အခန်း ၂၁၉

အခန်း (၂၁၉) လွတ်မြောက်ခြင်း

မှုန်မှိုင်းသော တောင်တန်းကြီးများ တစ်လျှောက်။

အရိုးခေါင်းများက တောင်ကုန်းလေးများအဖြစ် တည်ရှိနေပြီး အရိုးစုများက သစ်တောကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်နေကာ ဆက်တိုက်တည်ရှိနေသော လူသေအလောင်းများက တာတမံကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တောင်တန်းတစ်ခုလုံးတွင် သေဆုံးခြင်းအငွေ့အသက်များ အပြည့်ရှိနေကာ သက်ရှိအငွေ့အသက် အနည်းငယ်မျှ မရှိတော့ချေ။

ငရဲပြည်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဤတောင်တန်းကြီးတစ်လျှောက် အနည်းငယ်လျှောက်သွားပြီးနောက် ဖိနှိပ်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော တောင်ကြားတစ်ခုအတွင်းတွင် မှေးမှိန်သော အလင်းတန်းအနည်းငယ် လင်းလက်နေပြီး အလွန်အားနည်းသော အငွေ့အသက်အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

"ဝူရှန်း ယိုးမင် ထာဝရနတ်မင်း..."

ထိုမှေးမှိန်သော အလင်းတန်းများထဲမှ တစ်ခုတွင် အဆက်မပြတ် ရွတ်ဆိုနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နိမ့်ကျသော တောင်ဂူတစ်ခုအတွင်းတွင် ချန်ယောင်က ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မည်းနက်သော သံကြိုးများက ရစ်ပတ်ထားကာ သူမကို ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက်နိုင်အောင် ချည်နှောင်ထားသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။

သူမ၏ ဘေးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဤတောင်ကြားတစ်လျှောက်တွင် သူမကဲ့သို့ပင် သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော လူရိပ်အများအပြား ရှိနေပြီး အများစုမှာ အရိုးခေါင်းများ နှင့် အရိုးစုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ရုတ်တရက်။

အသံနိမ့်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း ရွတ်နေတာက... ဘယ်သူ့ရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် နာမည်လဲ..."

ချန်ယောင်၏ အသံ ရပ်တန့်သွားပြီး ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမနှင့် ပေတစ်ရာခန့်အကွာတွင် မည်းနက်သော သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်နေသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မှေးမှိန်သော ရွှေရောင်အမြုတေ အလင်းတန်းအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေပြီး ရွှေရောင်အမြုတေပေါ်တွင် တာအိုအမှတ်အသား ကိုးခု ထွက်ပေါ်နေကာ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသော ထာဝရသခင်ကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ ရွှေရောင်အမြုတေ၏ အလင်းရောင်မှာ အလွန်အားနည်းနေပြီး လူတစ်ယောက်လုံးလည်း ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေကာ ခေါင်းမော့ရန်ပင်လျှင် ခက်ခဲနေကြောင်း တွေ့ရပေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေက..."

ချန်ယောင်က အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အရင်နာမည်က လျိုရွှမ်... ဂုဏ်ထူးဆောင် နာမည်ကိုတော့ မမေးပါနဲ့တော့... ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင်ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်ပြီး ဒီ အရိုးသောင်းချီဂူ ထဲမှာ အကျဉ်းချခံရပြီဆိုတော့... အနာဂတ်မှာ အရိုးစုတစ်ခုပဲ ဖြစ်လာတော့မှာပါ..."

ချန်ယောင်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင် လား..."

လျိုရွှမ်က ချန်ယောင်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ချန်ယောင်၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ အံ့အားသင့်မှုမှာ ဟန်ဆောင်ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို ဒီကို ဖမ်းလာတဲ့သူက သူပဲလေ... သူက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ နံပါတ်တစ် ထာဝရနတ်မင်း ဖြစ်ပြီး ရွှမ်လင်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာလည်း ကောင်းကင်နတ်မင်း သုံးပါးရဲ့ အောက်မှာ အမြင့်ဆုံးနေရာမှာ ရှိနေတဲ့သူပဲ..."

"ဒီနေရာမှာ မင်း ဂုဏ်ထူးဆောင် ထာဝရနတ်မင်းတွေရဲ့ နာမည်ကို ရွတ်နေလည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး... သူတို့ မခံစားနိုင်ဘူး... တကယ်လို့ ခံစားမိရင်တောင်... အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ လက်ထဲကနေ လူလာကယ်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

ဤနေရာအထိ ပြောပြီးနောက်။

လျိုရွှမ်က ခဏလောက် ရပ်နားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ရွတ်နေတဲ့ ဝူရှန်း ယိုးမင် ဆိုတဲ့ နာမည်က နည်းနည်း စိမ်းနေတယ်... ငါ ဒီမှာ အကျဉ်းမကျခင် တုန်းကတော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... မင်းရဲ့ ဆရာလား... ဒါမှမဟုတ် ဆွေမျိုးလား..."

"ကျွန်မ အစ်ကိုရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် နာမည်ပါ..."

ချန်ယောင်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့လို လူတွေက အဲဒီ မိစ္ဆာ ထာဝရနတ်မင်းရဲ့ အမြင်မှာ ပုရွက်ဆိတ် လိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို ဒီမှာ ဖမ်းပြီး အကျဉ်းချထားရတာလဲ..."

လျိုရွှမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း သေချာတော့ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ကိုယ်ပေါ်က ကံကြမ္မာတွေကြောင့် ဖြစ်ဖို့များတယ်..."

လျိုရွှမ်က စကားပြောနေရင်း ဘေးဘက်ရှိ အလောင်းများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီ တာအိုမိတ်ဆွေတွေက အချို့က ငါ့ထက် အရင် ရောက်လာတာ ရှိတယ်... အချို့က ငါ့ထက် နောက်ကျမှ ရောက်လာတာ ရှိတယ်... ကျင့်ကြံမှု အဆင့်တွေကလည်း မတူညီကြဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတည်းသော တူညီတဲ့ အချက်က ငါတို့အားလုံးမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ကံကြမ္မာတွေ ရှိနေတာပဲ..."

ချန်ယောင်က ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

အစပိုင်းတွင် ထို အမည်မသိ ထာဝရနတ်မင်းက သူမကို ဤနေရာသို့ ဖမ်းလာခြင်းမှာ ချန်မုကို ပစ်မှတ်ထားပြီး တစ်ခုခု လုပ်ရန်အတွက်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ထိုသို့ မဟုတ်ပုံ ရပေသည်။

လျိုရွှမ်က အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အထက်ရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များက တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကံကြမ္မာဆိုတာက မှုန်ဝါးဝါး နိုင်လွန်းတယ်... ငါတို့ကို သတ်လိုက်ရုံနဲ့ အဲဒီ ကံကြမ္မာတွေကို ယူပြီး ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး... အဲဒီလိုသာ ရမယ်ဆိုရင် အဲဒီ ထာဝရနတ်မင်းတွေက နေရာအနှံ့ လိုက်သတ်ပြီး လောကရဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို စုဆောင်းနေကြလောက်ပြီ..."

"အဲဒီ ကောင်းကင်ဝါးမျို မိစ္ဆာအိုကြီးက ကံကြမ္မာတွေကို ဖြတ်ယူနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ပညာရပ် တစ်ခုခုကို ရထားလို့ နေမှာပေါ့... ငါတို့ကို ဒီနေရာမှာ အကျဉ်းချထားပြီး သေဆုံးသွားတဲ့ အချိန်အထိ စောင့်နေရတာကလည်း... လိုအပ်တဲ့ အချက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ချန်ယောင်က လျိုရွှမ်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်။

သူမက လျိုရွှမ်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "စီနီယာရဲ့ စကားအရ... ဒီနေရာမှာ အကျဉ်းကျနေတာ အတော်ကြာပြီ ထင်တယ်..."

"နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင့်တစ်ရာ့သုံးဆယ့်လေးနှစ် နဲ့ ခြောက်လ ရှိပြီ..."

လျိုရွှမ်က မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။

ချန်ယောင်က လျိုရွှမ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်။

ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီးများတွင် တာအိုကပ်ဘေး ရှိပြီး နှစ်တစ်ထောင်လျှင် တစ်ကြိမ် ကျရောက်လေ့ရှိရာ လျိုရွှမ် ဤနေရာတွင် အကျဉ်းကျနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် ရှိပြီဖြစ်သဖြင့် အနည်းဆုံး တာအိုကပ်ဘေး နှစ်ကြိမ်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရပြီးဖြစ်သော်လည်း ယနေ့အထိ အသက်ရှင်နေသေးခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ အကျဉ်းကျနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ တာအိုအမှတ်အသားများ အားလုံး ပိတ်ဆို့ခံထားရသော အခြေအနေမျိုးတွင် သူမသာဆိုပါက တာအိုကပ်ဘေး တစ်ကြိမ်ကိုပင် ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန် သေချာမှု မရှိချေ။ တစ်ဖက်လူသည် အကျဉ်းမကျခင်တုန်းက ထာဝရနတ်မင်း ဖြစ်လာရန် သိပ်မလိုတော့သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"ခက်ခက်ခဲခဲ အသက်ရှင်နေရုံလေးပါ..."

လျိုရွှမ်က ချန်ယောင်၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ အံ့အားသင့်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ခေါင်းရမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နည်းနည်းလေး ကျန်နေသေးတဲ့ ကျင့်ကြံမှုလေးနဲ့ တာအိုကပ်ဘေး နှစ်ကြိမ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပေမဲ့... နောက်တစ်ကြိမ် ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ချန်ယောင်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းကင်က လူတွေကို လမ်းဆုံးအောင် မလုပ်ပါဘူး... ဘယ်လောက်ပဲ အခြေအနေ ဆိုးနေပါစေ... လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ လမ်းစတစ်ခုတော့ ရှိစမြဲပါ..."

လျိုရွှမ်က ချန်ယောင်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ကျယ်ပြန့်တဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်ကြီးမှာ လွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ လမ်းစတစ်ခုတော့ သေချာပေါက် ရှိပါတယ်... အဲဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ငါ ဒီနေ့အထိ တောင့်ခံထားပြီး ကိုယ့်ဘာသာ သတ်သေမသွားတာပေါ့..."

ဤနေရာအထိ ပြောပြီးနောက်။

သူက အနည်းငယ် ရပ်နားလိုက်ပြီး ချန်ယောင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အစ်ကိုက... ယင်ယန်၊ ဒါမှမဟုတ် ထိုက်ရွှမ် ကောင်းကင်နတ်မင်း တွေနဲ့များ သိလား..."

ချန်ယောင်က ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။

လျိုရွှမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ "အဲဒီလိုလား..."

ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင်သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ဂုဏ်ထူးဆောင် ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးသာမက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ချင်လွမ် ကောင်းကင်နတ်မင်း၏ နောက်လိုက်တစ်ပါးလည်း ဖြစ်သဖြင့် သူ့လက်ထဲမှ လူကယ်ရန်ဆိုသည်မှာ မည်သည့် ထာဝရနတ်မင်းမျှ မလုပ်နိုင်ချေ။

လူသားမျိုးနွယ်စု၏ ထာဝရနတ်မင်းများ အားလုံး စုရုံးလာပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုနှင့် စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲမည့် ပုံစံမျိုး ပြသမှသာ ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင်ကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ချန်ယောင်၏ အစ်ကိုသည် ဂုဏ်ထူးဆောင် ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါးဖြစ်သော်လည်း အခြားသော ထာဝရနတ်မင်းများ အားလုံးကို မခေါ်ဆောင်လာနိုင်ပါက ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင် လက်ထဲမှ လူကယ်ရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ပင်ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နတ်မင်း တစ်ပါးပါး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေမည်။

သို့သော် နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးနောက် လျိုရွှမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက် မဲ့နေပြီဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နတ်မင်း တစ်ပါး၏ စွမ်းရည်ဖြင့် ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော အရာများကို မသိနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိသလို ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင် လုပ်နေသော အရာများကိုလည်း မသိနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။

သို့သော် နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် ကြာသည်အထိ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိသည်မှာ ဤကိစ္စကို သဘောတူ ခွင့်ပြုထားခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဤကိစ္စမှာ စည်းမျဉ်းများကို အမှန်တကယ် မချိုးဖောက်သေးဟု ထင်နေခြင်း၊ သို့မဟုတ် ချင်လွမ် ကောင်းကင်နတ်မင်းကြောင့် လွှတ်ထားခြင်းများလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် တောင့်ခံနေခဲ့သည်မှာ လူသားမျိုးနွယ်စု၏ ယင်ယန် နှင့် ထိုက်ရွှမ် ကောင်းကင်နတ်မင်း နှစ်ပါးထဲမှ တစ်ပါးပါးက ဤနေရာသို့ လှမ်းကြည့်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုသို့ ဖြစ်လာပါက သူ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး မသေဆုံးပါက သူလည်း ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မျှော်လင့်ချက်များ ပိုမို ပျောက်ကွယ်လာခဲ့သည်။

ယခု ချန်ယောင် ရောက်လာပြီး ဂုဏ်ထူးဆောင် နာမည်ကို ရွတ်ဆိုနေသဖြင့် လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရပြီဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ချန်ယောင်ထံမှ ရရှိသော အဖြေကြောင့် သူ စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းရမ်းလိုက်မိတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လျိုရွှမ် ပြောသော စကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချန်ယောင်လည်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လေးလံသွားပြီး နဂါးတွင်းထဲမှ လွတ်လာပြီး ကျားဂူထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားမည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိချေ။

ဝိညာဉ်လောက၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မသေဆုံးခဲ့ခြင်းမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ကံကြမ္မာကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင်၏ တည်ရှိမှုမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ကံကြမ္မာအောက်တွင် မရှိတော့ဘဲ ယခု အခြေအနေမှာ ဝိညာဉ်လောက၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကဲ့သို့ အချိန်မရွေး သေဆုံးနိုင်သော အခြေအနေမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ပိုမို အသက်ရှူကျပ်စရာ ကောင်းနေပေသည်။

ချန်ယောင် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်။

အရိုးစုများ ပြည့်နှက်နေသော တောင်ကြား၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော လူရိပ်တစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားပြီး ကောင်းကင်မှနေ၍ တာအိုအမှတ်အသား တစ်ခု ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာကာ သူ့ဆီသို့ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

ချန်ယောင်က ချက်ချင်း သတိထားမိသွားပြီး ဘေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တာအို ကပ်ဘေး။

ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော တာအိုအမှတ်အသားမှာ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး၏ တာအိုကပ်ဘေး ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ပြင်းထန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပဉ္စမမြောက် ကပ်ဘေးလောက် ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။

အကျဉ်းကျနေသော ထို ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်နေပြီး ယခုအချိန်တွင် အော်ဟစ်သံနိမ့်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ တာအိုပညာရပ်တစ်ခုကို အသုံးပြုပြီး ခုခံရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မခံနိုင်တော့ဘဲ ထို တာအိုကပ်ဘေး၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပါ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ထိုနေရာတွင် ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးစုတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"နောက်ထပ် တာအိုမိတ်ဆွေ တစ်ယောက် ထွက်သွားပြန်ပြီ..."

လျိုရွှမ်က အနည်းငယ် ခေါင်းရမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် ကာလအတွင်း ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ကြိမ်မက မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာပေသည်။

ချန်ယောင်က ဤ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာ အလွန် ဆိုးရွားသွားသည်။

ဤနေရာတွင် ဤကဲ့သို့ အကျဉ်းချခံထားရပြီး တာအိုကပ်ဘေး ကျရောက်လာချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ တာအိုကပ်ဘေးအောက်တွင် သေဆုံးရခြင်းမှာ မည်မျှ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိုက်သနည်း။

သေချာ ကြည့်လိုက်ရာ ထို ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးစုပေါ်တွင် မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တွယ်ကပ်နေသော ကံကြမ္မာများ ဖြစ်ကာ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီးများသာ မှုန်ဝါးဝါး မြင်တွေ့နိုင်သော အရာများ ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်။

"ဝုန်း..."

တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အစီအရင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ကောင်းကင်ယံရှိ မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များမှာ လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားပြီး လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အောက်သို့ ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ထို ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးစုပေါ်မှ လွင့်စင်တော့မည့် ကံကြမ္မာ များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါက တောင်ကြားအတွင်းတွင် ပျံ့နှံ့လာပြီး သံကြိုးများစွာကို လှုပ်ခါသွားစေကာ ချန်ယောင်ကိုပင် အသက်ရှူကျပ်သွားစေတော့သည်။

ခက်ခက်ခဲခဲ မော့ကြည့်လိုက်ရာ။

ထို မည်းနက်သော လက်ဝါးကြီးက ကံကြမ္မာ၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ဖြတ်တောက်လိုက်ကာ အဝေးရှိ သွေးတောင်ကြီးတစ်ခု၏ တောင်ထွတ်ဆီသို့ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် ဆံပင်ဖားလျားချထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်တွေ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေကာ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင်။

မည်းနက်သော လက်ဝါးကြီးက ဖြတ်တောက်ယူလာသော ကံကြမ္မာများကို ပြန်လည် ယူဆောင်လာပြီးနောက် ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင်က အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်ဟကာ အကုန်လုံးကို မျိုချလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ပြန်မှိတ်လိုက်တော့သည်။

ထို မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် လက်ဝါးကြီးလည်း လျင်မြန်စွာ ပြိုကွဲသွားပြီး တိမ်မည်းများအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင်၏ ပုံရိပ်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး တောင်ကြား၏ ကောင်းကင်ယံကို ပြန်လည် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"အဲဒါက... ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင် လား..."

ချန်ယောင်က အဝေးမှနေ၍ ဤ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်မိသည်။

ထို ဆံပင်ဖားလျားချထားသော အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ သူမ အရင်က တောင်တန်းတွင် မတော်တဆ တွေ့ဆုံခဲ့ရသူ ပင်ဖြစ်သည်။

"အင်း..."

လျိုရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နက်နဲသော အကြည့်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အမြင်အရ ဆိုရင်... သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အပြင်မှာ သတင်းထွက်နေတာထက် ပိုမြင့်မားနိုင်တယ်... တာအိုအမှတ်အသား တစ်သောင်းနီးပါးကို ကျင့်ကြံထားပြီး... အဲဒီ အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေလောက်ပြီ..."

ချန်ယောင်က မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် တောင်ထွတ်ကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အစ်ကိုက ပိုအစွမ်းထက်မယ် ထင်တယ်..."

ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင်၏ အရှိန်အဝါမှာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းပြီး သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ နီယွင် ထာဝရနတ်မင်းထက် များစွာ သာလွန်သော်လည်း ချန်မုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမ၏ အမြင်အရ ချန်မု၏ အငွေ့အသက်က ပိုမို နက်နဲသည်ဟု ခံစားရပေသည်။

ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင်က အစွမ်းထက်သော်လည်း ချန်မုက ပိုမို နက်နဲလှပေသည်။

"..."

လျိုရွှမ်က ချန်ယောင်ကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်သည်။

အကယ်၍ လူသားမျိုးနွယ်စု၏ အရှေးကျဆုံး ထာဝရနတ်မင်း အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ပါး ဖြစ်ပါက ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင်ထက် အနည်းငယ် သာလွန်နိုင်သော်လည်း ချန်ယောင်၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ဂုဏ်ထူးဆောင် နာမည်ကို သူ ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး ဂုဏ်ထူးဆောင် ထာဝရနတ်မင်းများ အချင်းချင်း ကြားတွင်လည်း ကွာဟချက်များ ရှိပေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။

ချန်ယောင် ဤနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် လူသားမျိုးနွယ်စု၏ ဂုဏ်ထူးဆောင် ထာဝရနတ်မင်းတစ်ပါး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနိုင်ခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သော တိုးတက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ့အတွက် လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် လျိုရွှမ် စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားကာ တုန်လှုပ်၍ မရနိုင်သော ဖိနှိပ်မှုအရှိန်အဝါကြီး တစ်ခု ပါဝင်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ချင်လွမ်... ငါ့ကို ရှင်းပြချက် တစ်ခု ပေးစမ်း..."

"ဝုန်း..."

ဤ အသံကြီးက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များကို လှိုင်းလုံးကြီးများအလား ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေကာ တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို ဟိန်းဟောက် တုန်လှုပ်သွားစေပြီး အရိုးစုများစွာကိုလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် လျိုရွှမ် ဖြစ်စေ၊ အခြားသော ဤနေရာတွင် အကျဉ်းချခံထားရသည့် လူသားကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်စေ အားလုံး ခေါင်းမော့လာကြပြီး ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ အားလုံး မျက်နှာပေါ်တွင် တုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာကြသည်။

ချင်လွမ်။

ချင်လွမ် ကောင်းကင်နတ်မင်း။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ကောင်းကင်နတ်မင်း၏ နာမည်ကို ဤကဲ့သို့ ခေါ်ဆိုနိုင်ခြင်းမှာ ကောင်းကင်နတ်မင်းအဆင့် တူညီသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လျိုရွှမ် နှင့် အခြားသူများ အားလုံး ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ပြီး ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေမှန်း မသိဖြစ်နေချိန်မှာပင် ကောင်းကင်ယံရှိ လှိုင်းထနေသော မည်းနက်သည့် တိမ်တိုက်များမှာ ရုတ်တရက် ဆူပွက်လာသကဲ့သို့ တုန်ခါလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက်။

ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံး အောက်သို့ ကျဆင်းလာပြီး ပေတစ်သောင်းခန့် ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဤ တောင်တန်းကြီး အပေါ်သို့ ကျဆင်းလာတော့သည်။

တောင်တန်းကြီးတွင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး ကြီးမားသော အစီအရင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ထို ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီး၏ အောက်တွင် စက္ကူလို အလွယ်တကူ ပြိုကွဲသွားတော့သည်။

မည်းနက်သော တိမ်တိုက်များ ပြိုကွဲသွားသည်။

ပညာရပ်များ အားလုံး ပြိုကျသွားသည်။

အလင်းတန်းများ အားလုံး တစ်စစီ ပေါက်ကွဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် တောင်တန်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အမြင့်ဆုံး တောင်ထွတ်ပေါ်မှ ဆံပင်ဖားလျားချထားသော အဘိုးအိုကို ပြသလိုက်ပြီး သူသည် ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင် ပင်ဖြစ်သည်။

သူ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ တာအိုအမှတ်အသား တစ်သောင်းနီးပါး ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြီးမားလှသော ခြင်္သေ့စိမ်းကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားကာ ပါးစပ်ဟပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံဖြင့် ကောင်းကင်ကို ဝါးမျိုတော့မည့်အလား ဖြစ်နေတော့သည်။

သို့သော် တာအိုအမှတ်အသား တစ်သောင်းနီးပါး ပေါင်းစပ်ဖန်တီးထားပြီး မူလဝိညာဉ်၏ အစသဏ္ဌာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော မူလ မိစ္ဆာပုံရိပ်ကြီးမှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ကြီးမားလှသည့် လက်ဝါးကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန် သေးငယ်နေပြီး လက်ဖဝါးထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသော ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း..."

လျိုရွှမ် နှင့် အခြားသူများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ထို ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးက အောက်သို့ ဖိချလိုက်ရာ ကောင်းကင်ဝါးမျို မိစ္ဆာပုံရိပ်ကြီးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ကြွေပန်းကန်တစ်လုံးကို ချေမွလိုက်သကဲ့သို့ ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကွဲသွားစေပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မိုင်ပေါင်း တစ်ထောင်ခန့် ကြီးမားသွားကာ တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို လက်ဖဝါးထဲတွင် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး မြေကြီးထဲမှ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

လေဟာနယ်က တစ်လက်မချင်း ပြိုကွဲသွားပြီး လက်ရှိလောက နှင့် ဝိညာဉ်လောက ကြားရှိ နယ်နိမိတ် အတားအဆီးက ဤ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးကို အနည်းငယ်မျှ မတားဆီးနိုင်ဘဲ အရိုးသောင်းချီဂူ နှင့် အရိုးသောင်းချီတောင် ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဝိညာဉ်လောက ထဲမှနေ၍ လက်ရှိလောက သို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်သွားတော့သည်။

လျိုရွှမ် နှင့် အခြားသူများ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကိုပင် ထောက်မထားသကဲ့သို့ ကြီးမားလှကာ သူတို့အားလုံး နှင့် တောင်တန်း၊ တောင်ကြားကြီး တစ်ခုလုံးမှာမူ ကစားစရာ အရုပ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖိနှိပ်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်ဝါးမျို မဟာသူတော်စင်၏ လှိုဏ်ဂူဖြစ်သော အရိုးသောင်းချီတောင် ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဝိညာဉ်လောက ထဲမှ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်ကာ လက်ရှိလောက သို့ ယူဆောင်လာနိုင်ခြင်းမှာ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအား ဖြစ်သနည်း။

ကောင်းကင်နတ်မင်း။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်နတ်မင်းများသာ ပိုင်ဆိုင်သော အမြင့်ဆုံး စွမ်းအား ပင်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင်နတ်မင်းကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်..."

လျိုရွှမ် နှင့် အခြားသူများ အံ့အားသင့် နေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ထို ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော လူရိပ်ကြီးကို မဆိုင်းမတွ အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းသာနေကြပေသည်။

သူတို့၏ အရှေ့ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ယင်ယန် နှင့် ထိုက်ရွှမ် ထဲမှ မည်သူ ဖြစ်သည်ကို မသိသော်လည်း သေချာပေါက် လူသားမျိုးနွယ်စု၏ ကောင်းကင်နတ်မင်းတစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားကြပေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ဒုက္ခပင်လယ်ထဲမှ လွတ်မြောက်ပြီး အသက်ရှင်ခွင့် ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။