အခန်း ၃၁၅

အခန်း (၃၁၅) ပြန်လည်ထွက်ခွာခြင်း

ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော်၏ သခင်သည် သာမန် သိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် သိုင်းဆရာကြီး ခုနစ်ဦးကို လက်အောက်ခံအဖြစ် ထားနိုင်ရသနည်း။ ထျန်းရှူးကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များပင်လျှင် အဘယ်ကြောင့် သူ့အမိန့်ကို နာခံကြရသနည်း။ လောကရှိ မရေမတွက်နိုင်သော သိုင်းဆရာကြီးများမှာမူ အဘယ်ကြောင့် ထိုအမည်ကို ကြားရုံနှင့် တုန်လှုပ်ကြရသနည်း။

အကြောင်းရင်းမှာ ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော်သခင်သည် ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားတို့၏ လျှို့ဝှက်ပညာရပ် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

နန်းတော်သခင်၏ လက်ချက်ဖြင့် ကျဆုံးခဲ့ရသော သိုင်းဆရာကြီးပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းထက်မနည်း ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် လောကရှိ သိုင်းဆရာကြီးများ၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသူဖြစ်ပြီး မဟာသိုင်းဆရာကြီးများနှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍... အကယ်၍သာ သူသည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့မည်ဆိုပါက ထျန်းရှူးဟူသော သူသည်လည်း လောကကို အုပ်စိုးမည့် ထိပ်တန်းသိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလား။ မဟာသိုင်းဆရာကြီးများနှင့် ရင်ပေါင်တန်းကာ မည်သူ့ချုပ်ကိုင်မှုကိုမျှ ခံစရာမလိုတော့ပေ။

“အဲဒီ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ကို ဘယ်ကနေ ရခဲ့တာလဲ”

“လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ကို အပ်စမ်း၊ ဒါဆိုရင် မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်”

ထျန်းရှူး၏ အေးစက်သော အသံသည် ကောင်းကင်ယံမှ အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

ယခုမူ သူ၏ တွက်ချက်မှုကို ပိုမိုယုံကြည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သွေးအေးလှသော ယုဟန်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိလာရုံနှင့် ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော်ကို သစ္စာဖောက်မည်ဆိုသည်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ကြောင့်ဆိုလျှင်မူ အရာအားလုံးက ယုတ္တိရှိသွားချေပြီ။

ယုဟန်သည် ထျန်းရှူး၏ စကားများကို မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ တောအုပ်အတွင်း၌သာ ဆက်လက် ရှောင်တိမ်းနေ၏။

ထျန်းရှူးသည်လည်း ယုဟန်၏ လျှို့ဝှက်ပညာရပ် ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အနီးကပ် မတိုက်ခိုက်ဝံ့ဘဲ အဝေးမှသာ ဓားအလင်းတန်းများဖြင့် ယုဟန်၏ ခွန်အားများကို ကုန်ခန်းအောင် လုပ်ဆောင်နေလေသည်။

သို့သော် အခြေအနေများမှာ သူထင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက်။

ယုဟန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု မြင့်တက်လာ၏။

ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် ထျန်းရှူးမှာ မှင်တက်သွားပြီး ယုဟန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အဝတ်ထုပ်ကို ကြည့်မိရာမှ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

ထိုအဝတ်ထုပ်ကြားမှ ကလေးငယ်၏ မျက်နှာလေး တစ်ဝက်ပေါ်ထွက်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူထပ်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ရစ်ပတ်နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်လံတစ်ဆယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာ ထိုကလေးငယ်ထံသို့ စီးဝင်သွားပြီး မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော စွမ်းအားဝဲကယက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

“ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ထျန်းရှူးမှာ သရဲသဘက်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်နှာပျက်သွား၏။

စွမ်းအားများ ဝဲကယက်ဖြစ်ပေါ်ခြင်း။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက သိုင်းဆရာကြီးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းတော့မည့် လက္ခဏာ မဟုတ်ပါလား။

အစောပိုင်းကမူ သူသည် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ကလေးငယ်အနီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ စီးဝင်နေသည်ကို မြင်သော်လည်း ယုဟန်က ကမ္ဘာကြီး၏ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ သိမြင်လိုက်ရသည်မှာ ယုဟန်၏ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်သည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပသော အသားအရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ မွေးကင်းစကလေးငယ်၏ နူးညံ့မှုမျိုးမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသူများသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော ‘အညစ်အကြေးကင်းစင်သည့် ခန္ဓာကိုယ်’ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ထိုကလေးငယ်သည်... ကောင်းကင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံသာမက သိုင်းဆရာကြီးအဆင့်သို့ပင် တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ထျန်းရှူးသည် မိမိဘဝတွင် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမြင်တွေ့နေရသည့် အရာလောက် မည်သည့်အရာကမျှ သူ့ကို မတုန်လှုပ်စေခဲ့ဖူးပေ။

ဤသည်မှာ မည်သို့သော မိစ္ဆာသန္ဓေမျိုးနည်း။

မွေးကင်းစကလေးငယ်တစ်ဦးက သိုင်းဆရာကြီးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနေခြင်းကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအားများမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်၏။ ထျန်းရှူးရော ယုဟန်ပါ စွမ်းအားများကို စိတ်ကြိုက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သဖြင့် ယုဟန်၏ အရှိန်မှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားလေသည်။

‘ရွှစ်’ ဟူသော အဝတ်စုတ်ပြဲသံနှင့်အတူ ယုဟန်မှာ ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ရ၏။ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်မှာ အဝတ်ထုပ်ကြားမှ လွတ်ထွက်သွားပြီး စွမ်းအားဝဲကယက်ကြီးအတွင်း နစ်မြုပ်လျက် လေထဲ၌ လွင့်မြောနေလေသည်။ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ အဆက်မပြတ် စီးဝင်လာနေ၏။

‘ဝုန်း’

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားရှိ စွမ်းအားများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် စွမ်းအားဝဲကယက်မှာ ရပ်တန့်သွားကာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။

ထျန်းရှူး၏ မှင်တက်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ကလေးငယ်မှာ လေထဲ၌ အေးဆေးစွာ ပေါ်နေလေသည်။

လေပေါ်၌ ပျံသန်းခြင်း။

ဤသည်မှာ သိုင်းဆရာကြီးများ၏ စွမ်းဆောင်ရည် မဟုတ်ပါလား။

ထျန်းရှူးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လက်ထဲမှ ဓားကို အလိုအလျောက် ဝှေ့ယမ်းကာ လေထဲမှ ကလေးငယ်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သို့သော် ဓားအလင်းတန်း မရောက်မီမှာပင် ဘေးနားရှိ ယုဟန်က မဆိုင်းမတွဘဲ ဓားဖြင့် ခုခံကာကွယ်လိုက်လေသည်။

“ယုဟန်... မင်း ရူးနေပြီလား”

ထျန်းရှူးက ယုဟန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။ “အဲဒါ မင်းရဲ့ကလေး မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ မိစ္ဆာသန္ဓေပဲ၊ ကောင်းကင်ပြင်ပက လာတဲ့ ဘီလူးသတ္တဝါပဲ၊ အခုချက်ချင်း မသတ်ရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်”

သို့ရာတွင် ယုဟန်က သူ့ကို အေးစက်စွာသာ ကြည့်နေပြီး ဓားကို မြှောက်လိုက်၏။ သူမ၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများက ‘ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အနားတိုးလာရင် အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်မယ်’ ဟု ပြောနေသည့်အလား။

“ရူးကုန်ပြီ... အားလုံး ရူးကုန်ပြီ”

ထျန်းရှူး၏ လက်များ တုန်ယင်နေ၏။

သူသည် အရှိန်အဝါများ တည်ငြိမ်စပြုလာသော ကလေးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အနောက်သို့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

ယုဟန် ဘာကြောင့် ကိုယ်ဝန်ရှိလာသလဲ၊ ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော်က ဘာကြောင့် ကလေးအဖေကို ရှာမတွေ့တာလဲ ဆိုတာ အခုတော့ ရှင်းသွားပြီ။ ဒါဟာ ကမ္ဘာပြင်ပက မိစ္ဆာပဲ။ ယုဟန်ကတော့ အဲဒီမိစ္ဆာရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံရပြီး ရူးသွပ်သွားပြီ။

ယုဟန်ရှိနေသလို အစွမ်းထက်လှသော ထိုမိစ္ဆာကို သူ ရင်မဆိုင်ဝံ့တော့ပေ။ ဤသတင်းကို သူ လောကသို့ ဖြန့်ရမည်။

ထျန်းရှူး ဆုတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယုဟန်သည် လက်ထဲမှဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အေးစက်မှုများ ကွယ်ပျောက်သွားကာ နူးညံ့မှုများ ပြန်လည် လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။

...

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင်။

ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော်မှ ယုဟန်သည် ကောင်းကင်ပြင်ပ မိစ္ဆာ၏ ပူးကပ်ခြင်းကို ခံရပြီး မိစ္ဆာသန္ဓေကို ဖွားမြင်ခဲ့ကြောင်း၊ ထိုမိစ္ဆာမှာ မွေးဖွားပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သိုင်းဆရာကြီး၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သတင်းများ ပြန့်နှံ့သွားရာ တစ်ကမ္ဘာလုံး တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

ချူကျန်း နတ်ဘုရားနန်းဆောင်မှ ပြန်လာကြသော ထိပ်တန်းသိုင်းဆရာကြီးများနှင့် မဟာသိုင်းဆရာကြီးများမှာလည်း ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး မိစ္ဆာသန္ဓေ ရှိရာ တောင်ဘက်သို့ အသီးသီး ဦးတည်လာကြလေသည်။

ဆယ်ရက်အကြာတွင် သိုင်းဆရာကြီး တစ်ရာနီးပါးနှင့် မဟာသိုင်းဆရာကြီး လေးဦးတို့သည် ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော်သခင်၏ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ဖြင့် တောင်ဘက်စွန်းရှိ ချင်းမု တောင်တန်းသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

...

ချင်းမုတောင်တန်း၊ ဝါးတောအတွင်း။

အသက် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိသော လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် ဝါးပင်ငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေ၏။ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ သန့်ပြန့်ပြီး ချန်မု၏ ပုံရိပ်အချို့ကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

မွေးကင်းစကလေးငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသဖြင့် ချန်မုသည် ‘ကျိုးကျင်’ ဘဝတုန်းကထက် အချိန်ပိုပေးကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလျင်အမြန် ကြီးထွားအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤကမ္ဘာ၏ သီးခြားစည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာရမည်ဖြစ်ပြီး ကလေးငယ်ဘဝဖြင့် ရှေ့ဆက်ရန်မှာ အဟန့်အတားများ ရှိနေနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ဝါးတောအနီးတွင်မူ ဝတ်ရုံဝါကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယုဟန်သည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ကျင့်ကြံနေ၏။ သူမ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

“လူတွေ လာနေပြီ”

သူမက ခေါင်းလှည့်ကြည့်ရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

ချန်မုသည် ဝါးပင်ပေါ်မှ ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပုခုံးကို လက်ကလေးဖြင့် ပုတ်ကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သွားရှင်းလိုက်ပါ့မယ်၊ ခဏလေးပါပဲ”

ယုဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

ခဏအကြာတွင်။

‘ဝုန်း’

ဝါးတောပြင်ပမှ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြိုကျတော့မည့်အလား အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်ပင် မပြည့်သေးမီမှာပင် ချန်မု၏ ပုံရိပ်သည် ဝါးတောထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူက ယုဟန်ကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ထျန်းရှူးကိုတော့ ကျွန်တော် သတ်လိုက်ပြီ၊ ခုနစ်စင်ကြယ်နန်းတော်သခင်ကိုတော့ အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့တယ်၊ ကျန်တဲ့လူတွေကိုတော့ အမေ ဂရုမစိုက်ဘူး မဟုတ်လား”

“သား သဘောအတိုင်းသာ လုပ်ပါ၊ အမေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”

ယုဟန်က ခေါင်းရမ်းပြလိုက်၏။

နန်းတော်သခင်၏ ကျေးဇူးကို သူမ ပေးဆပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သလို ကျန်ရှိသော လူများနှင့်လည်း သူမတွင် ပတ်သက်မှု မရှိပေ။ ချန်မုက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လျှင်တောင် သူမ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

“ကျွန်တော် သွားရတော့မယ်”

ချန်မုသည် ယုဟန်၏ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူမကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

ဤဘဝမှ မိခင်ဖြစ်သူတွင် လူသားဆန်သော ဆန္ဒတစ်ခုခု ရှိနေပါက သူသည် အကုန်အစင် ဖြည့်ဆည်းပေးကာ ကံကြမ္မာကို အဆုံးသတ်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယုဟန်တွင် မည်သည့်ဆန္ဒမျှ မရှိဘဲ လူ့လောကကိုပင် ငြီးငွေ့နေပြီး အေးအေးချမ်းချမ်းသာ နေထိုင်လိုသူ ဖြစ်နေ၏။

“အင်း”

ယုဟန်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူမသည် ချန်မုမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဝင်စားလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤလောကတွင် ကြာရှည်နေမည်မဟုတ်မှန်း သူမ သိထားသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် နှမြောတသဖြစ်မိသော်လည်း သူ့ကို တားဆီးမည့် အဟန့်အတားတစ်ခု ဖြစ်မလာစေခဲ့ပေ။

“ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”

“အဲဒီအချိန်ကျလို့ အမေ မရှိတော့ရင်တောင် ကျွန်တော် မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ အမေနဲ့ ပြန်ဆုံအောင် လုပ်ပါ့မယ်”

ချန်မုက အရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်၏။

ယုဟန်သည် ချန်မုကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲပွေ့လိုက်သော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် ရင်ခွင်ထဲမှ ခံစားချက်မှာ မှေးမှိန်သွားပြီး ချန်မု၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလင်းစက်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူမသည် ဝမ်းနည်းသယောင်ဖြင့် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝါးတောအတွင်း ပြန်လည် ထိုင်ချလိုက်၏။ သူမသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး ချန်မု ချန်ရစ်ခဲ့သော နတ်ဘုရားတို့၏ တာအိုပညာ ကို စတင် ကျင့်ကြံနေတော့သည်။