အခန်း ၈၃၂

အပိုင်း ၈၃၂ - မိစ္ဆာများ လှုပ်ရှားလာခြင်း

မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် လူဝေယင်းတို့သည် စားပွဲကြီးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း မသိစိတ်အရ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်မိကြရာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် သတိကြီးစွာထားနေသော အကြည့်များဖြင့် အပြန်အလှန် ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ရင်းနှီးခဲ့ကြသော မိတ်ဆွေဟောင်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အဖိုးတန်လှသော ရတနာထူးများရှေ့တွင်မူ သူတို့၏ မိတ်ဆွေပတ်သက်မှုမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အငွေ့ပြန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ကြီးစိုးသွားပြီးနောက် လူဝေယင်း၏ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောသံနှင့်အတူ စကားသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ "ညီအစ်ကို နန်းလုံ... ကျုပ်တို့တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာ အပြန်အလှန် ကောင်းကောင်းကြီး သိကြတာပဲ။ အတိတ်တုန်းက ကျုပ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ခင်ဗျားထက် နိမ့်ကျခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ ခင်ဗျား မောက်လန်လွင်ပြင်ကို သွားခဲ့တုန်းက ကျင့်ကြံခြင်း အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ခဲ့ရလို့ အခုဆိုရင် ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းရည်က အဆင့်တူတူပဲလို့ ပြောလို့ရတယ်။ ဒီမှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေတာပဲ... ကျုပ်တို့ချင်း အသက်ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံး ပျက်စီးသွားရမယ့် လမ်းကို ရွေးမယ့်အစား အညီအမျှ ခွဲဝေယူကြတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်"

မြို့စားကြီးနန်းလုံသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အထင်ရှားဆုံးနှင့် အတောက်ပဆုံး ရတနာကြီးကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်၏။ "ကျုပ်လည်း ညီအစ်ကိုလူ ပြောတဲ့ စကားကို သဘောတူပါတယ်။ ကျုပ်တို့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို အညီအမျှ ခွဲဝေကြရမယ်ဆိုပေမဲ့ ကျုပ်ကတော့ ဒီသပိတ်ရတနာ တစ်ခုတည်းကိုပဲ ယူမယ်။ ကျန်တဲ့ ရတနာတွေကိုတော့ ခင်ဗျား စိတ်ကြိုက် ယူနိုင်ပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

လူဝေယင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အနည်းငယ် တွေဝေသွားဟန် ပေါ်လာသော်လည်း ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ဒီသပိတ် ဟုတ်လား... ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ ခွဲဝေကြတာပေါ့။ ခုလောလောဆယ် ကျုပ်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကိုယ်ပိုင်သက်တမ်းနဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို တိုးမြင့်ဖို့ပဲ ရှိတာ။ တခြား မှော်ရတနာတွေကိုတော့ ကျုပ် သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမထားပါဘူး"

မြို့စားကြီးနန်းလုံသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားရတော့သည်။ သူသည် လူဝေယင်းကို သိမ်းသွင်းနိုင်ရန်အတွက် တခြားပစ္စည်းများစွာကို ပေးအပ်ပြီး အပင်ပန်းခံ ညှိနှိုင်းရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူ၏အခြေအနေများကို လွယ်လင့်တကူ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။ သို့သော်လည်း သူသည် သတိထားတတ်သော ပင်ကိုယ်စရိုက်အရ လူဝေယင်းကို သေချာစွာ ထပ်မံ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သေးသည်။ လူဝေယင်း၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်ကို မြင်ရသော်ငြားလည်း မြို့စားကြီးနန်းလုံမှာ တွေဝေနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူဝေယင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ... ညီအစ်ကိုနန်းလုံ စိတ်ပြောင်းသွားလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ကျုပ်ကပဲ ဒီသပိတ်ရတနာကို ယူရမလား"

မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ မျက်လုံးများမှာ လှစ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ခဏတာ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

အဆုံးတွင်မူ မြို့စားကြီးနန်းလုံက တည်ငြိမ်သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ညီအစ်ကိုလူကတော့ နောက်ပြီ။ ခင်ဗျားက သဘောတူတယ်ဆိုမှတော့ ကျုပ်ကလည်း ဒီကမ်းလှမ်းချက်အတိုင်း ယူရမှာပေါ့။ ကျုပ်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားပြီး ရတနာတွေကို ယူကြရအောင်။ ခင်ဗျားက မှော်ရတနာ သုံးခုနဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားတွေကို ယူ... ကျုပ်ကတော့ ဒီသပိတ်ကို ယူမယ်။ အဲဒီနောက်မှ ကျုပ်တို့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို ခွဲဝေကြတာပေါ့... အဲ့လိုဆို အဆင်ပြေမလား"

"ဒါပေါ့... ခင်ဗျားပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့" လူဝေယင်းက မဆိုင်းမတွဘဲ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်၏။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြတော့သည်။

လူဝေယင်းက သူ၏ လက်မောင်းအိုးကို စားပွဲကြီးရှိရာဘက်သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဖြူရောင် မြူခိုးအလွှာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မှော်ရတနာ သုံးခုနှင့် ကျောက်စိမ်းပြားများစွာကို တိတ်တဆိတ် ထွေးခြုံသိမ်းဆည်းလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့စားကြီးနန်းလုံကလည်း ပါးစပ်ကို ဂရုတစိုက် ဟလိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းလုံးတစ်ခုနှင့်အတူ သပိတ်ရတနာမှာ သူ၏လက်ထဲသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာတော့သည်။

ဤဖြစ်စဉ်အားလုံးမှာ မည်သည့်အတားအဆီးမျှမရှိဘဲ ချောမွေ့စွာပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရ၏။ ရတနာများမှာ သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ပိုင်ရှင်များထံသို့ အလွယ်တကူပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံသည် သပိတ်ရတနာကို မိမိ၏ လက်ထဲသို့ အမိအရ ရရှိလိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းမြောက်နေသော အမူအရာကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ရှိနေတော့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ လူဝေယင်းကမူ ရတနာများကို ရရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် မည်သည့်စိတ်ခံစားချက်ကိုမျှ ထုတ်ဖော်ပြသခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

မြို့စားကြီးနန်းလုံသည် သူ၏လက်ထဲရှိ အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့လှသော သပိတ်ရတနာကို စိုက်ကြည့်နေရင်း မျက်နှာထက်မှ အပြုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ၏လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဝေဝါးသွားသော ပုံရိပ်နှင့်အတူ အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထိုသပိတ်၏ အပေါ်တွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကပ်နှိပ်လိုက်တော့၏။

လူဝေယင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ သူက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်၏။ "ညီအစ်ကို နန်းလုံ... ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ကျုပ် ဘာလုပ်နေတာလဲ ဟုတ်လား။ ဒီမှော်ရတနာတွေနဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားတွေဟာ ဒီသပိတ်ကို ဖိနှိပ်ချိပ်ပိတ်ထားဖို့အတွက် အသုံးပြုထားတာ ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာကို ကျုပ် မမြင်ဘူးလို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား။ ဒီသပိတ်ထဲမှာ ဘာရှိနေလဲဆိုတာကို ကျုပ် တိတိကျကျ မသိရပေမဲ့ ဒါဟာ ကျိန်းသေပေါက် အစွမ်းထက်လှတဲ့ ရှေးဟောင်းရတနာတစ်ခု ဖြစ်မှန်းတော့ သိတယ်။ ၎င်းရဲ့ အတွင်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့အရာဟာလည်း အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှတဲ့အရာ ဖြစ်ရမယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ကျုပ် ဒီသပိတ်ကို ခင်ဗျားရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ လွယ်လွယ်နဲ့ ဖွင့်ပြလိမ့်မယ်လို့ တွေးထားရင်တော့ စိတ်ပျက်သွားရလိမ့်မယ်။ ကျုပ်အနေနဲ့ ဒါကို လုံးဝ ဥဿုံ ချိုးနှိမ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုမရှိမချင်းတော့ ဘယ်တော့မှ ဖွင့်မှာ မဟုတ်ဘူး" မြို့စားကြီးနန်းလုံက စကားပြောနေရင်း သူ၏လက်ဖြင့် သပိတ်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ဆက်တိုက် ကပ်နှိပ်လိုက်ရာ အသက်တစ်ရှိုက်စာအတွင်းမှာပင် မတူညီသော အရောင်မျိုးစုံရှိသည့် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ငါးခုကို ကပ်နှိပ်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လူဝေယင်းသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီး ဆိုလိုက်၏။ "ဟဲဟဲ... ခင်ဗျားက ကျုပ်ရဲ့ အလျှော့ပေးမှုကို ခုလိုမျိုး လှည့်ကွက်တစ်ခုလို့ အထင်လွဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး... ကျုပ် စိတ်ထဲမှာတော့ ဆေးပင်တွေကို ခွဲဝေပြီးတာနဲ့ ကျုပ်တို့ ဒီနေရာကနေ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသင့်ပြီလို့ ခံစားနေရတယ်။ ကျုပ် ဒီနေရာမှာ တစ်စက္ကန့်လောက်တောင် အချိန်ပိုပြီး မနေချင်တော့ဘူး"

မြို့စားကြီးနန်းလုံက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။ "ဒါဆိုရင်လည်း ခင်ဗျားပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ ကျုပ်တို့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို အညီအမျှ ခွဲဝေကြရမယ်... ဒါမှသာ ကျုပ်တို့ရဲ့ သက်တမ်းကို ဆွဲဆန့်နိုင်မှာ။ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဆေးပင်တွေကိုတော့ ကျုပ်တို့ တစ်ပင်ချင်းစီ စိတ်ကြိုက် ယူကြတာပေါ့" သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သပိတ်ကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကိုမူ စားပွဲကြီးရှိရာဘက်သို့ လှမ်းဆန့်လိုက်၏။ ထိုခဏချင်းမှာပင် တစ်ပေခန့် ကြီးမားသော ရွှေရောင်အလင်း လက်ဝါးကြီးတစ်ခု စားပွဲပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး 'ကောင်းကင်အနှစ်သာရသစ်သီး' ကို အမိအရ လှမ်းဖမ်းယူလိုက်တော့သည်။

လူဝေယင်း၏ မျက်နှာမှာ သုန်မှုန်သွားတော့၏။ သူက စကားတစ်လုံးမျှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ စားပွဲကြီး၏ အထက်တွင် အဖြူရောင်အလင်း လက်ဝါးကြီးတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ခရမ်းရောင် 'ကောင်းကင်ဖာထေးခြင်းမှို' ကို လှမ်းဖမ်းယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ခပ်အုတ်အုတ်မြည်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ကောင်းကင်အနှစ်သာရသစ်သီးများနှင့် ကောင်းကင်ဖာထေးခြင်းမှိုတို့မှာ စားပွဲပေါ်မှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် အလင်းလက်ဝါးကြီး နှစ်ခုစလုံးမှာ ဘာကိုမှ မဖမ်းမိဘဲ ဗလာ ဖြစ်သွားရတော့၏။ ထို့နောက်တွင် စားပွဲကြီးတစ်ခုလုံးမှာ စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ အားလုံးမှာ သဲလွန်စမရှိဘဲ အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ဤရုတ်ချည်းဆန်သော အခြေအနေကြောင့် မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် လူဝေယင်းတို့မှာ အံ့ဩမှင်သက်သွားကြရတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ လက်ထဲ၌ ရှိနေသော သပိတ်ရတနာမှာ ရုတ်တရက်ပင် ပြင်းထန်စွာ အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်လာပြီး ၎င်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော အဆောင်လက်ဖွဲ့များမှာ အလိုအလျောက် စတင် လောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။ ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့များမှာ ပိန်းပိန်းနက်မှောင်နေသော မိစ္ဆာမီးတောက်များ၏ လောင်ကျွမ်းမှုအောက်တွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ထိုမိစ္ဆာမီးတောက်များမှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များပေါ်သို့ တောမီးအလား လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။ မြို့စားကြီးနန်းလုံသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ သူ၏လက်ထဲရှိ သပိတ်ရတနာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလောက်အောင် ဖြူလျော့သွားရတော့၏။ သူသည် နောက်ထပ် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ သူ၏လက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်စေကာ ဟောင်းနွမ်းနေသော ရွှေရောင်အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် ပေါ်လာစေလျက် ထိုသပိတ်၏ အပေါ်သို့ ရက်စက်စွာဖြင့် ထပ်မံ ကပ်နှိပ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှား မြင်လိုက်ရ၏။ သပိတ်၏ အဖုံးမှာ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီးနောက် ဝိုးတဝါးဖြစ်နေသော အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ၎င်းအတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာကာ သပိတ်ကို ကိုင်ထားသောသူ ဖြစ်သည့် မြို့စားကြီးနန်းလုံထံသို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ဤမျှ နီးကပ်လွန်းလှသော အကွာအဝေးတွင် သူသည် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရလိုက်ချေ။ သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်မှာ ရွှေရောင်အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သပိတ်ပေါ်သို့ ကပ်နှိပ်ရန် လက်မအနည်းငယ်မျှသာ လိုတော့သော်လည်း အနက်ရောင်အလင်းတန်းမှာ သူ၏ မျက်နှာထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"အား..." နာကျင်လှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူသည် သူ၏လက်ထဲရှိ သပိတ်ရတနာကို ဘေးနားရှိ ကျောက်နံရံဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဦးခေါင်းကို အုပ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လဲပြိုကျသွားတော့သည်။ ရွှေရောင်အဆောင်လက်ဖွဲ့မှာမူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ မကြာမီမှာပင် သူ၏ မျက်နှာမှာ စတင်၍ ပုံသဏ္ဌာန်ပျက်ယွင်း လိမ်တွန့်လာတော့သည်။

'ခန္ဓာကိုယ်သိမ်းပိုက်တာလား...' လူဝေယင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားရတော့သည်။ သူသည် နောက်ထပ် တွေဝေမနေတော့ဘဲ မြို့စားကြီးနန်းလုံရှိရာဘက်သို့ လက်ညွှန်လိုက်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မိုးပြာရောင် လှံတိုနှစ်စင်း ထိုးထွက်သွားပြီး မြို့စားကြီးနန်းလုံကို ညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြင်းထန်စွာ သွားရောက် ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့၏။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် မြို့စားကြီးနန်းလုံသည် မာန်သွင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းကို မော့ကြည့်လာရာ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ ထူထပ်လှသော အနက်ရောင် မိစ္ဆာချီများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးအစုံမှာလည်း ငွေဖြူရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး တိုးဝင်လာနေသော မိုးပြာရောင် လှံတိုနှစ်စင်းကို မည်သည့်စိတ်ခံစားချက်မျှမပါဘဲ စိုက်ကြည့်နေ၏။

မိုးပြာရောင် လှံတိုနှစ်စင်းမှာ သူ၏ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မြို့စားကြီးနန်းလုံသည် သူ၏ လက်မောင်းကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်၏။ ဒန်... ဒန်...။ လှံတိုနှစ်စင်းမှာ သူ၏ လက်မောင်း၏ တားဆီးမှုကို ခံလိုက်ရပြီး သတ္တုချင်း ထိခတ်မိသွားသည့် ပြင်းထန်သော အသံကြီး ခန်းမထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုအဟုန်ကြောင့် သူ၏ ဝတ်ရုံစများမှာ ပြဲစုတ်သွားပြီး အတွင်းမှ ဗလာဖြစ်နေသော အသားအရေ ပေါ်ထွက်လာ၏။

လူဝေယင်းသည် ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ လက်မောင်းတစ်ခုလုံးမှာ အနက်ရောင်အလင်းများ တောက်ပနေပြီး ခရမ်းနီရောင် သွေးကြောကြီးများမှာ ဖောင်းကြွနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးမှာလည်း လုံးဝ မာကျောသွားပြီး အနက်ရောင် မိစ္ဆာချီများနှင့် ရစ်ခွေနေ၏။ ဤကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် မိစ္ဆာလက်မောင်းကြီးမှာ မိုးပြာရောင် လှံတိုနှစ်စင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို နည်းနည်းလေးမျှ ဒဏ်ရာရရှိခြင်းမရှိဘဲ တောင့်ခံထားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

'မယုံနိုင်စရာပဲ...' လူဝေယင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ ချောက်နက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိသော စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံခံနိုင်စွမ်းကိုပင် တစ်ဖက်လူက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အလိုအလျောက် သိမ်းပိုက်သွားနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်နေပြီ မဟုတ်လား။

“ဒီအနက်ရောင်အလင်းက သာမန်မကောင်းဆိုးဝါးစိတ်ဝိညာဉ် မဟုတ်နေဘူး”

ထိုသို့ တွေးတောမိပြီး လူဝေယင်းသည် သူ၏ လက်မောင်းအိုးကို ရုတ်တရက် ခါယမ်းလိုက်ရာ အဖြူရောင် မန္တာန်အလံငယ်တစ်ခု သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင်မူ မီးလျှံကဲ့သို့ နီရဲနေသော ပုဝါရတနာတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုပုဝါရတနာ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူက ၎င်းကို ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ သူ၏ရှေ့တွင် နီရဲသော အလင်းအတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသဖြင့် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေရာကနေ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့၏။

သူ၏ သိနားလည်မှုအရဆိုလျှင် သူ၏ 'မဟာယန်ပုဝါ' သည် မကောင်းဆိုးဝါးစိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေသရွေ့ မည်သည့် မိစ္ဆာဆန်သော သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးဆန်သော တိုက်ခိုက်မှုကိုမဆို အလွယ်တကူ တားဆီးပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းထိုးလျက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သော်လည်း လူဝေယင်းကို ချက်ခြင်း စတင်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုသေးပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ၎င်းသည် သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို သေသေချာချာ တစ်ချက် ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေ၏။ ထို့နောက် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာတစ်ကောင်အလား အားပါးတရ ရယ်မောဟစ်အော်လိုက်တော့သည်။ "ဟား... ဟား... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျုပ် နောက်ဆုံးတော့ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီ။ အခု ဘယ်သူကများ ဒီအထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေး ရဲ့ ပြန်လည်မော်ကြွားလာမှုကို တားဆီးရဲဦးမလဲ ကြည့်ရတာပေါ့။ ဒီကမ္ဘာကြီးဟာ အခုကစပြီး ကျုပ်တို့ရဲ့ မြင့်မြတ်သောဘုံရဲ့ ပိုင်နက် ဖြစ်သွားပြီ"

'အထွတ်အမြတ်ဘိုးဘေး ဟုတ်လား... မြင့်မြတ်သောဘုံ ဟုတ်လား...' လူဝေယင်းသည် ဤစကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်အမှန်ကို နားမလည်သော်ငြားလည်း ၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်ခနဲဖြစ်အောင် အကြောက်တရားများ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။ သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ခန်းမကြီး၏ ထွက်ပေါက်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် သူကိုယ်တိုင် ချခင်းထားခဲ့သော မန္တာန်အစီအရင်အတားအဆီးကို အမှတ်ရသွား၏။

ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာပြီးနောက် ခန်းမကြီး၏ ထွက်ပေါက်ရှိရာဘက်သို့ မြားတစ်စင်းနှယ် တဟုန်ထိုး ပျံသန်းထွက်ပြေးတော့သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် ခန်းမထွက်ပေါက်နားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူ ဝမ်းမြောက်သွားရုံရှိသေး သူ၏ ရှေ့တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ဝေဝါးစွာပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ချက်ခြင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လူဝေယင်းသည် သူ၏ မဟာယန်ပုဝါ အလင်းအတားအဆီးပေါ်သို့ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော ခွန်အားတစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ခန်းမကြီး၏ အတွင်းပိုင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဆီသို့ နောက်ပြန် လွင့်စင်သွားရတော့၏။ သူသည် ဘေးနားရှိ ကျောက်နံရံပေါ်သို့ ပက်လက်လန်ကာ ပြင်းထန်စွာ သွားရောက်ရိုက်ခတ်မိပြီး နံရံအတွင်းသို့ သုံးပေလောက်ထိ နက်ရှိုင်းစွာ မြုပ်ဝင်သွားရသည်။

သူ့ကို အလင်းအကာအကွယ်တစ်ခုက ကာကွယ်ပေးထားသော်လည်း သူ၏ ကျောရိုးတစ်ခုလုံးမှာ မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ ထုံကျင်သွား၏။ လောလောဆယ်တွင်မူ သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူဝေယင်းသည် မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခန်းမကြီး၏ ထွက်ပေါက်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် သူ၏ လက်သီးကို အေးစက်စွာ ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ မိစ္ဆာဆန်စွာ ပြုံးပြလိုက်သဖြင့် လူဝေယင်း၏ မျက်နှာမှာ သွေးတစ်စက်မျှမရှိတော့သည့်အလား ဖြူလျော့သွားလေ၏။