အခန်း ၂၂၉

အခန်း (၂၂၉) မဟာ နတ်ဘုရား စွမ်းအင်

တာယွမ် နန်းတော်။

ချန်မု ထာဝရနတ်မင်း ဖြစ်လာပြီးနောက် တာယွမ် သည် သာမန် သေမျိုး အင်ပါယာ တစ်ခု မှနေ၍ နတ်ဘုရား အင်ပါယာ တစ်ခု အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်မှ စတင်ကာ မြို့တော် ကြီး မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးတက် ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီး နှစ်အနည်းငယ် ကြာတိုင်း လုံးဝ အသစ်တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားလေ့ ရှိသည်။

ယခုအခါ တာယွမ် ၏ နန်းတော် ကြီး မှာ လုံးဝ နတ်ဘုရား နန်းတော် ကြီး တစ်ခု ၏ အငွေ့အသက် မျိုး ရရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး မြင့်မားလှသော နန်းဆောင် ကြီး များမှာ ပေပေါင်း ရာချီ၊ ထောင်ချီ မြင့်မားကာ ရွှေရောင် တောက်ပနေပြီး အမိုး များ အထက်တွင် တိမ်တိုက် များ ရစ်ပတ်နေကာ ကောင်းကင်ဘုံ ကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။

အပေါ်မှနေ၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါက လမ်းလျှောက်နေသော လူများမှာ အလွန် သေးငယ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရပေသည်။

အတွင်းပိုင်း နန်းတော် ရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံ မှနေ၍ ပျံသန်းနေသော အလင်းတန်း များကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ရသော်လည်း နန်းတော် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပါက အလွန် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားပြီး မည်သည့် ဆူညံသံ မျှ မကြားရတော့သလို ပျံသန်းနေသော အလင်းတန်း များကိုလည်း မတွေ့ရတော့ချေ။

ယခု မြို့တော် တွင် ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်မှသာ မြို့တော် အတွင်း လေထဲမှ ပျံသန်းခွင့် ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ အတွင်းမြို့ နှင့် အပြင်မြို့ တွင်သာ ကန့်သတ်ထားပေသည်။

အလယ်ဗဟို တွင် ရှိသော နန်းတော် ကိုမူ မည်သူမျှ အပေါ်မှနေ၍ အလွယ်တကူ ဖြတ်ပျံခွင့် မရှိချေ။

ထို့အပြင် နန်းတော် အတွင်းရှိ အစေခံ မိန်းကလေး များ၊ အရာရှိ များမှာလည်း ခြေလှမ်း သွက်လက်ပြီး လှုပ်ရှားမှု မြန်ဆန်ကာ အားလုံးမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံမှု ရှိကြပြီး အတိတ် က တာယွမ် တွင် ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ အဆင့်လေး သိုင်းပညာရှင် များနှင့် ညီမျှသော်လည်း ယခုအခါ နန်းတော် အတွင်းတွင် သာမန် အစေခံ များ နှင့် အရာရှိ များ အဖြစ်သာ ရှိကြပေသည်။

ဤ အစေခံ မိန်းကလေး များ အားလုံး မှာ အမူအရာ တည်ကြည်နေကြပြီး အချင်းချင်း စကားပြောဆိုခြင်း မရှိဘဲ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ် လုပ်နေကြပေသည်။

နန်းတော် အတွင်းရှိ မြေပြင် ကို ယခုအခါ ကျောက်စိမ်း များဖြင့် ခင်းထားပြီး အလွန် နည်းပါးသော ကျောက်တုံး အဆောက်အအုံ အချို့ သာ ကျန်ရှိတော့ကာ ဥပမာ အားဖြင့် နန်းတော် ၏ အရှေ့ဘက် တည့်တည့် တွင် ရှိသော ကျောက်တုံး ဖြင့် ထုဆစ်ထားသည့် ရွှေနဂါး ကြီး ပင်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာ က ဤ ရွှေနဂါး ကြီး မှာ ပေပေါင်း ရာချီ မြင့်မားပြီး နန်းတော် အတွင်းရှိ အဆောက်အအုံ အများစု ထက် မြင့်မားကာ ၎င်း၏ အပေါ်တွင် အတိတ် က တာယွမ် ကောင်းကင်ဆရာ များနှင့် သိုင်းသူတော်စင် များ၏ စိတ်ဆန္ဒ များ ကျန်ရစ်ခဲ့သဖြင့် ရှေ့မှ ဖြတ်သွားသူတိုင်း ကို ကြောက်ရွံ့ ရိုသေစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဤ ရွှေနဂါး ကြီး မှာ အတိတ် ကို သတိရစေသော အရာ တစ်ခု အဖြစ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မည်သည့် နန်းဆောင် မဆို ၎င်းထက် ပိုမို မြင့်မားနေပြီ ဖြစ်ပြီး ယခင်က ကောင်းကင်ဆရာ ချန်ထားခဲ့သော စိတ်ဆန္ဒ များမှာလည်း နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ကြာမြင့်ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးသော ကောင်းကင်ဆရာ ဖြစ်သည့် ချန်မု သည်လည်း စိတ်ဆန္ဒ အသစ်များ ထပ်မံ ထည့်သွင်းရန် အစီအစဉ် မရှိတော့ချေ။

ယခုအခါ သူ၏ ကောင်းကင်နတ်မင်း အဆင့်အတန်း အရ လက်ညှိုး တစ်ချက် ဖြင့် စိတ်ဆန္ဒ အနည်းငယ် ကို ချန်ထားခဲ့ရုံဖြင့် ဤ သက်မဲ့ ရွှေနဂါး ကြီး ကို သက်ရှိ အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပြီး ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး နှင့် ညီမျှသော ဝိညာဉ်နဂါး တစ်ကောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော်လည်း ချန်မု သည် ဤကိစ္စ များကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

ကျယ်ပြန့်သော ကျောက်စိမ်း လမ်းမကြီး အတိုင်း နန်းတော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ။

နန်းဆောင် တစ်ခု အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

နန်းဆောင် အပြင်ဘက် တွင် အစေခံ မိန်းကလေး အချို့ က ဘေးနှစ်ဖက် တွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေကြပြီး ခေါင်းငုံ့ထားကာ မလိုအပ်သော လှုပ်ရှားမှု များ မလုပ်ရဲကြဘဲ တစ်ခါတစ်ရံ တွင်သာ နန်းဆောင် အတွင်းသို့ မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်မိကြပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အလွန် ရိုသေ လေးစားမှု များနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု များ အပြည့် ရှိနေကြပေသည်။

နန်းဆောင် အတွင်းပိုင်း သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အခြေအနေ မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထို တည်ကြည် လေးနက်မှု များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကြည်လင် ပြတ်သားသော ရယ်မောသံ များကို အစားထိုး ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှီးယွီ အစ်မ ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု က အရမ်း မြန်လွန်းတယ်... တာအို အမှတ်အသား ကိုးခု တောင် ပေါင်းစပ်ပြီးသွားပြီပဲ..."

အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ယောင် က ရှီးယွီ ၏ ခါး ကို အနောက်မှ ဖက်ထားပြီး သူမ၏ ဗိုက် ကို လက်ညှိုး ဖြင့် ထိုးကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "မကြာခင် ဒီဗိုက်ထဲမှာ ကလေးလေး တစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာတော့မယ် ထင်တယ်..."

"မနောက်ပါနဲ့..."

ရှီးယွီ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လက်မြှောက် အရှုံးပေးရသည့် အမူအရာ ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားကာ လေထဲတွင် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ရာ ချန်ယောင် ၏ ရင်ခွင် ထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင် လေး တစ်ခု သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ပူဖောင်း လေး တစ်ခု အလား လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်ယောင် နှင့် ချန်မု ၏ တပည့် အများအပြား ထဲတွင် သူမ သည် ချန်မု ၏ အထူး အလေးပေး စောင့်ရှောက်မှု အများဆုံး ရရှိသူ မဟုတ်သလို အလုပ် အများဆုံး လုပ်ရသူ ပင် ဖြစ်သော်လည်း သူမ ၏ ကျင့်ကြံမှု မှာ လူအားလုံး ထဲတွင် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်နေပေသည်။

အကြောင်းရင်း အားလုံး မှာ တာယွမ် နတ်ဘုရား ဧကရီ ၏ နေရာ ကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်မု ယန်နတ်ဘုရား ကောင်းကင်နတ်မင်း အဖြစ် အောင်မြင်သွားပြီးနောက် တာယွမ် နတ်ဘုရားအင်ပါယာ ၏ ကံကြမ္မာ မှာ သဘာဝကျကျ ထပ်မံ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ယခင်ကတည်းက အကျိုးကျေးဇူး များစွာ ရရှိထားသော ရှီးယွီ မှာ နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် အကျိုးကျေးဇူး များ ထပ်မံ ရရှိကာ ကျင့်ကြံမှု မှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာပြီး ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်၊ တာအို အမှတ်အသား ကိုးခု အဆင့်သို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိသွားကာ မူလဝိညာဉ် အဆင့်သို့ ကူးပြောင်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

သို့သော် ဤ ခြေတစ်လှမ်း ဆိုသည်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှပြီး သာမန် လူသား ဘဝ မှ ရွှေရောင်အမြုတေ အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ထက်ပင် ပိုမို ခက်ခဲလှပေသည်။

ထို့အပြင် ဤ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက သေခြင်းရှင်ခြင်း အတားအဆီး ကို ဖြတ်ကျော်ရန် အတွက် အရေးအကြီးဆုံး မှာ ကိုယ်ပိုင် နားလည်မှု ပင်ဖြစ်ပြီး တာယွမ် နတ်ဘုရားအင်ပါယာ ၏ ဧကရီ အနေဖြင့် အင်ပါယာ ၏ ကံကြမ္မာ ကို သယ်ဆောင်ထားလျှင်တောင်မှ ကံကြမ္မာ အားကိုး ဖြင့် တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်၍ မရနိုင်ချေ။

"အစ်မ က ဒီလောက် အလုပ်များနေတာတောင်... ကိုယ်ဖော့ပညာ တွေ လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်ရသေးတယ်... အင်း... ဒါက ကိုယ်ဖော့ပညာ မဟုတ်လောက်ဘူး..."

ချန်ယောင် က ဖက်လိုက်ရာ ဘာမှ မရှိတော့သဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် တွေးတွေးဆဆ အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

မလှမ်းမကမ်း တွင်။

ကျိယွင်ယင်း က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း ဘာမှ မသိလိုက်ဘူး... ထာဝရနတ်မင်း တွေ ဝိညာဉ်လောက ထဲ ဝင်ပြီး တကယ့် လောက ထဲ ပြန်ထွက်လာတဲ့ ဖြတ်သန်းမှု မျိုးနဲ့ တူတယ်... အစ်မ က မူလဝိညာဉ် အဆင့် ကို ရောက်သွားပြီလား..."

စကားပြောရင်း နှင့် သူမ ၏ အကြည့်များ က မလှမ်းမကမ်း တွင် လေထဲ၌ ထိုင်နေပြီး လေဟာနယ် ကို ငုံ့ကြည့်နေသော လူရိပ်တစ်ခု ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူရိပ် မှာ ချန်မု ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်မု က အကြည့် ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ချန်ယောင် တို့ ရှိရာသို့ ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "တာယွမ် ရဲ့ ကံကြမ္မာ က... ငါ အဆင့်တက်သွားလို့ အထွတ်အမြတ်နယ်မြေ တွေ အားလုံးထက် သာလွန်သွားပြီ... ရှီးယွီ ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု က ကံကြမ္မာ နဲ့ ပေါင်းစပ်နေတော့ ထာဝရနတ်မင်း မဟုတ်သေးရင်တောင်... တာယွမ် ရဲ့ နယ်နိမိတ် အတွင်းမှာ ဆိုရင် ထာဝရနတ်မင်း နဲ့ ဆင်တူတဲ့ စွမ်းအား အချို့ ကို အသုံးပြုနိုင်တယ်..."

ချန်မု ၏ ရှင်းပြချက် ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချန်ယောင် နှင့် ကျိယွင်ယင်း တို့ မှာ သဘောပေါက်သွားကြသည်။

သူတို့ ၏ ကျင့်ကြံမှု များမှာလည်း မနိမ့်ကျတော့ဘဲ တာအို အမှတ်အသား ငါးခု၊ ခြောက်ခု အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်ရာ ရှီးယွီ လောက် မမြင့်မားသော်လည်း ရှီးယွီ ၏ လှုပ်ရှားမှု များကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်သည်အထိ တော့ မဟုတ်ချေ။ ချန်မု က ဤသို့ ပြောလိုက်သဖြင့် ရှီးယွီ သည် ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့် ဖြင့် အင်ပါယာ ၏ ကံကြမ္မာ ကို ပေါင်းစပ်ကာ ထာဝရနတ်မင်း ၏ စွမ်းအား ကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလို နည်းလမ်း မျိုးကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့သုံးပါ..."

ချန်မု က ရှင်းပြပြီးနောက် ရှီးယွီ ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မူလဝိညာဉ် ကို ဖန်တီးတဲ့ အဆင့် က... သေခြင်းရှင်ခြင်း ကို ခံစားနားလည်ရတဲ့ အဆင့်ပဲ... ဘယ် ပြင်ပ အကူအညီ မှ မကူညီနိုင်ဘူး... မင်း သေခြင်းရှင်ခြင်း ကို ခံစားနားလည်နိုင်အောင် အကူအညီ ဖြစ်မယ့် အခြေအနေ တွေ ဖန်တီးပေးဖို့ သာ တတ်နိုင်ပြီး... အဲဒီ အဆင့် ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်အောင် တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားလို့ မရဘူး..."

ရှီးယွီ က ရိုသေစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဆရာ့ ရဲ့ သွန်သင်မှု ကို မှတ်သားထားပါ့မယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခဏတာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်။

သူမ က ချန်မု ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အင်ပါယာ က ကျင့်ကြံသူ တွေ အားလုံး မြို့တော် ကို ရောက်နေကြပြီ... သာမန် ပြည်သူ တွေကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ မသိဘူး... အားလုံး ကို မြို့တော် အနီးတစ်ဝိုက် ကို ပြောင်းရွှေ့ရမလား..."

ယခု တာယွမ် မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင် က နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လူဦးရေ မှာ အဆပေါင်း ဆယ်ချီ၊ ရာချီ များပြားလာပြီး အလွန် စည်ကား တိုးတက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူဦးရေ အရေအတွက် မှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို များပြားနေလျှင်တောင်မှ ဝူရှန်း နယ်မြေ အနှံ့အပြား တွင် ပြန့်ကျဲနေသော သာမန် ပြည်သူ များကို မြို့တော် သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် မှာ မခက်ခဲချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယခု တာယွမ် တွင် ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ထာဝရသခင်ကြီး အယောက် နှစ်ဆယ် ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မု က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလောက် ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး..."

စကားအဆုံးတွင်။

သူ က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှီးယွီ တို့ကို လက်ယမ်းပြကာ "ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်မု က နန်းဆောင် အပြင်ဘက် သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရှီးယွီ၊ ချန်ယောင် နှင့် အခြားသူများ လည်း အမြန် လိုက်သွားကြပြီး ချန်မု ၏ နောက်မှ လိုက်ကာ နန်းဆောင် အပြင်ဘက် သို့ ထွက်လာကြပြီးနောက် ချန်မု နှင့်အတူ ကောင်းကင် သို့ ပျံတက်သွားကာ မြို့တော် ၏ အထက် မီတာ တစ်ထောင် ခန့် အမြင့် သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဤနေရာ မှာ သိပ်မမြင့်လှဘဲ သာမန် လူသား များ ဤနေရာ တွင် ရှိနေပါက သူတို့ ၏ အမြင်အာရုံ ဖြင့် နန်းတော် တစ်ခုလုံး ကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး မြို့တော် တစ်ခုလုံး ၏ ပုံစံ ကို မမြင်နိုင်ချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယခု မြို့တော် မှာ အလွန် ကျယ်ပြန့်လွန်းလှပေသည်။

"ကြည့်..."

ချန်မု က ဘယ်ဘက်လက် ကို မြှောက်ပြီး အောက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ရှီးယွီ နှင့် အခြားသူများ လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး အားလုံး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြရာ နန်းတော် အတွင်းရှိ သူတို့ ၏ အောက်တည့်တည့် တွင် ရှိသော ထို နန်းဆောင် ကြီး မှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်စွာ စတင် သေးငယ်လာပြီး ပေတစ်ရာ ခန့် မြင့်မားရာ မှ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ကျလာကာ ဆယ်ပေ ခန့် အထိ သေးငယ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်ပေ ခန့် သာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို နန်းဆောင် တစ်ခုတည်း သာ မဟုတ်ချေ။

အမြင်အာရုံ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာများရှိ နန်းတော် တစ်ခုလုံး သေးငယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

လုရှစ်ယွင် က ချန်မု ၏ ညာဘက်ခြမ်း တွင် ရပ်နေပြီး အဝေးသို့ အံ့အားသင့်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဝေး တွင် နန်းတော် ၏ အစွန်း မှာ လျင်မြန်စွာ သေးငယ်လာပြီး နန်းတော် အပြင်ဘက် ရှိ အတွင်းမြို့ မှာလည်း သေးငယ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သေးငယ်လာသည့် အမြန်နှုန်း မှာ ပိုမို မြန်ဆန်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း မှာပင် မြို့တော် တစ်ခုလုံး သူတို့ ၏ မျက်စိအောက် သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

သို့သော် ဤမျှ နှင့် မရပ်တန့်သေးချေ။

မြို့တော် ၏ ပိုမို ဝေးကွာသော နေရာရှိ တောင်တန်း များ၊ မြေကြီး များ အားလုံး အပိုင်းလိုက် သေးငယ်လာပြီး လယ်ကွင်း များ ပြောင်းလဲသွားကာ အမြင်အာရုံ ထဲရှိ ယခင်ကတည်းက သေးငယ်နေသော သာမန် ပြည်သူ များမှာ သေးငယ်သွားပြီးနောက် ပိုမို သေးငယ်သွားကာ မမြင်ရသလောက် ပင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထိုအထဲတွင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ကိုလည်း မြင်တွေ့ရသေးသော်လည်း သာမန် လူသား များ ဖြစ်စေ၊ ကျင့်ကြံသူ များ ဖြစ်စေ မည်သူမျှ အပြောင်းအလဲ ကို သတိမထားမိကြဘဲ အချို့က ခရီးဆက်နေကြဆဲ၊ အချို့က တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေကြဆဲ၊ အချို့က တပည့် များကို သွန်သင်နေကြဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက် တည်း သာ ကမ္ဘာ ကြီး သေးငယ်သွားသည် နှင့် အတူ လိုက်ပါ မသွားဘဲ ကောင်းကင် ကို မော့ကြည့်ကာ ချန်မု တို့ ရှိရာ သို့ လှမ်းကြည့်နေပေသည်။

သူမ သည် နီယွင် ထာဝရနတ်မင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်မု မှလွဲ၍ တာယွမ် တွင် တစ်ပါးတည်းသော ထာဝရနတ်မင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"ရွှစ်..."

နောက်တစ်စက္ကန့် တွင် နီယွင် ထာဝရနတ်မင်း မှာ အဆက်မပြတ် သေးငယ်နေသော မြေကြီး ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချန်မု ၏ အရှေ့ တွင် ထွက်ပေါ်လာကာ အောက်ဘက်ရှိ မြေကြီး ကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု များ ပါဝင်နေပေသည်။

သူမ ၏ အမြင်အာရုံ တွင် ဝူရှန်း နယ်မြေ တစ်ခုလုံး အဆက်မပြတ် သေးငယ်လာသည်ကို မြင်တွေ့နေရပေသည်။

ဝူရှန်း နယ်မြေ ၏ အစွန်း မှာ ယခုအခါ လုံးဝ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး ဝူနယ်မြေ တစ်ခုလုံး နှင့် လုံးဝ ကွဲကွာသွားကာ မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်း နှစ်သောင်း နီးပါး ကျယ်ဝန်းသော ဤ မြေကြီး ကြီး မှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လက်ဖဝါး အရွယ်အစား ခန့် သာ ကျန်ရှိတော့ကာ ချန်မု ၏ လက်ဖဝါး ထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

"ကောင်းကင်နတ်မင်း ရဲ့ စွမ်းရည် က... တကယ်ကို..."

နီယွင် ထာဝရနတ်မင်း ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းဂယက် များ ထနေပေသည်။

သူမ ၏ ကျင့်ကြံမှု နှင့် စွမ်းရည် ဖြင့် ဝူရှန်း နယ်မြေ တစ်ခုလုံး ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် မှာ အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဝူရှန်း နယ်မြေ တစ်ခုလုံး ကို သေးငယ်သွားစေပြီးနောက် လက်တစ်ဖက်တည်း ဖြင့် မယူလိုက်ရန် ဟူသော တွေးကြည့်၍ မရနိုင်သည့် စွမ်းရည် မျိုး ကို ယခု သူမ ပင်လျှင် တာအိုတစ်ရာ ပေါင်းစပ်ထားသော အဆင့်၊ တာအိုတစ်ထောင် ပေါင်းစပ်ထားသော အဆင့် ဆိုလျှင်တောင်မှ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်နတ်မင်း များသာ ပြသနိုင်သော စွမ်းရည် ဖြစ်ပြီး ဒဏ္ဍာရီ ထဲက မဟာ နတ်ဘုရား စွမ်းအင် ကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။

"ကဲ..."

ချန်မု က ဘယ်ဘက်လက် ဖြင့် ဝူရှန်း နယ်မြေ တစ်ခုလုံး ကို ပင့်မကာ အင်္ကျီလက် ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ညာဘက်လက် ဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်ရာ လေဟာနယ် မှာ လှိုင်းထသွားပြီး တွန့်လိမ်ကာ လမ်းကြောင်း တစ်ခု တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထို့နောက် သူ က ခြေလှမ်း လှမ်းကာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ရှီးယွီ နှင့် အခြားသူများ မှာ ခုနက မြင်ကွင်း ၏ တုန်လှုပ်မှု ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ချန်မု က လမ်းကြောင်း ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားချိန်မှသာ အားလုံး သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး အမြန် လိုက်သွားကာ ထို လမ်းကြောင်း ကို ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။

နီယွင် ထာဝရနတ်မင်း လည်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး စိတ်ထဲရှိ လှိုင်းဂယက် များကို ဖိနှိပ်ကာ လူအားလုံး နှင့်အတူ လမ်းကြောင်း ကို ဖြတ်ကျော်သွားတော့သည်။

ဤ လမ်းကြောင်း မှာလည်း ထာဝရနတ်မင်း များ မမီနိုင်သော မဟာ နတ်ဘုရား စွမ်းအင် တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်လောက ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ မှနေ၍ တကယ့် လောက ၏ မည်သည့် နေရာ သို့မဆို သွားရောက်နိုင်သဖြင့် ဝိညာဉ်လောက မှ တစ်ဆင့် ရွှမ်လင်ကမ္ဘာ ၏ မည်သည့် နေရာ သို့မဆို ရောက်ရှိနိုင်သော်လည်း မူလဝိညာဉ် ထာဝရနတ်မင်း များ ၏ အမြင်အာရုံ မှာ လေဟာနယ် ကို ဖောက်ထွင်း မမြင်နိုင်သလို ဝိညာဉ်လောက ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ ကိုလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်ချေ။ သို့သော် ကောင်းကင်နတ်မင်း များ အတွက်မူ ဝိညာဉ်လောက မှာ ရွှံ့စေး တစ်တုံး ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အလွယ်တကူ ပုံသွင်းနိုင်ကာ ရိုးရှင်းသော ပုံသွင်းမှု တစ်ခု ဖြင့်ပင် လေဟာနယ် လမ်းကြောင်း တစ်ခု ကို ဖန်တီးနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်နတ်မင်း များသည် အတွေးတစ်ချက် ဖြင့် ရွှမ်လင်ကမ္ဘာ ၏ မည်သည့် ထောင့်စွန်း တွင်မဆို ထွက်ပေါ်လာနိုင်သော်လည်း ထာဝရနတ်မင်း များမှာမူ မလုပ်နိုင်ချေ။