အခန်း ၁၈၉

အခန်း (၁၈၉) အမှတ်တံဆိပ်ကတော့ 'ရွှီယန် ဂေဟစနစ် လယ်ယာခြံဝင်းက စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ဘလူးဘယ်ရီ' ပါပဲ

ကိစ္စများက ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ချောမွေ့နေခဲ့သည်။

စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ် ပရော်ဖက်ဆာ ၏ အဆက်အသွယ်ကြောင့် သဘာဝဥယျာဉ် တာဝန်ခံ ထောင်ဟွာ က ရွှီယန်အပေါ် အလွန် ယဉ်ကျေးနေ၏။

မေးမြန်းကြည့်လိုက်မှသာ ထောင်ဟွာ က ယခင်က ပရော်ဖက်ဆာ ၏ ကျောင်းသား ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကျောင်းပြီးပြီးချင်းတွင် မိသားစု အဆက်အသွယ်ဖြင့် ယန်ကျီ ရှိ သဘာဝဥယျာဉ်တွင် အလုပ်ဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရတော့သည်။

ယခုအခါ သူက ထောက်ပံ့ရေးပိုင်းကို တာဝန်ယူနေရ၏။

အထူးသဖြင့် လူကြီးများအတွက် ထောက်ပံ့ရေးပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

လူကြီးများနှင့် အဆက်အသွယ် များသဖြင့် ထောင်ဟွာ က လူတိုင်းနှင့် အလွန် ရင်းနှီးဖော်ရွေကာ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံတတ်ပေသည်။

ရွှီယန်ကလည်း စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ် ပရော်ဖက်ဆာ ကို အလွန် ကျေးဇူးတင်နေမိ၏။

ဤတက္ကသိုလ် ပရော်ဖက်ဆာ များ၏ လူမှုရေး အဆက်အသွယ်များက တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှပေသည်။

"လယ်ယာခြံဝင်း ပိုင်ရှင် ရွှီ... ကျွန်တော် တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရင်ထဲက လာတဲ့ စကားပါ"

စီးပွားရေး ဆွေးနွေးပြီးနောက် ထောင်ဟွာ က ရွှီယန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဆောင်းတွင်းမှာ ဧည့်သည် တချို့ကို ဧည့်ခံဖို့ အလိုအပ်ဆုံးက လတ်ဆတ်တဲ့ သစ်သီးတွေလေ... တချို့သစ်သီးတွေကို အဝေးကြီးကနေ သယ်လာရတော့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စရိတ်လည်း ကြီးသလို လတ်ဆတ်မှုလည်း မရှိတော့ဘူး"

"ဘလူးဘယ်ရီ ကတော့ ပုံမှန်ဆို မရှားပါဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘေးက မြို့နယ်မှာ စိုက်တဲ့ ဘလူးဘယ်ရီ တွေက တော်တော် ကောင်းလို့လေ... ဒါပေမဲ့ အခု ဈေးတွေလည်း တက်နေတယ်"

"ဈေးကြီးတာက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး... ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ပဲလေ... ဒါပေမဲ့ အရည်အသွေးက အမြဲတမ်း မကောင်းဘူး ဖြစ်နေတာ"

"ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာက လိုအပ်ချက် အရမ်း မြင့်တယ်လေ"

"ခင်ဗျားရဲ့ ဘလူးဘယ်ရီ ကို ကြည့်ပြီးသွားပြီ... ဘေးက မြို့နယ်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်... နောက်ပိုင်းလည်း ဒီလို အရည်အသွေးမျိုး ဆက်ရနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ရေရှည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လို့ ရတယ်"

ထောင်ဟွာ ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရွှီယန်က ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"စိတ်ချပါ... ကျွန်တော့် လယ်ယာခြံဝင်း က ထွက်လာတဲ့ ပစ္စည်းမှန်သမျှ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးပြီးမှ ရောင်းတာပါ"

"ခင်ဗျား အချိန်မရွေး လာစစ်ဆေးလို့ ရတယ်"

သူတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ချက်တည်းနှင့် သဘောတူညီမှု ရရှိသွားကြသည်။

စကားပြောနေစဉ် ထောင်ဟွာ ၏ အခြား စကားတစ်ခွန်းက ရွှီယန်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။

ထောင်ဟွာ က ပြောလာသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ကျင်းတို ဘက်ကို ပို့တဲ့ အရောင်စုံ အာလူး တွေလည်း တော်တော် ကောင်းတယ်... အရည်အသွေး အရမ်း ကောင်းပြီး အဲဒီဘက်မှာ နာမည် တော်တော် ကြီးတယ်လို့ ကြားတယ်"

"သူတို့က ရေရှည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ချင်နေကြတယ် တဲ့"

"အဲဒီ အပန်းဖြေစခန်း ရဲ့ တာဝန်ခံ ကို ကျွန်တော် သိတယ်... အရင်က သင်တန်း တစ်ခု အတူတူ တက်ခဲ့ဖူးလို့လေ"

"အဲဒါကြောင့် မေးကြည့်ချင်လို့... နောက်နှစ် အာလူး ပိုထွက်လာဖို့ ရှိလား... ကျွန်တော်လည်း ဒီဘက်မှာ နည်းနည်း ဝယ်ချင်လို့"

ရွှီယန် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ။ ထောင်ဟွာ က အပန်းဖြေစခန်း အကြောင်းကိုပါ သိနေပြီး ကြိုတင် စုံစမ်းထားခြင်းပင်။

ဤအဆက်အသွယ်ကလည်း အတော်လေး အစွမ်းထက်လှပေသည်။

နှစ်ယောက်လုံးက သဘာဝဥယျာဉ် နှင့် အပန်းဖြေစခန်း များ၏ ထောက်ပံ့ရေး ကိစ္စများကို တာဝန်ယူရသူများ ဖြစ်သဖြင့် သိကျွမ်းနေခြင်းကလည်း ပုံမှန်ပင် ဖြစ်၏။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး... နောက်နှစ်ကျရင် အာလူး စိုက်ပျိုးမှုကို တိုးချဲ့မှာပါ... အဲဒီအချိန်ကျရင် အော်ဒါ ရှိရင် ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် လက်ခံမှာပါ"

"ဒါပေမဲ့ ထွက်လာတဲ့ ပစ္စည်းက ကောင်းမကောင်း ဆိုတာကိုလည်း ကြည့်ရဦးမယ်... ကောင်းမှပဲ ရောင်းမှာပါ"

ရွှီယန်က ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်"

ကိစ္စများ အားလုံး ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားပြီး ရွှီယန်က တည်းခိုခန်းတွင် တစ်ည အိပ်ကာ နောက်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှသာ မာဝန် နှင့်အတူ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

လမ်းတွင် ဆွေမျိုး တစ်ယောက်နှင့် မြို့ထဲရှိ သစ်သီးကုန်သည် တို့က ဖုန်းဆက်လာပြီး ဘလူးဘယ်ရီ ဈေးနှုန်းကို မေးမြန်းကြသည်။

ရွှီယန်ကတော့ ဝယ်လက် အသစ် ရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်ပြီး ဈေးပိုပေးကြောင်း သာမန်ကာလျှံကာပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ တစ်ဖက်လူများက ချက်ချင်းပင် ဈေးပိုပေးမည်ဟု ပြောလာကြသည်။

သို့သော် ကိစ္စများ အားလုံး ပြီးစီးနေပြီဖြစ်ရာ ရွှီယန်က ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုပြီး ဖုန်းချလိုက်တော့၏။

ကားပေါ်တွင် မာဝန် က ယာဉ်မောင်းအဖြစ် အာရုံစိုက်ကာ မောင်းနှင်နေသည်။

"သူဌေး... ဒီကိစ္စ အဆင်ပြေသွားပြီလား"

မာဝန်က မေးလိုက်ရာ ရွှီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...

"အင်း... အဆင်ပြေသွားပြီ... ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ချောမွေ့တယ်"

"ဒီကိစ္စက စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ် က ပရော်ဖက်ဆာလျို ရဲ့ ကျေးဇူးတွေ အများကြီး ပါတယ်"

"ဘလူးဘယ်ရီ တွေ မှည့်လာရင် အကောင်းဆုံးတွေ ရွေးပြီး သူတို့ကို သွားပေးရမယ်"

စီးပွားရေး လောက ဆိုသည်မှာ သတ်ဖြတ်နေရခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူမှုဆက်ဆံရေး နယ်ပယ် တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူမှုဆက်ဆံရေးက သတ်ဖြတ်ခြင်းထက် အများကြီး ပို၍ အရေးကြီးလှပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယခုကိစ္စမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ် ပရော်ဖက်ဆာ ၏ အဆက်အသွယ်သာ မရှိပါက ရွှီယန်သည် သစ်သီးဈေးကွက် သို့ သွားရောက်ကာ အခြား သစ်သီးကုန်သည်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရမည် ဖြစ်၏။

ထိုသို့ဆိုလျှင် အများကြီး ပိုခက်ခဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်တော့ အရာအားလုံးက ချောမွေ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လက်ရှိ သတ်မှတ်ထားသော ဈေးနှုန်းမှာ တစ်ကျင်းလျှင် ယွမ် ကိုးဆယ် ဖြစ်သည်။

အလွန်အမင်း မြင့်မားသော ဈေးနှုန်း မဟုတ်သော်လည်း အော်ဒါ ပမာဏ များပြားပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စရိတ် သက်သာသောကြောင့် အမြတ်အစွန်းက အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ရွှီယန်က သက်သောင့်သက်သာ ရှိသော ကားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အနားယူနေ၏။

ကားအပြင်ဘက်တွင် ရေခဲများနှင့် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် နှင်းခဲများ ကပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

မာဝန် ကားမောင်းသည်က အလွန် တည်ငြိမ်ပြီး စီးရသည်မှာ အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှ၏။

အရေးကြီးသော ကိစ္စကြီး တစ်ခု ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် ရွှီယန် စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။

"သဘာဝဥယျာဉ် နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရတာ တကယ် ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ"

"နာမည်ရသွားရင် နောက်တစ်ဆင့်ကို ပိုပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် သွားလို့ ရပြီ..."

ရွှီယန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

ကားက မြို့ထဲမှ လယ်ယာခြံဝင်း သို့ တောက်လျှောက် မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

ကားသံကို ကြားသောအခါ ခွေးများက ပြေးထွက်ကာ ကြိုဆိုကြ၏။

လီဆန်း နှင့် ဝမ်ဝူ တို့ကလည်း ရောက်လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည့် အမူအရာများ ရှိနေသည်။

အကြောင်းမှာ သူတို့ နှစ်ယောက်က အပြင်ထွက်၍ ဆွေးနွေးခဲ့သည့် ရလဒ်ကို မသိကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ကားရပ်သွားချိန်တွင် မာဝန် ၏ မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရွှီယန် ၏ မျက်နှာကလည်း ပေါ့ပါးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအခါမှသာ လီဆန်း နှင့် ဝမ်ဝူ တို့ နှစ်ယောက် စိတ်အေးသွားကြတော့၏။

"မနက်ဖြန် ဈေးထဲသွားပြီး အဖြူရောင် ပလတ်စတစ် သေတ္တာတွေ သွားဝယ်လိုက်... အများကြီး ဝယ်ခဲ့နော်... ဘလူးဘယ်ရီ တွေ ခူးဖို့ ပြင်ရမယ်"

"သန်ဘက်ခါ စခူးပြီး ပထမ အသုတ်ကို အရင် ပို့ပေးရမယ်"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် သယ်ဖို့ ကားကို ငါပဲ စီစဉ်လိုက်မယ်..."

ရွှီယန် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်နှင့် ဝန်ထမ်းများကို အလုပ်များ ခွဲဝေပေးလိုက်၏။

အလုပ်ရှိသည်ကို ကြားသောအခါ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားကြတော့သည်။

"အားလုံးပဲ သေချာ ကြိုးစားလုပ်ကြပါ... တခြားဟာတွေ အများကြီး မပြောတော့ပါဘူး... ဘလူးဘယ်ရီ တွေ ရောင်းပြီးရင် ဒီဇင်ဘာလကုန်လောက် ဆိုတော့ အဲဒီအချိန်ကျရင် အားလုံးကို နှစ်သစ်ကူး ဘောနပ်စ် ပေးမယ်..."

"လစာထက် ပိုများမှာ သေချာပါတယ်..."

ရွှီယန်က ကတိပေးလိုက်ပြန်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အားလုံးက ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားကြတော့သည်။

ဘာစကားမှ ပြောစရာ မလိုဘဲ ပိုက်ဆံ တိုက်ရိုက် ပေးခြင်းက အထိရောက်ဆုံးပင် မဟုတ်ပါလား။

ဤသည်က တကယ့် လက်တွေ့ အကျိုးကျေးဇူးပင် ဖြစ်၏။

ရွှီယန်က လီဆန်း နှင့် မာဝန် တို့ နှစ်ယောက်ကို မြို့နယ်လေး ထဲသွားကာ အအေးပန်းကန် နှင့် အသားပေါင်းများ ဝယ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ညဘက်တွင် ငန်းသား ဟင်းရည် သောက်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ဒီလောက် အေးခဲနေသည့် အချိန်တွင် ငန်းသား ဟင်းရည် သောက်ရသည်က အကောင်းဆုံးပင်။

အရှေ့မြောက်ပိုင်း၏ ငန်းသား ဟင်းရည် ကလည်း နာမည်ကြီး ဟင်းလျာ တစ်ခွက် ဖြစ်ပြီး ပမာဏ များများ... အသား များများ နှင့် အရသာလည်း အလွန် ကောင်းမွန်လှ၏။

လီဆန်း နှင့် မာဝန် တို့ နှစ်ယောက်လုံး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး ဒီဇယ်သုံး သုံးဘီးဆိုင်ကယ် ကို မောင်းကာ မြို့နယ်လေး ဘက်သို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြတော့သည်။

လယ်ယာခြံဝင်း ၏ ဘဝက အလွန် စည်ကားလှပေသည်။

လူအနည်းငယ်က အလုပ်ကိစ္စများ ပြောဆိုနေကြပြီး တိရစ္ဆာန်လေးများက ဘေးတွင် အဖော်ပြုနေကြ၏။

ရွှီယန်က ခွေးလေးများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်... ဒရယ်ပြောက်လေး ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက် လုပ်ပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲ ပြန်ဝင်ကာ ကျားသစ် ကို သွားကစားနေလိုက်သည်။

ကျားသစ် ကို ပို၍ ဂရုစိုက်ပေးရမည် ဖြစ်၏။

ရွှီယန် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျားသစ်ပေါက်လေး က ချက်ချင်းပင် ခုန်ဝင်လာကာ ချွဲနွဲ့တော့သည်။

၎င်း၏ မျက်လုံးကြီးများက အလွန် တက်ကြွနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ဖြူစင်ကာ အနည်းငယ် တုံးအအ နိုင်လှ၏။

ဤကဲ့သို့ တုံးအအ နိုင်သော ကျားသစ်လေးကို မွေးမြူထားရသည်ကလည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ရှောင်ဟွာ က ယခုအချိန်အထိ လူများ နှင့် တိရစ္ဆာန်များကို တစ်ခါမှ မတိုက်ခိုက်ဖူးသလို အမဲလည်း မလိုက်ဖူးချေ။ သက်သက် အလကား စားနေခြင်းပင်။

သို့သော် ၎င်းက ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် နောင်တွင် ဘာဖြစ်လာမည်ကိုတော့ အသေအချာ မပြောနိုင်သေးပေ။

အကယ်၍ ရှောင်ဟွာ က စတင် အမဲလိုက်လာပါက သို့မဟုတ် အမဲလိုက်သည့် အပြုအမူများ ပြသလာပါက ရွှီယန်က ၎င်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်ထဲရှိ ဘဝနှင့် အသားကျအောင် လေ့ကျင့်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထား၏။

ထိုအချိန်ရောက်ပါက ရှောင်ဟွာ က တောင်ထဲတွင် သွားရောက် နေထိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အနောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းတွင် အခြား သားရဲတိရစ္ဆာန်များ မရှိသဖြင့် ရှောင်ဟွာ နေထိုင်ရန် အလွန် သင့်တော်ပေသည်။

သို့သော် ယခု ကြည့်ရသလောက်တော့ ရှောင်ဟွာ က တုံးအအ နိုင်ပြီး တောရိုင်း ကျားသစ်များ နှင့် နည်းနည်းလေးမှ မတူချေ။

တစ်နေ့လုံး စားလိုက် ဆော့လိုက် လုပ်ကာ နေ့တိုင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းလှ၏။

"ဒီနေ့ မင်းတို့ကို အထူး အစားအစာတွေ ကျွေးမယ်..."

ရွှီယန်က ခြံဝင်းထဲရှိ တိရစ္ဆာန်လေးများကို ကြည့်ကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဤနှစ်ရက်အတွင်း အလကား ပြေးလွှားခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံးက အတော်လေး ချောမွေ့ခဲ့ပေသည်။

ရွှီယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ့ပါးနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း တက်ကြွမှုများ အပြည့်ဖြစ်နေ၏။

ထို့နောက် သူက အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး နောက်တစ်ဆင့် ဘယ်သွားရမလဲ ဆိုတာကို တွက်ချက်နေလိုက်သည်။

ဘလူးဘယ်ရီ ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားပါက ပစ္စည်း သွားရှာရန် နေရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေရဦးမည် ဖြစ်၏။

ချန်ပိုင်တောင်တန်း သို့ သွား၍ မရနိုင်တော့ချေ။ အပူချိန် အလွန် နိမ့်ကျနေသဖြင့် ဖုန်းများပင် အေးခဲပြီး ပိတ်သွားနိုင်ကာ ဒရုန်း ဖြင့် လိုက်ဖ်လွှင့်၍လည်း မရနိုင်တော့ပေ။

တောရိုင်း တိရစ္ဆာန်များကို ရွှီယန် မကြောက်သော်လည်း သဘာဝတရားကြီးကိုတော့ သူ လေးစား ကြောက်ရွံ့ဆဲပင်။

လှိုင်းလုံးကြီးများ... ရေကြီးမှုများ... အလွန်အမင်း အေးခဲမှုများ စသည့် သဘာဝ ဖြစ်စဉ်များကို ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု သက်သက်ဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်၍ မရနိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် မဝင်သည်က ပိုကောင်းပေသည်။

"တောင်ဘက်ကို သွားကြည့်ရမလား... ချင်လင်း တောင်တန်း ဘက် သွားရင် ရတယ်... အဲဒီမှာ တောရိုင်း ပန်ဒါ တွေ နဲ့ တောဆိတ် တွေ ရှိတယ်... ခွန်းလွန် တောင်တန်း ဘက်လည်း မဆိုးဘူး... အဲဒီမှာ နှင်းကျားသစ် တွေ နဲ့ တိဘက် မြေခွေး တွေ ရှိတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဆောင်းတွင်းဆိုတော့ လမ်းသွားရတာ သိပ်မလွယ်ဘူး ထင်တယ်..."

"ကမ်းရိုးတန်း ဘက် သွားရင်လည်း မဆိုးဘူး... ပင်လယ်ပြင် နဲ့ ကျွန်းတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ... အကုန်လုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်လို့ ရတယ်..."

ရွှီယန် ပိုတွေးလေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလေပင် ဖြစ်လာတော့၏။

တရုတ်ပြည်ကြီးက တကယ်ကို ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။

ဤသည်က အထင်ရှားဆုံး တောင်တန်းများသာ ဖြစ်ပြီး အခြား တောင်များ မြစ်များ မည်မျှ ရှိမည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ချေ။

တခြား နေရာများရှိ တောရိုင်း တိရစ္ဆာန်များကို သွားကြည့်ရသည်ကလည်း မဆိုးလှပေ။

သေချာသည်မှာ ခွင့်ပြုချက် ရရှိရန် လိုအပ်ပြီး အချို့သော သဘာဝ ဘေးမဲ့တောများကိုတော့ သူ သေချာပေါက် သွားမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့နောက် လယ်ယာခြံဝင်း ထဲတွင် အလုပ်များ စတင် ရှုပ်လာတော့၏။

ဝန်ထမ်းများက ဘလူးဘယ်ရီများ ခူးဆွတ်ကာ သေတ္တာများထဲသို့ ထည့်နေကြသည်။

သေတ္တာများကို အလွန် လှပစွာ ထုပ်ပိုးထား၏။

ပထမ အသုတ် ဘလူးဘယ်ရီများက သိပ်မကြာခင်မှာပင် တင်ပို့သွားခဲ့ရသည်။

ဘလူးဘယ်ရီ တစ်လုံးစီတိုင်းက ကြီးမား... လုံးဝန်းကာ ပြည့်ဖြိုးနေကြ၏။

ကိုင်ကြည့်လိုက်ပါက မာကျောပြီး ခိုင်မာကြောင်း ခံစားရသည်။

စားလိုက်သည့် အချိန်တွင်တော့ အရည်များ ပန်းထွက်လာသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိပြီး သစ်သီးဖျော်ရည်များ အလွန် များပြားကာ အလွန်လည်း ချိုမြိန်လှပေသည်။

ဘလူးဘယ်ရီ စားဖူးသည် ဖြစ်စေ မစားဖူးသည် ဖြစ်စေ တစ်လုံး စားလိုက်သည်နှင့် ဤဘလူးဘယ်ရီများ၏ ထူးခြားမှုကို ခံစားသိရှိနိုင်မည် ဖြစ်၏။

ထောင်ဟွာ က ရွှီယန် ပို့ပေးလိုက်သော ဘလူးဘယ်ရီများကို အလွန် သဘောကျသွားခဲ့သည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အရေးကြီးသော ပွဲတစ်ပွဲ ရှိနေသဖြင့် ထောင်ဟွာ က သေချာ ပြင်ဆင်ပြီး ဘလူးဘယ်ရီ အချို့ကို အချိုပွဲ အဖြစ် တည်ခင်းလိုက်၏။

ဧည့်သည် အတော်များများက ဘလူးဘယ်ရီ ကို စားပြီးနောက် အံ့ဩ ချီးကျူးသွားကြတော့သည်။

"ဒီဘလူးဘယ်ရီ အရသာ တကယ် ကောင်းတာပဲ... ဘာမျိုးစိတ်လဲ... တော်တော်လေး ချိုတာပဲနော်..."

ဖော်ရွေသော အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က မေးလိုက်၏။

သဘာဝဥယျာဉ် အကြီးအကဲများက ထောင်ဟွာ ကို ချက်ချင်း ခေါ်လာခိုင်းလိုက်သည်။

"ထောင်ဟွာ... ဒီဘလူးဘယ်ရီ က ဘာမျိုးစိတ်လဲ... ဘယ်က ဝယ်လာတာလဲ... ဧည့်သည်တွေက မေးနေကြတယ်"

အကြီးအကဲများက ထောင်ဟွာ ကို အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။

"ဒီလိုပါ ခင်ဗျာ... ဒီဘလူးဘယ်ရီ က ကျွန်တော်တို့ ဂေဟစနစ် လယ်ယာခြံဝင်း တစ်ခုဆီကနေ အထူး မှာယူထားတာပါ... သူတို့ရဲ့ ဘလူးဘယ်ရီ က ကိုယ်တိုင် ပျိုးထောင်ထားတဲ့ အထူး မျိုးစိတ်ပါ... အခုလောလောဆယ် အပြင်ကို မရောင်းသေးပါဘူး..."

"သီးသန့် ထောက်ပံ့တဲ့ ဘလူးဘယ်ရီ လို့ ပြောလို့ ရပါတယ်..."

"လူကြီးမင်း သဘောကျတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ထည့်ပေးလိုက်ပါ့မယ်... အကုန်လုံး ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ..."

ထောင်ဟွာ က အပြောအဆို ယဉ်ကျေးပြီး အလွန် ရိုသေစွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... နည်းနည်း ယူသွားမယ်... ဒီဘလူးဘယ်ရီ က တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ... အခုလက်ရှိ ကျွန်မ စားဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

ဧည့်သည်က ပစ္စည်းကောင်း မှန်း သိသူဖြစ်ရာ ထပ်မံ၍ ချီးကျူးလိုက်ပြန်သည်။

"ဒီဘက်က စိုက်တဲ့ အသီးအနှံတွေက တကယ် စားလို့ ကောင်းတာပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သဘာဝဥယျာဉ် အကြီးအကဲများ အားလုံး ပြုံးလိုက်ကြ၏။

ထောင်ဟွာ လည်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဤဘလူးဘယ်ရီ က သူ၏ ဧည့်ခံရေး လုပ်ငန်းအတွက် တကယ့်ကို မျက်နှာပန်း လှစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ပွဲအပြီးတွင် အကြီးအကဲ အချို့ကလည်း ထောင်ဟွာ ကို ဘလူးဘယ်ရီ နှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းကြသေး၏။

ဂေဟစနစ် လယ်ယာခြံဝင်း က အထူး စိုက်ပျိုးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ အားလုံးက ထောင်ဟွာ ထံမှ သေတ္တာ အနည်းငယ်စီ တောင်းယူသွားကြသည်။

ပစ္စည်းကောင်းများကို ကိုယ်တိုင် စားသည်ဖြစ်စေ... ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများကို ပေးသည်ဖြစ်စေ အလွန် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ဘလူးဘယ်ရီ က သဘာဝဥယျာဉ် တွင် သေချာပေါက် နေရာ အခိုင်အမာ ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထောင်ဟွာ က ထိုနေ့ညတွင်ပင် ရွှီယန် နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် သဘောတူညီမှု ရယူလိုက်သည်။

"ဘလူးဘယ်ရီ ဒုတိယ အသုတ်က ခြောက်လလောက် ကြာမယ်... အနည်းဆုံးတော့ နောက်နှစ် ဇွန်လလောက်မှ ရမှာ..."

ရွှီယန်က ဖုန်းထဲမှနေ၍ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

"နောက်နှစ် နွေဦးပေါက်ရင် ထပ်စိုက်ဦးမှာ... အဲဒီအချိန်ကျရင် အောက်တိုဘာလ၊ နိုဝင်ဘာလ လောက်လည်း ရနိုင်တယ်..."

ရွှီယန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထောင်ဟွာ က အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီ... ခင်ဗျားဆီမှာ ရှိရင် ကျွန်တော့်ဆီ အကြောင်းကြားလိုက်... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဧည့်ခံရမယ့် ပွဲတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ဘလူးဘယ်ရီ ဆိုရင် သေချာပေါက် လိုအပ်တယ်..."

"ပြီးတော့ ဧည့်သည်တွေက ကျွန်တော့်ကို ဘလူးဘယ်ရီ ရဲ့ မျိုးစိတ် ကို မေးနေကြတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ ဒီဘလူးဘယ်ရီ က မျိုးစိတ် နာမည် ဒါမှမဟုတ် အမှတ်တံဆိပ် နာမည် တစ်ခုခု ရှိရမယ်နော်..."

'အမှတ်တံဆိပ် ဟုတ်လား...'

ရွှီယန်က ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး...

"ကျွန်တော်က ကျွန်တော့် လယ်ယာခြံဝင်း ကို ရွှီယန် ဂေဟစနစ် လယ်ယာခြံဝင်း လို့ နာမည်ပေးထားတာ... အမှတ်တံဆိပ် ကတော့ ရွှီယန် ဂေဟစနစ် လယ်ယာခြံဝင်း က စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ဘလူးဘယ်ရီ ပါပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထောင်ဟွာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွား၏။

ဤအမှတ်တံဆိပ် နာမည်က... ဧည့်သည်တွေကို ပြောပြဖို့ သိပ်မသင့်တော်လှချေ။

သူက နောက်ပိုင်းတွင် ဂေဟစနစ် လယ်ယာခြံဝင်း က စိုက်ပျိုးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ ဧည့်သည်များကို ပြောပြရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

"အဲဒါ အရမ်း ကောင်းပါတယ်... ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ခင်ဗျာ..."

ထောင်ဟွာ က ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်၏။