါးမှ သိုလှောင်အိတ်ကို ချက်ချင်း ဖြုတ်ယူ၍ လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်တော့သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ၎င်းအိတ်အတွင်းမှ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီးနောက်တွင်မူ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ၏ လင်းလက်တောက်ပနေသော အရိုးစုအကြွင်းအကျန်များ ထွက်ပေါ်လာချေ၏။

“ဒီသွေးကျိန်စာတံခါးမကြီးက အတော်လေး ထူးဆန်းလှတာ။ တံခါးရဲ့ အတားအဆီးမန္တာန်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ဆိုရင် ဒီမန္တာန်ကို ချခင်းခဲ့တဲ့သူရဲ့ အသက်သွေးအနှစ်သာရ ဒါမှမဟုတ် အသားစတွေ လိုအပ်တာ။ အသားစတွေကတော့ လုံးလုံး ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီဆိုပေမဲ့ အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူရဲ့ အသက်သွေးအနှစ်သာရအချို့ကတော့... သူ့ အရိုးစုတွေထဲမှာ ကျန်ရှိနေဦးမှာ အမှန်ပဲ” မြို့စားကြီးနန်းလုံက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ သည့်နောက် သူသည် ရွှေရောင်ဓားတစ်လက်ကို သူ၏ပါးစပ်မှ ထွေးထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အောက်ဘက်သို့ လက်တစ်ဖက် ဆန့်ထုတ်ကာ လက်သီးကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်လိုက်၏။ ထိုအခါ အရိုးစုမှာ မြေပြင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ကြွတက်လာပြီး လေထုထဲ မီတာနှစ်ဆယ်ခန့်အထိ ပျံဝဲတက်သွားတော့သည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက သူ၏လက်ညှိုးကို ဖြတ်ခနဲ လှုပ်ရှားလိုက်ကာ အဖြူရောင်မန္တာန်တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ၎င်းသည် သူ၏ ရွှေရောင်ဓားပျံ၏ ဗဟိုချက်တည့်တည့်သို့ သွားရောက်ရိုက်ခတ်မိ၏။ ၎င်းဓားပျံမှာ တဝီဝီ မြည်ဟိန်းလျက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီးနောက် ဓားထိပ်ဖျားမှ စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာချေသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် ၎င်းဓားထိပ်ဖျားမှ အလင်းရောင်များမှာ ပိုမိုစူးရှလာပြီး လေထဲသို့ ရွှေရောင်အလင်းလုံးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လာ၏။ ထိုအလင်းလုံးသည် ကောင်းကင်ယံ၌ လွင့်မြောနေသော အရိုးစုထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် တိုးဝင်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အစအနမကျန် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားချေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ဓားချီစွမ်းအင် အမျှင်တန်းများသည် အရိုးစုတစ်ခုလုံးကို ရစ်ပတ်သိုင်းခြုံသွားပြီးနောက် ၎င်းကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းပစ်လိုက်တော့၏။ တစ်စက္ကန့်အကြာတွင်မူ ကောင်းကင်ယံထက်မှ အရိုးမှုန်အမြောက်အမြားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆီးနှင်းများနှယ် တဖွဲဖွဲ လွင့်ပျံကျဆင်းလာချေသည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ တောက်ပသွားပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်အိုးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ ရုတ်တရက် ရွှေရောင်အလင်းမြူခိုးတစ်လွှာ ထိုးထွက်သွားပြီး လင်းလက်တောက်ပနေသော အရိုးမှုန်များကို အကုန်အစင် စုပ်ယူသိမ်းဆည်းပစ်လိုက်တော့သည်။ လေထဲရှိ ရွှေရောင်ဓားချီစွမ်းအင်များကမူ သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ရွှေရောင်အလင်းမြူခိုးများက လင်းလက်နေသော အရိုးမှုန်အားလုံးကို စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းပစ်လိုက်နိုင်သည်ကို မြင်ရသောအခါ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူဝေယင်းထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ လူဝေယင်းသည်လည်း ဤသည်ကို မြင်သည်နှင့် မြို့စားကြီးနန်းလုံ မည်သည်ကို ပြုလုပ်စေချင်မှန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ပုတ်လိုက်ကာ အဖြူရောင်အလင်း ဖြာထွက်နေသော အလံငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ၎င်းအလံကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်၌ လေပြင်းများ စတင်စုဝေးလာတော့သည်။

သည်အချိန်၌ မြို့စားကြီးနန်းလုံမှာမူ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး မန္တာန်ချိပ်ဟန်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ချေပြီ။ သူက ဂါထာမန္တာန်များကို ခပ်တိုးတိုး ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူ၏လက်မှ အရောင်စုံမန္တာန်တံဆိပ် အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာပြီး အရိုးမှုန်များကို ဖုံးအုပ်ထားသော ရွှေရောင်အလင်းမြူခိုးများထံသို့ သွားရောက်ရိုက်ခတ်မိ၏။ ၎င်းမန္တာန်တံဆိပ်များ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ရွှေရောင်အလင်းမြူခိုးများအတွင်းရှိ အရိုးမှုန်များမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်လည်ပတ်စီးဆင်းလာတော့သည်။

လင်းလက်နေသော အရိုးမှုန်များသည် အချိန်နှင့်အမျှ အရောင်စုံအလင်းတန်းများ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး အဆုံးစွန်အထိ စူးရှတောက်ပလာချေ၏။

ထိုအခိုက်တွင် လူဝေယင်းက ကျောက်သားတံခါးမကြီးထံသို့ စမ်းသပ်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူက သူ၏ မန္တာန်အလံငယ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်အမိန့်ပေး တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ သူ၏အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မီးလုံးအမြောက်အမြားကို ဆင့်ခေါ်ကာ ကျောက်သားတံခါးမကြီးထံသို့ ပစ်သွင်းလိုက်ခြင်းပင်။

၎င်းမီးလုံးများသည် လေထုကို ခွင်းလျက် ကျောက်သားတံခါးမကြီးနှင့် နီးကပ်လာသည့်အချိန်၌ သွေးနီရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်ချည်း တောက်ပလာပြီးနောက် သွေးချီလှိုင်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ဆယ်ပေခန့်မြင့်မားသော ကြီးမားလှသည့် တစ္ဆေသရဲဦးခေါင်းခွံကြီးတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ ၎င်းပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကျောက်သားတံခါးမကြီးပေါ်တွင် ထုဆစ်ထားသည့် ပုံရိပ်နှင့် အတိအကျပင် တူညီလှသည်။ ၎င်းသည် တံခါးမကြီးကို ထိမှန်တော့မည့် မီးလုံးများကို အစအနမကျန် ဝါးမြိုပစ်လိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်သွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

လူဝေယင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားရပြီး ချီတုံချတုံဖြစ်စွာဖြင့်ပင် အလံငယ်ကို ကျောက်သားတံခါးမကြီးထံသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ အလံငယ်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် သိပ်သည်းစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသော လေနဂါးကြီးတစ်ကောင်သည် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လျက် ကျောက်သားတံခါးမကြီးထံသို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားတော့၏။

ထိုတစ္ဆေသရဲဦးခေါင်းခွံကြီးမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ချေသည်။ ၎င်း၏ပါးစပ်တွင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထိုးထွက်လာကာ လေနဂါးကြီးကို သိုင်းခြုံဝါးမြိုပစ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ပါးစပ်အတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲသွင်းပစ်လိုက်တော့၏။ လူဝေယင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ချက်ချင်းပင် ဒေါသဖြစ်ဟန်နှင့် ထိတ်လန့်မှုများ တပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်သွားရသည်။

လူဝေယင်းနှင့် မြို့စားကြီးနန်းလုံတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိကြ၏။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုလိုက်သည်။ “ဒီသွေးကျိန်စာတံခါးမကြီး က တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှတာပဲ။ ကျုပ်တို့ ဆရာသခင် ချန်းကုန်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်းပဲ အတားအဆီးမန္တာန်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြရအောင်”

လူဝေယင်းက သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူ့ထံ၌ အစွမ်းထက်လှသော တခြားတိုက်ခိုက်မှုပညာရပ်များ ရှိနေသေးသည်ဆိုသော်လည်း ထိုတစ္ဆေသရဲဦးခေါင်းခွံကြီး၏ အစွမ်းမှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လွန်းလှပေသည်။ သူသည် မိမိ၏ စွမ်းအားများကို မဆင်မခြင် အလဟဿအဖြစ်မခံချင်သလို သည်အရေးကြီးကိစ္စကိုလည်း ပျက်စီးသွားမှာ စိုးရိမ်မိသည်။ အတိတ်တုန်းက ဆရာသခင် ချန်းကုန်း ၏ ကြီးမားလှသော ဂုဏ်သတင်းကို ထောက်ရှုရလျှင်မူ သူ ချန်ထားခဲ့သော ဤအတားအဆီးမန္တာန်ကို ဖြိုခွဲသည့်နည်းလမ်းကသာ ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး အောင်မြင်နိုင်ခြေ ရှိမှာ သေချာပေသည်။

“သွားစမ်း...” မြို့စားကြီးနန်းလုံက ခပ်တိုးတိုး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှေရောင်အလင်းလုံးကြီးထံသို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။ ၎င်းသည် တဝီဝီ မြည်ဟိန်းလျက် စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းများနှင့်အတူ ကျောက်သားတံခါးမကြီးထံသို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားတော့သည်။

သွေးနီရောင်အလင်းတန်းများ ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်သွားပြီး ထိုတစ္ဆေသရဲဦးခေါင်းခွံကြီးသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ပေါ်ထွက်လာ၏။ သို့သော်လည်း ရွှေရောင်အလင်းလုံးကြီးက ထိုဦးခေါင်းခွံကြီးနှင့် နီးကပ်လာသည့်အချိန်၌ ၎င်းသယ်ဆောင်လာသော အရိုးမှုန်များနှင့် ပူးပေါင်းသွားပြီး ဖြူဖွေးသောအလင်းစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုဦးခေါင်းခွံကြီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ကပ်ငြိသွားတော့သည်။

ထိုဦးခေါင်းခွံကြီးသည် ၎င်းအလင်းစက်များနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရုတ်တရက် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများအဖြစ်သို့ စတင် အရည်ပျော်သွားပြီး မကြာမီ ထိုမီးခိုးရောင်မြူခိုးများသည် ကျောက်သားတံခါးမကြီးတစ်ခုလုံးကို သိုင်းခြုံဖုံးအုပ်သွားတော့၏။

ထိုမြူခိုးထုကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်မှ တစ္ဆေသရဲများ၏ စူးဝါးလှသော အော်ငြီးသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးနီရောင်အလင်းတန်းများမှာလည်း အဆုံးမရှိ ဖြတ်ခနဲ ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်နေချေသည်။ ထိုမြူခိုးများအတွင်းမှ ထူထဲလှသော သွေးနီရောင် လက်တံကြီးများ ထိုးထွက်လာပြီး အနီးနားရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်နေသည်မှာ ထိုတံခါးမကြီးသည် အသက်ဝင်လာသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေ၏။ သို့သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းကို ဖုံးအုပ်ထားသော မီးခိုးရောင်မြူခိုးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “အခုပဲ... မြန်မြန် တိုက်ခိုက်ကြစို့” သည့်နောက် သူသည် သူ၏အရှေ့ရှိ ရွှေရောင်ဓားပျံထံသို့ ညွှန်ပြလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို မန္တာန်ချိပ်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ချေသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအားလုံးကို မန္တာန်တံဆိပ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ထိုဓားပျံအတွင်းသို့ သွန်းလောင်းပစ်လိုက်ရာ ရွှေရောင်ဓားပျံမှာ စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေထုကို ဆုတ်ဖြဲလျက် တဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားတော့၏။

လူဝေယင်း၏ မျက်နှာမှာလည်း ခက်ထန်တင်းမာသွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အများစုကို အလံငယ်အတွင်းသို့ သွန်းလောင်းကာ လေထဲသို့ ဝှေ့ယမ်းပစ်လိုက်သည်။ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်သွားခြင်းနှင့်အတူ ၎င်းအလံငယ်သည် လေနဂါးကြီး အမြောက်အမြားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျောက်သားတံခါးမကြီးထံသို့ တဝီဝီ မြည်ဟိန်းလျက် ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်သွားကြတော့၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုစူးရှလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းနှင့် လေနဂါးကြီးများသည် မီးခိုးရောင်မြူခိုးများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် လေပြင်းများ၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများနှင့် သွေးနီရောင်အလင်းတန်းများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရှုပ်ထွေးယှက်လိမ်လျက် လောကဓာတ်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားစေသည့် ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာတော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော လေပွေလှိုင်းများသည် ကျောက်သားတံခါးမကြီးကို ကာဆီးထားသော မီးခိုးရောင်မြူခိုးများကို အစအနမကျန် တိုက်ခတ်ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ချေ၏။ မြို့စားကြီးနန်းလုံက ၎င်း၏ အနောက်ဘက်ရှိ အခင်းအကျင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်မိသည်။ သွေးနီရောင်အလင်းတန်းများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အတားအဆီးမန္တာန်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြိုခွဲပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်သားတံခါးမကြီး၏ အလယ်တွင် တစ်ဝက်ခန့် စိုက်ဝင်နေသော သူ၏ ရွှေရောင်ဓားပျံငယ်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူက သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ထိုဓားပျံငယ်မှာ တံခါးမကြီးအတွင်းမှ ချက်ချင်း ပျံထွက်လာပြီး တစ်မီတာလောက် ရှည်လျားသော ရွှေရောင်ဓားအလင်းတန်းများနှင့်အတူ တံခါးမကြီးထံသို့ ရက်ရက်စက်စက် ဆက်တိုက် ခုတ်ပိုင်းတော့၏။

ဗုံးခနဲ မြည်ဟိန်းသံများနှင့်အတူ စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကျောက်သားတံခါးမကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းများမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကြေမွပျက်စီးသွားကာ လေထုထဲတွင် သွေးညှီနံ့များ ရုတ်ချည်း ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် လူဝေယင်းတို့သည် ထိုပျက်စီးသွားသော ကျောက်သားတံခါးမကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းများကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ များစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုကြေမွပျက်စီးသွားသော ကျောက်သားအပိုင်းအစများသည် လူသားတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများနှင့် ဆင်တူနေရုံမျှမကဘဲ ၎င်းတို့ထံမှ မည်းနက်နေသော သွေးပုပ်များ စီးကျနေခြင်းကြောင့်ပင်။ ၎င်းမှာ ထိုပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့များ၏ အစလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအခင်းအကျင်းမှာ တကယ်ကိုပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေ၏။

ကျောက်သားတံခါးမကြီးမှာ လုံးဝ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးမှာမူ မည်သည့် ဆန်းကြယ်လှသော ရတနာကိုမျှ ရှာမတွေ့ကြသေးပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မြေအောက်အတွင်းပိုင်းထဲအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးတည်ထားသော မှောင်မိုက်နေသည့် လှေကားထစ်များကိုသာ တွေ့မြင်လိုက်ရုံ ရှိတော့သည်။

“သွားကြစို့... ကျုပ် ကောင်းကောင်း ပြောနိုင်တာကတော့ ဒီသွေးကျိန်စာတံခါးမကြီး ကိုယ်တိုင်ကကိုပဲ... အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှတဲ့ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်”

မြို့စားကြီးနန်းလုံက အောက်ဘက်ရှိ လမ်းကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ လူဝေယင်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီးနောက် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အောက်ဘက်သို့ စတင်လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

လူဝေယင်းမှာမူ မူလနေရာ၌ပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိဆဲ ဖြစ်၏။ သူက မည်းနက်သော သွေးပုပ်များ စီးကျနေသည့် သွေးကျိန်စာတံခါးမကြီး ၏ အကြွင်းအကျန်များကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေအောက်သို့ ဦးတည်ထားသော လမ်းကြောင်းကိုပါ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီးမှ မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ အနောက်မှ ခပ်သွက်သွက် လိုက်ပါလာခဲ့တော့သည်။

လူဝေယင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ထိုမြေအောက်လမ်းကြောင်းမှာ အလွန်တရာ တိုတောင်းလှခြင်းပင်။ သူတို့သည် အောက်ဘက်သို့ မီတာခြောက်ဆယ်ခန့်သာ ဆင်းသက်ခဲ့ရပြီးနောက်မှာ မြေအောက်ခန်းမကျယ်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့၏။ ၎င်းခန်းမကြီးမှာ မီတာသုံးဆယ်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းပြီး ၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ရှိနေသော ပူဇော်မှုကမ်းလှမ်းသည့် စားပွဲတစ်ခုမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမျှ ရှိမနေဘဲ ဗလာကျင်းနေချေသည်။

လူဝေယင်းက ခန်းမကြီးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့ချိန်၌ မြို့စားကြီးနန်းလုံမှာမူ ၎င်းခန်းမ၏ အလယ်တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို အကြောင်သား စိုက်ကြည့်နေလျက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ဗလာဖြစ်နေချေပြီ။

လူဝေယင်းက ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့်ပင် သူ၏ ဘေးနားသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားရတော့၏။

“ကောင်းကင်အနှစ်သာရသစ်သီးပဲ... ကျုပ်သာ မှားယွင်းခြင်းမရှိဘူးဆိုရင်တော့... ဒါကို စားသုံးလိုက်တာနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သက်တမ်းကို နှစ်တစ်ရာအထိ ဆွဲဆန့်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိတာ။ ဒီ ခရမ်းရောင်မှိုကြီးကတော့... ဒဏ္ဍာရီလာ ကောင်းကင်ဖာထေးခြင်းမှိုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ၎င်းရဲ့ သက်တမ်းဟာ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကျော် ရှိမှာ သေချာသလို... လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကိုလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာစာ တိုးတက်စေနိုင်တဲ့ အစွမ်းသတ္တိ ရှိတာ။ ဟိုလင်းလဲ့တောက်ပနေတဲ့ ရွှေရောင်ဝါးပင်ကတော့... ကောင်းကင်လျှပ်စီးဝါးပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ အထွတ်အမြတ် သစ်သားသုံးမျိုးထဲက တစ်ခုပဲလေ။ ပြီးတော့ ဒါက...”

လူဝေယင်းက သူ၏ အံ့ဩမှင်သက်မှုများမှ ပြန်လည်နိုးထလာပြီးနောက် ဘူမသိကိုးမသိ တကိုယ်တည်း တီးတိုးရေရွတ်နေမိတော့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်တွင် စနစ်တကျ ခင်းကျင်းပြသထားသော သည်ပစ္စည်းများအားလုံးကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေရသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကြည့်ရှုနိုင်ရန်အတွက် မသိစိတ်အရ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်မံ လှမ်းလိုက်မိ၏။

လူဝေယင်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ မြို့စားကြီးနန်းလုံက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “တာအိုရောင်းရင်းလူ... ကျုပ်သာ ခင်ဗျားရဲ့ နေရာမှာဆိုရင်တော့... ခုလိုမျိုး မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားက ဒီစိတ်ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေဟာ ခုလို အေးဆေးသက်သာစွာ လာရောက်ယူဆောင်နိုင်ဖို့အတွက် အသင့်ရှိနေတယ်လို့ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား။ ကျုပ်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ စူးစမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး”

“ညီအစ်ကိုနန်းလုံ... ခင်ဗျားပြောတာ အမှန်ပဲ”

လူဝေယင်းသည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှ ချက်ချင်း ပြန်လည်သတိဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်တော့၏။

လူဝေယင်းသည် နောက်ဆုံး၌ နံရံများပေါ်တွင် ရေးထိုးထားသော မန္တာန်စာလုံးအချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီးနောက် ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်စွာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။

“ဟင်... ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ အရဟတ္တကာကွယ်ရေးအစီအရင် ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါက ဗုဒ္ဓ မန္တာန်အစီအရင်တစ်ခုပဲလေ။ ဒါက ဒီနေရာမှာ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်နေရတာပါလိမ့်”