အခန်း ၂၀၈

အခန်း (၂၀၈) ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ

ထျန်းလင် တိုက်ကြီး။

ရှေးဟောင်းခေတ် ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ရွှမ်လင်ကမ္ဘာ ကြီး ပျက်စီးသွားကာ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုး ရှိသော အပိုင်းအစ များစွာ အဖြစ် ကွဲထွက်သွားခဲ့ပြီး ထိုအထဲမှ ကြီးမားသော အပိုင်းအစ ခုနစ်ဆယ့်နှစ် ခု ကို တိုက်ကြီး ခုနစ်ဆယ့်နှစ် ခု အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤ တိုက်ကြီး ခုနစ်ဆယ့်နှစ် ခု မှာ ပြန့်ကျဲ နေကြပြီး အရွယ်အစား မှာလည်း ကွာခြားလှကာ ထျန်းလင် တိုက်ကြီး မှာ အလယ်ဗဟို နှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်ပြီး အရွယ်အစား မှာလည်း အခြား တိုက်ကြီးများ အားလုံးထက် အကြီးမားဆုံး ဖြစ်ကာ ထျန်းရွှမ်၊ ထျန်းလန် အစရှိသော ဝေးလံ ခေါင်သီသည့် တိုက်ကြီးများထက် အဆပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ပိုမို ကြီးမားပေသည်။

တိုက်ကြီး တစ်ခုတည်း တွင်ပင် နယ်မြေပေါင်း ရာနီးပါး ရှိပြီး ထာဝရနတ်မင်း နှင့် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ များမှာ ဆယ်ခုထက်မက ရှိပေသည်။

ထို့အပြင် ဒဏ္ဍာရီလာ ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ သည်လည်း အခြား နတ်ဘုရားဂိုဏ်း နှင့် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ များ အားလုံး၏ အထက်တွင် ရှိနေပေသည်။

အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ဆိုသည်မှာ သီးခြား လွတ်လပ်သော ကမ္ဘာငယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းအတွင်းရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စည်းမျဉ်းများနှင့် တာအို အမှတ်အသား များမှာ အပြင်ဘက် ကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားကာ ဝိညာဉ်လောက နှင့်ပင် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားသဖြင့် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသလို ဝင်ရောက်ရန်လည်း အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ မျိုးကို ဖန်တီးရန် ထာဝရနတ်မင်း များ လုံးဝ မလုပ်နိုင်ဘဲ ကောင်းကင်၏ ဆန္ဒကို ကျော်လွန်ကာ တာအိုတစ်သောင်း ကို ပေါင်းစပ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသော ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့် ကောင်းကင်နတ်မင်း များသာလျှင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဒီနေ့မှာတော့...

ကောင်းကင်ယံမှ သွေးမိုးများ ရွာကျလာပြီး ထျန်းလင် တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်မည်း နီရဲနေပြီး ကောင်းကင်ကြီး က ငိုကြွေးနေကာ မြေကြီး က ဝမ်းနည်း ပူဆွေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး ဝမ်းနည်း ပူဆွေးခြင်း..."

နတ်ဘုရားဂိုဏ်း အချို့မှ လူရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး အထက်သို့ မော့ကြည့်ကာ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဝမ်းနည်း ပူဆွေးခြင်း၊ သွေးမိုးများ ရွာကျခြင်း ဟူသော ထူးဆန်းသည့် လက္ခဏာမျိုး ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိပြီး ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး သေဆုံးသွားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ထျန်းလင် တိုက်ကြီး မှာ အလွန် ကြီးပွား တိုးတက်ပြီး နယ်မြေပေါင်း ရှစ်ဆယ့်တစ် ခု၊ အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ သုံးဆယ့်ခုနစ် ခု နှင့် မူလဝိညာဉ် ထာဝရနတ်မင်း ခြောက်ဆယ်ကျော် ရှိသော်လည်း ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး သေဆုံးသွားခြင်းမှာ နယ်မြေ ရှစ်ဆယ့်တစ် ခု လုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော အလွန် ကြီးမားသည့် ကိစ္စကြီး တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

"ရွှစ်..."

အလင်းတန်းများ ကြားတွင် ကောင်းကင်ယံ၌ လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး အထက်သို့ မော့ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသော လက္ခဏာ များကို ကျော်လွန်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ စည်းမျဉ်းများကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှလည်း မှေးမှိန်သော ထာဝရနတ်မင်း ၏ ဖိအားများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သူသည် မူလဝိညာဉ် ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး ပင်ဖြစ်သည်။

"ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ လက္ခဏာ ဆိုတော့ သာမန် ထာဝရနတ်မင်း မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဟာ ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးပါး သေဆုံးသွားတာများလား..."

သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထျန်းလင် တိုက်ကြီး တွင် ထာဝရနတ်မင်း ခြောက်ဆယ်ကျော် ရှိသော်လည်း တာအိုတစ်ရာ ပေါင်းစပ်ပြီး မူလဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့် 'မဟာ ထာဝရနတ်မင်း' အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသူမှာ ဆယ့်ခုနစ် ဦးသာ ရှိရာ မည်သည့် အကြောင်းကြောင့် ဤ ဆယ့်ခုနစ် ဦးထဲမှ တစ်ဦး သေဆုံးသွားရသနည်း။

သူ စဉ်းစား၍ မရခင်မှာပင် နောက်ထပ် အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။

မူလက မှောင်မည်း နီရဲနေသော ကောင်းကင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပိုမို မှောင်မည်းသွားပြီး အရောင်မှာလည်း ပိုမို ရင့်လာကာ ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော သွေးမိုးများမှာ ထပ်မံ ရွာကျလာပြန်သည်။

နောက်ထပ် ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး ထပ်သေပြန်ပြီ။

ဟင့်အင်း...

တစ်ပါးတည်း မဟုတ်ဘူး...

"တစ်... နှစ်... သုံး... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

ထို ထာဝရနတ်မင်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လာတော့သည်။

ကောင်းကင် လက္ခဏာများ အရ တွက်ချက်ကြည့်ပါက ထို မဟာ ထာဝရနတ်မင်း အပါအဝင် အချိန်တို အတွင်း ထာဝရနတ်မင်း လေးပါး ဆက်တိုက် သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်ရာ ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက် နယ်မြေ တစ်ခုခု ပေါ်လာ၍လား၊ သို့မဟုတ် တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွား၍လား။ သို့သော် သူ ဘာကြောင့် သတင်း အနည်းငယ်မျှ မရရှိခဲ့ရသနည်း။

သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာ မှာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ လှည့်ကာ နေရာတစ်ခုဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လေဟာနယ်ထဲတွင် တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ထျန်းလင် တိုက်ကြီး ၏ နေရာအနှံ့တွင် ထာဝရနတ်မင်း များ၏ ဖိအားများ အသီးသီး ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

မဟာ ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး အပါအဝင် ထာဝရနတ်မင်း လေးပါး ဆက်တိုက် သေဆုံးသွားခြင်းက ခရီးထွက်နေသော သို့မဟုတ် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသော ထာဝရနတ်မင်း များကိုပါ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားစေပြီး အားလုံးက စတင် စုံစမ်း ရှာဖွေလာကြတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်။

ထျန်းလင် တိုက်ကြီး ၏ အလယ်ဗဟို တည့်တည့်တွင် ပြတ်တောက်နေသော တောင်ထွတ် နှစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းတို့၏ ကြားတွင် မီတာသောင်းချီ ရှည်လျားသော ဖြောင့်တန်းသည့် ကောင်းကင်လမ်းကြောင်း တစ်ခု ရှိကာ တိမ်တိုက်များ အထက်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်နေသည်။

ထိုနေရာမှ ဝင်ရောက်သွားပါက ဝိညာဉ်လောက ၏ အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ သို့ ရောက်ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ သီးခြား လွတ်လပ်သော ကမ္ဘာငယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်သည့် လောကရှိ သက်ရှိ အားလုံး၏ အထက်တွင် ရှိနေသော အရှေးကျဆုံး ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ သို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက...

ဤ ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ မှာ သိပ်မကြီးမားလှဘဲ တောင်ထွတ် လေးဆယ့်ကိုး ခု သာ ရှိကာ တောင်ထွတ် တစ်ခုစီတိုင်းမှာလည်း မီတာ တစ်ထောင်ကျော်သာ မြင့်မားပြီး ၎င်းတို့ကြားတွင် အဖြူရောင် တိမ်တိုက်များ လွင့်မျောနေကာ ဝိညာဉ်ငှက်များ ပျံသန်းနေကြသဖြင့် အနည်းငယ် အေးချမ်း သာယာသော အငွေ့အသက် ရှိသော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ အခြား နတ်ဘုရားဂိုဏ်း များနှင့် များစွာ ကွာခြားမှု မရှိလှချေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ သာမန်လူများ ၏ အမြင်တွင်သာ ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံမှု ပိုမို မြင့်မားသော ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးသာ ဝင်ရောက်လာပါက ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအို အမှတ်အသား များနှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စွမ်းအားများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ပုံစံများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အပြင်ဘက် ကမ္ဘာရှိ အရာအားလုံးနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသွားကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

တောင်ထွတ်များ၊ အဖြူရောင် တိမ်တိုက်များ အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ဖွဲ့စည်းထားသော အခြေခံ အရာများမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အရာများ ဖြစ်နေသည်။

မှင်ရည်ဖြင့် ရေးသားသော စာလုံး နှင့် သွေးဖြင့် ရေးသားသော စာလုံး တို့ကဲ့သို့ပင် စာလုံး တစ်လုံးတည်း ဖြစ်သော်လည်း အသုံးပြုထားသော ပစ္စည်း ကွာခြားပြီး ပါဝင်သော အငွေ့အသက်များလည်း ကွာခြားကာ အခြေခံ သဘာဝမှာလည်း လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားပေသည်။

အကယ်၍ ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံပြီး သာမန်လူ ဘဝမှ ထာဝရသခင်ကြီး၊ သို့မဟုတ် ထာဝရနတ်မင်း အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာပါက အပြင်ဘက် ကမ္ဘာသို့ ထွက်သွားချိန်တွင် အလွန် အဆင်မပြေ ဖြစ်မည် ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ ငြင်းပယ်မှုကိုပင် ခံရနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

ထိုနည်းတူပင်...

အပြင်ဘက်မှ ထာဝရနတ်မင်း များနှင့် ထာဝရသခင်ကြီး များ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာပါကလည်း ဤ အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ၏ ငြင်းပယ်မှုကို ခံရမည် ဖြစ်ပြီး ဤ ကမ္ဘာငယ်လေး ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိမှသာ အေးချမ်းစွာ ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် အပြင်ဘက် ကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားသလို ဝိညာဉ်လောက နှင့်လည်း အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားသဖြင့် ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအို အငွေ့အသက် များကို နားလည် သဘောပေါက်ရန် မဖြစ်နိုင်သလို ကျင့်ကြံရန်လည်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်ရာ ဤနေရာမှာ ထာဝရနတ်မင်း များ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရန် သင့်တော်သော နေရာ မဟုတ်ချေ။

သို့သော်...

ဤနေရာတွင် အပြင်ဘက် ကမ္ဘာ၏ စည်းမျဉ်းများ ကန့်သတ်ချက် မရှိချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးသည် ဤ အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက တာအိုကပ်ဘေး နှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည် မဟုတ်ဘဲ အကယ်၍ ဤနေရာတွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်သွားမည် ဆိုပါက ရှေးခေတ်ကာလ ကတည်းက ယနေ့အထိတိုင်အောင် အသက်ရှင် နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထာဝရနတ်မင်း များ အတွက်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ အတွင်းတွင် ကောင်းကင်လူသား ဆုတ်ယုတ်ခြင်း ကပ်ဘေး နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် မဟုတ်ဘဲ ထာဝရ အသက်ရှင် နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ကန့်သတ်ချက်မှာ တာအိုကပ်ဘေး နှင့် ကောင်းကင်လူသား ဆုတ်ယုတ်ခြင်း ကပ်ဘေး ကို ရှောင်လွှဲရန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ အတွင်းတွင် ပုန်းအောင်းနေပါက အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ အတွင်းတွင် အမြဲတမ်း ပိတ်မိနေမည် ဖြစ်ပြီး ထပ်မံ ထွက်ခွာ၍ မရတော့ချေ။ အကယ်၍ ထွက်သွားပါက တာအိုကပ်ဘေး နှင့် ကောင်းကင်လူသား ဆုတ်ယုတ်ခြင်း ကပ်ဘေး တို့ ချက်ချင်း ကျရောက်လာမည် ဖြစ်ပြီး သာမန် ကပ်ဘေး များထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အန္တရာယ် များကာ လွတ်မြောက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက် ပင်ဖြစ်သည်။

တောင်ထွတ် လေးဆယ့်ကိုး ခု ၏ အလယ်ဗဟို အနီးရှိ တောင်ထွတ် တစ်ခုပေါ်တွင်။

တောင်ထိပ်တွင် သာမန် တာအို ကျောင်းဆောင်လေး တစ်ခု ရှိပြီး ကျောင်းဆောင်မှာ သေးငယ်သော်လည်း ဖုန်မှုန့် အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ သန့်ရှင်းနေကာ မီးဖို ထဲတွင် အမွှေးတိုင် တစ်တိုင် ထွန်းညှိထားပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ထွန်းညှိထားပုံ ရသော်လည်း တိုသွားခြင်း မရှိချေ။

မီးဖို ၏ အရှေ့တွင် မီးခိုးရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူရိပ်တစ်ခု က တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ သာမန် ဖြစ်ကာ သာမန် တာအို ကျောင်းဆောင် တစ်ခုမှ အိုမင်းနေသော ဘုန်းကြီး တစ်ပါးနှင့် တူပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင် မည်သည့် နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်မျှ မရှိချေ။

တိတ်ဆိတ်စွာပင်...

အဘိုးအို က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ယခင် စက္ကန့်ပိုင်းက သာမန် အဘိုးအို တစ်ဦးနှင့် တူသော်လည်း မျက်လုံးများ ပွင့်လာချိန်တွင် နေ၊ လ၊ ကြယ်၊ တာရာ များနှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအို အမှတ်အသား များ အားလုံး ထင်ဟပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ လောကီ အနှောင်အဖွဲ့များ အားလုံးကို ကျော်လွန်နေသော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အင်း..."

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တွေဝေမှု အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး နားမလည်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ကောင်းကင်ယံ သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အဘိုးအို က ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် တွက်ချက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ကာ တစ်ခုခုကို တွက်ချက်နေပုံ ရသော်လည်း အသက် အကြိမ်အနည်းငယ် ရှူပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် လေးနက်သွားတော့သည်။

အဘိုးအို က မတ်တတ်ရပ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ခြေလှမ်း အနည်းငယ် အကြာတွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ၏ အပြင်ဘက်တွင်။

အဘိုးအို ၏ ပုံရိပ်က ကြည်လင်သော အငွေ့အသက်များ ကြားမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်ရှိလောက မှနေ၍ ဝိညာဉ်လောက အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် အကြာတွင် ဝိညာဉ်လောက ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်လောက ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လုံးဝ ရောယှက်နေသော အမှောင်ထုက အဘိုးအို ၏ ပုံရိပ်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဝါးမျိုသွားတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသော်လည်း အဘိုးအို ၏ အနီးသို့ ရောက်ချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဖယ်ရှားပေးလိုက်ကြသည်။

အဘိုးအို ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤ အလင်းတန်းကို သာမန်လူ ၏ အမြင်ဖြင့် ကြည့်ပါက အဖြူရောင် တစ်မျိုးတည်း သာ မြင်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ထာဝရသခင်ကြီး၊ သို့မဟုတ် ထာဝရနတ်မင်း ၏ အမြင်ဖြင့် ကြည့်ပါက ဤ အဖြူရောင် ထဲတွင် အရောင်ပေါင်း ထောင်ချီ ရောယှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

တာအို အမှတ်အသား သုံးထောင်ကျော် စုစည်းထားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ရွှမ်လင်ကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးတွင် တာအိုတစ်ထောင် ပေါင်းစပ်ထားသော မူလဝိညာဉ် နောက်ဆုံးအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရနိုင်လောက်အောင် နည်းပါးလှပြီး လောကကို ကျော်လွန်နေသော ကောင်းကင်နတ်မင်း သုံးပါး မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ ကမ္ဘာကြီး ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာတွင် အမှန်တကယ် ရပ်တည်နေသူများ ပင်ဖြစ်သည်။

ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ၏ အရှင်သခင်၊ တာအိုတစ်ထောင် ပေါင်းစပ်ထားသူ၊ ဂုဏ်ထူးဆောင် အမည် - ဝူရှင်းဝူရှန်း။

အဘိုးအို က ဝိညာဉ်လောက ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း မျက်လုံးများမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး နားထဲတွင် သူ၏ ဂုဏ်ထူးဆောင် အမည်ကို ခေါ်ဆိုနေသံ များကို ခပ်ရေးရေး ကြားနေရကာ အလွန် နက်ရှိုင်းသော ဝိညာဉ်လောက ၏ အတားအဆီး များကို ကျော်လွန်ပြီး ကြားသိနေရခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီးနောက် အဘိုးအို က ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အရှေ့ရှိ လေဟာနယ်ကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက် ဆွဲယူလိုက်ရာ လက်တစ်ဖက်လုံး မှာ ထို မှောင်မည်းနေသော လေဟာနယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး တစ်ခုခုကို ဆယ်ယူနေပုံ ရသည်။

ခဏအကြာတွင်။

သူ၏ လက်မှာ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ဖဝါးထဲတွင် မှေးမှိန်သော ဝိညာဉ်အလင်းတန်း တစ်ခု ပါလာသည်။

ဤ မှေးမှိန်သော ဝိညာဉ်အလင်းတန်းမှာ အပြင်သို့ ရောက်လာသည်နှင့် လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားပြီး မှေးမှိန်သော လူပုံစံငယ်လေး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဘိုးအို ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ကျဆင်းသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသော အမူအရာဖြင့် အဘိုးအို ကို အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

"ကယ်တင်ပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်..."

"မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်လာတာလား... ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ..."

အဘိုးအို က လက်ဖဝါးထဲရှိ လူငယ်လေး ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

လက်ဖဝါးထဲရှိ လူငယ်လေးက ရိုသေစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုခုကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်က လာမှန်းတော့ မသိဘူး... ကျင့်ကြံမှု က မမြင့်ပေမဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအား ကတော့ နားလည်လို့ မရနိုင်အောင် ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်... ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ နဲ့ တူတယ်... ဓားသုံးချက် တည်းနဲ့ လင်ရှောင် တာအိုမိတ်ဆွေ ကို ပွဲချင်းပြီး သတ်ပစ်လိုက်တာ... စိတ်ဝိညာဉ် လေးတောင် လွတ်မြောက်ခွင့် မရလိုက်ဘူး..."

အကယ်၍ သူသည် အသက်လု ထွက်ပြေးနိုင်သော လျှို့ဝှက် ပညာရပ် တစ်ခုကို တတ်မြောက်မထားဘဲ ဝိညာဉ်လောက ၏ အောက်ခြေရှိ လှိုင်းဂယက် တစ်ခုနှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပါက ထို ဓားအလင်းတန်း ၏ စွမ်းအား အများစုကို မဖယ်ရှားနိုင်ဘဲ သူလည်း လုံးဝ သေဆုံးသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်လည်း သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် မှာ အပြင်းအထန် ထိခိုက်နေပြီး မူလဝိညာဉ် ဓမ္မခန္ဓာ မှာလည်း ပျက်စီးသွားကာ သေဆုံးရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

အဘိုးအို သည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှေးခေတ် ကာလ ကတည်းက ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ ထာဝရနတ်မင်း တွေ လောကမှာ ရှိနေသေးတာလား..."

ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ ထာဝရနတ်မင်း။

ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ လမ်းစဉ် ဖြစ်စေ၊ ခန္ဓာကျင့်ကြံသူ လမ်းစဉ် ဖြစ်စေ အလွန် ခက်ခဲလှပြီး ရှေးခေတ် ကာလ တွင် ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ရှိခဲ့သော်လည်း အများစုမှာ ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်တွင်သာ ရပ်တန့်သွားလေ့ ရှိကြသည်။

ထာဝရနတ်မင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူမှာ ရှေးခေတ် ကာလ တွင် ပင်လျှင် ဆယ်ဦးခန့်သာ ရှိပြီး ထို ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ ထာဝရနတ်မင်း ဆယ်ဦးခန့်မှာလည်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ် အရ အားလုံး သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ရာ မည်သူက ယနေ့အထိ အသက်ရှင် နေသေးသနည်း။

"မင်းတို့ သူနဲ့ ယင်ယန် လှိုဏ်ဂူ အရှေ့မှာ တွေ့ခဲ့တာလား..."

အဘိုးအို က လက်ဖဝါးထဲရှိ လူငယ်လေး ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လက်ဖဝါးထဲရှိ လူငယ်လေးက ရိုသေစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

အဘိုးအို က မှောင်မည်းနေသော အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းရမ်းလိုက်ကာ ဆက်လက် ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ လာရာလမ်း အတိုင်း ပြန်လှည့် သွားတော့သည်။

ယင်ယန် နွယ်ပင် ၏ လမ်းညွှန်မှု မပါဘဲ ဝိညာဉ်လောက ၏ အောက်ခြေတွင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုဖြင့် အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ယင်ယန် လှိုဏ်ဂူ ရှိရာ နေရာကို ရှာတွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း သေချာပေါက် အချိန်အများအပြား ယူရမည် ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး လအနည်းငယ်၊ သို့မဟုတ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန် ရောက်ပါက တစ်ဖက်လူမှာလည်း ထွက်သွားပြီ ဖြစ်မည်မှာ သေချာပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ မှ ဤမျှ အချိန်အကြာကြီး ထွက်သွား၍ မရနိုင်ချေ။

ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ကို အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ တစ်ခု အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော်လည်း အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ကို ဖန်တီးခဲ့သော ဝူလျန် ကောင်းကင်နတ်မင်း မှာ ရှေးခေတ် ကာလ ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး သူသည် ဝူလျန် ကောင်းကင်နတ်မင်း ၏ တပည့်ကြီး ဖြစ်ကာ ကောင်းကင်နတ်မင်း ၏ တာအို အမွေအနှစ် ကို ဆက်ခံပြီး ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ကို ယနေ့အထိ ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ အတွင်းတွင် ရှိနေပါက သူသည် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ၏ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုနိုင်ပြီး ကောင်းကင်နတ်မင်း ကိုယ်တိုင် ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ပါက မည်သည့် ထာဝရနတ်မင်း ကိုမဆို ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိပြီး လုံးဝ ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ မှ ထွက်သွားပါက သူသည် ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုး မရှိတော့ချေ။

နောက်ခံ မသိရသော သူတစ်ဦး အတွက် ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ် များကို မယူနိုင်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းစွာဖြင့် ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ကို စော်ကားပြီး ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ၏ မဟာ ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်သွားခြင်းမှာ ဤကိစ္စကို ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်၍ မရနိုင်ဘဲ နောင်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း စာရင်းရှင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ ထာဝရနတ်မင်း များမှာ အစွမ်းထက်ပြီး ရှေးခေတ် ကာလ ကတည်းက လောကတွင် ကြီးစိုးခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်နတ်မင်း လမ်းစဉ်သို့ ရောက်ရှိသွားသူ တစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ချေ။

တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ချေ။

ခန္ဓာကျင့်ကြံသူ လမ်းစဉ် တွင်ပင်လျှင် အလွန် ထူးချွန်ထက်မြက်သော သူတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ဖူးပြီး ကောင်းကင်နတ်မင်း ၏ တိုက်ခိုက်မှု သုံးချက် ကို ခုခံနိုင်ခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သော်လည်း ထာဝရနတ်မင်း ၏ စွမ်းအားဖြင့် ကောင်းကင်နတ်မင်း ကို ခုခံနိုင်သော တစ်ဦးတည်းသော သူ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ လမ်းစဉ် တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော သူမျိုး မပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးချေ။

ယခု ရှေးဟောင်းခေတ် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူသည် ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ လမ်းစဉ် အပြင် မူလဝိညာဉ် ဓမ္မခန္ဓာ ကိုပါ ကျင့်ကြံထားကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ လမ်းစဉ်ဖြင့် ဆက်လက် တက်လှမ်း၍ မရတော့သဖြင့် မူလဝိညာဉ် လမ်းစဉ်သို့ ပြောင်းလဲ ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပြီး ယခုမှသာ အစပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေသေးခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

အဘိုးအို သည် တောင်ထိပ်တွင် ရပ်နေရင်း သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ရှေးခေတ် ကာလ ကတည်းက ရွှမ်လင်ကမ္ဘာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ယခု နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာချိန်တွင် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ကိုးခု သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ဤ အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ကိုးခု ထဲတွင် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ သုံးခု မှ ကောင်းကင်နတ်မင်း များသာ အသက်ရှင် နေသေးပြီး လောကထဲတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ထွက်ပေါ်လာတတ်ကာ အခြားသော အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ များမှ ကောင်းကင်နတ်မင်း များမှာမူ ရှေးခေတ် ကာလ ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ကြခြင်း၊ သို့မဟုတ် သမိုင်းကြောင်း ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ကာ နောက်ထပ် တစ်ကြိမ်မျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ချေ။

အကယ်၍ အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ကို ဖန်တီးခဲ့သော ကောင်းကင်နတ်မင်း သာ အသက်ရှင် နေသေးပါက မည်သည့် ထာဝရနတ်မင်း ကမျှ အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ တစ်ခုကို စော်ကားရဲမည် မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်နတ်မင်း ၏ အရှိန်အဝါ ကို မစော်ကားရဲကြချေ။

ယခုအခါ ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ အပါအဝင် ကောင်းကင်နတ်မင်း ဘိုးဘေးများ မရှိတော့သော အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ခြောက်ခု မှာ မူလဝိညာဉ် အစပိုင်း၊ သို့မဟုတ် အလယ်အလတ်အဆင့် ထာဝရနတ်မင်း များ အတွက် အနည်းငယ် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိသေးသော်လည်း တာအိုတစ်ထောင် ပေါင်းစပ်ထားသော ဂုဏ်ထူးဆောင် ထာဝရနတ်မင်း များ အတွက်မူ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း များစွာ သေးငယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သည့် ဂုဏ်ထူးဆောင် ထာဝရနတ်မင်း ကမျှ အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ တစ်ခုနှင့် သေခန်းရှင်ခန်း ရန်သူ မဖြစ်ချင်ကြသော်လည်း အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေကြမည် မဟုတ်ဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော ထို ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ ထာဝရနတ်မင်း ကဲ့သို့ပင် ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဝူလျန် အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီးနောက်။

မကြာမီ ဝူရှင်းဝူရှန်း ထာဝရနတ်မင်း က အမိန့်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီး လောကထဲတွင် ထို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ ထာဝရနတ်မင်း ၏ နောက်ခံ ကို စုံစမ်း ရှာဖွေခိုင်းလိုက်တော့သည်။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ချန်မု ၏ ပုံရိပ်မှာ တာယွမ် မြို့တော် တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယင်ယန် လှိုဏ်ဂူ ကို ရှာဖွေပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်လောက ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် အချိန်များစွာ ယူ၍ ရှာဖွေခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ပထမ ယင်ယန် နွယ်ပင် ဖြင့် ရှေးဟောင်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဝိညာဉ်ရတနာ ဆယ့်ခုနစ် ခု ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ပိုမို ရှည်လျားသော ယင်ယန် နွယ်ပင် ဖြင့် နှစ်ဆယ့်ခြောက် ခု ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ထိုအထဲတွင် ထပ်နေသော အရာ ကိုးခု ပါဝင်သော်လည်း အရေးမကြီးလှချေ။

မူလ ကနဦး ရွှေစွမ်းအင် ကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ရတနာ များကို တစ်ခုတည်း စုပ်ယူရုံဖြင့် ရွှေစွမ်းအင် တာအို အားလုံးကို နားလည် သဘောပေါက်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ နှစ်ခု၊ သုံးခု စုပ်ယူလျှင်တောင်မှ များစွာ မလုံလောက်သေးချေ။

ဝိညာဉ်ရတနာ များ ဖန်တီးရန် အသုံးပြုသော ဝိညာဉ်ပစ္စည်း များမှာ ချန်မု အတွက် များစွာ အသုံးမဝင်ဘဲ ရွှမ်ဟွမ် စွမ်းအင် ကဲ့သို့သော အရာတစ်ခု ထပ်မံ ရရှိခဲ့သော်လည်း ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်ရတနာ ဖန်တီးရန် မလိုအပ်ချေ။

သို့သော် နောင်တွင် ချန်ယောင် နှင့် အခြားသူများ ကို ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်ရတနာ များ ဖန်တီးရန် ပေးအပ်၍ ရနိုင်သော်လည်း ချန်ယောင် နှင့် အခြားသူများ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ နိမ့်ကျနေသေးပြီး ထာဝရနတ်မင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရန် အလွန် ဝေးကွာနေသေးကာ ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်လာလျှင်တောင်မှ ဝိညာဉ်ရတနာ ဖန်တီးရန် သူ့အကူအညီ လိုအပ်ဦးမည် ဖြစ်ပြီး ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်ဖြင့်လည်း ဝိညာဉ်ရတနာ ၏ စွမ်းအားများကို များစွာ ထုတ်သုံးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ချန်မု က မြို့တော် ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နီယွင် ထာဝရနတ်မင်း မှာ အလောတကြီး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင်လူသား ဆုတ်ယုတ်ခြင်း ကပ်ဘေး လား..."

ချန်မု က စိတ်ထဲတွင် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်လူသား ဆုတ်ယုတ်ခြင်း ကပ်ဘေး ကို သူ မမြင်ဖူးသေးသော်လည်း သူ့အတွက် အလွန် ဝေးကွာနေသေးပေသည်။

ယွမ်ခေတ် တစ်ခုစာ အချိန် ဆိုသည်မှာ အလွန် ရှည်လျားလှပြီး မထင်မှတ်ထားသည်များ မဖြစ်ပါက သူသည် ကောင်းကင်နတ်မင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ နေ၊ လ များနှင့်အတူ သက်တမ်း ရှည်ကြာနိုင်ပြီး ကပ်ဘေး များ အားလုံးမှ လွတ်ကင်းကာ မသေနိုင်၊ မပျက်စီးနိုင် ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။