အခန်း ၃၁၂

အခန်း (၃၁၂) ဒုတိယအဆင့်

ချန်မု၏ စိတ်ထဲတွင် အခြားသော သံသယများလည်း ရှိနေသေးသည်။

အကယ်၍ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် မြေအောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်၏ သံသရာဝင် ကိုယ်ပွားဖြစ်ခဲ့လျှင် မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ စိတ်ဆန္ဒက သူ၏ အတိတ်ဘဝ စွမ်းအားများကို ပြန်ရှာတွေ့မှာကို ဘာကြောင့် တားဆီးနေရသနည်း။ ဘာကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ သံသယဝင်လာအောင် တမင်တကာ ဖန်တီးပြီး နောက်ဆုတ်သွားမည့် ရွေးချယ်မှုမျိုး ပြုလုပ်အောင် တွန်းပို့နေရသနည်း။

သို့မဟုတ် မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ စိတ်ဆန္ဒသည် သူထင်သလောက် ဉာဏ်မများဘဲ၊ သူ့ကို ပထမအဆင့် စမ်းသပ်မှုမှာတင် အောင်မြင်ရန် ခက်ခဲအောင် လုပ်ဆောင်ချင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာသမျှ အရာအားလုံးမှာ သူ၏ အခြေအမြစ်မရှိသော စိတ်ကူးယဉ်မှုများသာ ဖြစ်နေမလား။

နောက်ဆုံးတွင်။

ချန်မု၏ မျက်ဝန်းများသည် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ နက်မှောင်ပြီး နက်နဲလှသော အကြည့်များပင်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဝိညာဉ်အလင်းစက်လေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

ဤခြေလှမ်းမှာ အောက်သို့ ဆင်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ အထက်သို့ တက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မှောင်မိုက်သော မြူခိုးများ၏ ဒုတိယအလွှာသို့ ဦးတည်ကာ လှမ်းတက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

‘အချက် နှစ်ချက်လုံးက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေမဲ့၊ ဘယ်အချက်က မှန်တယ်ဆိုတာ အရေးမကြီးတော့ဘူး။’

သူ့ကိုယ်သူ သံသယဝင်မိခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ မိမိ၏ မူလဇစ်မြစ်ကိုလည်း သံသယ ဝင်မိခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအရာအားလုံးသည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ရန် အကြောင်းပြချက် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသည် မြေအောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်၏ သံသရာဝင် ကိုယ်ပွား ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဘာဖြစ်သနည်း။ သူသည် ကျိုးကျင် မဟုတ်ပေ။ သူသည် အားနည်းသော အဆင့်မှ တစ်လှမ်းချင်း ကျင့်ကြံပြီး ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လေဟာနယ်ဝိညာဉ် တာအိုသခင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်တည်မှုနှင့် စိတ်ဆန္ဒမှာ မိမိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်၏ ထောင့်တိုင်းတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ခပ်နှိပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် သံသရာဝင် ကိုယ်ပွား ဖြစ်နေလျှင်ပင်၊ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားရင်း မြေအောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်၏ ‘ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်တည်မှု’ ကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်ရှာတွေ့သွားမည် ဆိုလျှင်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် ရရှိခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူနှင့် ကျိုးကျင်ကဲ့သို့ပင်၊ အနှစ်သာရအားဖြင့် တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသည် သံသရာဝင် ကိုယ်ပွား ဖြစ်နေလျှင်လည်း သူနှင့် မြေအောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်မှာ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤအချက်ကို နားလည်သွားချိန်တွင် ချန်မု ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်မှာ၊ သံသရာစမ်းသပ်မှု၏ ခက်ခဲသော အချက်မှာ နှစ်ခု ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမ တစ်ခုမှာ မိမိကိုယ်ကို ဘဝသံသရာထဲတွင် ရောက်နေကြောင်း သိမြင်နိုးထလာရန် ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယ တစ်ခုမှာ ထိုဖြစ်တည်မှုကို လက်ခံနိုင်ရန်နှင့် သံသရာဝင်ကိုယ်ပွားနှင့် လက်ရှိကိုယ်မှာ တစ်ဦးတည်း ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ရန် ပင်ဖြစ်သည်။

‘ခက်တယ်... တကယ်ကို ခက်ခဲလှတယ်။’

အခြား အဓိက ကမ္ဘာကြီး သုံးခု၏ စမ်းသပ်မှုမှာ မည်မျှ ခက်ခဲသည်ကို မသိသော်လည်း၊ မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ စမ်းသပ်မှုမှာမူ ချန်မု၏ အမြင်တွင် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။ အထူးသဖြင့် တာအိုသခင်များနှင့် သူတော်စင်နတ်မင်းများ အတွက် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်း စမ်းသပ်မှုများ ရောက်လာလေလေ နိုးထရန် ခက်ခဲလာလေလေ ဖြစ်ပြီး၊ သံသရာဝင် ကိုယ်ပွား၏ အတွေ့အကြုံများမှာ ပိုမို များပြားလာကာ ပိုမို ကြွယ်ဝပြီး သီးခြားဆန်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်လာမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စိတ်အစွဲထဲတွင် မိမိ၏ သံသရာဝင် ကိုယ်ပွားကို ငြင်းပယ်နေပြီး ၎င်းကို အခြားသော ဖြစ်တည်မှု တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နေမည် ဆိုပါက၊ နောက်ပိုင်းတွင် ပြဿနာမှာ ပိုမို ကြီးထွားလာမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မု ကိုယ်တိုင်ကမူ ထိုအရာများကို ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... ယခု လက်ရှိ သူသည်ပင်လျှင် အနှစ်သာရအားဖြင့် သံသရာဝင် ကိုယ်ပွား သုံးခု ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကမ္ဘာမြေကြီးမှ လာသူ ဖြစ်သလို၊ ရွှမ်ကော်နန်းတော်မှ ချန်မု လည်း ဖြစ်သည်၊ ကျိုးကျင် လည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ချန်မု၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ် သံသယ ဝင်ခဲ့ဖူးသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ချန်မု မဟုတ်ဟု အကြိမ်ကြိမ် ယူဆခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ကျိုးကျင်၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ သူ နိုးထလာချိန်တွင်မူ သူ မပီဝေဝါ နားလည်သွားခဲ့သည်မှာ၊ အမှန်တကယ်တော့ ထို သုံးဦးစလုံးမှာ သူသာ ဖြစ်ပြီး ခွဲခြားထားရန် မလိုအပ်ကြောင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ပိုပြီး ငြင်းဆန်လေ၊ ပိုပြီး တွန်းကန်လေ ဖြစ်တည်မှုမှာ ပိုပြီး ကွဲအက်လာကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းရန် ပိုပြီး ခက်ခဲလာမည် ဖြစ်သည်။

ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ၊ တွန်းကန်ခြင်း မရှိဘဲ၊ သက်ရှိအားလုံးမှာ ငါသာ ဖြစ်သည်၊ ငါဟူသော အသွင်သဏ္ဌာန်လည်း မရှိ၊ သက်ရှိဟူသော အသွင်သဏ္ဌာန်လည်း မရှိပေ။

ဤအချက်ကို နားလည် သဘောပေါက်ရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လေဟာနယ်သန့်စင်ခြင်း လမ်းကြောင်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့်မှ စတင်ကာ ကိုယ်ပွားများကို ဖန်တီးကြလေ့ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း ကောင်းကင်နတ်မင်းများ အတွက်မူ ကိုယ်ပွားများသည် သီးခြား ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ပြီး ပင်မကိုယ်၏ လမ်းညွှန်မှု အောက်တွင်သာ ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကိုယ်ပွားများတွင် ပင်မကိုယ်ကို အစားထိုးမည့် အာဏာ ရှိလာပါက၊ သေချာပေါက် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်ကြမည် ဖြစ်သည်။

အဆုံးစွန် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများတွင်သာ ဤပြဿနာ မရှိဘဲ၊ ခွဲထွက်သွားသော စိတ်အာရုံ ကိုယ်ပွား တိုင်းမှာ တူညီသော အသိစိတ်သာ ရှိကြသဖြင့် ကောင်းကင်နတ်မင်း အဆင့်ကတည်းက မိမိတို့ အချင်းချင်းကြားတွင် မည်သည့် အားပြိုင်မှုမျှ မရှိကြပေ။

သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်လျှင်ပင်၊ လေဟာနယ်ဝိညာဉ် တာအိုသခင်များ အတွက် အခြား ပြဿနာ တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ တာအိုသခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသူ တိုင်းမှာ အလွန် ပြတ်သားသော တာအိုနှလုံးသားနှင့် မဆုတ်မနစ်သော စိတ်ဆန္ဒ ရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပြင်းထန်သည့် ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်တည်မှု မရှိပါက တာအိုသခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ချန်မုမှာ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

သူသည် ယနေ့ အခြေအနေသို့ ရောက်လာရန် ကြိုးစားမှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ဆန္ဒ သက်သက်ဖြင့် ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်းထက် စနစ်ကို အသုံးပြု၍ မြေအောက်ကမ္ဘာမှ စွမ်းအားများကို စုပ်ယူကာ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ‘တာအိုနှလုံးသား’ ဟု ခေါ်သော အရာနှင့် ပတ်သက်လျှင်... သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အများကြီး မရှိလှပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် အဆုံးစွန် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေခဲ့သည်၊ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့် တိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ဆန္ဒ သက်သက်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ၊ ထို့အပြင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဖြစ်တည်မှု နှစ်ခု ပေါင်းစပ်ပြီး ဖြစ်နေခဲ့ကာ၊ စမ်းသပ်မှု ထဲတွင် ဖြစ်တည်မှု သုံးခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်ချိန်မှသာ နိုးထမှု တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် တစ်လှမ်းချင်း အထက်သို့ တက်လှမ်းနေသည်။

သူ သွားရာ လမ်းကြောင်းတွင် မှောင်မိုက်သော မြူခိုးများသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကွဲထွက်သွားပြီး သူ့အတွက် လမ်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးနေသည်။

ပထမအလွှာ ဝင်စားခြင်းစမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ သူသည် ဒုတိယအလွှာ ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အရှေ့ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဝေဝါးသွားပြီး၊ မြေအောက်ကမ္ဘာကြီး စိတ်ဆန္ဒ၏ ဒေါသကို မပီဝေဝါ ခံစားလိုက်ရကာ ဒုတိယအလွှာရှိ မှောင်မိုက်သော မြူခိုးများ အားလုံးမှာ အရူးအမူး လှည့်ပတ်နေတော့သည်။

...

ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်း။

မိုးရွာနေသော ညတစ်ည။

ညမှောင်မှောင်အောက်တွင် လူရိပ်တစ်ခုမှာ ပြေးလွှားနေသည်။ သူမသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန် မြန်ဆန်စွာ ပြေးလွှားနေသော်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေပေသည်။ သူမ၏ ဗိုက်မှာ စူထွက်နေပြီး ကိုယ်ဝန် ဆယ်လ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် အလိုက်ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အနောက်ဘက်ရှိ တောအုပ်ထဲတွင် အနက်ရောင် လူရိပ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို မပီဝေဝါ မြင်တွေ့ရပြီး၊ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများက သူမကို ပစ်မှတ်ထားကာ အဆက်မပြတ် လိုက်လံနေကြသည်။

ရုတ်တရက်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဗိုက်ထဲမှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြေးလွှားနေရင်းမှ ဟန်ချက်ပျက်ကာ အရှိန်မှာ ချက်ချင်း လျော့ကျသွားပြီး၊ ဝတ်စုံကြားမှ သွေးအချို့ စီးကျလာသည်ကို မပီဝေဝါ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသို့ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားမှုကြောင့် အနောက်မှ လိုက်လာသော အနက်ရောင် လူရိပ် ဆယ်ဂဏန်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် သူမကို မီသွားပြီး ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြကာ၊ အသီးသီး ဓားများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြရာ ညမှောင်မှောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ယုဟန်... မင်းက ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော်ရဲ့ ‘ခုနစ်ပါးသတ်ဖြတ်သူ’ ထဲက တစ်ယောက်ပဲ၊ ဘာလို့ သစ္စာဖောက်ရတာလဲ”

အနောက်မှ အနက်ရောင် လူရိပ် ဆယ်ဂဏန်းထဲမှ ဦးဆောင်သူမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာပြီး လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက် ရှိကာ၊ ဓားသွား၏ အဆုံးတွင် ‘ထျန်းကျီ’ ဟူသော စာလုံး နှစ်လုံးကို ထွင်းထုထားပြီး၊ သူ ဝတ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံ၏ လက်မောင်းတွင် သွေးရောင် ကြယ်စက် ခုနစ်စက်ကို စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖော်ပြထားပေသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ နေရာတွင် ရပ်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ကာ၊ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ထဲတွင် ရှည်လျားပြီး သေးသွယ်သော ဓားတစ်လက် ရှိနေပြီး၊ ဓားသွား၏ အဆုံးတွင် ‘ယုဟန်’ ဟူသော စာလုံး နှစ်လုံးကို ထွင်းထုထားပေသည်။

ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော်။

ဟန်ယွမ်တိုက်ကြီး၏ ထိပ်တန်း လူသတ်သမား အဖွဲ့အစည်း သုံးခုထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ နန်းတော်သခင်မှာ ‘ပေ့တို’ ဖြစ်ကာ စွမ်းအားမှာ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်လောက်အောင် နက်နဲလှသည်။ ထို့အပြင် ထိပ်တန်း လူသတ်သမား ခုနစ်ဦး ရှိပြီး ၎င်းတို့ကို ‘ခုနစ်ပါးသတ်ဖြတ်သူ’ ဟု ခေါ်ကာ ထျန်းကျီ၊ ထျန်းရွှမ်၊ ယုဟန်၊ ထျန်းရှူး၊ ခိုင်ယန်၊ ယောင်ကွမ်း၊ ထျန်းချွမ် ဟူသော အမည်ဝှက်များဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

ယုဟန်သည် မူလက ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော်၏ လူသတ်သမား တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်က စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရရာမှ ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော် သခင်၏ ကောက်ယူ မွေးမြူခြင်းကို ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နန်းတော်သခင် အယုံကြည်ရဆုံးသော လက်အောက်ငယ်သားများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ကာ၊ အေးစက်ပြီး ခံစားချက် မရှိသူ ဖြစ်သလို သူမ၏ လုပ်ကြံမှုများမှာလည်း တစ်ခါမျှ မကျရှုံးခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က။

ယုဟန်သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော်၏ တာဝန်များကို ထပ်မံ လက်မခံတော့ပေ။

ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော် သခင်မှာ ထိုကိစ္စကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး နှစ်လအကြာတွင် ယုဟန်၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နည်းလမ်းအချို့ကို အသုံးပြု၍ ယုဟန်ကို ရှာတွေ့ချိန်တွင်မူ သူမ၌ ကိုယ်ဝန် ရှိနေသည်ကို အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ခုနစ်ပါးသတ်ဖြတ်သူ ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ယုဟန်တွင် ကိုယ်ဝန် ရှိနေပြီး တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေသည်ကို သိရှိရသော ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော် သခင်မှာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီး ယုဟန် သစ္စာဖောက်သွားပြီဟု သတ်မှတ်လိုက်ကာ၊ ကျန်ရှိသော လူသတ်သမား ခြောက်ဦးကို ယုဟန်ကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကျွန်မ သစ္စာမဖောက်ဘူး”

ယုဟန်က ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထျန်းကျီကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထျန်းကျီက မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် မင်း ဘာလို့ ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော်ကနေ ပုန်းနေရတာလဲ။ အဲဒီ ဗိုက်ထဲက ကလေးကကော ဘယ်သူ့ကလေးလဲ”

“မသိဘူး”

ယုဟန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။