အခန်း ၃၁၁

အခန်း (၃၁၁) အမြဲတမ်း ဘဝသံသရာထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာလား

ချန်မုသည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံက တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းများက ခပ်တိုးတိုး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

“မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း”

'ဝှစ်'

လေထုက ဖန်သားပြင်တစ်ခုလို အက်ကွဲသွားပြီး ချန်မု၏ ပုံရိပ်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဤဝင်စားခြင်းစမ်းသပ်မှုက သူ့ကို အစကနေ ပြန်ကျင့်ကြံခိုင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းကင်နတ်မင်း အဆင့်အထိ ရောက်ဖို့လည်း မလိုဘူး။ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းနိုင်တဲ့ ထုန်းယူ တာအိုပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်တဲ့ မူလဝိညာဉ်အဆင့် စွမ်းအားရှိရုံနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီ။

သူ ပြန်လည်နိုးထလာချိန်မှာတော့ မြေအောက်ကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မီးခိုးရောင် သန်းနေတဲ့ မြူထုတွေ ရှိနေပြီး သူက မြေအောက်ကမ္ဘာရဲ့ ပထမဆုံးအလွှာဖြစ်တဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့ မြူခိုးတွေကြားထဲ ရောက်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ချန်မုရဲ့ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ အနက်ရောင်မြူခိုးတွေက တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်လန့်နေသလိုမျိုး သူ့အနားကနေ သုံးတောင်လောက် အလိုအလျောက် ဖယ်ခွာသွားကြပြီး ထပ်မံ မဖုံးလွှမ်းတော့ပေ။

“ဒီ မြေအောက်ကမ္ဘာကြီးရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက ကြည့်ရတာ သိပ်တော့ ဉာဏ်မများလှဘူးပဲ။”

ချန်မုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲကနေ ခပ်ပြောင်ပြောင် တွေးလိုက်မိသည်။

‘ငါသာ ဒီစမ်းသပ်မှုကို ကြိုးကိုင်ရတဲ့သူဆိုရင် အခက်အခဲကို ဒီလောက်ကြီး မြှင့်မထားဘူး။ အတတ်နိုင်ဆုံး လျှော့ချထားမှာ။ အဲဒီလိုဆိုရင် စမ်းသပ်ခံရတဲ့သူက ပထမအဆင့်တွေမှာ အလွယ်တကူ နိုးထလာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲပြီး သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားမှာပဲ။ အဲဒီလို ခံစစ်ပျော့သွားတဲ့အချိန်မှ ရုတ်တရက် အခက်အခဲကို အမြင့်ဆုံးအထိ တင်လိုက်ရင် တစ်ဖက်လူက သံသရာနွံတွင်း ထဲကို ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် နစ်သွားမှာ သေချာတယ်။’

ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဘဝသံသရာထဲမှာ ထာဝရ ပိတ်မိနေအောင် လုပ်ဖို့ကတော့ ပြောသလောက် မလွယ်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ စနစ်ဆိုတာက သူ ဘဝသံသရာထဲ ရောက်နေရင်တောင်မှ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ဖျောက်ပစ်လို့ မရတဲ့အရာ ဖြစ်နေလို့ပဲ။

ရုတ်တရက် သူ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော အချက်ပေးသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ဒင် …သံသရာစမ်းသပ်မှု ပထမအဆင့် အောင်မြင်ပါသည်။ ဝိညာဉ်မှတ် ၁၀ သန်း ရရှိပါသည်။”

ချန်မု ခဏလောက် ကြောင်အမ်းသွားမိသည်။ နေပါဦး... ဘာလို့ ငါ တစ်ခုခုကို ဒီလောက်ကြီး ရင်းနှီးနေရတာလဲ။ သံသရာထဲမှာ စနစ်ကို သတိထားမိလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ စနစ်ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြန်နိုးထလာတယ်... ဒီခံစားချက်က အရင်က ကြုံဖူးသလိုပဲ။

‘ငါ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကနေ ဒီကို ကူးပြောင်းလာတာ။ ရွှယ်လင်ကမ္ဘာရဲ့ ရွှမ်ကော်နန်းတော်မှာ နိုးလာပြီး စနစ်ကို စတွေ့ခဲ့တာ။ အဲဒီနောက်မှ စနစ်ကို အားကိုးပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာက စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူခဲ့တာလေ။’

သူ့နှလုံးသားက အချက်ကျကျ တုန်ခါလာသည်။

‘ခဏ... အဲဒီ ရွှမ်ကော်နန်းတော်မှာ ငါ နိုးလာတာကရော သံသရာ တစ်ခုပဲ ဖြစ်နေရင်ကော။ ငါ စနစ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာက တမင်တကာ ကြိုတင် စီစဉ်ထားတာဆိုရင်ကော။ အဲဒီ ရွှမ်ကော်နန်းတော်မှာ ငါ နိုးမလာခင်ကတည်းက ငါ မေ့နေတဲ့၊ အခုထိ ပြန်မရသေးတဲ့ သံသရာမှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိနေခဲ့ရင်ကော။’

“ငါက... အခုထိ တကယ်ကြီး နိုးမလာသေးတာများလား။”

ချန်မု ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အပေါ်မှာက ပိုပြီး နက်မှောင်တဲ့ မြူခိုးတွေ ရှိနေတယ်။ တစ်လွှာထက် တစ်လွှာ ပိုထူလာတဲ့ အဲဒီမြူထုကြီးတွေက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားတဲ့ ဝင်္ကပါကြီး တစ်ခုလိုပဲ။

“ဒါက တကယ်ပဲလား။ ဒါမှမဟုတ် မြေအောက်ကမ္ဘာရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက ငါ့ကို ငါ သံသယဝင်လာအောင်၊ စနစ်ကိုတောင် မယုံရဲအောင် တမင်တကာ လုပ်လိုက်တဲ့ လှည့်ကွက်များလား။”

သူက မြူထုကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ သူက အခု အမှန်တကယ်ပဲ သံသရာ တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေရတာဆိုရင်... စနစ်ကို သုံးပြီး အတိတ်ကို ပြန်ရှာတွေ့လိုက်တဲ့ အခါမှာ အခု ငါဆိုတဲ့ ဖြစ်တည်မှုက ‘ကျိုးကျင်’ လိုမျိုးပဲ ပိုပြီး ရှေးကျတဲ့ ငါအစစ်အမှန်ရဲ့ ဝါးမြိုတာကို ခံရပြီး ပျောက်ကွယ်သွားမှာလား။

“ကြည့်ရတာ ငါကပဲ အရမ်း ရိုးရိုးကြီး တွေးနေမိတာပဲ။ မင်းရဲ့ အစစ်အမှန် အစီအစဉ်က ဒါပေါ့လေ။”

ချန်မု ခေါင်းမော့ပြီး မှောင်မိုက်နေတဲ့ မြူထုကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မြူထုကြီးက လှုပ်ရှားနေပေမဲ့ သူ့ကို ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ မြေအောက်ကမ္ဘာရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက ထိုနေရာမှာပဲ ရှိနေပြီး သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေတာ။ ‘မင်း ဘာရွေးမလဲ’ လို့ မေးနေသလိုပဲ။

‘ငါ့ကိုယ်ငါ ယုံပြီး ဒါက ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန်ဘဝပဲလို့ သတ်မှတ်ကာ ရှေ့ဆက်တိုးမလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားပြီး စနစ်ရဲ့ စွမ်းအားကို စွန့်လွှတ်ကာ လေဟာနယ်ဝိညာဉ် တာအိုသခင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေသွားမလား။’

ရှေ့တိုးမလား၊ နောက်ဆုတ်မလား။ ဒါက မြေအောက်ကမ္ဘာက သူ့ကို ပေးလိုက်တဲ့ မေးခွန်းပဲ။

ချန်မု မျက်လုံးတွေကို ခေတ္တမှိတ်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး အထက်က မြူထုကြီးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြည့်လိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ ငါ့ကို ခက်ခဲတဲ့ ပုစ္ဆာတစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ။”

သူ အရင်က တွက်ချက်မှုတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ မြေအောက်ကမ္ဘာရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက မရိုးရှင်းဘူး။ သူက စနစ်ကို မယှဉ်နိုင်တဲ့အတွက် ငါ့ကို ငါ သံသယဝင်အောင် လုပ်ပြီး တားဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။

“စနစ်ရဲ့ စွမ်းအားကို မင်း ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ လှည့်ကွက်သုံးပါစေ စနစ်ရှိနေသရွေ့ ငါ အဆင့်ကိုးဆင့်လုံးကို အောင်မြင်မှာပဲ။ အဲဒီတော့ ငါ့ဘာသာငါ ရွေးချယ်မှုမှားအောင် လုပ်တာက မင်းအတွက် အကောင်းဆုံး နည်းဗျူဟာပဲပေါ့။”

“မင်း စနစ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ယှဉ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ တစ်ခါမှ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ဒါက ဘာကို ပြလဲဆိုတော့ စနစ်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မင်းထက် အများကြီး ပိုမြင့်နေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် စနစ်က မင်းကို အုပ်ချုပ်နိုင်တဲ့ အာဏာစက် ရှိနေတာပဲ။”

“ဒါဆိုရင် စနစ်က တာအိုနဲ့ ပေါင်းစပ်ခြင်း အဆင့်ကို ကျော်လွန်တဲ့ တည်ရှိမှုတွေက ဖန်တီးခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် အရင်က မြေအောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်က မြေအောက်ကမ္ဘာကို ဖန်တီးတုန်းကပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တာအိုနဲ့ ပေါင်းစပ်တုန်းကပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဖန်တီးခဲ့တာလား။”

“အကယ်၍ ငါက တကယ်ပဲ သံသရာထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝက အဲဒီ မြေအောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင် ကိုယ်တိုင်များ ဖြစ်နေမလား။”

ချန်မုက မြေအောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်က မြေအောက်ကမ္ဘာကြီးကို ဖန်တီးစဉ်က မြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးလိုက်သည်။ အဲဒီတုန်းက အနက်ရောင် သွေးကွက်တွေ မရှိသလို သွေးပင်လယ်ကြီးလည်း မရှိဘူး။ အားလုံးက အဲဒီ အရှင်သခင်ဆီကနေ ထွက်လာတဲ့ သွေးတွေပဲ။

‘အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ အရှင်သခင်ကို ဘယ်သူက သွေးထွက်အောင် လုပ်နိုင်လို့လဲ။’

အကယ်၍ အဲဒီ အရှင်သခင်က အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ဘေးဒုက္ခနဲ့ ကြုံခဲ့ရရင် အရန်အစီအစဉ်တစ်ခုတော့ ကျန်ခဲ့မှာပဲ။ အဲဒီ အရန်အစီအစဉ်က စနစ်ဖြစ်ပြီး သူကတော့ အဲဒီ အရှင်သခင်ရဲ့ သံသရာဝင် ကိုယ်ပွားပေါ့။

‘ကျိန်း’

ချန်မုလက်ထဲက ရွှေရောင်ဓားပျံက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ထက်မြက်တဲ့ အလင်းတန်းတွေ ထွက်လာသည်။ သူ၏ အကြည့်တွေက အရင်ကထက် ပိုပြီး ပြတ်သားသွားသည်။

“ငါ့ရဲ့ တာအိုလမ်းကြောင်းကို ဘယ်သူမှ လာပြီး မနှောင့်ယှက်နိုင်ဘူး။ ငါက ချန်မု... ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်။”

သူက ရှေ့ကို တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

‘ဘုန်း’

မှောင်မိုက်နေတဲ့ မြူထုကြီးက သူ၏ ပြတ်သားတဲ့ စိတ်ဆန္ဒအောက်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါသွားတော့သည်။ ဒုတိယအလွှာ စမ်းသပ်မှုက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေပြီလေ။