အခန်း ၂၈၀

အခန်း (၂၈၀) မတူညီသော လမ်းကြောင်းများ

"ဒါက အဆုံးစွန် ခန္ဓာကိုယ်လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ လား..."

ပြိုကွဲနေသော ကျောက်တုံးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကြားမှ ချန်မု ၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာပြီး လက်လေးဖက် မျိုးနွယ်ခြား ထွက်ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ စိတ်ကူးလိုက်သည်နှင့် ရွှေရောင် ဓားပျံ က သူ၏ မျက်ခုံးကြားသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထို လက်လေးဖက် မျိုးနွယ်ခြား ၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားပိုင်းတွင် သူနှင့် အခြေခံအားဖြင့် ယှဉ်နိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ အချိန်အကြာကြီး ဆက်လက် တိုက်ခိုက်မည် ဆိုပါက နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးစွန် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော သူက အသာစီးရနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ကမ္ဘာ့သစ်ပင် တားမြစ်နယ်မြေ ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် လက်လေးဖက် မျိုးနွယ်ခြား ဖြစ်စေ၊ ချန်မု ဖြစ်စေ မည်သူကမျှ ဤမျှ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီးကို ဆင်နွှဲလိုစိတ် မရှိကြပေ။

သူတို့ အဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များ တိုက်ခိုက်ကြပါက အရင်က ကောင်းကင်နတ်မင်း များ တိုက်ခိုက်သည်ထက် များစွာ ပိုမို ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်အကြာကြီး မတိုက်ခိုက်ရသေးမီမှာပင် အခြား နယ်မြေများမှ အစွမ်းထက်သူများ အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားမည်ဖြစ်ရာ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် အခြေအနေများမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မု သည် မသေနိုင်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေသော်လည်း မတော်တဆမှု တစ်ခုခုကြောင့် ရွှေရောင် ဓားပျံ ကို ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို မလိုလားပေ။

လက်လေးဖက် မျိုးနွယ်ခြား ထွက်ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချန်မု ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း မူလနေရာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်မု ထွက်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဤနေရာမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိရသော်လည်း ပြိုကွဲနေသော မြေကြီး အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ လူရိပ်တစ်ခု ခက်ခက်ခဲခဲ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ တိုက်ပွဲ စတင်ကတည်းက မြေကြီး အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော ကောင်းကင်နတ်မင်း တစ်ဦး ပင်ဖြစ်သည်။

သူသည် မီးတောက် အမှတ်အသားများ ပါဝင်သော မီးတိမ်တိုက်ရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချန်မု အချိန်အကြာကြီး ရှာဖွေနေခဲ့သော ကျိယန် ကောင်းကင်နတ်မင်း ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကျိယန် ကောင်းကင်နတ်မင်း ၏ အရှိန်အဝါမှာ သိသိသာသာ အားနည်းနေပြီး သူ၏ အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ကြောက်လန့်မှု အချို့လည်း ပါဝင်နေပေသည်။

သူသည် အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ပြီး မြေအောက်တွင် ပုန်းအောင်းကာ ရတနာ လုယူရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြေအနေမှာ အခွင့်အရေး မပေါ်လာသဖြင့် သူသည်လည်း အချိန်အကြာကြီး ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လက်လေးဖက် မျိုးနွယ်ခြား က ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်ထားသော ချန်မု ကို တုတ်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ကာ နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်လိုက်သောအခါ လှိုင်းဂယက် အနည်းငယ်က မြေကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာရုံဖြင့် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားစေခဲ့သည်။

"အချိန်အကြာကြီး ဆွဲထားတာ တကယ်ပဲ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး ကံကြမ္မာ အခွင့်အရေး အချို့ကို လက်လွှတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းဦးမယ်..."

ကျိယန် ကောင်းကင်နတ်မင်း က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ပျက်စီးနေသော လေဟာနယ် အဖိုးတန်ရတနာ တစ်ခုအတွက် အချိန်အကြာကြီး တိုက်ခိုက်နေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းသော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှု နှစ်ခုကို ဆွဲဆောင်လိုက်ပြီး ဤနေရာတွင် သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ကျိယန် ကောင်းကင်နတ်မင်း က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဒဏ်ရာများ ကုသရန် ပိုမို လုံခြုံသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်...

ရွှစ်...

ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက လေဟာနယ်ကို အသံတိတ် ဖြတ်သန်းလာပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွင်းသွားကာ အပေါက်ကြီး တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာထားမှာလည်း ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ကိုယ်လုံးမှာ ဦးခေါင်းမှစ၍ ပြိုကွဲကာ ဖုန်မှုန့်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထို ရွှေရောင် အလင်းတန်းမှာလည်း တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

...

ရွှီဝမ့်၊ ကျယ်ကျဲ့ ကောင်းကင်နတ်မင်း၊ ကျိယန် ကောင်းကင်နတ်မင်း တို့ အားလုံး သေဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မု ၏ ဤခရီးစဉ် ရည်ရွယ်ချက်မှာ အပြည့်အဝ ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကမ္ဘာ့သစ်ပင် တားမြစ်နယ်မြေ မှာ ဝင်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း ထွက်ရန် ခက်ခဲပေသည်။ ယခု သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် ကမ္ဘာ့ နံရံများကို အတင်းအဓမ္မ ဖောက်ထွင်းပြီး တစ်လွှာချင်းစီ အပြင်သို့ ထွက်ရန်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသေးသဖြင့် ချန်မု သည်လည်း အလျင်စလို မလုပ်တော့ဘဲ ကမ္ဘာ့သစ်ပင် တားမြစ်နယ်မြေ ပိတ်သွားမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းရင်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေလိုက်တော့သည်။

သူသည် ကမ္ဘာ့သစ်ပင် တားမြစ်နယ်မြေ အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပျက်စီးနေသည့် လေဟာနယ် အဖိုးတန်ရတနာ များကို စိတ်မဝင်စားသလို အခြားသော နယ်မြေများသို့ သွားရောက် စူးစမ်းလိုစိတ်လည်း မရှိသဖြင့် ကန်းယွင်မြစ်ဝှမ်းဒေသ နှင့် သက်ဆိုင်သော နယ်မြေ အတွင်း၌သာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှည့်လည်သွားလာနေလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

သူ အရင်က နှစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ကန်းယွင် နယ်မြေ အတွင်း၌ အပြည့်အစုံရှိသော လေဟာနယ် အဖိုးတန်ရတနာ ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ယန်နတ်ဘုရား တတိယအဆင့် အဆုံးစွန် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ရှိနေကြောင်း သတင်းမှာ အနီးနားရှိ နယ်မြေ အချို့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

နယ်မြေ အများအပြားမှ ကောင်းကင်နတ်မင်းများ အားလုံး အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး မူလက ကန်းယွင် နယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် လုယူရန် စဉ်းစားနေကြသော အခြား မြစ်ဝှမ်းဒေသများမှ အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင်နတ်မင်း များ အားလုံး သူတို့၏ စိတ်ကူးများကို လျင်မြန်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြပြီး လုပ်ရပ်များမှာလည်း အလွန် သတိထားလာကြသည်။

အဆုံးစွန် ကျင့်ကြံသူ များမှာ ကန်းယွင်မြစ်ဝှမ်းဒေသ တွင် သာမက ဝမ်ကွေ့ မြစ်ဝှမ်းဒေသကြီး တစ်ခုလုံး၏ လက်အောက်ရှိ မြစ်ဝှမ်းဒေသ သုံးထောင် တွင်ပင် အရေအတွက် အလွန် နည်းပါးလှပြီး အများဆုံး အယောက် တစ်ရာခန့်သာ ရှိကာ လေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် မဟာစွမ်းအားရှင် များ၏ အရေအတွက် ထက်ပင် များစွာ နည်းပါးလှပေသည်။

ရှားပါးသော်လည်း သူတို့၏ နာမည်ဆိုးမှာ အရပ်လေးမျက်နှာတွင် ကျော်ကြားလှသည်။

အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ အပြည့်အစုံရှိသော လေဟာနယ် အဖိုးတန်ရတနာ ကို ကိုင်ဆောင်ထားသူများမှာ မဟာစွမ်းအားရှင် များပင်လျှင် မည်သို့မျှ မလုပ်နိုင်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ကမ္ဘာ့သစ်ပင် တားမြစ်နယ်မြေ တွင် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့စရာကောင်းသော တည်ရှိမှု တစ်ခု ဖြစ်လာကာ အရပ်လေးမျက်နှာတွင် လှည့်လည် သောင်းကျန်းနေသော လက်လေးဖက် မျိုးနွယ်ခြား ကဲ့သို့ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အဆုံးစွန် ခန္ဓာကိုယ်လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ ပင်လျှင် ရန်စလိုစိတ် မရှိခဲ့ပေ။

မည်သူကမျှ နယ်မြေကူး၍ မလာဝံ့ကြသလို ချန်မု သည်လည်း အတင်းအဓမ္မ သတ်ဖြတ် လုယူလိုစိတ် မရှိသဖြင့် နောက်ပိုင်း နှစ်များစွာ အတွင်း အခြေအနေမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ကြာသွားသော်လည်း ချန်မု မှာ နှစ်ကြိမ်သာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ထို နှစ်ကြိမ်မှာ ပိုင်ရှင်မဲ့ ဖြစ်နေသော ပျက်စီးနေသည့် လေဟာနယ် အဖိုးတန်ရတနာ နှစ်ခုကို သိမ်းယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကန်းယွင်မြစ်ဝှမ်းဒေသ မှ ကောင်းကင်နတ်မင်း အများအပြားမှာ ဤ ပျက်စီးနေသော လေဟာနယ် အဖိုးတန်ရတနာ နှစ်ခုကို ချန်မု ရရှိသွားခြင်းအပေါ် မည်သည့် ကန့်ကွက်မှုမျှ မရှိကြပေ။

...

တောင်တန်း တစ်ခုအတွင်း။

တောင်ထွတ် တစ်ခု၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ချန်မု က တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး သူ၏အရှေ့ရှိ လေဟာနယ်တွင် ပျက်စီးနေသော လေဟာနယ် အဖိုးတန်ရတနာ အချို့ လွင့်မျောနေသည်။

သူသည် အပြင်မထွက်သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင်သာ နေထိုင်ကာ လေဟာနယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သို့သော် ပျက်စီးနေသော လေဟာနယ် အဖိုးတန်ရတနာ များ ဖြစ်စေ၊ လေဟာနယ် အဖိုးတန်ရတနာ ဖြစ်သော ရွှေရောင် ဓားပျံ ဖြစ်စေ ၎င်းတို့အတွင်း ပါဝင်သော လေဟာနယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အချိန်တိုအတွင်း နားလည်သဘောပေါက်ရန် မဖြစ်နိုင်သလို ချန်မု လျှောက်လှမ်းနေသော အဆုံးစွန် လမ်းစဉ် မှာလည်း နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း လမ်းကြောင်း မဟုတ်ပေ။

အဆုံးစွန် ခန္ဓာကိုယ်လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ များသည် တာအိုသဘောတရား အားလုံးကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပေါင်းစပ်ကာ လောကရှိ အရာအားလုံးကို ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ရန် အသုံးပြုပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကမ္ဘာတစ်ခု ကဲ့သို့ ဖြစ်လာစေရန် လေ့ကျင့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာတစ်ခုကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အမှန်တကယ် ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖန်တီးကာ တာအိုသခင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းကြသည်။

သူတို့သည် လေဟာနယ် စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေ့ကျင့်ကြသည်။

လေဟာနယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် မကြိုးစားသလို လေဟာနယ်နှင့် ပေါင်းစပ်ရန်လည်း မကြိုးစားဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေဟာနယ် စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ခံနိုင်ရည် ရှိလာအောင် လေ့ကျင့်ကာ လေဟာနယ် စွမ်းအားကို ဓားသွေးကျောက် တစ်ခုကဲ့သို့ အသုံးပြုပြီး နောက်ဆုံးတွင် လေဟာနယ် စွမ်းအားကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူကာ မိမိကိုယ်တွင်းရှိ ကမ္ဘာကို ဖန်တီး ချဲ့ထွင်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာစေခြင်းမှာ အဆုံးစွန် ခန္ဓာကိုယ်လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ များ၏ လမ်းကြောင်း ပင်ဖြစ်သည်။

အဆုံးစွန် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ များသည်လည်း လေဟာနယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် မကြိုးစားဘဲ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်၏ ပြောင်းလဲမှုကိုသာ အဓိကထားကာ ယင်မှ ယန်သို့၊ ပြန့်ကျဲခြင်းမှ စုစည်းခြင်းသို့၊ အရာအားလုံးကို တစ်ခုတည်း အဖြစ် ပေါင်းစပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိမိကိုယ်တိုင် လေဟာနယ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ လေဟာနယ်၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် မိမိ၏ အမှတ်အသားများကို လေဟာနယ်ထဲတွင် ဖြန့်ကြက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မိမိ၏ အမှတ်အသားများက လောကရှိ ကမ္ဘာများ အားလုံး၊ အဆုံးအစမရှိသော နယ်စပ်မြစ်ကြီး နှင့် ကျယ်ပြောလှသော လေဟာနယ်၏ မည်သည့် နေရာသို့မဆို ရောက်ရှိနိုင်မည် ဆိုပါက ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် အဆုံးစွန် ၏ အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ လေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်သုံးဆင့် ဖြစ်သော ဧကရာဇ်သခင် အဆင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ဆွေ့ဟန် တာအိုသခင် ၏ အဆိုအရ ယခု တည်ရှိနေသော ဧကရာဇ်သခင် ဆယ်ဦးထဲတွင် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် ဧကရာဇ်သခင် တစ်ဦး ပါဝင်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာ အများဆုံးနှင့် အရေအတွက် အများပြားဆုံး ဖြစ်သော လမ်းစဉ် ဖြစ်ပြီး ဆွေ့ဟန် တာအိုသခင် နှင့် အခြားသော တည်ရှိမှု များစွာ လျှောက်လှမ်းနေသော လမ်းကြောင်း ဖြစ်ကာ လေဟာနယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း၊ လေဟာနယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ လေဟာနယ် စွမ်းအားကို တဖြည်းဖြည်း ထိတွေ့ အသုံးပြုလာခြင်းတို့ဖြင့် တာအိုသခင် ဖြစ်လာကာ ထို့နောက် လေဟာနယ်ကို နားလည်သဘောပေါက်မှု ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လေဟာနယ်၏ အရင်းအမြစ်ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ကာ ဧကရာဇ်သခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

လမ်းကြောင်း သုံးခုစလုံးမှာ နောက်ဆုံး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယှဉ်ကြည့်မည် ဆိုပါက အဆုံးစွန် ခန္ဓာကိုယ်လမ်းစဉ် နှင့် အဆုံးစွန် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် မှာ ပို၍ ခက်ခဲလှပြီး ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် မှာ တစ် မှ ဘာမှမရှိခြင်း သို့ ပြောင်းလဲသွားသော ခြေလှမ်းအတွက် အခြေခံအားဖြင့် မည်သည့် လမ်းညွှန်မှုမျှ မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ လေဟာနယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်၏ အဆင့်အတန်း ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

နားလည်သဘောပေါက်သွားပါက ထိုခြေလှမ်းကို လှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် တာအိုသခင် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

နားမလည်နိုင်ပါက ထာဝရ ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အကြောက်ရဆုံးမှာ နားလည်သလိုလို မလည်သလိုလို ဖြစ်နေပြီး မှားယွင်းစွာ နားလည်ထားသော်လည်း လုံးဝ နားလည်သွားပြီဟု ထင်ကာ ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားပါက နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်၍ မရတော့ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကာ လောကကြီးထဲမှ အစအန မကျန်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ခြေတစ်လှမ်း မှားသွားသည်နှင့် ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားမည် ဖြစ်သည်။

အဆုံးစွန် ခန္ဓာကိုယ်လမ်းစဉ် သည်လည်း အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။ ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် ကဲ့သို့ နားလည်သဘောပေါက်ရန် မလိုအပ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်ရန်သာ လိုအပ်သော်လည်း ဤ လေ့ကျင့်မှု လုပ်ငန်းစဉ် ကိုယ်တိုင်ကပင် အလွန် အန္တရာယ်များလှပြီး အနည်းငယ် မှားယွင်းသွားပါက နယ်စပ်မြစ်ကြီး ထဲရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများ၏ လုံးဝ မျိုချခြင်းကို ခံရနိုင်သည် သို့မဟုတ် လေဟာနယ်၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံရနိုင်ပေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ သေမင်းနှင့် အတူ သွားလာနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အသက်အန္တရာယ်များမှာ ထမင်းစား ရေသောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

"တကယ် ခက်ခဲတာပဲ..."

ချန်မု က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

လေဟာနယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်မှာ တစ်ရက် နှစ်ရက်နှင့် ဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ ပျက်စီးနေသော လေဟာနယ် အဖိုးတန်ရတနာ အချို့နှင့် ရွှေရောင် ဓားပျံ တို့ ရှိနေသဖြင့် သူသည် အနီးကပ် လေ့လာနိုင်သော်လည်း မြူခိုးများထဲမှ ပန်းကို ကြည့်ရသကဲ့သို့၊ ရေတွင်းထဲမှ လကို ဖမ်းရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ၎င်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ခက်ခဲနေပေသည်။

အကယ်၍ လေဟာနယ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ပါက သူ့အတွက် သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

တစ် မှ ဘာမှမရှိခြင်း သို့ ကူးပြောင်းသော ထိုခြေလှမ်း၏ အန္တရာယ်ကို သူ သေချာပေါက် သိထားသဖြင့် သူကိုယ်တိုင် နားလည်သဘောပေါက်ရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ စနစ်၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ကျော်ဖြတ်ရန်သာ စဉ်းစားထားသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း လောကတွင် ပြင်ပအင်အားကို အားကိုးခြင်းမှာ ကောင်းသော ကိစ္စ မဟုတ်ကြောင်း အမြဲတမ်း ပြောဆိုလေ့ ရှိကြသော်လည်း ဤ ပြင်ပအင်အား ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော ပြင်ပအင်အား မျိုးလဲ ဆိုသည်ကိုလည်း ကြည့်ရပေမည်။ စနစ် ကဲ့သို့ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖန်တီးထားသော မြေအောက်ကမ္ဘာ ကြီးကိုပင် အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်သော အရာမျိုးကိုမူ ချန်မု က ထပ်ပြီး အားကိုးချင်ပါသေးသည် ဟုသာ ပြောရပေမည်။

ယခု အဆင့်အထိ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ချန်မု ၏ ရည်မှန်းချက်များမှာလည်း သိပ်ပြီး ကြီးမားလှသည် မဟုတ်တော့ပေ။ ဧကရာဇ်သခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး အဆုံးအစမရှိသော နယ်စပ်မြစ်ကြီး ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းကာ မည်သူကမျှ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဘေးနားရှိ မိတ်ဆွေဟောင်း များကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် ဆိုပါက လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ...

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အားနည်းသော စွဲလမ်းမှုလေး တစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးပြီး ၎င်းမှာ နယ်စပ်မြစ်ကြီး မှ ထွက်ခွာကာ သူ လာခဲ့သော နေရာကို ပြန်လည် ရှာဖွေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ကျင့်ကြံလာခဲ့သည်မှာ အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီလဲ ဆိုသည်ကိုပင် မသိတော့သဖြင့် ထို 'ဇာတိမြေ' အပေါ် သံယောဇဉ်များ လျော့နည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အဆုံးအစမရှိသော အချိန်ကာလများ ကြာမြင့်ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးအချို့ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ထိုအရာများမှာ ယခုအချိန်တွင် အရေးမကြီးတော့ဘဲ အရေးကြီးဆုံးမှာ တာအိုသခင် အဆင့်သို့ အမြန်ဆုံး တက်လှမ်းပြီး အဆင့်သုံးဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ နယ်စပ်မြစ်ကြီး ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းရန် ပင်ဖြစ်သည်။

“ရွှစ်…”

ချန်မု က ပျက်စီးနေသော လေဟာနယ် အဖိုးတန်ရတနာ များ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တောင်တန်း အပြင်ဘက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းကာ လက်နောက်ပစ်လျက် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ကြီးမှာ အပြာရောင် မဟုတ်တော့ဘဲ မည်းမှောင်နေပြီး တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းမှာ ကျယ်ပြောလှသော လေဟာနယ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ပြင်းထန်သည့် လှိုင်းတံပိုးများ ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်မု က ကမ္ဘာ့သစ်ပင် တားမြစ်နယ်မြေ ၏ ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားမိနေပြီး အထူးသဖြင့် ဤရက်ပိုင်းများတွင် ပိုမို ရှင်းလင်းလာရာ ၎င်းမှာ ကမ္ဘာ့သစ်ပင် တားမြစ်နယ်မြေ ပိတ်သွားမည့် အချိန်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသဖြင့် အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိပေ။

ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

ထို တုန်ခါမှုထဲတွင် ချန်မု က လေဟာနယ် အလွှာပေါင်းများစွာကို ဖောက်ထွင်းကာ မည်မျှ ကြီးမားခမ်းနားသည်ကို မသိရသော သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်က လေဟာနယ် ဒီရေများ၏ တိုက်စားမှုအောက်တွင် သစ်ကိုင်းများကို အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်လိုက်သည်ကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို သစ်ကိုင်းများ လှုပ်ခတ်သွားမှုနှင့်အတူ ကမ္ဘာပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် တုန်ခါသွားပြီးနောက် တစ်ချက် ရမ်းလိုက်ရာ သစ်ကိုင်းများပေါ်မှ အလင်းတန်းများစွာ လွင့်စင်သွားပြီး လေဟာနယ် အလွှာပေါင်းများစွာကို ဖောက်ထွင်းကာ နယ်စပ်မြစ်ကြီး ၏ အပေါ်ယံရှိ နေရာအသီးသီးသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ချန်မု သည်လည်း ထို အလင်းတန်းများထဲမှ တစ်ခုတွင် ပါဝင်နေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး လည်ထွက်သွားမတတ် တုန်ခါမှုများ ရပ်တန့်သွားသောအခါ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ကမ္ဘာ့သစ်ပင် ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လေဟာနယ်၏ အပေါ်ယံလွှာ သို့ ရောက်ရှိကာ နယ်စပ်မြစ်ကြီး ထဲတွင် ရပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အနီးနားရှိ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စိမ်းသက်နေပြီး ဝင်လာစဉ်က နေရာနှင့် မတူညီသော်လည်း ကန်းယွင်မြစ်ဝှမ်းဒေသ ၏ တစ်နေရာရာတွင် ရှိနေသေးကြောင်း သေချာပေသည်။

ချန်မု နှင့် သိပ်မဝေးလှသော နေရာတွင် အခြား ကံကောင်းသူ တစ်ဦးမျှ မရှိပေ။

ချန်မု က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြား မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ဘဲ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။