အခန်း ၁၈၂

အခန်း (၁၈၂) ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း

ကောင်းကင်ရေကန်မှ လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရွှီယန်သည် ရတနာရှာဖွေရေး တာဝန်မှ ရရှိသော ဆုလာဘ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ရွှေလင်းယုန်အမှတ်တံဆိပ် ဆပ်ပြာရည်ပင် ဖြစ်၏။

ဤဆုလာဘ်က သူ့ကို အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားစေတော့သည်။

အနွေးထည်များကိုလည်း အဝတ်လျှော်စက်ဖြင့် လျှော်၍ မရနိုင်ချေ။

သို့သော် ဤဆပ်ပြာရည်သည် သာမန် ဆပ်ပြာရည်များထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်ဟု စနစ်က ပြောထားသဖြင့် လောလောဆယ်တော့ သုံးကြည့်ရုံသာ ရှိတော့၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပုံမှန် တောင်ပေါ်တက်ပါက လျှော်ရမည့် အဝတ်အစားများ အများအပြား ရှိနေတတ်ပေသည်။

လယ်ယာခြံဝင်းတွင်လည်း အားနေသဖြင့် ထွေထွေထူးထူး အလုပ်မရှိချေ။

မကြာသေးမီက ရွှီယန်သည် ချယ်ရီ မျိုးစေ့အချို့ကို ဝယ်ယူထားပြီး ရာသီဥတု နွေးလာပါက မှန်လုံအိမ်ထဲတွင် စိုက်ပျိုးရန် ရည်ရွယ်ထား၏။

မကြာသေးမီက ယခင် ပြောင်းဖူး စိုက်ပျိုးခဲ့သော မှန်လုံအိမ်ထဲတွင် မြေတစ်ဝက်ခန့် လွတ်နေပြီး အခြား ဘာမှ မစိုက်ပျိုးရသေးချေ။ အဓိကမှာ ရာသီဥတု အလွန်အေးနေသဖြင့် နေ့တိုင်း အပူချိန်ကိုသာ ထိန်းညှိနေရပါက လျှပ်စစ်မီးဖိုးမှာလည်း မနည်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လောလောဆယ်တော့ မစိုက်ပျိုးသေးပေ။

ဒုတိယနေ့တွင် ရွှီယန်သည် သူ၏ စာကြည့်ခန်းထဲ၌ ဘောက်ချာများ တစ်ပုံကြီး ကိုင်ကာ စာရင်း စတင် ရှင်းနေ၏။

ယခုမှာ နိုဝင်ဘာလ ကုန်နေပြီဖြစ်ပြီး လတိုင်း၏ လကုန်ရက်များတွင် ရွှီယန်သည် လယ်ယာခြံဝင်း၏ စာရင်းများကို တွက်ချက်လေ့ရှိသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် လယ်ယာခြံဝင်း အကြီးကြီးများနှင့် ကုမ္ပဏီများတွင် သီးသန့် ဘဏ္ဍာရေး စာရင်းရှင်းသူများ ရှိတတ်ပြီး သူဌေးက နောက်ဆုံး အစီရင်ခံစာကိုသာ ကြည့်ရန် လိုအပ်၏။

ဤစာရင်းများ အားလုံးသည် သူဌေး လက်မှတ်ထိုး သဘောတူထားသည့် အရာများ ဖြစ်ပြီး လျှပ်စစ်မီးဖိုး၊ ရေဖိုး၊ စားစရိတ် စသည့် အခြေခံ စာရင်းများလည်း ပါဝင်သည်။

သို့သော် ရွှီယန်၏ ဤလယ်ယာခြံဝင်းလေးက မကြီးမားလှသဖြင့် ဘဏ္ဍာရေး စာရင်းကိုင် တစ်ယောက် ထပ်ငှားပါက ကုန်ကျစရိတ် မြင့်မားနေမည် ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စာရင်းက မများလှသဖြင့် ကိုယ်တိုင် ရှင်းလင်းလိုက်ပါကလည်း ရှင်းလင်းသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

"လခွမ်း... ဒီလ မီးဖိုး မနည်းဘူးပဲ"

"ပုံသေ အပူချိန်ကို ချိန်ညှိထားရတော့ ညဘက် လျှပ်စစ်မီးဖိုး ကုန်ကျစရိတ်က သိသာသိသာ မြင့်တက်လာတာပဲ"

ရွှီယန်သည် ဘောက်ချာများကို ကြည့်ကာ တွက်ချက်နေလိုက်၏။

အိမ်ထောင် မဦးစီးဖူးပါက ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား ဖိုးများ မည်မျှ ဈေးကြီးကြောင်းကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကိုယ်တိုင် လယ်ယာခြံဝင်း ဖွင့်ကြည့်မှသာ နေရာတိုင်းတွင် ကုန်ကျစရိတ်များ ရှိနေကြောင်း သိရှိရတော့သည်။

ရေ၊ မီး၊ စားစရိတ်နှင့် လစာများ အပြင် အချို့သော အခြေခံ အဆောက်အအုံများ၏ ယိုယွင်းပျက်စီးမှုများလည်း ရှိသေး၏။

ရွှီယန်သည် ဂဏန်းတွက်စက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် နှိပ်လိုက် စာရွက်ပေါ်တွင် ဂဏန်းအချို့ ရေးလိုက်ဖြင့် အနည်းငယ် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

ခွေးနှစ်ကောင်နှင့် ဒရယ်ပြောက်လေးတို့သည် ခြံဝင်း အပြင်ဘက်တွင် သူ့ကို စောင့်နေကြ၏။

ကျားသစ်ကတော့ သူ၏ အသိုက်ထဲတွင် အနားယူနေသည်။

"ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ အမြတ်ရှိပါတယ်... အဓိကက ပြောင်းဖူးကနေ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရလိုက်လို့... စတော်ဘယ်ရီ နဲ့ နဂါးမောက်သီး ကလည်း အရင်းကျေသွားပြီလေ"

ရွှီယန်က အမြတ်အစွန်း အခြေအနေကို တွက်ချက်နေလိုက်၏။

လက်ရှိတွင် မှန်လုံအိမ် တစ်ခု၏ ထွက်ကုန်က ယွမ် တစ်သိန်းကျော်ခန့် အမြတ်ရရှိခဲ့ပြီး ထိုအထဲတွင် ပြောင်းဖူးက အများဆုံး ဖြစ်သည်။

"မှန်လုံအိမ် တစ်ခုက တစ်နှစ်ကို ယွမ် တစ်သိန်းလောက် အမြတ်ရတာက ငါ အလိုချင်ဆုံး အခြေအနေပဲ"

"အခု ဒီမှန်လုံအိမ်ကနေ ယွမ် တစ်သိန်းထက် ပိုရနေတာ... အကုန်လုံးက ကံတရားကြောင့် ပြောင်းဖူး နှစ်ဖူး ထွက်လာလို့ပဲ... မဟုတ်ရင် ယွမ် ငါးသောင်း ခြောက်သောင်းလောက်ပဲ ရမှာ"

"ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း နှစ်ဝက်ပဲ ရှိသေးတာ... စတော်ဘယ်ရီ နဲ့ နဂါးမောက်သီး ထပ်သီးရင် နည်းနည်း ထပ်ရနိုင်သေးတယ်"

"မဆိုးပါဘူး... လယ်ယာခြံဝင်း လည်ပတ်မှုက ပုံမှန်ပါပဲ"

ရွှီယန်က သူတွက်ချက်ထားသော ဂဏန်းများကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးနေလိုက်၏။

သူသည် အလွန် ထက်မြက်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း စေ့စပ်သေချာစွာ စဉ်းစားတတ်သည်။

လယ်ယာခြံဝင်း ဖွင့်ရသည်မှာ ထိုမျှ မလွယ်ကူလှချေ။

"နောက်တစ်ခုက ဘလူးဘယ်ရီ နဲ့ ဩဇာသီး ပဲ... ဘလူးဘယ်ရီ ကတော့ စကားပြောရတာ လွယ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဩဇာသီး ကတော့ နည်းနည်း ပြဿနာ ရှိတယ်"

"ငါ အရမ်း လောသွားတာလည်း ပါတယ်... တစ်ခါတည်း အများကြီး စိုက်လိုက်မိတာကိုး"

ရွှီယန်သည် ဘောပင် အဖျားဖြင့် မှတ်စုစာအုပ်ကို နှစ်ချက်ခန့် ခေါက်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် လေးနက်သော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ဤအတောအတွင်း ရွှီယန်သည် ဈေးကွက်ကိုလည်း လေ့လာနေခဲ့သည်။

ဘလူးဘယ်ရီ အဝယ်ဒိုင်များမှာ အများအပြား ရှိပေသည်။

ရွှီယန် ကိုယ်တိုင် လမ်းစ မရှာနိုင်လျှင်တောင် အဝယ်ဒိုင်များထံသို့ ရောင်းချကာ ငွေရှာနိုင်သေး၏။

သို့သော် ဩဇာသီး ကတော့ တကယ်ကို ရှာရခက်ပြီး အဝယ်ဒိုင်များကလည်း ဤအရာ ရောင်းမထွက်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

လူသိနည်းခြင်း၏ အားနည်းချက်ပင် ဖြစ်၏။

အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ စူပါမားကတ်များသို့ ရောင်းချရန် ဖြစ်သော်လည်း စူပါမားကတ်များကလည်း ဤမျှ များပြားသော ပမာဏကို လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

မှန်လုံအိမ် နှစ်ခုစာ ဩဇာသီးများ ခူးဆွတ်လိုက်ပါက အများအပြား ထွက်ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး ကုန်တင်ကားကြီးများဖြင့် အခေါက်ရေ အများအပြား သယ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဩဇာသီး သည် အပူပိုင်းဒေသ သစ်သီးဖြစ်ပြီး မှန်လုံအိမ်ဖြင့် ပျိုးထောင်ရသဖြင့် ငွေအနည်းငယ် ကုန်ကျခဲ့ရာ သေချာပေါက် ရောင်းထွက်အောင် နည်းလမ်း ရှာရမည်သာ ဖြစ်၏။

"အဲဒီတုန်းက စူပါမားကတ် တွေမှာ ဩဇာသီး ကို ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းနေတာ တွေ့လို့ ပိုက်ဆံ ပိုရမလား ဆိုပြီး စိုက်လိုက်မိတာ"

"ဒါကလည်း သင်ခန်းစာ တစ်ခုပါပဲ"

"ကံကောင်းလို့ တစ်လ နှစ်လလောက် အချိန်ရသေးလို့ပေါ့"

"ငါ လမ်းကြောင်း သွားရှာကြည့်လို့ ရတယ်"

"ဝယ်မယ့်သူ သေချာပေါက် ရှိမှာပါ... တောင်ဘက်ကို နည်းနည်း ထပ်ဆင်းသွားရင်လည်း ရတယ်လေ"

"ကျင်းတို မြို့ထဲအထိ ပို့ရင်တောင် ရတယ်... အဲဒီဘက်က ပိုပြီး စုံလင်တော့ ရောင်းရလွယ်လောက်တယ်"

ရွှီယန်က မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်၏။

ဤလ လယ်ယာခြံဝင်း၏ ယေဘုယျ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသည် မဆိုးလှပေ။

နောက်ထပ် အဓိက အချက်မှာ မှန်လုံအိမ် တစ်ခုစာ ဘလူးဘယ်ရီများနှင့် မှန်လုံအိမ် နှစ်ခုစာ ဩဇာသီးများပင် ဖြစ်သည်။

ဒါသည် သူ့အတွက် အရမ်း အရေးကြီးသည့် ခြေလှမ်း တစ်ခု ဖြစ်၏။

ဤခြေလှမ်းက နွေဦးပေါက်လာပါက လယ်ယာခြံဝင်း အတွက် သူ၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မည်မျှ ကြီးမားမည်ဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်၏ အစီအစဉ်မှာ တစ်လှမ်းချင်းစီ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် သွားရန်ဖြစ်ပြီး ခြေလှမ်းခိုင်မှသာ အရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကြီးကြီး လှမ်းမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ခြေလှမ်း မခိုင်ပါက ခြေလှမ်း အသေးလေးများသာ လှမ်းမည် ဖြစ်၏။

သူက အခန်းထဲမှ ထွက်လာရာ ခွေးများနှင့် ဒရယ်ပြောက်လေးတို့က ခြံဝင်းထဲတွင် သူ့ကို စောင့်နေကြ၏။

ကျားသစ်ကလည်း အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

ယခုသည် ၎င်းတို့နှင့်အတူ လမ်းလျှောက် ထွက်ရမည့် အချိန်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ရွှီယန်က ဤကိစ္စကို မေ့လျော့နေခဲ့၏။

"သွားမယ် သွားမယ်... အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ကြမယ်"

"မနေ့က ငါ ကောင်းကင်ရေကန် ကို သွားတော့ မင်းတို့ကို လမ်းမလျှောက်ပေးဖြစ်ဘူးလေ"

"ဒီနေ့ နည်းနည်း ပိုပြီး လှုပ်ရှားကြတာပေါ့"

"ငါ သွားပြီး ကျင်းကျဲ့ ကို သွားလွှတ်လိုက်ဦးမယ်"

ရွှီယန်က အကောင်လေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

နေ့စဉ် လမ်းလျှောက် ထွက်ခြင်း... ခွေးများ... ဒရယ်ပြောက် နှင့် ကျားသစ် ကို လမ်းလျှောက် ထွက်ပေးခြင်းပင်။

ရွှီယန်က မြင်းကွင်းသို့ သွားကာ မြင်းကိုပါ လွှတ်ပေးလိုက်၏။

သူက မြင်းကုန်းနှီးပင် မလိုဘဲ ကျင်းကျဲ့ ၏ ကျောပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခွစီးလိုက်သည်။

ပြင်းထန်စွာ ပြေးလွှားရန် မလိုအပ်သဖြင့် ကုန်းနှီးမပါဘဲ စီး၍လည်း ဘာမှ မဖြစ်ချေ။ အကယ်၍ မြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ပြေးခိုင်းမည် ဆိုပါက မြင်းကုန်းနှီး အသုံးပြုမှသာ ရမည်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက တင်ပါးက သေချာပေါက် ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မြင်းမည်း ကျင်းကျဲ့ သည် အလွန် လိမ္မာလှ၏။

၎င်းသည် အခြား အကောင်လေးများကို မြင်သောအခါ သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သေးသည်။

ထို့နောက် ရွှီယန်သည် မြင်းကို စီးကာ နေထိုင်ရာ ဇုန်မှ ထွက်ခွာလာပြီး လယ်ယာခြံဝင်း အပြင်ဘက်သို့ ပတ်ကာ လမ်းလျှောက်နေလိုက်၏။

အကောင်လေးများ အားလုံးက သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

ရွှီယန်၏ အရှိန်ကလည်း မမြန်လှဘဲ ပုံမှန် လေညင်းခံထွက်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

သူက အရှေ့မှနေ၍ လမ်းလျှောက်နေပြီး တိရစ္ဆာန်လေးများက ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လိုက်ပါနေကြသည်။

ချန်ပိုင်တောင်တန်း ၏ ပထမဆုံး လမ်းသရဲ ဆိုသည်မှာ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ချေ။

လူအများစုကလည်း သူ့လို အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်သည့် စိတ်ကူးမျိုး မရှိကြပေ။

ရွှီယန်သည် မြင်းကို စီးကာ လယ်ယာခြံဝင်း အပြင်ဘက်ရှိ မြေများကို လှည့်လည် ကြည့်ရှုနေလိုက်၏။

ဤနေရာသည် သီးသန့် အငှားချထားသော လယ်ယာမြေများဖြစ်ပြီး မနီးမဝေးတွင် မြေကွက် အကျယ်ကြီးနှင့် လယ်ယာခြံဝင်း တစ်ခုကို စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ်က ငှားရမ်းထားကာ အရှေ့သို့ အနည်းငယ် ထပ်လျှောက်သွားပါက အလွတ် ဖြစ်နေသော လယ်ယာခြံဝင်း တစ်ခု ရှိသေးသည်။

ယခုအခါ ဤဘက်တွင် လူနည်းသွားသဖြင့် အလွတ် ဖြစ်နေသော မြေများက ပိုပိုပြီး များပြားလာ၏။

ရွှီယန်၏ ရွာမှ လူများသည် အဓိကအားဖြင့် မှိုနက်များကို စိုက်ပျိုးကြပြီး သစ်တောထဲတွင် စိုက်ပျိုးကြသဖြင့် အပို မြေငှားရန် မလိုအပ်ကြချေ။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာက တစ်ချိန်လုံး အလွတ် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

"အလွတ် ဖြစ်နေတာ နည်းနည်း နှမြောစရာ ကောင်းတယ်... တခြားဟာတွေ အများကြီး စိုက်လို့ ရတာကို"

"နောက်နှစ်ကျရင် ငှားလိုက်မယ်"

"နောက်ထပ် ဧက တစ်ရာလောက် ထပ်ငှားပြီး ဒီအပိုင်းကိုပါ ထည့်သွင်းလိုက်မယ်"

ရွှီယန်သည် သူ၏ မြေနေရာများကို စတင် စီစဉ်နေလိုက်၏။

သူတို့ဘက်တွင် မြေကို အသိအမှတ်ပြုကြပြီး အိမ်ထောင်ဖက် ရှာရာတွင်ပင် တစ်ဖက်လူတွင် မြေဘယ်နှစ်ဧက ရှိသလဲ ဆိုသည်ကို မေးမြန်းလေ့ရှိကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မြေနေရာ ဆိုသည်မှာ ငွေကြေးကို ကိုယ်စားပြုနေသည် မဟုတ်ပါလား။

သေချာသည်မှာ ဤနေရာတွင် မေးမြန်းသည်မှာ ဘိုးဘွားပိုင် မြေများကိုသာ ဖြစ်ပြီး အငှားမြေများ မပါဝင်ပေ။

သို့သော် မြေငှားရမ်းခက အလွန် ဈေးပေါသဖြင့် ရွှီယန်က ဧက နှစ်ရာခန့် ငှားရမ်းမည် ဆိုလျှင်တောင် ငွေကြေး အများအပြား ကုန်ကျမည် မဟုတ်ချေ။

"နောက်ပိုင်းကျ မင်းတို့အတွက် နေရာကျယ်ကြီး တစ်ခု ငှားပေးပြီး တိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီး ထပ်မွေးမယ်"

"အခု မင်းတို့ ဒီနှစ်ကောင် သုံးကောင်တည်းဆိုတော့ နည်းလွန်းသေးတယ်"

"သာမန် လယ်ယာခြံဝင်း တွေမှာတောင် အနည်းဆုံး ခွေးလေးငါးကောင်လောက်တော့ ရှိတယ်လေ"

ရွှီယန်က ဘေးရှိ ရှောင်ဟေး နှင့် ယွမ်ပေါင်... ထို့အပြင် ဒရယ်ပြောက်လေး ပန်းပီ နှင့် ကျားသစ်ပေါက်လေး ရှောင်ဟွာ ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

နေရာက ကျယ်ဝန်းလာသဖြင့် အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

"နောက်နှစ်ဆိုရင် ချဲ့လို့ ရလောက်ပြီ"

"အဲဒီအခါကျရင် မြေကြီးထဲက ထွက်လာတဲ့ အရာတွေနဲ့ လယ်ယာခြံဝင်း တစ်ခုလုံးက လူတွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ကျွေးမွေးနိုင်ရုံမက ငါလည်း ပိုက်ဆံ ပိုရှာနိုင်မှာ"

"လယ်ယာမြေ ရှိတာက တကယ်ကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ"

ရွှီယန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လမ်းလျှောက်နေလိုက်၏။

ဤသည်မှာ အလွန် ကြီးမားသော မြေရိုင်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး လောလောဆယ် ဖော်ထုတ်ရခြင်း မရှိသေးသဖြင့် အနည်းငယ် နှမြောစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ဘာမှ မတတ်နိုင်ချေ။ လယ်လုပ်၍ ငွေရှာရန် ဆိုသည်မှာ အလွန် မလွယ်ကူလှပေ။

ပေ့တတဟွမ်း ဘက်တွင် စပါးထွက်ရှိမှုက အလွန် များပြားလွန်းသဖြင့် တစ်နိုင်ငံလုံးကို ကျွေးမွေးရန်ပင် လုံလောက်ပေသည်။

ထို့အပြင် အခြား ရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုပါက လယ်ယာထွက်ကုန်များ ဈေးမကြီးခြင်းက သာမန် ပြည်သူများအတွက် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စ တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

စိုက်ပျိုးရေး လုပ်မည်ဆိုပါက ဤအခြေခံအပေါ်တွင် ငွေရှာရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က အပြင်ဘက်တွင် လမ်းလျှောက်နေပြီး ဝန်ထမ်းများက အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် အတူတကွ စုဝေးကာ နေကြာစေ့ စားရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြ၏။

"ငါတို့ သူဌေး က တကယ်ကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ... မြို့ထဲမှာ လယ်ယာခြံဝင်း ဖွင့်ထားတဲ့ သူတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် သူက အသက်သာဆုံးပဲလို့ ခံစားရတယ်"

"တကယ်ပဲ... ငါ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် လယ်ယာခြံဝင်း ဖွင့်ထားတာ နှစ်နှစ် သုံးနှစ်လောက် ရှိပြီ... အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်လောက် အိုစာသွားသလိုပဲ... ငါတို့ သူဌေး ကတော့ နေ့တိုင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ အလုပ်လုပ်တာလည်း တော်တော် ကောင်းတယ်"

"အဲဒါက ငါတို့ သူဌေး မှာ အရည်အချင်း ရှိလို့... ပြီးတော့ လူကလည်း ထက်မြက်တယ်လေ... တချို့လူတွေက အဲဒီလိုပဲ... ဘာလုပ်လုပ် သေသေချာချာ လုပ်နိုင်ကြတာ"

သူတို့ သုံးယောက်မှာ လယ်ယာခြံဝင်း တွင် အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

ဤဘက်တွင် ကုန်ဈေးနှုန်းနှင့် လစာများ မမြင့်မားသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အလုပ်တစ်ခု ရရှိထားခြင်းက အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်၏။

အဒေါ်ကျန်း က နေ့တိုင်းနီးပါး လယ်ယာခြံဝင်း သို့ လာရောက် ဟင်းချက်ပေးလေ့ရှိပြီး စက်ဘီး တစ်စီးဖြင့် လာရောက်လေ့ ရှိသည်။

သူမ၏ လက်ရာက အလွန် ကောင်းမွန်သဖြင့် အားလုံးကလည်း စားရသည်ကို နှစ်သက်ကြ၏။

အဒေါ်ကျန်း သည်လည်း လာရသည်ကို ဝမ်းသာသည်။ တစ်ဖက်မှ ကြည့်လျှင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဤနေရာတွင် ထမင်းစားခွင့် ရရှိသလို အခြား တစ်ဖက်မှ ကြည့်လျှင်လည်း ရွှီယန်က လီဆန်း ကို လစာ အနည်းငယ် ပိုပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရွာထဲတွင် ထွေထွေထူးထူး အလုပ် မရှိသဖြင့် လယ်ယာခြံဝင်း သို့ လာရောက် ကူညီပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်၏ လယ်ယာခြံဝင်းသည် ကုမ္ပဏီတစ်ခုထက်စာလျှင် ကိုးဆယ်ခုနှစ်များက သမဝါယမ အသင်းများကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ပို၍ ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး လူသားဆန်မှု ပိုမို ပါဝင်နေ၏။

ရွှီယန်သည်လည်း လယ်ယာခြံဝင်း၏ လေထုကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်လေ့ ရှိသည်။

သူ၏ အကြံအစည်မှာ လယ်ယာခြံဝင်း သို့ ဝင်ရောက်လာမည့် ဝန်ထမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ ရွေးချယ်ရန်ဖြစ်ပြီး လူကောင်းပါက အရာအားလုံး အဆင်ပြေမည် ဖြစ်၏။

နေ့တစ်နေ့သည် ဤသို့ပင် အေးအေးဆေးဆေး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ညဘက်တွင် ရွှီယန်သည် သူ၏ ကျော်ကြားမှု ရမှတ်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

မသိလိုက်မသိဘာနှင့်ပင် ကျော်ကြားမှု ရမှတ်များက တစ်သန်း ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အထူး မဲဖောက်သည့် အစီအစဉ် လုပ်မလား သို့မဟုတ် ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင် ကို အဆင့်မြှင့်တင်မလား

ရွှီယန်ကတော့ နောက်ပိုင်းအရာကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်၏။

မဲဖောက်ခြင်းက တစ်ကြိမ်တည်းသာ ရနိုင်သော်လည်း ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင် ကတော့ နေ့တိုင်း အသုံးဝင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

[လက်ခံသူမှ ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ရွေးချယ်ပါသည်... ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင် အဆင့်မြှင့်တင်နေပါသည်]

[လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်ကို ဖွင့်လိုက်ပါသည်... ရတနာရှာဖွေရေး တာဝန် ရှာဖွေနိုင်သော အချင်းဝက်ကို တိုးချဲ့လိုက်ပါသည်... ရတနာရှာဖွေရေး အကြိမ်ရေ စုဆောင်းနိုင်သော အများဆုံး ပမာဏကို (၈) ကြိမ်အထိ တိုးမြှင့်လိုက်ပါသည်... မြေအောက်သို့ ရတနာရှာဖွေနိုင်သော အနက်ကို (၅) မီတာအထိ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါသည်]

[ရတနာရှာဖွေရေး အကြိမ်ရေ (၄) ကြိမ် အသုံးပြုပြီး ရတနာရှာဖွေရေး တာဝန် တစ်ခု လဲလှယ်နိုင်ပါသည်]

[နောက်တစ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သော ကျော်ကြားမှု ရမှတ်... သန်းနှစ်ဆယ်]

သတိပေးသံ အစီအရီက ရွှီယန်၏ ခေါင်းထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

သတိပေးသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှီယန်လည်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

'တော်တော် ကောင်းတာပဲ... စုဆောင်းနိုင်တဲ့ အများဆုံး ပမာဏ တိုးလာရုံတင်မကဘဲ တာဝန် လဲလှယ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ရတနာရှာဖွေရေး အကြိမ်ရေ ကလည်း လျော့သွားတာပဲ'

'တကယ်လို့ ရှစ်ရက်လောက် နားပြီးမှ တောင်ပေါ်တက်ရင် ရတနာရှာဖွေရေး တာဝန် နှစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လို့ ရပြီပေါ့'

'ပြီးတော့ အချိန်က ပိုလွတ်လပ်သွားပြီ... တောင်ပေါ် တက်ချင်တဲ့ အချိန်ကျမှ တက်လို့ ရပြီး မတက်ချင်ရင်လည်း ရက်အနည်းငယ်လောက် စောင့်လို့ ရတာပေါ့'

'တကယ်တော့ ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင် ကမှ အကြီးမားဆုံး ရတနာပဲ'

'အဆင့်မြှင့်ပြီးသွားတော့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ အများကြီး ပိုကောင်းလာတာပဲ'

'တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆောင်းတွင်းဆိုတော့ တောင်ပေါ် အရမ်း ခဏခဏ တက်လို့ မရဘူးလေ'

'အကြိမ်ရေတွေ အများကြီး စုထားလို့ ရတာ အတော်ပဲ'

ရွှီယန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

နောင်လာမည့် နေ့ရက်များတွင်လည်း ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလာမည် ဖြစ်တော့သည်။