အခန်း ၂၃၀

အခန်း (၂၃၀) ထျန်းလင် နှင့် ဝူလျန်

လမ်းကြောင်း ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်။

ရွှမ်လင်ကမ္ဘာ ၏ အလယ်ဗဟို၊ အလွန် မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံ သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤနေရာ သည် ကောင်းကင် ၏ အဆုံးစွန် နေရာ နီးပါး ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ် လေဆင်နှာမောင်း က လေဟာနယ် ကို ဆုတ်ဖြဲကာ လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်း များ ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ၎င်းတို့ အတွင်းတွင် လေဟာနယ် စွမ်းအား များ စီးဆင်းနေသဖြင့် မူလဝိညာဉ် ထာဝရနတ်မင်း များ ပင်လျှင် ဤနေရာ တွင် အလွန် အန္တရာယ် များပေသည်။

သို့သော် ယခု ချန်မု အတွက်မူ ရွှမ်လင်ကမ္ဘာ အတွင်းတွင် ရှိနေသရွေ့ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော နေရာ မရှိသလောက် ပင်ဖြစ်ပြီး အလွယ်တကူ ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

ကောင်းကင် ၏ အဆုံးစွန် တွင် ရှိနေသဖြင့် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါက ကျယ်ပြန့်ပြီး အဆုံးအစမရှိသော ပင်လယ်ပြင် ကြီး ကို မြင်တွေ့ရပြီး ပင်လယ်ပြင် ပေါ်တွင် ဟိုတစ်ကွက် ဒီတစ်ကွက် ပြန့်ကျဲနေသော ကုန်းမြေ များကို ဟင်းချို ပန်းကန် ထဲတွင် ဖြူးထားသော ခေါက်ဆွဲဖတ် များ အလား မြင်တွေ့ရပေသည်။

ချန်မု က အနည်းငယ် သေချာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကာ လက်ဖဝါး ထဲတွင် ပင့်မထားသော ဝူရှန်း နယ်မြေ တစ်ခုလုံး ကို အောက်သို့ ညင်သာစွာ ပစ်ချလိုက်သည်။

သူ၏ အတွေးတစ်ချက် ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ် လေဆင်နှာမောင်း များ အားလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး ဝူရှန်း နယ်မြေ မှာ ချန်မု ၏ လက်ဖဝါး ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်ယောင် နှင့် အခြားသူများ ၏ မျက်စိအောက် တွင် တစ်ဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာကာ ထို ကုန်းမြေ များထဲမှ တစ်ခု ဆီသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်။

အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသော အသံ နှင့်အတူ။

ဝူရှန်း နယ်မြေ မှာ ထို ကုန်းမြေ များထဲမှ တစ်ခု ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ထိုနေရာ မှာ ထျန်းလင် တိုက်ကြီး ဖြစ်ပြီး ရွှမ်လင်ကမ္ဘာ ၏ အလယ်ဗဟို နှင့် အနီးဆုံး တိုက်ကြီး များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ကာ ထျန်းရွှမ် တိုက်ကြီး နှင့် အခြားသော တိုက်ကြီး အချို့ နှင့် ကပ်လျက် ရှိပေသည်။

အခြား ကပ်လျက် တိုက်ကြီး များမှာ ချင်လွမ် နှင့် ထိုက်ရွှမ်၊ ယင်ယန် အစရှိသူများ နေရာယူထားသဖြင့် ချန်မု က သူတို့ နှင့် အပြိုင်အဆိုင် မလုပ်လိုချေ။ ထျန်းလင် တိုက်ကြီး တွင် ဝူလျန် အထွတ်အမြတ်နယ်မြေ တစ်ခု ရှိသော်လည်း ဤ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို ဖန်တီးခဲ့သော ဝူလျန် ကောင်းကင်နတ်မင်း မှာ ရှေးခေတ် ကတည်းက သေဆုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ချန်မု သည် ဝူလျန် အထွတ်အမြတ်နယ်မြေ နှင့် အနည်းငယ် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

"ရှေ့ဆက်ပြီးတော့... ဝူရှန်း နယ်မြေ ကို ထျန်းလင် တိုက်ကြီး ဆီ ပြောင်းရွှေ့မယ်... မင်းတို့ ကိုယ့်ဘာသာ လေ့ကျင့်ကြ... အခက်အခဲ တစ်ခုခု တွေ့ရင် ငါ့ဆီ လာမေးလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ အရေးအကြီးဆုံး ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးရမှာပဲ..."

"ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် မှာ... အချိန်ပေးရင် မင်းတို့ အားလုံး တာအို အမှတ်အသား ကိုးခု အထိ ရောက်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် က သယ်ဆောင်နိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံး အတိုင်းအတာ ပဲ... အဲဒီ အတိုင်းအတာ ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး၊ ကပ်ဘေး ကို ကျော်ဖြတ်ကာ မူလဝိညာဉ် အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ ဆိုတာက ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် နားလည်မှု နဲ့ စိတ်ဆန္ဒ အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..."

ချန်မု က လှည့်ကာ ရှီးယွီ နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှီးယွီ နှင့် အခြားသူများ လည်း တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ ချန်မု ကို အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။ "ဆရာ့ ရဲ့ သွန်သင်မှု ကို မှတ်သားထားပါ့မယ်..."

"သွားကြစို့..."

ချန်မု က အင်္ကျီလက် ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လူအားလုံး ကို ခေါ်ဆောင်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီး လူအားလုံး သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် နန်းတော် အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မု မှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး သူ နှင့်အတူ နီယွင် ထာဝရနတ်မင်း လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်ပြီး အခြေခံ ခိုင်မာနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချန်ယောင် နှင့် အခြားသူများ မှာ ခဏတာ မူးဝေသွားကြပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

"... ဒုတိယအစ်ကို ရဲ့ မဟာ နတ်ဘုရား စွမ်းအင် တွေက ပိုပိုပြီး မှန်းဆလို့ မရတော့ဘူး..."

ချန်ယောင် က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ချန်မု ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာ ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လူအားလုံး ထဲတွင် ချန်မု က သူမ ကို အလိုအလိုက်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူမ ၏ အသံ တွင်လည်း မသိစိတ်က ရိုသေ လေးစားမှု အနည်းငယ် ပါဝင်လာခဲ့သည်။

ချန်မု က သူမ အပေါ် ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘဲ အမြဲတမ်း ညီမလေး တစ်ယောက် လို သဘောထားသော်လည်း ယခု ချန်မု မှာ ကောင်းကင်နတ်မင်း တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှု တိုင်း မှာ မှန်းဆ၍ မရသော ကောင်းကင် ၏ ဆန္ဒ ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပိုမို နီးကပ်လေလေ၊ သဘာဝအလျောက် ထို ရိုသေ လေးစားမှု မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာလေလေ ပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ချန်ယောင် နှင့် အခြားသူများ မှာ ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်သို့ မရောက်သေးပါက အဆင်ပြေနိုင်သေးသော်လည်း သူတို့ မှာ ထာဝရသခင်ကြီး များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ချန်မု ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်မှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကောင်းကင် ၏ စွမ်းအား ကဲ့သို့ စိတ်ဆန္ဒ ကို ပိုမို ခံစား သိရှိနိုင်ကြပေသည်။

"ဆရာ က ကောင်းကင်နတ်မင်း ဖြစ်သွားတော့... ငါတို့ အားလုံး တာအို ကပ်ဘေး ရဲ့ ဒုက္ခ တွေကို ခံစားစရာ မလိုတော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ တာအို ကပ်ဘေး ရဲ့ ဖိနှိပ်မှု မရှိရင်... ငါတို့ တွေ လေ့ကျင့်မှု နဲ့ ဒုက္ခ တွေ လျော့နည်းသွားပြီး... အဲဒီ အဆင့် ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ပိုတောင် ခက်ခဲသွားနိုင်တယ်..."

ရှီးယွီ က ခေါင်းအနည်းငယ် ရမ်းလိုက်ပြီး "ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စ ကြောင့် အပျင်းမထူသင့်ဘူး... မဟုတ်ရင် တကယ်ပဲ ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့် ကို တက်လှမ်းဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ ၏ ကျင့်ကြံမှု မှာ ယခု ချန်မု နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန် သေးငယ်လွန်းလှပြီး အဆက်မပြတ် ရှေ့သို့ ဆက်သွားမှသာ ချန်မု ၏ ခြေလှမ်း များ ကို လိုက်မီနိုင်ပြီး ချန်မု အတွက် အကူအညီ တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေမည်။

အခြားသူများ ကလည်း အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

...

ဝူလျန် အထွတ်အမြတ်နယ်မြေ။

အထွတ်အမြတ်နယ်မြေ ၏ အရှင်သခင် ဝူရှင်းဝူရှန်း ထာဝရနတ်မင်း မှာ ယခုအခါ ဝူလျန် အထွတ်အမြတ်နယ်မြေ ၏ ဝင်ပေါက် တွင် ရပ်နေပြီး အဝေးရှိ ဦးတည်ချက် တစ်ခု သို့ လှမ်းကြည့်နေကာ အမူအရာ မှာ အနည်းငယ် လေးလံမှိုင်းညှို့နေပုံ ပေါ်နေသည်။

အချိန် မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိ။

သူ၏ မျက်လုံး အိမ် က အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီးနောက် အမြင်အာရုံ ထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခု က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ အဝေး မှနေ၍ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ခြေလှမ်း များဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကို တိုင်းတာနေကာ သူ တစ်ယောက်လုံး မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားရှိ တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ အမြင်အာရုံ ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည် နှင့် အရာအားလုံး ကို လွှမ်းမိုးထားတော့သည်။

အချိန်တိုလေး အတွင်း မှာပင် ထို လူရိပ် မှာ အဝေး မှနေ၍ အနီး သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရိုးရှင်းသော ရုပ်ရည် သွင်ပြင် ရှိကာ သေမျိုး သာမန် လူရွယ် တစ်ဦး နှင့် တူသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်တွင်မူ မှေးမှိန်သော ကောင်းကင် စွမ်းအား များ ရစ်ပတ်နေပြီး အတွေးတစ်ချက် ဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကို ပြောင်းပြန် လှန်ပစ်နိုင်မည့် အလား ဖြစ်နေပေသည်။

လျှောက်လာသူ မှာ ချန်မု ပင်ဖြစ်သည်။

"ရွှီလွန်... ကောင်းကင်နတ်မင်း ကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်..."

ဝူရှင်းဝူရှန်း ထာဝရနတ်မင်း က ချန်မု ကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင် များ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ရိုသေ လေးစားစွာ ဖြင့် ချန်မု ကို ဒူးထောက် ရှိခိုးလိုက်သည်။

သူသည် တစ်သက်လုံး ရှေးခေတ် ကတည်းက ယနေ့အထိ ကြိုးစား ပမ်းစား ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ပိုမို များပြားသော တာအို အမှတ်အသား များကို ပေါင်းစပ်ကာ ထို အဆင့် ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကောင်းကင်နတ်မင်း လမ်းစဉ် သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် နှစ်ပေါင်း သန်းချီ အချည်းနှီး အချိန်ဖြုန်း ခဲ့သော်လည်း တာအို အမှတ်အသား သုံးထောင် ကျော် သာ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့ပြီး တာအိုတစ်သောင်း ပေါင်းစပ်ရန် မှာ အလွန် ဝေးကွာနေသေးကာ ထို အဆင့် ကို တကယ်တမ်း ကျော်ဖြတ်ရန် ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် ဝေးကွာလှပေသည်။

သို့သော် အရှေ့ရှိ ချန်မု မှာမူ ကောင်းကင် ကို ခွဲထွက်လာသော ကြယ်တံခွန် တစ်စင်း အလား။

ရုတ်တရက် ဤ လောက တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန် တိုတောင်းသော အချိန် အတွင်း မှာပင် အတောက်ပဆုံးသော အလင်းတန်း တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် က ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တိုက်ကြီး တစ်ခု မှ သာမန် ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး သာ ဖြစ်သော်လည်း နှစ်တစ်ထောင် အတွင်း မှာပင် ကောင်းကင် ကို ဆန့်ကျင်သော မြန်နှုန်း ဖြင့် ထာဝရနတ်မင်း လမ်းစဉ် ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကောင်းကင်နတ်မင်း အဖြစ် အောင်မြင်သွားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြပေသည်။

ယခင်က ဝူလျန် အထွတ်အမြတ်နယ်မြေ နှင့် အနည်းငယ် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ယင်ယန် ဂူ ကြောင့် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ကာ ဝူလျန် အထွတ်အမြတ်နယ်မြေ ၏ ထာဝရနတ်မင်း အချို့ ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။

သူ က ဤ ရန်ငြိုး ကို ဘယ်အချိန် တွင် ချန်မု ကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ခိုင်းရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံမှု တစ်ကြိမ် အပြီး မှာပင် တစ်ဖက်လူ မှာ သူ့ကို အဝေးကြီး ကျော်တက်သွားပြီး သူ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အမြဲတမ်း ခြားနားနေသော အဆင့်အတန်း တစ်ခု သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

ချန်မု က စကား မပြောချေ။

ဝူရှင်းဝူရှန်း ထာဝရနတ်မင်း ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနောက်ဘက် ရှိ ဝူလျန် အထွတ်အမြတ်နယ်မြေ ဆီသို့ အကြည့် ရွှေ့လိုက်သည်။

ရှေးခေတ် က ဝူလျန် ကောင်းကင်နတ်မင်း ဖွင့်လှစ်ခဲ့သော ဤ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှာ ယခုအခါ ချန်မု ၏ အကြည့် အောက်တွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး ချန်မု ဟူသော ကောင်းကင်နတ်မင်း ၏ အကြည့် ကို မခံနိုင်ဘဲ လေဟာနယ် ထဲတွင် ပြိုကျ ပျက်စီးသွားတော့မည့် အလား ဖြစ်နေပေသည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းရှိ ထာဝရနတ်မင်း အများအပြား မှာ ထို ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကောင်းကင် စွမ်းအား ကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်ယင်လာကာ မြေကြီး ပေါ်တွင် ဒူးထောက် ဝပ်တွား သွားကြတော့သည်။

အချိန် အတော်ကြာ ပြီးနောက်။

ချန်မု က အကြည့် ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဝူရှင်းဝူရှန်း ထာဝရနတ်မင်း ကို ထပ်မံ၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤ အကြည့် တစ်ချက် ကြောင့် ဝူရှင်းဝူရှန်း ထာဝရနတ်မင်း မှာ နေရာ တွင်ပင် အေးခဲ သွားပြီး သူ၏ အရှေ့ရှိ လောက ကြီး မှာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း နေ့ မှ ည သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ရှိခြင်း မှ မရှိခြင်း သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း သေခြင်းရှင်ခြင်း နယ်စပ် ကို ဖြတ်ကျော်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန် တွင် ချန်မု ၏ ပုံရိပ် မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထာဝရနတ်မင်း တစ်ပါး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူ ၏ နဖူး တွင် ချွေးစေး များ ထွက်နေပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှု မျှ မလုပ်ရဲသေးဘဲ ချန်မု ရပ်နေခဲ့သော နေရာ ကို ဆက်လက် ရှိခိုးနေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင်နတ်မင်း ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

အချိန် မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိ၊ ဝူရှင်းဝူရှန်း ထာဝရနတ်မင်း မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ချန်မု ပျောက်ကွယ်သွားသော ဦးတည်ချက် ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်ရင်း ဘေးအန္တရာယ် မှ လွတ်မြောက်လာသကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်းနည်း နောင်တရမှု များဖြင့် ဝူလျန် အထွတ်အမြတ်နယ်မြေ ဆီသို့ ပြန်သွားတော့သည်။