အခန်း ၃၂၁

အခန်း (၃၂၁) ဇာတ်သိမ်းခန်း - လွတ်မြောက်ခြင်း

ဝမ်ကွေမြစ်ဝှမ်း။

မြစ်ဝှမ်း၏ အလယ်ဗဟို၌ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပေါလောမျောနေသော ခန့်ညားထည်ဝါလှသည့် တိုက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်ကွေသူတော်စင်နတ်မင်း ဖန်တီးထားသော ဝမ်ကွေသူတော်စင်နယ်မြေ ဖြစ်ပြီး ဤမြစ်ဝှမ်း၏ ဗဟိုချက်မလည်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ စကြဝဠာစည်းမျဉ်းများမှာ အလွန်တင်းကျပ်လှသဖြင့် ကျင့်တန်အဆင့်ရှိသူများပင် ပျံသန်းရန် ခက်ခဲပြီး ကောင်းကင်နတ်မင်းအဆင့် ရောက်မှသာ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်ကြ၏။

တိမ်တိုက်များအထက် တစ်နေရာ။

မုခ်ဆောင်တစ်ခုအတွင်း၌ လူနှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဆွေ့ဟန် နှင့် ရှီယွီ တို့ ဖြစ်ကြ၏။

လွန်ခဲ့သော ကပ်ကမ္ဘာတစ်ခုခန့်က သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်း၍ ဟင်းလင်းပြင် အနက်ရှိုင်းဆုံးရှိ နေရာတစ်ခုသို့ သွားရောက်စူးစမ်းခဲ့ကြရာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းအချို့ ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိမိတို့ မလိုအပ်သော ရတနာများကို အခြားတာအိုသခင်များနှင့် လဲလှယ်ရန် ဝမ်ကွေသူတော်စင်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

“သတင်းတွေက အမှန်ပဲ ထင်တယ်”

ရှီယွီက နတ်လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မြေအောက်ကမ္ဘာမှာလည်း အရှင်သခင်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာပြီပဲ။ အခုကစပြီး နယ်စပ်မြစ်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ဧကရာဇ်သခင် ဆယ်ပါးနဲ့ အရှင်သခင် လေးပါး ရှိသွားပြီပေါ့”

ဆွေ့ဟန်က သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အရှင်သခင် တဲ့လား... အရမ်းကို ဝေးကွာလွန်းပါတယ်”

သူတို့အတွက်မူ ဒုတိယခြေလှမ်းဖြစ်သော သူတော်စင်နတ်မင်းများပင်လျှင် မြင့်မြတ်လှသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကွေသူတော်စင်နတ်မင်း ဆိုလျှင် လက်တစ်ဖျစ်စာအတွင်း သူတို့ကဲ့သို့သော တာအိုသခင်များကို သတ်ဖြတ်နိုင်၏။

အရှင်သခင် ဆိုသည်မှာ မည်မျှအထိ စွမ်းအားကြီးမည်နည်း။ ဧကရာဇ်သခင်များနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သူများ ဖြစ်ကြပြီး နယ်စပ်မြစ်၏ အစွန်းတစ်ဖက်မှနေ၍ အတွေးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် သူတို့ကို ခြေမှုန်းနိုင်မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။

“ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်၊ ချန်မု ကလည်း မြေအောက်ကမ္ဘာလမ်းစဉ်ကပဲ မဟုတ်လား၊ သူကတော့ တကယ်ပဲ ကံကောင်းတဲ့သူပဲ” ရှီယွီက ခေါင်းယမ်းရင်း ပြောသည်။

ယခင်က မြေအောက်ကမ္ဘာလမ်းစဉ်မှာ အရှင်သခင် မရှိသဖြင့် နယ်စပ်မြစ်အတွင်း၌ အနှိမ်ခံခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ အရှင်သခင်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်အင်အားစုကမျှ မြေအောက်ကမ္ဘာလမ်းစဉ်သားများကို လွယ်လွယ်နှင့် ရန်စရဲတော့မည်မဟုတ်ပေ။

“ချန်မုက ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် တာအိုသခင်ဆိုတော့ သာမန်သူတော်စင်နတ်မင်းတွေကိုတောင် မကြောက်ပါဘူး”

ဆွေ့ဟန်က ပြောရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ အဆက်အသွယ်မရတာလည်း ကြာပြီ။ အဲဒီနေရာကို သွားတုန်းကသာ သူပါရင် ပိုပြီးတော့ အဆင်ပြေမှာ”

ထိုစဉ် အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး ဂါရဝပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဝမ်ကွေ စုဝေးပွဲ စတော့မှာမို့ အကြီးအကဲတို့ နတ်နန်းဆောင်ဆီ ကြွပါရှင်”

ဝမ်ကွေစုဝေးပွဲသည် ဝမ်ကွေသူတော်စင်နယ်မြေ၏ အကြီးဆုံးပွဲဖြစ်ပြီး ကပ်ကမ္ဘာ နှစ်ခုလျှင် တစ်ကြိမ် ကျင်းပလေ့ရှိသည်။ မြစ်ဝှမ်းရှိ တာအိုသခင်များစွာ စုဝေးကြသလို ဝမ်ကွေသူတော်စင်နတ်မင်း ကိုယ်တိုင်လည်း တက်ရောက်လေ့ရှိသည်။

မကြာမီ ဆွေ့ဟန်နှင့် ရှီယွီတို့သည် ကျယ်ပြောလှသော ကျောက်စိမ်းဖြူ စင်မြင့်ထက်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ ထိုစင်မြင့်မှာ ဝမ်ကွေနယ်မြေ၏ အမြင့်ဆုံးနေရာ၌ ရှိသဖြင့် တစ်နယ်မြေလုံးကို အပေါ်စီးမှ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ ဤနေရာသို့ တာအိုသခင်များသာ တက်ရောက်ခွင့်ရှိပြီး ကောင်းကင်နတ်မင်းများပင် အရည်အချင်း မပြည့်မီကြပေ။

ရုတ်တရက် ဆွေ့ဟန်က လူတစ်ယောက်ကို သတိထားမိသွားသည်။

“ဟင်... ဟိုမှာ ဝမ့်ယီ မဟုတ်လား၊ သူက တာအိုသခင် ဖြစ်သွားပြီပဲ”

ရှီယွီ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်း ဗလာနှင့် လက်လေးဖက်ပါသော ခရမ်းရောင်အသားအရေနှင့် လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခန္ဓာလမ်းစဉ် တာအိုသခင် တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ဝမ့်ယီသည် ယခင်ကပင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသူ ဖြစ်ပြီး ချန်မုနှင့်လည်း လက်ဖျားထိခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ယခု သူ တာအိုသခင် ဖြစ်လာခြင်းက ပို၍ပင် အန္တရာယ်များသွားစေသည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် စင်မြင့်ထက်၌ နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာကာ ဝမ်ကွေစုဝေးပွဲ စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ပလ္လင်ထက်၌ ခန့်ညားလှသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝမ်ကွေသူတော်စင်နတ်မင်း ပေါ်ထွက်လာ၏။

“အားလုံးပဲ အပိုတွေ လုပ်မနေကြပါနဲ့၊ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ စလိုက်ကြစို့”

ဝမ်ကွေသူတော်စင်နတ်မင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ပလ္လင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ လူအများကို ကြည့်နေ၏။ တာအိုသခင်များမှာလည်း အသီးသီး လဲလှယ်မှုများ စတင်ပြုလုပ်ကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငြိမ်သက်အေးချမ်းနေလေသည်။

သို့သော် စုဝေးပွဲ ပြီးဆုံးခါနီးတွင်မူ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

'ဝုန်း'

မြည်ဟည်းသံတစ်ခုနှင့်အတူ ကျောက်စိမ်းဖြူစင်မြင့်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး စင်မြင့်ကို ကာရံထားသော နတ်အလင်းတန်းများမှာ မှန်တစ်ချပ်အလား အက်ကွဲသွားတော့သည်။

ထိုအက်ကွဲကြောင်းအတွင်းမှ လူရိပ်တစ်ခု လမ်းလျှောက်ဝင်လာ၏။

ဝမ်ကွေသူတော်စင်နတ်မင်း၏ စုဝေးပွဲကို အတင်းအဓမ္မ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရဲသူ ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဝမ်ကွေသူတော်စင်နတ်မင်းမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ရာမှ မျက်နှာပျက်သွားကာ ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်၍ အရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ဆွေ့ဟန်နှင့် အခြားတာအိုသခင်များမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင် ဝမ်ကွေသူတော်စင်နတ်မင်းသည် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ထိုလူရိပ်ကို အလွန်အမင်း ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။

“ဝမ်ကွေ... အရှင်သခင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်၊ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ဤနေရာသို့ ကြွရောက်လာပါသလဲ ဘုရား”

ဝမ်ကွေ၏ လေသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပုံရ၏။

နယ်စပ်မြစ်တစ်ခုလုံးရှိ အရှင်သခင် လေးပါးထဲမှ တစ်ပါး... မကြာမီကမှ နန်းတက်ခဲ့သော မြေအောက်ကမ္ဘာ အရှင်သခင် ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တာအိုသခင်များ အားလုံးမှာလည်း မှင်တက်သွားကြပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုင်တူ ဒူးထောက်ကျဆင်းကုန်ကြတော့သည်။

အရှင်သခင်..

ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ယခု သူတို့ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။

“ဂါရဝပြုစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာပါ”

ချန်မုက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဒူးထောက်နေကြသော တာအိုသခင်များကြားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားကာ နေရာမှာတင် ခဲနေကြသည့် ဆွေ့ဟန်နှင့် ရှီယွီ တို့၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်၏။

ချန်မုက သူ၏ လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ ရွှေရောင်ဓားငယ်လေး တစ်လက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူက ဓားပေါ်မှ မိမိ၏ အမှတ်အသားကို ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး ဆွေ့ဟန်ထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်၏။

“ဒီဓားက ငါ့အတွက် မလိုအပ်တော့ဘူး၊ ဆွေ့ဟန် မိတ်ဆွေကိုပဲ ပြန်ပေးပါ့မယ်။ ငါ မရှိတဲ့ အချိန်တုန်းက ငါ့ရဲ့ နောက်မျိုးဆက်တွေကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ချန်မုက ဆွေ့ဟန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် အဝေးမှ ဝမ့်ယီ ကို တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမလုပ်ဘဲ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်မုမှာ လျှပ်စီးအလား လာပြီး လျှပ်စီးအလား ပြန်သွားခဲ့ပြီ။ ဒူးထောက်နေကြသော တာအိုသခင်များမှာ ပြန်ထရန်ပင် မေ့လျော့နေကြ၏။

ဝမ်ကွေသူတော်စင်နတ်မင်းသည်ပင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ဆွေ့ဟန်ထံသို့ လျှောက်လာကာ မေးလိုက်သည်။

“ဆွေ့ဟန်... မင်းက အဲဒီ အရှင်သခင်မင်းကြီးနဲ့ သိတာလား”

ဆွေ့ဟန်မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ ကြောင်အမ်းနေဆဲပင်။ အဝေးမှ ဝမ့်ယီ ဆိုလျှင် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လျက် သရဲမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

‘သူလား... အရှင်သခင် တဲ့လား’

ဟင်းလင်းပြင် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ။

ချန်မုသည် အလွှာပေါင်း ၈၁ လွှာကို ကျော်ဖြတ်၍ အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်အစွန်း၊ အဓိကကမ္ဘာကြီး လေးခု၏ ဆုံမှတ်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။

သူ၏ ရှေ့တွင် မြူထုများကြား၌ ခုနစ်ရောင်ခြည် အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော အမျိုးသမီးပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမသည်လည်း အရှင်သခင် တစ်ပါးပင်။

စွေ့ရှီး အရှင်သခင်

“စွေ့ရှီး မိတ်ဆွေ... နေကောင်းရဲ့လား”

ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ မင်းပဲကိုး”

စွေ့ရှီး၏ အသံမှာ ကွဲပြားသော အသံပေါင်းများစွာ ထပ်တူကျနေသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူမ၏ အကြည့်တွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပါဝင်နေသည်။ အတိတ်က တာအိုနှင့် ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသူ လေးဦးအနက် မြေအောက်ကမ္ဘာအရှင်သခင်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သလို ဘဝသံသရာကိုလည်း ချုပ်ကိုင်ထားသူ မဟုတ်ပါလား။

“မင်းက ငါ့ထက် အရင် ခြေတစ်လှမ်း ဦးသွားဦးမလို့လား” ချန်မုက ပြုံးရင်း မေးလိုက်၏။

“အဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လား”

စွေ့ရှီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “မင်းက ဘဝသံသရာကို အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်သွားပြီဆိုတော့ တာအိုနဲ့ ပေါင်းစပ်ဖို့က ပိုပြီး လွယ်ကူသွားမှာပါ။ အားလုံးကသာ အဲဒီခြေလှမ်းကို လှမ်းပြီး မူလအစကနေ အာဏာစက် တစ်ခုစီ ခွဲယူနိုင်ကြရင် ဒီလမ်းစဉ်က ဒီလောက် ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူး”

ချန်မုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက အသက်နဲ့လဲပြီး အရင် စမ်းသပ်ချင်မှာလဲ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေက တာအိုထဲ ပျော်ဝင်သွားဖို့ပဲ ရှိတာ”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း ငါတို့က အဲဒီခေတ်မှာ အတောက်ပဆုံး ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ ကောင်းပြီ... ငါ အရင်သွားနှင့်မယ်”

စွေ့ရှီးက ပြောပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း ကြာပြီးနောက်။

စွေ့ရှီးအရှင်သခင်သည် ဧကရာဇ်သခင် အဆင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့ပြီး စွေ့ရှီးအဓိကကမ္ဘာနှင့် ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ကာ တာအိုနှင့် ပေါင်းစပ်ခြင်း လမ်းစဉ်သို့ လှမ်းတက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အရာအားလုံး၏ မူလအစအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ သူမ အောင်မြင်သလား၊ ကျရှုံးသလား ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

နောက်ထပ် ကပ်ကမ္ဘာပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်။

မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ အမြင့်ဆုံးနေရာ၌ ချန်မု ရပ်နေ၏။ သူသည် အရာအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာပြီး အတားအဆီးအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ကာ မြင့်မြတ်လှသော အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ဧကရာဇ်သခင် အဆင့်

ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း ချန်မု၏ ရင်ထဲ၌ လှိုင်းတံပိုး မထွက်ပေ။ ယခု သူသည် နယ်စပ်မြစ် တစ်ခုလုံး၌ မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကိုမဆို သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ မြေအောက်ကမ္ဘာနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော အာဏာစက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး အရှင်သခင် နေရာကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်မုသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ကာ အရာအားလုံး၏ မူလအစဖြစ်သော ‘တာအိုမြစ်ဖျားခံရာ’ ဆီသို့ လှမ်းတက်သွားတော့သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်၊ စိတ်ဆန္ဒနှင့် စွမ်းအား အားလုံးကို စုစည်းလျက် ထိုအတားအဆီးကို ခြေမှုန်းလိုက်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စကြဝဠာ၏ စည်းမျဉ်းများ စိမ့်ဝင်လာသော်လည်း ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါင်းစပ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ငါ ဟူသော အသိစိတ်မှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့၏။

ချန်မု သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ သူသည် မှောင်မိုက်သော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် သေးငယ်လှသော အလင်းလုံးလေးတစ်ခု ရှိနေ၏။

သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအလင်းလုံးလေးအတွင်း၌ မြစ်ကြီးတစ်စင်း စီးဆင်းနေပြီး အလွှာပေါင်းများစွာသော ဟင်းလင်းပြင်များ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအလင်းလုံးလေးမှာ နယ်စပ်မြစ်ကြီး တစ်ခုလုံးနှင့် အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ချန်မု၏ လက်ဖဝါးလောက်ပင် မကြီးတော့ပေ။ သူသာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်လိုက်လျှင် ထိုအရာအားလုံးကို ခြေမှုန်းပစ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

“နယ်စပ်မြစ်... မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ စကြာဝဠာ တစ်ခုပဲ”

ချန်မုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်ကို အဝေးသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သောအခါ မရေမတွက်နိုင်သော ထိုကဲ့သို့သော အလင်းလုံးလေးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်းတို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီသော စကြာဝဠာများပင် ဖြစ်ကြသည်။

ကမ္ဘာမြေကြီး ရှိသော စကြာဝဠာမှာလည်း ထိုအထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ချန်မုသည် မိမိ၏ အာရုံကို စုစည်းကာ အားနည်းလှသော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခုကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ချန်မုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း စွေ့ရှီးအရှင်သခင်၏ ပုံရိပ်ကို မတွေ့ရပေ။ သူမ ကျရှုံးသွားသလား၊ သို့မဟုတ် အောင်မြင်ပြီး ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ သွားနှင့်ပြီလား ဆိုသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

“ထားလိုက်ပါတော့၊ တကယ်လို့ သူမလည်း လွတ်မြောက်လာခဲ့ရင် တစ်နေ့နေ့တော့ ပြန်ဆုံကြမှာပါ”

ချန်မုက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီးနောက် မိမိ အာရုံခံမိသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အဆုံးမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျော်ဝင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

--- ပြီးပါပြီ ---