အခန်း ၄၀၇

အပိုင်း(၄၀၇)

ဒရော့စ်...

ဒရော့စ်သည် အဆုတ်ရှိနေသည့်အလား တဟင်းဟင်း အသက်ရှူရင်း ရုန်းကန်နေခဲ့၏။ ဟင်းလင်းပြင် သော့ ၏ ပွင့်နေသော သိုလှောင်ခန်းထဲမှ အသက် စမ်းရေတွင်း မှ စမ်းရေ တစ်ပုလင်းကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း မကူညီဘူးလား..."

သူက အပြာလေး ကို မေးလိုက်သည်။ ဆယ်လ်ဗန် သည် သူ့ကို ခေါင်းစောင်းကြည့်ကာ လေချွန်သံလေး ပြုလုပ်လိုက်၏။

အခြားသော နက်နဲမှု မျက်လုံးများ နှင့် မပေါင်းစည်းမီကဆိုလျှင် ထိုအရာက သူ့အတွက် နားလည်နိုင်စွမ်းရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ယခုလည်း အများအားဖြင့် နားမလည်နိုင်သေးသော်လည်း၊ ဆယ်လ်ဗန် မြစ်မျိုးစေ့ ၏ ဆက်သွယ်မှုတွင် ရှင်းလင်းသော ပုံစံတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူ စတင် သဘောပေါက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူမ ဘာပြောနေသည်ကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အများစုကို နားလည်နေပြီ ဖြစ်၏။

"ဒါက လေးတဲ့ပစ္စည်းတွေ သယ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ သဘောထားနဲ့ဆိုင်တယ်... ငါပြောတာ ကြားရဲ့လား... ကူညီချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒလေးကိုပဲ ငါက လိုချင်တာ... စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပေးတာမျိုးပေါ့..."

အပြာလေး က လက်များကို လေထဲသို့ မြှောက်ကာ လေတိုက်ခေါင်းလောင်းလေးများ မြည်သံကဲ့သို့ အားပေးသံလေး ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"တွေ့လား... အဲဒါလေးပဲ ငါ တောင်းဆိုနေတာ..."

ဒရော့စ်သည် စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အားထုတ်ကာ၊ လက်ထဲရှိ ဖန်ပုလင်းကို ကျောက်ဇလုံ အထက်သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ တောက်ပနေသော အစိမ်းရောင် အရည်များသည် တစ္ဆေရေ ပုလဲ ပတ်လည်တွင် ဖျန်းပက်သွားသည်။ ထိုအစိမ်းရောင်များထဲတွင် အဖြူရောင် အရည်များက ရောယှက် လှည့်ပတ်နေ၏။ ၎င်းတို့က တစ်သားတည်း ရောနှောသွားခြင်း မရှိသေးပေ။

ထိုသို့ ရောနှောသွားမည်လည်း မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်မှာ မဟုတ်သေးချေ။

"တကယ်တော့လေ..."

ဒရော့စ် က အပြာလေး ကို ပြောလိုက်သည်။

"ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တွေ အားလုံးက စမ်းရေတွင်းတွေ ထဲမှာပဲ ပြီးသွားခဲ့တာ... ဒီသစ်ပင်က အဲဒါတွေကို စုဆောင်းပြီး ငါတို့ရဲ့ အတွေးတွေကို အားဖြည့်ပေးဖို့ သုံးတာပဲ..."

သူက ဝိညာဉ် စမ်းရေတွင်း မှ စမ်းရေ တစ်ပုလင်းကို ဆွဲယူရင်း ခေတ္တရပ်သွား၏။ သူ၏ စိတ်က စုပေါင်းအသိဉာဏ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့စဉ်က အချိန်များဆီသို့ လွင့်မျောသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သိပ်ကို ကျယ်ပြန့်လွန်းလှ၏။ သူသည် ယခင်ကထက် ယခု ပို၍ ကြီးကျယ်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သစ်ပင်နှင့် ဆက်သွယ်ထားချိန်ကမူ သူသည် သမုဒ္ဒရာထဲမှ ရေတစ်စက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သမုဒ္ဒရာကြီး တစ်ခုဖြစ်နေခြင်းက စွမ်းအားများ ပေးစွမ်းနိုင်သော အရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။

အပြာလေးက တီတီတာတာ အသံပြုလိုက်သည်။

ဘုန်း...

အနီးအနားတွင် ကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအားတစ်ခု တောက်လောင်သွားခဲ့သည်။

ဟုတ်သားပဲ... တိုက်ပွဲ ရှိနေသေးသည်။ အချိန်ကန့်သတ်ချက်လည်း ရှိနေ၏။

ဒရော့စ်သည် ဒုတိယ ဖန်ပုလင်းကို လေထဲသို့ ပင့်မြှောက်လိုက်၏။ ဤအရာများထဲမှ တစ်ခုကို မ,လိုက်တိုင်း၊ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အစိတ်အပိုင်းကို ဖိအားပေးနေရသည်။ ထိုအရာက သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို မစားသုံးတော့ပေ။ ယခုအခါ သူ့တွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားအားလုံးကို ခံယူပေးနိုင်သည့် အပြင်ဘက် အမြှေးပါးတစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် အနှေးနှင့်အမြန် ဆိုသလို ထိုအမြှေးပါးသည်လည်း ကုန်ခမ်းသွားပေလိမ့်မည်။

အပြာရောင် စမ်းရေများက အစိမ်းနှင့် အဖြူရောင်များထဲသို့ ရောယှက်ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ ကြည့်ကောင်းသော ရေဝဲလေးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်၏။ စွမ်းအားများ ပွတ်တိုက်မိသွားသောကြောင့် ကျောက်ဇလုံ အထက်ရှိ အော်ရာ များသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား လိမ်ယှက်သွားခဲ့သည်။ ဒရော့စ်သည် ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်ခန်း ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ယိုင်တိယိုင်တိုင် တိုးကပ်သွားခဲ့၏။

"နောက်ထပ်... တစ်ခုပဲ... ကျန်တော့တယ်..."

လေထဲတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲခေါ်သွားရန်ပင် သူ အခက်အခဲ တွေ့နေရ၏။ သူ၏ တုတ်တုတ်တိုတို လက်မောင်းလေးများကို မျက်လုံးရှေ့သို့ ရွှေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ တစ်ဖက်သို့ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည်။

ဒါက အခြေအနေ မဟန်တော့ပေ။

သူသည် မြေပြင်ဆီသို့ နီးကပ်စွာ လွင့်မျောသွားခဲ့ပြီး၊ အပြာလေး သည်လည်း သူမ၏ နားနေရာနေရာမှ ခုန်ဆင်းလာခဲ့၏။ သူမ၏ ဂါဝန်နှင့်တူသော အောက်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်က သူ၏ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်တွင် လှည့်ပတ်သွားပြီးနောက်၊ သူမက သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဒရော့စ်သည် စကားပြောရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သို့သော်လည်း... သူ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအင်များ မဆုံးရှုံးစေဘဲ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းထားနိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့၏။

ဆယ်လ်ဗန် မြစ်မျိုးစေ့လေးသည် အောက်သို့ ငုံ့ဆင်းလာကာ သူ၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက တင်းမာသွားသည်။ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ပြတ်သားသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ၊ သူမသည် စိတ်အာရုံ စမ်းရေတွင်း မှ ကျန်ရှိနေသော ဖန်ပုလင်း အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

သူမက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ၎င်းကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်ဝက်ခန့် မြင့်မားပြီး၊ သူမ၏ အလေးချိန်ထက် နှစ်ဆခန့် ပိုလေးမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် သူမက ၎င်းကို လက်တစ်ဖက်အောက်တွင် ညှပ်ကာ ကျောက်ဇလုံ ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးသွားခဲ့၏။

ဒရော့စ်သည် သူ့အပေါ်တွင် မျှော်စင်တစ်ခုအလား မိုးမားနေသော ကျောက်သား ကိရိယာကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့... မင်း... အရင်ကတည်းက အဲဒီလို မလုပ်တာလဲ..."

သူ အပေါ်သို့ ရောက်ချိန်တွင်၊ အပြာလေး သည် ခရမ်းရောင် စမ်းရေများကို လောင်းချပြီးနေပြီ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ကျောက်ဇလုံ ထဲတွင် အရောင်လေးမျိုးစလုံး လှည့်ပတ်နေကြပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့ ပတ်လည်ရှိ လေထုမှာလည်း စွမ်းအားများဖြင့် တဖျတ်ဖျတ် မြည်ဟည်းနေခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း သူနှင့်နည်းတူ သတိထားနေ၏။ ထိုစွမ်းအားက သူတို့ကို ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်သလို၊ သူတို့ကို အခြေခံကျကျ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိသည်။

ဒုတိယ တစ်ခုက သူတို့ လိုချင်နေသည့် ရလဒ်ပင်။

ဒရော့စ်သည် သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ကျောက်ဇလုံ အောက်သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ မာဒြာ မီးပွား အနည်းငယ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

"နော့သ်စထရိုက်ဒါက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်မီးတောက် တစ်ချို့ကို အောက်ခြေမှာ သိမ်းထားခဲ့တယ်... အဲဒါက နောက်ဆုံး ပါဝင်ပစ္စည်းပဲ..."

မီးတောက်ပုံစံ ဖန်တီးထားသော ကြေးမုံပြင် တစ်ခုအလား စစ်မှန်သော ငွေရောင် မီးတောက်သည် ကျောက်ဇလုံ၏ အလယ်ဗဟိုမှ တောက်လောင်လာခဲ့၏။ ၎င်းသည် ဆီအိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် လောင်ကျွမ်းသွားသော သဘာဝ မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရေပြင်ပေါ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ စားသုံး ဝါးမျိုခြင်း မရှိပေ။

ထိုအစား၊ ရေများက ပိုမို တောက်ပလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့ စတင် ရောနှောသွားတော့၏။

ငွေရောင် မီးတောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားချိန်တွင်၊ အလယ်ဗဟိုရှိ အဖြူရောင် ဝဲဂယက်က အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားသွားပြီး ကျန်ရှိနေသော အရည်များကို အရောင်ဆိုးသွားစေသည်။ အပြာ၊ အစိမ်းနှင့် ခရမ်းရောင် စွမ်းအင် မီးပွားများက အထက်သို့ လွင့်မျောသွားကြ၏။ ဝိညာဉ်မီးတောက် သည် အညစ်အကြေးများကို လောင်ကျွမ်းဖယ်ရှားပေးကာ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွက်ကို သန့်စင်ပေးပြီး မာဒြာ ကို စွမ်းအား ပေးစွမ်းလေသည်။

ထိုအရာက သူ စုပေါင်းအသိဉာဏ် ထံမှ သင်ယူခဲ့ရသည့် နောက်ထပ် အရာတစ်ခုပင်။

ငွေရောင် မီးတောက်သည် ရေစက်တိုင်းအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီးနောက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။ ယခုအခါ ၎င်းမှာ အခဲပုံစံ အဖြူရောင် ဖြစ်နေသော်လည်း၊ သတ္တုရောင် တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့သည်။

ဒရော့စ် သည် သူ့ကိုယ်သူ အားတင်းလိုက်ပြီး လင်းတုန်း ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ဆင့်သာ ကျန်တော့ပြီး၊ ဤအပိုင်းအတွက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခု လိုအပ်သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော အလုပ်ကြီး ပြီးမြောက်သွားတော့မည် ဖြစ်၏။

...

နဂါး အသက်ရှူခြင်းသည် ဟာမိုနီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ဒေါသတကြီး လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့၏။ ထိုအရာသည် အနက်နှင့် အနီရောင် ရောယှက်နေသော ငရဲမီးတောက်ကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်သည်။ မီးလုံးကြီးသည် အနီးအနားရှိ ကျောက်တုံးများကို ဝါးမျိုသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ နံရံနှင့် ကြမ်းပြင်တို့မှ အပိုင်းအစများကို ဧရာမ ဂေါ်ပြားကြီး တစ်ခုဖြင့် ကော်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ပုံပေါက်နေလေသည်။ ကျောက်သားများမှာ ချယ်ရီသီး အရောင်ကဲ့သို့ နီရဲ တောက်ပနေခဲ့၏။ သို့သော် မဟူရာ မီးတောက်၏ ဖျက်ဆီးခြင်း သဘောသဘာဝကြောင့်၊ အရည်ပျော်နေသော ကျောက်ရည်များ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

လင်းတုန်း နှင့် အော်သို တို့သည် သူတို့၏ နည်းစနစ် များကို အတူတကွ ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

"ငါတို့မှာ ထွက်ပေါက် ရှိရဲ့လား..."

အော်သို က မေးလိုက်၏။

"ဒရော့စ် အဲဒီအတွက် ကြိုးစားနေတယ်..."

"သူ ဒီထက် ပိုမြန်မြန် လုပ်သင့်တယ်..."

ဟာမိုနီသည် မှေးမှိန်စပြုနေပြီဖြစ်သော အနက်နှင့် အနီရောင် မာဒြာ များကြားမှ ထွက်လာခဲ့၏။ သူသည် ခေါင်းမှခြေအထိ ခရမ်းရောင် သလင်းကျောက် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ သံခမောက် နောက်ဘက်တွင် အနက်ရောင် အလင်းကွင်း က ဝဲပျံနေခဲ့၏။ သူ၏ မျက်လုံးများ ရှိသင့်သော နေရာတွင်လည်း အလင်းရောင်များ တောက်ပနေလေသည်။

သူသည် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ၊ သတ္တု ပုဆိန် တစ်လက်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်နေရာ ထဲမှ တလက်လက် တောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ၎င်း၏ အရိုးတံမှာ သူ၏ အရပ်အမောင်းခန့် ရှည်လျားပြီး ရှည်လျားသော အရိုးတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ပေါက်နေသည်။ ၎င်း၏ ကျယ်ပြန့်ပြီး ကွေးညွတ်နေသော ပုဆိန်သွားမှာ အနီရောင် အလင်းဖြင့် တောက်ပနေခဲ့၏။

သူသည် ထိုလက်နက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင်၊ လင်းတုန်းသည် သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ဒရော့စ်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သူက အော်သို ၏ အခွံကို ပုတ်လိုက်၏။

"သူ့ကို တားထားပေးပါ... ကျွန်တော် ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်မယ်..."

"သူ့ကို တားထားရမယ် ဟုတ်လား..."

အော်သို က ထပ်မေးလိုက်သော်လည်း၊ ပုဆိန်မှာ သူ့အပေါ်သို့ ကျဆင်းလာနေပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် မာန်ဖီလိုက်ရင်း ဘေးသို့ ခုန်ရှောင်လိုက်သည်။

ဒရော့စ် ရောက်လာချိန်တွင် မောဟိုက်နေပြီး ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ မှေးမှိန်နေခဲ့၏။ လင်းတုန်း သည် သူ၏ အတွင်းပိုင်းမှ လည်ပတ်နေမှုများကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး၊ သူ၏ ဝိညာဉ် သွေးကြောများက အမြုတေ ကို ရစ်ပတ်ထားသည်ကို တွေ့မြင်နေရသည်။

"ငါ့ကို... အထဲ... ဝင်ခွင့်ပေးပါ..."

လင်းတုန်း သည် မေးခွန်းများ မမေးနေတော့ပေ။ သူသည် ထို စိတ်ဝိညာဉ် ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ အမြုတေ ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် ဝင်ပေါက်ရှိရာဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးသွားခဲ့လေတော့သည်။

***