အခန်း ၄၁၁

အပိုင်း(၄၁၁)

"ဒီနေ့အတွက် နောက်ဆုံး တွေ့ဆုံမှုပဲ..."

နာရူ ဟွမ် က ပြောလိုက်၏။ သူ၏ အသံမှာ ခန်းမထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူသည် တစ်နေ့လုံး လေ အော်ရာ ကို အသုံးပြု၍ အသံကို ထိန်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။

"အနည်းဆုံးတော့ မင်း သတင်းကောင်းတချို့ ယူလာပေးတယ်... ထိတ်လန့်မှုနဲ့ အကြောက်တရားတွေက ဖီးနစ်ငှက် လုပ်ခဲ့တာထက်တောင် ပိုပြီး ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်စေဖို့ ခြိမ်းခြောက်နေတယ်..."

"အဆင့်မြင့် အရှင်သခင်ကတော့ လွတ်နေတုန်းပဲ..."

အီသန် က ပလ္လင်တော်ဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း အစီရင်ခံလိုက်၏။

"ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ သူတော်စင် အရိပ်အယောင်ကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ မတွေ့ခဲ့ရဘူး... အဲဒီအတွက် ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်..."

နာရူဟွမ် သည် သူ၏ တောင်ပံများကို ခေါက်သိမ်းလိုက်ပြီး ပလ္လင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာကာ၊ သူ၏ သရဖူကို အစေခံ တစ်ဦးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"သူက လောလောဆယ် လမ်းစပျောက် သမုဒ္ဒရာ ထဲက ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်မှာ ရောက်နေတယ်... အဲဒီမှာ သူက ငွေရောင် နှလုံးသား သူတော်စင် နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နေရတယ်... တကယ်လို့ သူသာ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ထွက်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ သူ(မ)ကလည်း သူ့နောက်ကို လိုက်လာလိမ့်မယ်..."

၎င်းမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ် သတင်းတစ်ခု ဖြစ်၏။ အာကူရာ မိသားစု နှင့် သွေးနီလဂိုဏ်း နှစ်ခုလုံးကို ဆွဲဆောင်နိုင်ရန်အတွက် လမ်းစပျောက် သမုဒ္ဒရာ ထဲတွင် မည်သည့်အရာက ရှိနေခဲ့သနည်း။

"ဒါဆိုရင် သူက အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော်တို့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့ အနေအထားမှာ မရှိသေးဘူးပေါ့... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ လုပ်လာလိမ့်မယ်... အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ခြောက်ယောက်လောက် ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အပေါ်မှာ သူက အလွယ်တကူ သဘောထားမယ့် ပုံစံမျိုး မပေါ်ဘူး..."

အီသန်သည် မဟူရာ မီးတောက် မြို့တော် သို့ ရောက်ရှိသည်အထိ ထို အရေအတွက်ကို မသိခဲ့ရပေ။ သူ၊ နာရူ ဆေးယာ နှင့် ချုံမာ တို့သည် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် နှစ်ဦးကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ အခြား အဖွဲ့များကလည်း အလားတူ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ကိုယ်စားလှယ်များအနက် ခြောက်ဦး သေဆုံးခဲ့ပြီး၊ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် များစွာလည်း သေဆုံးခဲ့၏။ သူတို့အနေဖြင့် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးခန့်ကို လွတ်သွားနိုင်သော်လည်း၊ မဟူရာ မီးတောက် အင်ပါယာ ဘက်မှ ထိခိုက်ဆုံးရှုံးမှု မရှိခဲ့သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက၊ ၎င်းမှာ အောင်ပွဲခံရမည့် အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါက အောင်ပွဲတစ်ခုပဲ..."

ဧကရာဇ် က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ နိုင်ခဲ့တယ်... အင်ပါယာ ကြီးကလည်း ဒါကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်... ဂိုင်ယန် အာရီလီယပ်ကို မင်းရဲ့ ရာထူးကနေ ရုပ်သိမ်းခွင့် ပေးခဲ့တာက၊ မင်းက မိသားစု ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ တာဝန်တွေကို မထမ်းဆောင်ဘူးလို့ သူက ငါ့ကို ပြောခဲ့လို့ပဲ... ပြီးတော့ အင်ပါယာ အတွက် မင်းရဲ့ အမှုထမ်းမှုကသာ အရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို ငါက မင်းကို သတိပေးချင်ခဲ့တယ်... မင်း ငါ့ကို ကောင်းကောင်း အမှုထမ်းခဲ့တဲ့အတွက်၊ မင်းရဲ့ အရင် ရာထူးကို ပြန်လည် ရယူခွင့် ငါပြုမယ်..."

အီသန်က လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"မယူတော့ဘူး... ကျေးဇူးပါပဲ..."

နာရူ ဟွမ် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဧကရာဇ် ၏ အာဏာစက် အနည်းငယ် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"အဲဒီ သဘောထားကပဲ မင်းကို ဒုက္ခရောက်စေတာ... ငြင်းဆန်ပိုင်ခွင့် မင်းမှာ မရှိဘူး..."

အီသန် သည် လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး၊ ညီလာခံ ခန်းမဆောင် မှ ထွက်ခွာသွားသော ဧကရာဇ်၏ ဘေးမှ လိုက်ပါ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့၏။

"ဟွမ်... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သိလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ..."

"မင်း လုပ်ချင်တာ လုပ်တတ်တယ်ဆိုတာကို သိလောက်တဲ့အထိတော့ ကြာခဲ့ပြီပဲ..."

"ကျွန်တော်က အင်ပါယာ အပေါ်မှာ သစ္စာမရှိဘူးလို့ ခင်ဗျား သံသယ ဝင်နေတာလား…”

နာရူ ဟွမ် က သူ့ကို စွေကြည့်လိုက်၏။ အစေခံ များက သူ့အတွက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ သူက အရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မင်းကိုယ်တိုင်ထက် ပိုကြီးမြတ်တဲ့ အာဏာဆိုတာ မရှိဘူးလို့ မင်း လက်ခံထားတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်..."

၎င်းမှာ အမှန်နှင့် အတော်လေး နီးစပ်သော်လည်း၊ အီသန် သည် ထိုစကားကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ကို သဘောကျသလို လုပ်ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်၊ အဲဒါက အင်ပါယာ အတွက် အကျိုးရှိစေမှာပါ... ကျွန်တော်က ဒီနေရာကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယ အမိမြေလို့ သဘောထားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားခွင့် ပေးရမယ်... အထူးသဖြင့် လာမယ့်အရာတွေကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားမယ်ဆိုရင်ပေါ့..."

ဧကရာဇ်သည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ စင်္ကြံလမ်းတွင် လှည့်လိုက်၏။ သူ၏ ပတ်လည်ရှိ အစေခံ များက ဦးညွှတ် အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။

"အာကူရာ မိသားစုက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ ယှဉ်ပြိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ မလုပ်နိုင်ဘူး..."

"မိစ္ဆာ သားရဲ တွေ ထူးထူးဆန်းဆန်း လှုပ်ရှားလာတဲ့အခါ၊ အင်ပါယာတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်တတ်ကြတယ်... အခု လာမယ့် ပြိုင်ပွဲက ဧကရာဇ် တွေကြားက တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ အာကူရာ မိသားစုက ငါတို့ကို ဘေးဖယ်ရပ်နေခွင့် ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး..."

နာရူဟွမ် သည် အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေ၏။ သူ၏ တောင်ပံများတွင် အလင်းရောင်များ လှိုင်းထနေခဲ့၏။

"မင်း ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ..."

"ကျွန်တော့်မှာ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တွေ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ လူငယ် နှစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် သုံးယောက်လောက် အလားအလာ ရှိတယ်... သူတို့ကို တိုက်ရိုက် လေ့ကျင့်ပေးဖို့ အခွင့်အရေး ရမယ်ဆိုရင်၊ အချိန်မီ နှစ်ယောက်လောက်ကိုတော့ ကျွန်တော် မွေးထုတ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်..."

"သူတို့က အာကူရာ မိသားစု ကို သဘောကျစေနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

"ဟွမ်..."

အီသန် က ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က အဲဒီထက် နည်းနည်းလေး ပိုပြီး လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်..."

ဧကရာဇ်က သူ့ကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်၏။ သူသည် အီသန် ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဆန်းစစ်ရင်း ခေတ္တမျှ နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းကို မိသားစု ခေါင်းဆောင် အဖြစ် ပြန်ခန့်အပ်ဖို့ ပိုတောင် အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံသွားတာပေါ့..."

"ဟင့်အင်း... ကျွန်တော့်ကို စကိုင်းဆွန်း အဖွဲ့ထဲ ဝင်ခွင့်ပြုဖို့ ပိုပြီး အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံတာပါ... ကျွန်တော့်ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေး နည်းစနစ်တွေအကြောင်း ခင်ဗျား ကြားဖူးသလားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြီးကြပ်ရတာကို သဘောကျတယ်..."

ဧကရာဇ် က လက်ပိုက်လိုက်၏။

"မင်း နာရူကွေ့ ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း လှုပ်ရှားရမယ်..."

"သေချာတာပေါ့..."

"ပြီးတော့ စကိုင်းဆွန်း ရဲ့ အပေါ်မှာ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာမဆို မင်းကို ထပ်ဆောင်း အာဏာ ပေးအပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကျွန်တော် အဲဒီလို အိပ်မက်တောင် မမက်ပါဘူး..."

နာရူ ဟွမ် သည် နောက်ထပ် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

....

ဝိညာဉ် ခြုံလွှာ နှင့် အသစ်တဖန် အားဖြည့်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြု၍၊ လင်းတုန်း သည် ကျွန်း၏ ဘေးဘက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးကို တက်ရန် မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ် သူ၏ အနောက်မှ အော်သို ကို ဆွဲမတင်ခဲ့ရလျှင် ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။

သူသည် သွေးနှင့် အသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သူ၏ လက်ဖြင့် ကျွန်း၏ ကျောက်ဆောင် အစွန်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ် တို့ကို အားကုန်ထုတ်၍ ရုန်းကန်နေခဲ့၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်ချောင်းများသည် အော်သို ၏ အခွံ နှုတ်ခမ်းသား အောက်တွင် ရှိနေသည်။ လိပ်ကြီးသည် သူတို့ အပေါ်သို့ တက်ရမည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် အခွံထဲသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ငါ့ကို လွှတ်လိုက်စမ်းပါ..."

အခွံအတွင်းမှ ပဲ့တင်ထပ်နေသော အသံဖြင့် လိပ်ကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ရေထဲ ပစ်ချလိုက်..."

လင်းတုန်းသည် အားကုန်ထုတ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ပတ်လည်ရှိ အပြာနှင့် အဖြူရောင် မြူခိုးများသည် နောက်ဆုံး ခွန်အား တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာရန်အတွက် တောက်လောင်သွားခဲ့၏။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် နှင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟာမိုနီ နှင့် တိုက်ပွဲကြောင့် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ သူ့အတွက် နောက်ဆုံး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လိုအပ်နေသည်။

သူသည် အော်သို ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆွဲတင်လိုက်ရာ၊ ကြွက်သားများ တင်းမာနေပြီး အားထုတ်မှုကြောင့် မျက်နှာမှာ ပူထူနေခဲ့၏။

အနက်ရောင် မာဒြာများသည် ချောက်ကမ်းပါး ဘေးမှ စိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ချောက်ကမ်းပါးကို ချက်ချင်း လွှတ်ချလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားစေခဲ့၏။ အကယ်၍ ထိုအပေါ်တွင် ရန်သူသစ်များ ရှိနေခဲ့လျှင်၊ ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

မည်းမှောင်သော အရိပ် အာရုံခံမျှင်များက သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး၊ အောက်သို့ ပြုတ်ကျနေမှုကို ရပ်တန့်သွားစေကာ လျင်မြန်စွာ ရက်လုပ်ထားသော ခြင်းတောင်း တစ်ခုအတွင်း ဖမ်းယူလိုက်၏။ နောက်ထပ် မျှင်တန်းများက အော်သို ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ၊ လိပ်ကြီးသည် အခွံထဲမှ ခေါင်းကို ထုတ်၍ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်ပိုင်းလောက်တည်းက မင်းကို အသုံးချလို့ ရခဲ့တာပဲ..."

လိပ်ကြီးက ဟိန်းဟောက်သံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ လင်းတုန်း အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

မာစီ သည် ချောက်ကမ်းပါး စွန်းတွင် ရပ်နေခဲ့၏။ သူမ၏ ဆံပင်များကို ခေါင်းနှင့် ကပ်နေအောင် တိုတို ညှပ်ထားပြီး၊ လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ် အတော်ကြာကတည်းက အပြင်ဘက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ရသကဲ့သို့ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ရှုပ်ပွကာ ညစ်ပတ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် တုတ်ကောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သဲထဲသို့ စိုက်ချထားပြီး၊ ၎င်းမှတစ်ဆင့် သူမ၏ မာဒြာ များကို လည်ပတ်စေလျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ စိတ်ဝိညာဉ် ကို အားကုန်ထုတ်နေခဲ့၏။

သူမ၏ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် စွမ်းအားကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်ပြီး၊ ယခုအခါ သူမ မည်မျှ အားနည်းနေပုံပေါ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ရှည်လျား တည်ငြိမ်သော အသက်ရှူမှုများဖြင့် မာစီသည် သူမ၏ မာဒြာ ကို ထိန်းချုပ်လိုက်၏။ အရိပ် ခြေလက်များက သူတို့ကို အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး၊ ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ လွှတ်ချလိုက်သည်။ လင်းတုန်း သည် ခြေထောက်များဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လျက် ကျဆင်းသွားပြီး၊ အော်သို မှာမူ အခါခါ လိမ့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ မာစီ ပင်လျှင် အသက်ရှူဝအောင် ရှူနိုင်ရန်အတွက် ခွေကျသွားတော့၏။

သူမ မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ကို တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ငါတို့ နင့်ကို လာကယ်တာလေ..."

***