အခန်း ၁၈၈

အခန်း (၁၈၈) ရွှီယန်ရဲ့ တကယ့် အတွေးအမြင်... ဒီကြားထဲမှာ အဆင့်အတန်း ကွာဟချက် ရှိနေတာပဲ

ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း ပိုအေးလာသော်လည်း မှန်လုံအိမ်ထဲရှိ ဘလူးဘယ်ရီများကတော့ ပို၍ပင် ဖြစ်ထွန်းနေသည်။

မှန်လုံအိမ်ထဲတွင် အပူချိန်က အတော်လေး မြင့်မားနေ၏။

နေ့ဘက်တွင် နေရောင်ခြည်စွမ်းအင်သုံး စနစ်က အပူကို စုပ်ယူပေးပြီး ညဘက်တွင်တော့ လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ မှန်လုံအိမ်၏ အပူချိန်ကို ထိန်းသိမ်းပေးသည်။

အလိုအလျောက် အပူချိန်ထိန်းစနစ်က အတော်လေး အသုံးဝင်လှ၏။

အပူချိန်ကို ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။

အားနည်းချက်ကတော့ လျှပ်စစ်မီး အရမ်းစားခြင်းပင်။ ပိုအေးလေ မီးပိုစားလေ ဖြစ်သည်။

"ဒီဘလူးဘယ်ရီတွေ စိုက်ရတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က မနည်းဘူးပဲ..."

"ရာသီပေါ်မဟုတ်တဲ့ သစ်သီးတွေ စိုက်ရတာ အထူးသဖြင့် ဒီလို အရှေ့မြောက်ပိုင်းဒေသမှာ ဆိုရင် ပိုပြီး မလွယ်ဘူးလေ..."

"လူတော်တော်များများက ဆောင်းတွင်းဆိုရင် မှန်လုံအိမ်တွေကို ဒီတိုင်း ပစ်ထားလိုက်ကြတာ..."

"တစ်လကို လျှပ်စစ်မီးဖိုးတင် ယွမ်တစ်သောင်းလောက် ကျမှာပဲ..."

မာဝန်နှင့် ဝမ်ဝူတို့ နှစ်ယောက်က မှန်လုံအိမ် အဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီယန်သည် မှန်လုံအိမ်ထဲ၌ ဘလူးဘယ်ရီများ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးနေ၏။

သူက နေ့တိုင်းနီးပါး လာကြည့်လေ့ရှိသည်။

စိုက်ပျိုးရေး ကျွမ်းကျင်သူ၏ စွမ်းရည် ရှိနေသဖြင့် ဘလူးဘယ်ရီများ၏ အခြေအနေကို သူက အချိန်မီ သိရှိနိုင်ပေသည်။

ရွှီယန်က ဤဘလူးဘယ်ရီ မှန်လုံအိမ် တစ်ခုလုံးကို မည်မျှ အလေးထားကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်၏။

"ပစ္စည်းကတော့ ပစ္စည်းကောင်းပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်ကြီးမှာ ပစ္စည်းကောင်းတိုင်းလည်း ဈေးကောင်းရချင်မှ ရတာလေ..."

"လူတွေက ဈေးပေါတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုမှ ပစ္စည်းကောင်းလို့ ထင်တတ်ကြတာ..."

"အဲဒါကြောင့် သာမန်ဈေးကွက်တွေက အရမ်း အရောင်းအဝယ် သွက်နေတာပေါ့..."

"ပရီမီယံ လမ်းကြောင်းက သွားရတာ မလွယ်ဘူးကွာ..."

ဝမ်ဝူက ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည့်ပုံ ပေါ်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ဘလူးဘယ်ရီ အရောင်းလမ်းကြောင်း အတွက် စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

သူတို့က သာမန်လူများသာ ဖြစ်ပြီး အဆက်အသွယ် လည်း မရှိ နောက်ခံ လည်း မရှိသဖြင့် အရောင်းလမ်းကြောင်းများ မရှိဘဲ ဘာမှ ကူညီပေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် ဝန်ထမ်း ဆိုသည်မှာ လစာစား အလုပ်သမားများသာ ဖြစ်ပြီး ဤကိစ္စများတွင် သူတို့ ကူညီရန်လည်း မလိုအပ်ပေ။

ဖိအား အားလုံးက ရွှီယန်၏ အပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။

ရွှီယန်က တစ်ပတ်ခန့် ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ဘလူးဘယ်ရီ အချို့ကို ခူးကာ မြည်းစမ်းကြည့်ရာ အလွန် ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပလတ်စတစ်အိတ် တစ်လုံး ယူကာ အလုံး ဆယ်ကျော်ခန့် ခူးဆွတ်လိုက်၏။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း မြေခွေးဖြူလေး တစ်ကောင်က လယ်ယာခြံဝင်းသို့ ရောက်လာပြီး ခြံထဲသို့ပင် ဝင်လာခဲ့သည်။

ရွှီယန်က ၎င်းအတွက် အသိုက်တစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်ရာ ၎င်းကလည်း လိမ္မာစွာဖြင့် အထဲတွင်သာ နေထိုင်၏။

နေ့တိုင်း အစာကျွေးမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်မျှော်နေတော့သည်။

အခြား မြေခွေးဖြူများက တောင်ခြေရှိ ကားလမ်းမပေါ်တွင် အစာတောင်းနေရချိန်၌ ဤကောင်လေးကတော့ နေစရာ အိမ်နှင့် ပုံမှန် စားစရာများကို ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ခံ အကာအကွယ် ရှိနေသည်က ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

ရွှီယန် ခူးလာသော ဘလူးဘယ်ရီများက ၎င်းအတွက် ပြင်ဆင်လာခြင်း ဖြစ်၏။

"ဘလူးဘယ်ရီတွေ စမှည့်နေပြီ အခုက နည်းနည်းပဲ ရှိသေးပေမဲ့ သိပ်မကြာခင် အများကြီး မှည့်လာတော့မယ်..."

"မနက်ဖြန် နည်းနည်းလောက် သေတ္တာထဲ ထည့်ထားလိုက် ငါ ဈေးကွက် အခြေအနေ သွားစုံစမ်းကြည့်ဦးမယ်..."

ရွှီယန်က ဝန်ထမ်းများကို အလုပ်များ စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေး..."

ရေခဲနှင့် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။ ရွာထဲရှိ လူများက ဆောင်းဦးရာသီ ကောက်ရိတ်သိမ်းပြီးကတည်းက စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများကို ရပ်နားကာ နွေးထွေးသော အိမ်ခန်းများထဲတွင် ဆောင်းခိုနေကြပြီ ဖြစ်၏။

နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ နှစ်သစ်ကူးရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်းပင်။

ရွှီယန်၏ လယ်ယာခြံဝင်း ကတော့ အရေးပါသော အချိန်ကာလသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် ရွှီယန်သည် အရောင်းလမ်းကြောင်း အချို့ကို ရှာဖွေထားပြီး အခြေအနေ သွားရောက် စုံစမ်းရန် ရည်ရွယ်ထား၏။

အကယ်၍ တကယ်ကို နည်းလမ်း မရှိတော့ပါက အင်တာနက်ပေါ်တွင်သာ ရောင်းချရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက အင်တာနက်ပေါ်တွင် အရောင်းအဝယ် လုပ်ရသည်ကို သိပ်မနှစ်သက်လှချေ။ လိုက်ဖ်လွှင့်ပြီး ပစ္စည်းရောင်းရသည်မှာ အနည်းငယ် အတုအယောင် ဆန်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

အပြင် လက်တွေ့ လမ်းကြောင်းများကိုသာ လိုက်ရှာသည်က ပိုကောင်းပေမည်။

စိတ်ထဲတွင်လည်း ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိနိုင်၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရွှီယန်က သေတ္တာ အချို့ကို ပြင်ဆင်ကာ ဝန်ထမ်းများကို ခေါ်ပြီး ဘလူးဘယ်ရီများ စတင် ခူးဆွတ်တော့သည်။

ခူးဆွတ်လိုက်သော ဘလူးဘယ်ရီများ အားလုံးမှာ သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားသော အသီးများဖြစ်ပြီး အလုံးကြီးကာ ပြည့်ဖြိုးနေကြ၏။

ဤသို့ဖြင့် သေတ္တာ ငါးလုံး ခြောက်လုံးခန့် ခူးဆွတ်ပြီးနောက် ရွှီယန်က ဖုန်းအချို့ ခေါ်ဆိုလိုက်ပြီး ခရီးထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယနေ့ မာဝန်က ယာဉ်မောင်းအဖြစ် တာဝန်ယူရပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကာ ရွှီယန်၏ အော်ဒီ A6 ကားကို မောင်းနှင်လာခဲ့၏။

ရွှီယန်ကတော့ နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေပြီး သူဌေး တစ်ယောက်၏ ဟန်ပန် အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။

ဝမ်ဝူနှင့် လီဆန်းတို့က ဘေးမှနေ၍ နှုတ်ဆက်နေကြ၏။

"ငါတို့ အစ်ကိုယန်က တကယ့်ကို ဟန်ကျတာပဲ..."

လီဆန်းက အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသော အော်ဒီကားမည်းကြီးကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဝမ်ဝူကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...

"သူဌေးကြီး ပုံစံ ပေါက်နေပြီလေ..."

ကားက လမ်းတစ်လျှောက် မောင်းနှင်သွားပြီး ရွှီယန်က ကားပေါ်တွင် နောက်ထပ် ဖုန်းအချို့ ဆက်လိုက်သေးသည်။

သူ ဆက်သွယ်လိုက်သော လူများက အတော်လေး များပြား၏။

သစ်သီးဈေးကွက်တွင် လက်ကားရောင်းချနေသော သူ၏ ဆွေမျိုး တစ်ယောက် ရှိသလို မြို့ထဲရှိ သစ်သီးဈေးကွက်မှ သူဌေး တစ်ယောက်လည်း ပါဝင်သည်။ ထို့အပြင် သဘာဝဥယျာဉ် တစ်ခုမှ တာဝန်ခံ တစ်ယောက်လည်း ပါဝင်သေး၏။

ယခုခေတ်တွင် စီးပွားရေး လုပ်မည်ဆိုပါက အဆက်အသွယ် ရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။

ရွှီယန်က ယခင်က အာလူးရောင်းချခဲ့သော အပန်းဖြေစခန်းကိုလည်း ဆက်သွယ်ကြည့်ရာ တစ်ဖက်လူက ဝယ်ယူရန် အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့ဘက်တွင် ဘလူးဘယ်ရီ လိုအပ်ချက် ပမာဏက သိပ်မကြီးမားဘဲ ဆိုင်ထဲတွင် တင်ရောင်းရန်သာ ဖြစ်သဖြင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် လက်လျှော့လိုက်ရ၏။

"ပရီမီယံ ဈေးကွက်က မူလကတည်းက သိပ်မကြီးပါဘူး တကယ်ကို လုနေရတာ ဘယ်သူမဆို ကိုယ့်အိမ်က ဘလူးဘယ်ရီကို ဈေးပိုရချင်ကြတာချည်းပဲလေ..."

"ပြီးတော့ အခု မှန်လုံအိမ် တွေကနေ ထွက်လာတဲ့ ဘလူးဘယ်ရီ တွေက အကုန်လုံး တော်တော် ကောင်းကြတယ် တချို့နေရာတွေဆိုရင် အမှတ်တံဆိပ် တစ်ခုအနေနဲ့တောင် ဖြစ်နေပြီး တစ်ကျင်းကို ယွမ်တစ်ရာ လောက်တောင် ရောင်းနေကြတာ..."

ရွှီယန်က ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဈေးကွက်ကို လုယူရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။

လက်လီသာ ရောင်းရမည် ဆိုလျှင်လည်း လုပ်နေစရာ မလိုအပ်ပေ။

ထို့ကြောင့် အတော်လေး ခက်ခဲလှသည်။

မာဝန်က ဝင်ပြောလိုက်၏။

"သူဌေး... ကျွန်တော်တို့ လယ်ယာခြံဝင်း က ဘလူးဘယ်ရီတွေက သာမန် ဘလူးဘယ်ရီတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတာပါ ပစ္စည်းကောင်း မှန်း သိတဲ့သူ ရှိရင် သေချာပေါက် ရောင်းထွက်မှာပါ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့..."

"ဘယ်လောက် မြတ်မလဲ ဆိုတဲ့ ပြဿနာပဲ ရှိတာပါ..."

မာဝန် ပြောသည်က မှန်ကန်ပေသည်။ ယခုအခါ လူတိုင်းက ပစ္စည်းကောင်းမှန်း သိကြပြီး သစ်သီးဈေးကွက်မှ ကုန်သည်များ၏ နောက်ကွယ်တွင်လည်း သေချာပေါက် အရောင်းလမ်းကြောင်းများ ရှိနေမည် ဖြစ်၏။

ပရီမီယံ ဘလူးဘယ်ရီများ အတွက် ဈေးကွက် ရှိနေဆဲပင်။

အမြတ်အစွန်း နည်းခြင်း များခြင်း ဆိုသည့် ပြဿနာသာ ရှိသည်။

"ကျွန်တော်ကတော့ ပိုမြတ်ချင်တာပေါ့ သစ်သီးပွဲစားတွေ လက်ထဲကနေ ဖြတ်သွားရင် အမြတ်ရဲ့ ထက်ဝက်ကျော်လောက်က သူတို့ဆီ ပါသွားမှာလေ..."

"ကိုယ်ပိုင် အရောင်းလမ်းကြောင်း ရှိရင် နောက်ပိုင်း ပိုက်ဆံရှာရတာ ပိုလွယ်သွားပြီ..."

"နောက်နှစ်ကျရင် ဘလူးဘယ်ရီ စိုက်ပျိုးမှုမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပိုလုပ်ချင်နေတာ..."

ရွှီယန်က နောက်ခန်းတွင် ထိုင်ရင်း အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်သည်။

'သီးသန့် ထောက်ပံ့တာ ဟုတ်လား...'

မာဝန်က ကားမောင်းနေရင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အရင်က သူ ကိုယ်တိုင် လယ်ယာခြံဝင်း လုပ်ခဲ့စဉ်က အသီးအနှံများ အနိုင်နိုင် စိုက်ပျိုးပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရောင်းထုတ်ပစ်ချင်နေခဲ့၏။

အလွန်ဆုံး လုပ်နိုင်သည်က အဝယ်ဒိုင် အချို့ကို ရှာဖွေပြီး ဈေးကွက် အခြေအနေကို စုံစမ်းကာ ရောင်းထုတ်ပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ဆောင်ရသော်လည်း အနည်းငယ်သာ မြတ်ပြီး ထိုအဝယ်ဒိုင်များကတော့ တစ်နှစ်လျှင် ငွေအများအပြား ရရှိကြပေသည်။

ရွှီယန် ကတော့ ဘလူးဘယ်ရီများ ထွက်လာသည်နှင့် သီးသန့် ထောက်ပံ့ပေးသည့် လမ်းကြောင်းကို သွားချင်နေ၏။

ဤသည်က သာမန်လူများ လက်လှမ်းမီနိုင်သည့် အရာမျိုးလား။

"သီးသန့် ထောက်ပံ့တဲ့ လမ်းကြောင်း ဆိုတာ လူသိရှင်ကြား ရှိမှ ရမှာပေါ့..."

မာဝန်က မေးလိုက်၏။

ရွှီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...

"အင်း... စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ် နဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းတော့ အဲဒီဘက်က ပရော်ဖက်ဆာ တွေက အများကြီး ကူညီပေးတယ်လေ..."

"သူတို့က သဘာဝဥယျာဉ် တာဝန်ခံ တစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးထားတာ..."

"မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ ယန်ကျီ ဘက်မှာ အခု တိုးရစ်တွေ အရမ်းများတယ် သာမန်လူတွေက သာမန် ခရီးသွားတဲ့ နည်းလမ်း ရှိသလို ပိုက်ဆံရှိတဲ့ သူတွေကလည်း သူတို့နည်း သူတို့ဟန်နဲ့ ခရီးသွားကြတာပဲ..."

"သဘာဝဥယျာဉ် တွေမှာ အဆင့်မြင့် ဧည့်ခံရေး အစီအစဉ်တွေ ရှိတယ်လေ..."

"ဒီဘလူးဘယ်ရီ တွေကို သူတို့ဆီ ရောင်းလို့ ရတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မာဝန် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားတော့၏။

ဤလမ်းကြောင်းက သာမန်လူများ တကယ်ပင် ရှာတွေ့နိုင်သည့် အရာမျိုး မဟုတ်ချေ။

"အရင်ဆုံး မြို့ထဲသွားမယ် မြို့ထဲက သစ်သီးဈေးကွက် က ဘယ်လောက် ဈေးပေးမလဲ ဆိုတာကို သွားကြည့်ရမယ်..."

"ဒါမှ ငါတို့လည်း စိတ်ထဲမှာ အခြေအနေ သိရမှာပေါ့..."

ရွှီယန်က ထပ်ပြောလိုက်၏။

"သူဌေး... သဘာဝဥယျာဉ် တစ်ခုတည်းက သီးသန့် ထောက်ပံ့တာနဲ့တင် ငါတို့ရဲ့ ဘလူးဘယ်ရီ တွေ အများကြီးကို ယူနိုင်ပါ့မလား..."

"နောက်နှစ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပိုလုပ်မယ်ဆိုရင် ထွက်လာမယ့် ဘလူးဘယ်ရီ တွေက ပိုများလာမှာလေ... သီးသန့် ထောက်ပံ့တဲ့ လမ်းကြောင်းနဲ့တင် ရောင်းလို့ ကုန်ပါ့မလား..."

မာဝန်က ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

"သဘာဝဥယျာဉ် က တစ်ခုတည်း မှ မဟုတ်တာ... ဒီနှစ် နာမည်ရသွားရင် နောက်နှစ် တခြား သဘာဝဥယျာဉ် တွေနဲ့ သွားဆွေးနွေးလို့ ရပြီ..."

"အဆင်ပြေသွားရင် နောက်ပိုင်း ယန်ကျီ က သဘာဝဥယျာဉ် တွေ အကုန်လုံးရဲ့ အဆင့်မြင့် သီးသန့် ထောက်ပံ့တဲ့ ဘလူးဘယ်ရီ တွေက ငါ့ဟာတွေချည်း ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

"အဆင်မပြေရင်လည်း ကျန်တာတွေကို မြို့ထဲမှာ သွားရောင်းလိုက်ရုံပဲလေ..."

"ငါ့ရဲ့ ဘလူးဘယ်ရီ တွေက အရည်အသွေး တကယ် ကောင်းတယ်... အခွင့်အရေး တစ်ခုသာ ရရင် သဘာဝဥယျာဉ် တွေ အားလုံးရဲ့ အဆင့်မြင့် ဘလူးဘယ်ရီ ဈေးကွက် ကို အကုန်လုံး သိမ်းပိုက်နိုင်ဖို့ ငါ့မှာ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်..."

ရွှီယန်၏ အသံက အလွန် တည်ငြိမ်နေ၏။

မာဝန်က ကားမောင်းနေရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင် အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ သုံးယောက်က ဤရက်ပိုင်းအတွင်း စကားပြောဖြစ်ကြပြီး ရွှီယန်က ဖိအားများကာ ဘလူးဘယ်ရီများကို မည်သို့ ရောင်းထုတ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ကြ၏။

ယခု စကားပြောကြည့်လိုက်မှသာ ရွှီယန်က ဘလူးဘယ်ရီများ ရောင်းထုတ်ရမည့် ကိစ္စကို တစ်ခါမှ မစိုးရိမ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သူ သိရှိသွားတော့သည်။

ရွှီယန် စဉ်းစားနေသည်က သဘာဝဥယျာဉ်များ အားလုံး၏ အဆင့်မြင့် ဈေးကွက်ကို သိမ်းပိုက်ရေး ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သီးသန့် ထောက်ပံ့ရသည့် သစ်သီး ဈေးကွက်ကို အကုန်လုံး ရယူချင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ဤသည်ကလည်း စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ်မှ ပရော်ဖက်ဆာ များနှင့် ဆက်သွယ်စဉ်က ပရော်ဖက်ဆာ တစ်ယောက်က လမ်းစ ဖန်တီးပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသည်က သူကိုယ်တိုင် ပျိုးထောင်ထားသော အဆက်အသွယ်များနှင့် အခွင့်အရေးများပင် ဖြစ်၏။

အခွင့်အရေး ရှိနေမှတော့ သေချာပေါက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တွေးတောပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ဆောင်ရမည်သာ။

မာဝန် မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားမိသည်။

ရွာအပြင်ဘက်ရှိ ဧက တစ်ရာကျော်သာ ရှိသော လယ်ယာခြံဝင်း သေးသေးလေး တစ်ခုက ယန်ကျီ မြို့ထဲရှိ သဘာဝဥယျာဉ်များ၏ သီးသန့် ထောက်ပံ့ရသော ဘလူးဘယ်ရီ ဈေးကွက်ကို ရယူရန် စဉ်းစားနေပြီ ဖြစ်၏။

"ဒါက စမ်းကြည့်ရုံ သက်သက်ပါ ဘာမှ သေချာတာ မဟုတ်သေးဘူး... ဒီတစ်ခေါက်တော့ သဘာဝဥယျာဉ် ဘက်နဲ့ အရင် သွားဆွေးနွေးကြည့်မယ်..."

"သဘာဝဥယျာဉ် တာဝန်ခံ က တကယ်ကို ပစ္စည်းကောင်း မှန်း သိတဲ့သူ ဆိုတော့ ဆက်ဆံရတာ ပိုပြီး ယုံကြည်ရတယ်လို့ ခံစားရတယ်..."

"သူနဲ့ ဆွေးနွေးတဲ့ အချိန်ကျရင် မင်း နည်းနည်း သတိထားလိုက်..."

"ဒီလို လူမျိုးတွေက အစွမ်းထက်တဲ့ သူတွေနဲ့ ဆက်ဆံနေရတာ ဆိုတော့ မျက်စိ အရမ်းရှင်တယ်... တစ်ဖက်လူက ဘယ်လို ပုံစံမျိုးလဲ ဆိုတာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိတာ..."

"တကယ်လို့ ကျဉ်းကျဉ်းကျပ်ကျပ် နေတတ်တဲ့ သာမန် ဈေးသည်လေး တွေဆိုရင် သူက အဖက်တောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါတို့ A6 ကားကို စီးပြီး သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ဝတ်လာတာလည်း အဲဒီ သဘောတရား ပဲလေ..."

"စီးပွားရေး လုပ်တယ် ဆိုတာ လှည့်ကွက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်... အဲဒါကြောင့် တချို့လူတွေက စီးပွားရေး လုပ်တဲ့အခါ ပိုက်ဆံ မရှိရင်တောင် မျက်နှာပန်း လှမယ့် ကားတစ်စီးတော့ ရှိထားရတာပေါ့..."

ရွှီယန်က ငယ်ရွယ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အလွန် ထက်မြက်လှပေသည်။

စီးပွားရေး ဆွေးနွေးသည့် လှည့်ကွက်များကို သူက အလွန် ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထား၏။

မာဝန်က ရွှီယန်နှင့် ဤမျှ စကားများများ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောဆိုဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး စကားများများ ပြောလေ ရွှီယန် မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း သူ ပိုမို သိရှိလာလေပင်။

လယ်ယာခြံဝင်း အောင်မြင်လာခြင်းက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဖြစ်လာခြင်း မဟုတ်ချေ။

ရွှီယန်၏ အသိအမြင်နှင့် စွမ်းဆောင်ရည်များက သူ ထင်ထားသည်ထက် အများကြီး ပို၍ အစွမ်းထက်လှပေသည်။

စကား အနည်းငယ် ပြောကြည့်ရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူနှင့် မိမိကြားတွင် အဆင့်အတန်း ကွာဟချက် ရှိနေကြောင်းကို ခံစားသိရှိနိုင်၏။

မာဝန်မှာ အပြည့်အဝ လက်ခံသွားတော့သည်။

ကားက အဝေးသို့ ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် ရွှီယန်က မြို့ထဲရှိ သစ်သီးဈေးကွက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သစ်သီးကုန်သည်များနှင့် စကားပြောဆိုကာ ပစ္စည်းများ စစ်ဆေးပြီး ဈေးနှုန်းများ ညှိနှိုင်းခဲ့၏။

မြို့ထဲရှိ ဈေးကွက် အခြေအနေကို သူ အကြမ်းဖျင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူကလည်း ဈေးနှိမ်နေကြောင်း သိသာလှပြီး ပစ္စည်းများကို အရင်ပို့ပေးရန်နှင့် ပစ္စည်းရောက်မှ စာချုပ်ချုပ်မည်ဟု ပြောလာ၏။

ကြည့်ရသည်မှာ သိပ်မရိုးသားဘဲ လှည့်ကွက်ငယ်လေးများ သုံးနေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

စီးပွားရေး လောက ဆိုသည်မှာ စစ်မြေပြင် တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး အချိုင့်အခွက်များစွာ ရှိနေ၏။

ရွှီယန်ကတော့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပင် တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့်သာ ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။

ဤဘက်ရှိ အလုပ်များ ပြီးစီးသွားသောအခါ သူက သဘာဝဥယျာဉ် ဘက်သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

အဆက်အသွယ် ရှိနေခြင်းက တကယ်ကို မတူညီလှချေ။ နှစ်ဖက်စလုံးက အရင်ဆုံး ထမင်းစားကာ စကားစမြည် ပြောဆိုကြပြီးနောက်မှ ဈေးနှုန်းများကို ဆွေးနွေးကြရာ အရာအားလုံးက အများကြီး ပိုမို ချောမွေ့နေပြီး ပို၍လည်း စနစ်ကျလှပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကိုလည်း ရွှီယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။