အခန်း ၈၂၉

အပိုင်း ၈၂၉ - ပန်းချီကားလိပ်

ဟန်လိသည် တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲကျုံး၏ နောက်သို့ ခြေရာခံလိုက်နေသော ရှဉ့်ပျံငယ်နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာစဥ် တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ အဖွဲ့မှာမူ ကြီးမားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ချိုင့်ဝှမ်းကွင်းပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ထိုချိုင့်ဝှမ်းကြီးမှာ မှောင်မှိုင်းစိုစွတ်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော ရေအိုင်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ကျင့်ကြံသူအုပ်စုအတွက် လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ၎င်းတို့သည် ရွှံ့ညွှန်များနှင့် ညစ်ပတ်သောရေများကို ကာကွယ်ရန် အငယ်စားမန္တာန်အတတ်ပညာအချို့ကို အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာမူ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့ရသည်။

သူတို့သည် ယခုကြုံတွေ့နေရသော မသက်မသာဖြစ်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မည်သူမျှ ညည်းညူခြင်း မရှိကြပေ။ ထိုတောင်ကြီးကို ကျော်ဖြတ်လိုက်စဥ်က အဝေးတစ်နေရာရှိ ချိုင့်ဝှမ်း၏ ဗဟိုချက်တည့်တည့်တွင် တည်ရှိနေသော ကြီးမားလှသည့် ယဇ်ပလ္လင်ကြီးကို သူတို့ လှမ်းမြင်ခဲ့ကြရသည်။ ဤသည်မှာ နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့စဥ်ကတည်းက သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ရသည့် ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ တည်ရှိနေသော အဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်တင် ဤနေရာမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ပြောနေရန်မလိုတော့ပေ။ ၎င်းသည် 'သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်' နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်နေဖို့ များလှပေသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဝေဝူယာနှင့် တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးနေသော်ငြား ရင်ထဲ၌ တောက်လောင်နေသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ရှေ့သို့ အားသွန်ခွန်စိုက် ချီတက်နေကြတော့သည်။

သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်မှ ပျံသန်းသွားရန် မတွေးခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုသို့ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့စဥ်က သွေးနီရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု၏ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ခြင်းကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ချိုင့်ဝှမ်း၏ ဗဟိုချက်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ တားမြစ်ချက်အတားအဆီးများမှာ ပိုမိုပြင်းထန် ရက်စက်လာလေလေ ဖြစ်ပုံရသဖြင့် ၎င်းတို့သည် အတားအဆီးများကို ထပ်မံစမ်းသပ်ရန် စိတ်ကူး လုံးဝမရှိတော့ပေ။

ညွှန်တောထဲတွင် နေ့တစ်ဝက်ခန့် ခါးစည်းဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျင့်ကြံသူအုပ်စုသည် ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းအချို့သာ ကာဆီးနေတော့သော ယဇ်ပလ္လင်ကြီး၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုယဇ်ပလ္လင်ကြီးမှာ အဝေးကပင် ကြည့်လျှင်ပင် အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။

၎င်းယဇ်ပလ္လင်ကြီးကို အဖြူရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့် ထုဆစ်ထားပြီး ကြီးမားလှသော လှေကားထစ်များဖြင့် အဆင့်ဆင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တစ်ကီလိုမီတာခန့်အထိ မြင့်မားစွာ ထိုးထွက်နေသဖြင့် အလွန်ပင် ခန်းနားထည်ဝါလှသော ဗိသုကာလက်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ၎င်း၏ မြင့်မားလှသော အမြင့်နှင့် အကွာအဝေးကြောင့် သူတို့သည် ၎င်း၏ အောက်ခြေကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသေးချေ။

ဝေဝူယာသည် ညစ်ပတ်သော ရေအိုင်များကို ဖြတ်ကျော်နေရသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သူသည် ချောမွေ့စွာဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် ဆိုလိုက်၏။ "အများဆုံးကြာမှ လေးနာရီ အတွင်းမှာပဲ ကျုပ်တို့ ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... အခုလို နီးကပ်လာပြီဆိုတော့ ကျုပ်လည်း သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်အကြောင်းကို တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားမိလာပြီ"

ဝမ်ထျန်းရှင်းက ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "မိတ်ဆွေဝေ... စိတ်အေးအေးထားပါ။ အချိန်ကျလာရင် ကျုပ် ခင်ဗျားကို အကုန်လုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြမှာပါ"

ဝေဝူယာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တစ်ခုခု ထပ်မံမေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဥ်မှာပင် ရှေ့ဆုံးမှ လမ်းပြလာသော တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသား၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်လာသည်။ ထိုတပည့်မှာ နောက်သို့ မှောက်ခုံလဲကျသွားပြီးနောက် သူ၏ ဦးခေါင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်ထွက်ကာ လွင့်စင်သွားတော့၏။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာလည်း နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး နွံများ ပြည့်နှက်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲပြိုကျသွားတော့သည်။

"ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်း" ဝမ်ထျန်းရှင်းသည် ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ ဝေဝူယာနှင့် ဝမ်ထျန်းကူ တို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း တည်ကြည်လေးနက်သွားကြ၏။

ဝေဝူယာနှင့်ဝမ်ထျန်းကူတို့သည် ဝမ်ထျန်းရှင်း မည်သည်ကို ကြံစည်နေသည်ကို မသိကြသော်လည်း လမ်းခရီးတစ်ခုလုံးမှာ ချောမွေ့နေခဲ့သဖြင့် သူတို့သည် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ကာ ပေါ့ဆနေခဲ့ကြမိသည်။ ယခုအခါ သူတို့ရှေ့တွင် ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည့်အခါ သူတို့၏ နှလုံးသားများ မသိစိတ်အရ တုန်လှုပ်သွားကြရတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသား သုံးဦးမှာမူ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားကြပြီး အဖွဲ့တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ဝမ်ထျန်းရှင်းသည် ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသော တပည့်၏ အလောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ အမူအရာမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတော့၏။

ထိုခဏတာအတွင်း ဝေဝူယာက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အစွမ်းထက်လှသော စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဖြန့်ကြက်ကာ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါလျက် ဆိုလိုက်၏။ "ဒီအတိုင်းတော့ မရဘူး... ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းတွေက သေးငယ်လွန်းလို့ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ အာရုံခံဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဝမ်ထျန်းကူက ဤသည်ကို ကြားသောအခါ သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဆက်တိုက် တောက်ထုတ်လိုက်ရာ မီးလုံးငါးလုံးမှာ ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းထွက်သွားတော့သည်။ ထိုမီးလုံးများထဲမှ သုံးလုံးမှာ လေထုထဲတွင် သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျန်ရှိသော နှစ်လုံးမှာမူ မြေပြင်ကို ထိမှန်ကာ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားသဖြင့် ကြီးမားသော ကျင်းကြီးနှစ်ကျင်း ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

ဝမ်ထျန်းကူက အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းက အလွန်သေးငယ်ပြီး ပုံပန်းသဏ္ဌာန် မညီညာဘူးပဲ။ ကျုပ်တို့ ဘေးကနေ ပတ်ရှောင်သွားရင် အဆင်ပြေပါတယ်"

ဝမ်ထျန်းရှင်းကမူ သုန်မှုန်သော လေသံဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ "ဒီဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းက သေးငယ်တယ်ဆိုပေမဲ့ လမ်းခရီးတစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ... ကျုပ်တို့မှာ အသက်အပိုတွေ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်သိထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရဆိုရင် ကျုပ်တို့သွားမယ့် လမ်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းတွေ ရှိမနေသင့်ဘူး။ ဒါ အဲ့ဒီလူက တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာများလား..."

ဝေဝူယာသည် ဤစကားကို ကြားရသောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ထျန်းကူကမူ အဝေးရှိ ယဇ်ပလ္လင်ကြီးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းကို ပြန်ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျုပ်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ... ဂိုဏ်းချုပ်"

ဝမ်ထျန်းရှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်မဖြေသေးချေ။ ခဏတာ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။ "မူလကတော့ ယဇ်ပလ္လင်ဆီ ရောက်မှပဲ အကုန်လုံးကို ပြောပြဖို့ ကျုပ် ကြံစည်ထားတာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျုပ်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ကျုပ် အကုန်လုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပါ့မယ်"

ဝေဝူယာနှင့် အခြားသူများမှာ ဤစကားကြောင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အံ့ဩတကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

ဝမ်ထျန်းကူသည် သူ၏ လက်မောင်းအိုးကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရိုးရှင်းလှသော ပန်းချီကားလိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုပန်းချီကားလိပ်မှာ သုံးပေ ရှည်လျားပြီး ငွေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေ၏။

"ဒါက..." ဝမ်ထျန်းကူသည် ထိုပန်းချီကားလိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ဝမ်ထျန်းရှင်းက ဝမ်ထျန်းကူကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။ "ဒါ ဘာလဲဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်းသိတာပေါ့... မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ကျုပ်ကို ပေးခဲ့တာလေ။ ကျုပ် သာလွန်ဝိညာဉ်ဥယျာဉ်အကြောင်း သိသမျှ အရာအားလုံးက ဒီပန်းချီကားလိပ်ထဲက ရခဲ့တာပဲ"

ဝမ်ထျန်းကူသည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မှင်သက်အံ့ဩသွားရတော့သည်။ ဤပန်းချီကားလိပ်မှာ မောက်လန်လွင်ပြင်ရှိ သူ၏ လျှို့ဝှက်လှိုဏ်ဂူအတွင်း၌ ရှိနေခဲ့သော ဆရာသခင် ချန်းကုန်း၏ ပုံတူပန်းချီကားလိပ် ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ထျန်းရှင်းက ပန်းချီကားလိပ်ကို လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အလင်းလုံးတစ်ခုအတွင်း ပျံဝဲနေတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မန္တာန်ချိပ်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်ကာ ပန်းချီကားလိပ်ဆီသို့ လက်ညွှန်လိုက်၏။ ဖြတ်ခနဲ မြည်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ပန်းချီကားလိပ်မှာ လျင်မြန်စွာ ပွင့်ဟသွားပြီး ပညာရှိတစ်ဦး၏ ပုံတူကို ဖော်ကျူးပြသလိုက်တော့သည်။ ထိုပညာရှိမှာ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောတွင် ဓားတစ်လက်ကို လွယ်ထားလျက် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်နေသော အသွင်နှင့် ရှိနေသည်။

ဝမ်ထျန်းကူနှင့် အခြားသူများမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ထိုပန်းချီကားလိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ အာရုံမခံမိကြချေ။ သို့သော် ဝေဝူယာ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံက ထိုပန်းချီကားလိပ်ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အံ့ဩထိတ်လန့်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

ဝမ်ထျန်းရှင်းသည် ဝေဝူယာ၏ အမူအရာပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဆိုလိုက်၏။ "စဦးစိတ်ဝိညာဉ်နောက်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဆိုတဲ့ အမည်နာမနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်... မိတ်ဆွေဝေက ဒီပန်းချီကားလိပ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို တကယ့်ကို လျင်လျင်မြန်မြန် ရှာတွေ့သွားတာပဲ။ ကျုပ်ကတော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံပြီးမှသာ ဒီအရာကို သတိပြုမိခဲ့တာပါ"

"ဒါက ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘူး... အတိတ်တုန်းက ကျုပ် မြင်ဖူးခဲ့တဲ့ လေဟာနယ်သိုလှောင် မှော်ရတနာတစ်ခုနဲ့ ဆင်တူနေလို့ပါ။ တကယ်လို့ မိတ်ဆွေဝမ်သာ ထုတ်မပြောခဲ့ရင် ကျုပ်လည်း ဒါကို အလွယ်တကူ သတိပြုမိမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဝေဝူယာက ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်လည် တုန့်ပြန်လိုက်သည်။

ဝမ်ထျန်းရှင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ချေ။ သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်အင်္ကျီအတွင်းမှ အနက်ရောင် မန္တာန်တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပန်းချီကားလိပ်ကို ထိမှန်စေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။

"မင်း အခုထိ ထွက်မလာသေးဘူးလား... ငါ မင်းကို မိစ္ဆာမီးတောက်တွေနဲ့ အတင်းအကြပ် နှင်ထုတ်ရမလား..."

အခြားသူများမှာ ဤစကားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။ ဝေဝူယာသည်လည်း အံ့ဩတကြီးဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် မရေမရာဖြစ်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာတော့သည်။ ပန်းချီကားလိပ်အတွင်းမှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံမှာ ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ "ကျုပ်တို့ ချိန်းထားတဲ့ အချိန်ထက် စောမနေဘူးလား... ဘာလို့ မရောက်ခင်မှာပဲ ငါ့ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ရတာလဲ။ အခုလို လူအများကြီးရှေ့မှာ ငါ့ကို ခေါ်လိုက်ပုံထောက်တော့ ကျုပ်တို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ဖျက်ပစ်ချင်လို့လား..."

ပန်းချီကားလိပ်မှ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာပြီး ပန်းချီကားအတွင်းရှိ ပညာရှိမှာ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာရာ နှုတ်ခမ်းမွှေးရှည်ရှည်နှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာတွင်မူ အလွန်ပင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာ ရှိနေ၏။

ကျန်ရှိနေသော တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသားများသာမက ဝမ်ထျန်းကူပါ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရတော့သည်။ ဝေဝူယာမှာမူ ခဏတာမျှ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ထိုပုံရိပ်ကို တွေးတောဆင်ခြင်နေသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ဝမ်ထျန်းရှင်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။ "မင်း ကျုပ်ကို ပေးခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းက လုံးဝ ဘေးကင်းပါတယ်လို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... ဒါပေမဲ့ အခု ဒီမှာ မမြင်နိုင်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ကျုပ်ရဲ့ ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီလေ"

"ငါ အဲဒီလမ်းအတိုင်း သွားခဲ့တုန်းကတော့ လုံးဝ ဘေးကင်းခဲ့တာပဲ... အခု ဘာလို့ ပြဿနာတတ်နေရတာလဲ..." ပန်းချီကားအတွင်းမှ ပုံရိပ်က ပြန်လည် ငြင်းဆိုလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ဒါကို ဘယ်လို ရှင်းမလဲ..." တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းချုပ်က ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းအနီးရှိ တပည့်၏ အလောင်းကို သုန်မှုန်စွာဖြင့် လှမ်းညွှန်ပြလိုက်သည်။

ပန်းချီကားအတွင်းမှ ပုံရိပ်မှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်တည်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပန်းချီကားအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီးနောက် သူတို့ရှေ့တွင် မိုးပြာရောင် အလင်းမျက်နှာပြင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာချေ၏။

မကြာမီမှာပင် ထိုအလင်းမျက်နှာပြင်အတွင်းမှ အစိမ်းရောင် အလင်းလုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပန်းချီကားအတွင်းရှိ ပညာရှိအမျိုးသား၏ ပုံရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလင်းတန်းများဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားသည့်အလား ဖောက်ထွင်းမြင်နေရပြီး လေတိုက်ခတ်လိုက်ရုံမျှနှင့်ပင် လွင့်ပါးသွားတော့မည့်ပုံစံ ရှိနေ၏။

ဝမ်ထျန်းကူသည် အာခေါင်များ ခြောက်သွေ့သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား မေးမြန်းလိုက်မိသည်။ "ကျုပ် ခင်ဗျားကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ... ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ဆရာသခင် ချန်းကုန်း လား။ ခင်ဗျားရဲ့ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တာတောင် ခင်ဗျားရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အခုထိ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထိန်းထားနိုင်ရတာလဲ..."

"ငါ ပန်းချီကားလိပ်ထဲကနေ ထွက်လာနိုင်တဲ့ အချိန်က အကန့်အသတ် ရှိတယ်။ မင်းမှာ မေးစရာရှိရင် မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုပဲ မေးပါ။ ငါ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းကို တစ်ချက် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်..." ထိုပညာရှိအမျိုးသားသည် ဝမ်ထျန်းကူ၏ ထိတ်လန့်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းရှိရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှ မီးခိုးရောင် အလင်းလုံးတစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်၏။

ဗုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ထိုမီးခိုးရောင် အလင်းလုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်း၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ပညာရှိအမျိုးသားမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပုံရသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ..." ထိုပညာရှိအမျိုးသား၏ အံ့ဩမှုမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်၏။ "အတိတ်တုန်းကတော့ ဒီနေရာမှာ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းတွေ ရှိမနေခဲ့ပါဘူး။ ဒါက မကြာသေးခင်ကမှ အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ရှားပါးအက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။ မင်းတို့ သိပ်ပြီး စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုပါဘူး... ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသက်သက်ပါပဲ။ ငါ အခု ပြန်သွားတော့မယ်"

ဝှစ်ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစိမ်းရောင် အလင်းလုံးမှာ ပန်းချီကားလိပ်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ သူသည် ပြင်ပလောကတွင် မလိုအပ်လျှင် တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်ပိုမဖြုန်းချင်သည့်အလား မှတ်ထင်ရလေ၏။