အခန်း ၄၁၂

အပိုင်း(၄၁၂)

ငါတို့..

လင်းတုန်း သည် သစ်ပင်များရှိရာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ယီရင် ၏ ရှိတည်နေမှုကို ခံစားနိုင်ရန် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်၏။ အနက်နှင့် ငွေရောင် ရောယှက်နေသော အရိပ်တစ်ခု သူ့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်တိုက်လာချိန်တွင် စွမ်းအား တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာမှုကိုသာ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယီရင်က သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ကာ၊ လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်ကသာဆိုလျှင် သူ၏ နံရိုးများ ကျိုးသွားနိုင်လောက်သည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားချိန်တွင် သူ မတ်မတ် ရပ်နေလိုက်၏။

"နင် အကောင်လုံးအတိုင်း ရှိနေသေးတယ်..."

သူ၏ ပခုံးတစ်ဝိုက်ရှိ တစ်နေရာရာမှ သူမက ပြောလိုက်သည်။

"နင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာပြီပဲ..."

သူသည် သူမကို ဖြည်းညင်း တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပြန်လည် ဖက်တွယ်လိုက်၏။ သူမ၏ ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား များကို သူ ရှောင်ရှားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်မောင်း က သူမကို ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ၎င်းကို နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ ထိုအစား သူ၏ အသားစစ်စစ် လက်မောင်းဖြင့်သာ သူမကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်၏။

"ခွင့်လွှတ်ပါ... ငါ အချိန် အများကြီး ယူလိုက်မိတယ်..."

သူမက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်၏။ အကယ်၍ တစ်လတိတိ အထွတ်အမြတ် သားရဲ အသားများကို စားသုံးထားခြင်း မရှိခဲ့ပါက၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ...

တကယ်တမ်းတော့ သူ၏ နံရိုးများမှာ စတင် အက်ကွဲနေပြီ ဖြစ်၏။

"နင့်ဆီမှာ ဘာအစိတ်အပိုင်းမှ ထပ်မပျောက်တော့ပါဘူး..."

ယီရင် က ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

လင်းတုန်း သည် အသက်ရှူရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း မရခဲ့ပေ။ သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန်အတွက် သူမ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

"နင့်ရဲ့ အမြုတေ တွေက အခုထိ..."

သူမ၏ အာရုံခံစားမှုက သူ့ကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် မှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူမက သူ့ကို မော့ကြည့်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး ပြူးကျယ်သွား၏။

"...အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် ... အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ..."

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သူမ ဘာကို မြင်လိုက်ရသည်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းက သူမကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပြီး၊ သူ အသက်လုရှူနိုင်ရန်အတွက် သူမက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်၏။

"အဲဒါကြောင့်... ငါ အချိန်အများကြီး... ယူလိုက်ရတာလေ..."

သူ၏ ဘေးဘက်ရှိ စူးရှသော နာကျင်မှုကြားမှနေ၍ ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေးနိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း သူက မောဟိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမက ချောက်ကမ်းပါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"အဲဒီအထဲမှာ နဂါး တစ်ကောင်စာလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာတွေ ရှိမှာပဲ... အဲဒါတွေကို ထားခဲ့ရမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ မီးလောင် သေသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်..."

သူမ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လင်းတုန်း က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ဝင်ပေါက် ပိတ်သွားပြီ... ပြီးတော့..."

သူမ၏ လက်မောင်း အတွင်းစီးဆင်းနေသော မာဒြာ ၏ စွမ်းအားကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

"နင်ရောပဲလား..."

သူမက အမာရွတ်များရှိနေသော မျက်နှာဖြင့် ဝင်းပစွာ ပြုံးပြရင်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ တူညီတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ ရပ်နေကြပြီလို့ ထင်ရတယ်... အချိန်တန်ပါပြီ... နင် ငါ့ကို မှီလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ရတာ ငါ စိတ်ကုန်နေပြီ..."

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်ပြီး လွှတ်ပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ သူမက လက်ကို လှည့်ကာ သူ၏ လက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့ နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်လက်မောင်းကို တစ်ယောက် ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ရှိနေကြသည်။

လင်းတုန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားစေလိုက်၏။ သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်၊ သူ အသက်ရှင်နေသည်၊ ပြီးတော့ ယီရင် နှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်နိုင်လောက်သည်အထိ အဆင့်တက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

မာစီသည် မျက်လုံးများ အရောင်လက်လျက် အနားသို့ တိုးလာခဲ့သည်။ သူမက သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို လက်တစ်ဖက်စီဖြင့် ဖက်လိုက်၏။

"အားလုံး ပျော်ကြစို့... ငါတို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာကြပြီလေ..."

"နင် ဆံပင်ပုံစံ ပြောင်းလိုက်တာပဲ..."

လင်းတုန်း က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သဘောကျတယ်..."

သူသည် မာစီ ကို သေချာ မသိသေးပေ။ အခြား ဘာပြောရမည်ကို သူ မသေချာခဲ့ပေ။

သူမ မျက်နှာမဲ့လိုက်၏။

"ငါကတော့ သဘောမကျဘူး... ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေး တစ်ယောက်နဲ့ တူသွားတယ်... ဆံပင်ပေါက်ဆေး တွေက တော်တော်လေး ဈေးပေါပေမဲ့၊ ငါ ယုံကြည်ရမယ့် ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ လိုတယ်..."

ယီရင် နှင့် လင်းတုန်း တို့သည် တစ်ယောက်လက်ကို တစ်ယောက် လွှတ်လိုက်ကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် အော်သို က အနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူတို့ အဝိုင်းလေးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ယီရင် သည် သူ့ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

"နင် တော်တော်လေး ပြောင်လက်နေပါလား... အခွံအသစ် ရခဲ့တာလား..."

လိပ်ကြီးသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး၊ သူတို့၏ ဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမှု တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို လင်းတုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"နှစ်တစ်ရာလောက် ပိုနုပျိုသွားတယ်လို့ ခံစားရတယ်... စစ်မှန်တဲ့ နဂါး တစ်ကောင် ဘာတွေ လုပ်နိုင်လဲဆိုတာကို အခု ငါ မင်းကို ပြသနိုင်ပြီ..."

ယီရင်သည် ချောက်ကမ်းပါးဘက်သို့ နောက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"အဲဒီ ဝင်ပေါက်က သေချာပေါက်..."

"သေချာပေါက် ပိတ်သွားပြီ..."

လင်းတုန်း က ပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍ ၎င်း ပွင့်နေခဲ့လျှင်ပင် ထိုအထဲသို့ သူတို့ ပြန်ဝင်ချင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

တိမ်တိုက်တစ်ခုက နေမင်းကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သမုဒ္ဒရာမှာ တလက်လက် တောက်ပနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ဝင်လေထွက်လေ တစ်ချက်စာ အချိန်အတွင်း လင်းတုန်း သည် သူ အသက်ရှင်နေသေးသည်ဟူသော အချက်ကို သာယာကြည်နူးစွာ ခံစားနေခဲ့၏။ အပြာလေး သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ထွက်လာကာ သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သမုဒ္ဒရာကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

[အဲဒါ နေမင်းကြီးပဲ...]

ဒရော့စ် က သူ၏ အခြား ပခုံးတစ်ဖက်ပေါ်သို့ ပေါ်လာရင်း ပြောလိုက်၏။

မာစီက လန့်ဖျပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ယီရင် သည်လည်း အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားကို တစ်ဝက်ခန့် ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

လင်းတုန်း က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ငါ မေ့သွားတယ်... အားလုံးပဲ၊ ဒါက ဒရော့စ် တဲ့... သူက ငါ အထဲကနေ ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ မှတ်ဉာဏ် မှော်ပစ္စည်း လေးပါ..."

ယီရင် ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။

"မှတ်ဉာဏ်... သူက ငါ့ခေါင်းထဲမှာ စကားလာပြောနေတယ်..."

[ငါက အထူးဖြစ်ရပ် တစ်ခုပါ...]

ဒရော့စ် က သူ၏ မျက်လုံးကို သူမဆီသို့ အာရုံစိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

မာစီ၏ ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများမှာ သူ့ထံမှ တစ်လက်မခန့်သာ ကွာဝေးတော့ပြီး၊ သူမက သူ၏ ဘေးဘက်ကို ထိုးကြည့်ရန် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ လက်ချောင်းက သူ့ကို ဖောက်ထွင်းသွားသောအခါ သူမ အံ့သြသွားပုံပေါ်သည်။

"မင်းရဲ့ အရောင်လေးကို ငါ သဘောကျတယ်..."

သူမက ပြောလိုက်၏။

ဒရော့စ် သည် သူမဆီသို့ လှည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ကာ တစ်လက်မခန့် အနောက်သို့ ခုန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

[မင်း... အာ... မင်းက ငါတို့ အခုလေးတင် သေဖို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ လူငယ်လေးနဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူတာပဲ...]

မေးခွန်းများကို မရင်ဆိုင်ရမီတွင် လင်းတုန်း က မျက်နှာလွှဲလိုက်၏။ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ယီရင် အား နောက်မှ သူ ပြောပြမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ပျက်စီးသွားသော ကမ္ဘာနှင့်အတူ ပျော်ဝင်သွားစေရန် အာကူရာ တစ်ယောက်ကို သူ ချန်ထားခဲ့သည်ကို မာစီ သဘောတူမည်မဟုတ်ဟု သူ တွေးနေခဲ့သည်။

"စကိုင်းဆွန်း ရဲ့ တိမ်ပျံသင်္ဘော အဲဒီမှာ ရှိမရှိ ငါတို့ သွားကြည့်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်... ပိုင်ရို ရော ဘယ်မှာလဲ..."

"သူ့ကို ချန်ထားခဲ့တယ်..."

ယီရင် က ပြောလိုက်၏။

"ငါ နင့်ကို သေချာပေါက် ပြောနိုင်တာကတော့၊ ဒီကျွန်းကို ဖြတ်လျှောက်ဖို့က နင် ထင်ထားတာထက် အချိန်ပိုကြာတယ်..."

"တူကိုင်ထားတဲ့ လူဆီ ငါတို့ သွားရှာလို့ ရတယ်လေ..."

မာစီ က အကြံပြုလိုက်သည်။

ထိုစကားက လင်းတုန်း ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့၏။

"တူကိုင်ထားတဲ့ လူ..."

ယီရင် က လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"သူက ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး... နာမည်တောင် မပြောပြဘဲ သူ့ရဲ့ ရှေ့ဆောင်တော် ဆီကို ပြန်ပြေးသွားပြီ..."

အော်သို က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်၏။

"လင်းတုန်း ပြောတာ မှန်တယ်... ငါတို့ အိမ်ပြန်ဖို့ လမ်းရှာသင့်တယ်... သင်္ဘော အဲဒီမှာ ရှိမရှိ ငါတို့ သွားကြည့်ကြတာပေါ့..."

ယီရင် နှင့် မာစီ တို့သည် တောအုပ်ကို ဖြတ်သန်း ချီတက်ရမည့် အရေးကို သိပ်ပြီး မျှော်လင့် မနေခဲ့ကြပေ။ သို့သော် လင်းတုန်း မှာမူ ထူးဆန်းစွာ စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေခဲ့၏။ အားလုံး အတူတကွ ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သလို သူသည်လည်း အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အမည်မသိ အရာများ ပြည့်နှက်နေသော တောအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့၏။

"နဂါးတွေ ထွက်သွားလောက်ပြီလို့ မျှော်လင့်ရမှာပဲ..."

ယီရင် က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"နဂါးတွေ ဟုတ်လား..."

အော်သို က မေးလိုက်သည်။

ဒဏ်ရာရနေသော အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် နဂါးတစ်ကောင်သည် ဝင်ပေါက် ကျောက်တုံး ၏ အပြာရောင် အလင်းတန်းကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်ကို လင်းတုန်း သတိရလိုက်၏။ အက်ခီရီ အသက်ရှင်သွားခဲ့သလား။

"နဂါးတွေ အကြောင်း ငါတို့ကို ပြောပြပါဦး..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

***