အခန်း ၄၁၉

အပိုင်း(၄၁၉)

တိမ်ပျံသင်္ဘောသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။ သို့သော်လည်း...ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် နှစ်ပေခန့်သာ ဖြစ်သည်။

သင်္ဘောသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဂျွတ်ကနဲ အသံနှင့်အတူ ဆင်းသက်သွားသည်။ ၎င်းသည် ဘေးဘက်သို့ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး နောက်ထပ် ခဏတာမျှ တုန်ခါနေပြီးမှ ရပ်တန့်သွားလေသည်။ လင်းတုန်း သည် လက်ရန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ လွှတ်လိုက်ပြီး ယီရင် ၏ ဘေးသို့ လျှောတိုက်ကာ ရပ်လိုက်သည်။

သူက သူမကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် တွတ်လိုက်သည်။

"အောင်မြင်စွာ ဆင်းသက်နိုင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်.... ကပ္ပတိန်...."

သူတို့၏ အနောက်ဘက်မှ မာစီ က အားပေးအော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယီရင်က သူမ၏ ပခုံးဖြင့် သူ့ကို ညင်သာစွာ ပြန်တွန်းလိုက်သည်။

"ငါ့ဘဝမှာ အဆိုးရွားဆုံးတော့ မဟုတ်သေးဘူးဆိုတာ ငါ ဝန်ခံပါတယ်...."

သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်ဆိုရင် တိမ်တွေပေါ်ကနေ ခုန်ချပြီး အေးဆေး လမ်းလျှောက်သွားနိုင်လောက်ပါတယ်...."

"အင်းပါ...."

လင်းတုန်း က ပြောလိုက်သည်။

"နင့်ကျေးဇူးကြောင့် ငါ အဲဒီလို လုပ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး...."

လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ်ခန့်မှစ၍ ယခုအခါ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် တူညီသော ကျင့်စဉ်အဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ သူတို့ကြားရှိ လေထု အခြေအနေသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုအရာက မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို လင်းတုန်း ကြိုးစား၍ နားလည်အောင် လုပ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

မာစီ၏ ပတ်လည်ရှိ အမည်းရောင် ပင့်ကူအိမ်များသည် အမည်းရောင် အရောင်မှုန်လေးများအဖြစ် ပြိုကွဲပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမသည် ကုန်းပတ်ပေါ်မှနေ၍ သူတို့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ မချော်လဲစေရန် သူမ၏ အမည်းရောင် တုတ်ကောက်ကို အားပြုထားရလေသည်။ သူမသည် ပြေးနေရင်း အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါကျရင် ငါတို့ အားလုံး ခုန်ချရမယ်...."

အော်သိုက ဘေးဘက်မှ ခုန်ချလိုက်သောအခါ မြေပြင်ကြီး တုန်ဟည်းသွားသည်။ သူသည် ပျော့ပျောင်းသော မြေကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ရာ လင်းတုန်း ခံစားသိရှိနိုင်လောက်အောင် စိတ်သက်သာရာရသွားသော လှိုင်းလုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လိပ်ကြီးသည် မြေကြီးနှင့် မြက်ပင်များကို တစ်လုတ်စာခန့် သတိတရကော်ယူလိုက်ပြီး အလွန် အရသာခံကာ ဝါးစားနေလေသည်။

လင်းတုန်းသည် အပြာလေး ကို သူ၏ လက်ထဲမှ လွှတ်ပေးလိုက်ရာ သူမသည် အော်သို ထံသို့ ပြေးသွားတော့သည်။ လင်းတုန်း၏ ခေါင်းထဲမှ ဒရော့စ် က အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကြည့်ကြပါဦး.... အားလုံးပဲ ကြည့်ကြပါဦး.... ဒီမှာ သူငယ်ချင်းတချို့ လာနေတယ်.... အတော်ပဲ စိတ်အေးရတယ် မဟုတ်လား...."

သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုတည်းသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုတုန့်ပြန်မှုများ အရ ဒရော့စ်သည် ထိုသတင်းစကားကို အားလုံးထံသို့ မျှဝေလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

သူတို့သည် သစ်ပင်များကြားရှိ ကွက်လပ်တစ်ခုတွင် ဆင်းသက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တောအုပ်မှာ ပါးလွှာသောကြောင့် အနိမ့်ပိုင်း သဲကျောက် အဆောက်အအုံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော အနီးအနားရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုကို သူတို့ အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ မြို့ကြီးတစ်မြို့ (သို့မဟုတ်) မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ဖြစ်နိုင်ပြီး ၎င်းသည် သူတို့၏ ခရီးပန်းတိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ မည်သူကမျှ သူတို့ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကို အတိအကျ မသိကြချေ။ သူတို့သည် အာရီလီယပ် မိသားစု နှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ရန် မည်သည့် အရွယ်အစားရှိသော မြို့တွင်မဆို ဦးစွာ ရပ်နားရန်သာ စီစဉ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အင်ပါယာ တစ်ဝန်းလုံးတွင် ကိုယ်စားလှယ်များ ရှိသော စကိုင်းဆွန်း များကို ဆက်သွယ်ရန်က များစွာ ပိုမို လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လင်းတုန်း ၏ ယခင် အတွေ့အကြုံများအရ စကိုင်းဆွန်း အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် သူတို့ကို ကြိုဆိုလက်ခံမည့်အစား အားလုံးကို ကွပ်မျက်ပစ်ရန် ပိုမို အလားအလာ ရှိနေလေသည်။

လင်းတုန်း နှင့် မြို့ကြား၊ ပေအနည်းငယ်ရာ အကွာတွင် လူနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် ပါဝင်သော အုပ်စုတစ်စုသည် ပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပနေစဉ် ရပ်တန့်သွားကြသည်။ သစ်ပင်များကြားတွင် ရောင်စုံ ဖဲကြိုးများကို သွယ်တန်းထားပြီး သူတို့အားလုံး လှပသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ လူအုပ်ထဲတွင် မတူညီသော ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား အချို့ကိုလည်း တွေ့ရသည်။ နဖူးအလယ်ရှိ အစိမ်းရောင် တတိယ မျက်လုံး၊ နှလုံးသားပေါ်တွင် ပွင့်လန်းနေသော အနီရောင် မာဒြာ ပန်းပွင့်နှင့် အစစ်နီးပါး တူလောက်အောင် ထူထဲကျယ်ဝန်းသော အဝါနှင့် အညိုရောင်စပ် အမြီး တစ်ခု တို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုကြည့်ရှုနေသူများထဲမှ အများစုမှာ ကလေးများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအုပ်စုတစ်ခုလုံးက လင်းတုန်း နှင့် အခြားသူများကို မျက်လုံးပြူးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့သည် သောက်စရာများကို နှုတ်ခမ်းနားသို့ တစ်ဝက်ခန့် ရောက်သည်အထိ ကိုင်ထားလျက်သား ဖြစ်နေကြသည်။

သို့သော် ထိုအုပ်စုသည် ဒရော့စ် ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားသောအရာ မဟုတ်ပေ။

"ဝိုး.... သူတို့ ရောက်လာတာ မြန်လိုက်တာနော်.... ဟုတ်တယ်မလား.... သူတို့ ငါတို့ကို အမီလိုက်ဖို့ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားနေခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်...."

သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် အစိမ်းရောင် မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် အုပ်စုတစ်စုသည် အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ သူတို့သည် တိမ်ပျံသင်္ဘော ၏ အပျက်အစီးများရှိရာသို့ ဦးတည်လာနေကြသည်။

လင်းတုန်း ၏ နှလုံးသားသည် တင်းကျပ်သွားတော့သည်။

"ဒရော့စ်...."

လင်းတုန်း က အသံထွက်၍ မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ...."

တိမ်တိုက်များသည် အတော်လေး နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်ရာ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရင့်ရှိုင်းသော မြရောင် သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားသော စီးနင်းသူများကို သူ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ...."

ဒရော့စ် က ချော့မော့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က မင်းနဲ့ အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုတည်းကပဲလေ.... စိတ်ပူစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး.... ငါတို့ အေးဆေး အနားယူပြီး သူတို့ကို အိမ်ပြန်ပို့ခိုင်းလို့ ရတာပဲ.... ပြီးတော့ ကြည့်ပါဦး.... သူတို့က ငါတို့ကို အရပ်မျက်နှာ အားလုံးကနေ တစ်ပြိုင်နက် ကာကွယ်ပေးထားတယ်လေ...."

ယီရင်သည် အခြားတစ်ဖက်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့အနောက်တွင် အမှန်တကယ် လူများ ရှိမရှိ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ လူများ ရှိနေမည်ကို လင်းတုန်း လုံးဝ သံသယ မဖြစ်မိချေ။ ထို့ကြောင့် ချဉ်းကပ်လာသော စကိုင်းဆွန်း အုပ်စုကိုသာ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

"ဘယ်နှယောက်လဲ...."

သူက မေးလိုက်သည်။

"အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် လေးယောက်၊ အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် လေးယောက်နဲ့ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် ခြောက်ယောက် ပါ...."

ဒရော့စ် က သတင်းပို့လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ယောက်လည်း ပါမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်.... သူ ရှိနေတာဆိုတော့ စိတ်ပူစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးပေါ့...."

အော်သိုသည် သူ၏ ခြေထောက်များကို ခိုင်မာစွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အနီရောင် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကောင်းကင်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အပြာလေးသည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် သူမ၏ ခြောက်လက်မ အမြင့် အပြည့်အထိ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ပုလွေသံလေးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

"အင်ပါယာကြီးက ဒီလို တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ဖြစ်ဖို့အတွက် အရမ်း ကြီးမားလွန်းတယ်...."

အော်သို က ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အမဲလိုက်ခံနေရတာ...."

"ငါက ကပွဲမှာ အလှဆုံး မိန်းကလေးလို ခံစားနေရတာများလား...."

ယီရင် က ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ပွဲတော်မှ လူများသည် စတင် ပြေးလွှားကြတော့သည်။ မိဘများသည် သူတို့၏ အစားအစာများကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချကာ ကလေးများကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဘေးကင်းရာ မြို့ထဲသို့ ပြန်လည် မောင်းနှင်သွားကြလေသည်။ စကိုင်းဆွန်း များသည် သူတို့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပြစ်ကင်းသူများကို ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးလိမ့်မည်ဟု လင်းတုန်း သံသယဖြစ်မိသည်။ တကယ်တမ်းလည်း အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် နှစ်ယောက်သည် စကိုင်းဆွန်း ပင်မအုပ်စုမှ ခွဲထွက်လာပြီး ပြေးလွှားနေသော အုပ်စုဆီသို့ ထိုးဆင်းသွားကြလေသည်။

ထိုအရာက လင်းတုန်း ၏ ဗိုက်ထဲမှ တင်းကျပ်မှုကို လျော့ကျသွားစေခြင်း မရှိချေ။ သူတို့သည် စကိုင်းဆွန်း များနှင့် မဆက်သွယ်မီ အီသန် ကို သူတို့ဘက်တွင် ရှိနေစေလိုသောကြောင့် အာရီလီယပ် မိသားစု ထံသို့ အရင်သွားရန် သဘောတူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် စကိုင်းဆွန်း များထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသော အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ဖြစ်သည့် နာရူ ကွေ့ သည် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် စကိုင်းဆွန်း များ၏ စုစုပေါင်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားတွင် အရေးပါသော ပမာဏတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဤမျှ အရေးကြီးသောသူ တစ်ယောက်က သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အမဲလိုက်လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်းကိုသာ လင်းတုန်း တွေးတောမိသည်။ သူသည် သူတို့ကို အပြီးတိုင် ရှင်းလင်းပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"ငါတို့ သူတို့နဲ့ စကားပြောလို့ ရပါတယ်...."

မာစီ က ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူရော်နေသည်။ ထို့ပြင် သူမသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်တိုလေးများကို စိုးရိမ်တကြီး သပ်တင်နေလေသည်။

"မြို့ဆီကို ပြေး...."

ယီရင် က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မြို့ထဲမှာ ဆိုရင် သူတို့တွေ ကောင်းကင်ကနေ မီးမိုးရွာချလို့ မရဘူး... လမ်းတွေပေါ်မှာပဲ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မယ်...."

လင်းတုန်းသည် သူ၏ မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ရှိနေသေးလျှင် ကောင်းမည်ဟု အပြင်းအထန် ဆန္ဒဖြစ်မိသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် စတင် ပြေးလွှားလိုက်လေသည်။ သူနှင့် ယီရင် သည် ယှဉ်လျက် ပြေးသွားကြရာ သူတို့အရှေ့ရှိ စကိုင်းဆွန်း များသည် ပျံသန်းမှုကို အရှိန်လျှော့ကာ လက်ညှိုးထိုးပြလာကြသည်။

သူတို့သည် ထွက်ပြေးနေသော မိသားစုများကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေသကဲ့သို့ ပုံပေါက်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း လင်းတုန်း နားလည်လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်လာပြီး မျက်လုံးများအနောက်တွင် မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ များ ဆူပွက်လာသည်။ သူ၏ ဗိုက်ထဲမှ ပျို့အန်ချင်စိတ်သည်လည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းလာတော့သည်။

စကိုင်းဆွန်းများက သူတို့ကို အလွန် လျင်မြန်စွာ ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ မြို့ကြီးတစ်မြို့ဆီသို့ ပြန်ရောက်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် စကိုင်းဆွန်း များ သူတို့ကို အမီမလိုက်နိုင်မီ အာရီလီယပ် မိသားစု နှင့် ဆက်သွယ်ရန် အခွင့်အရေး ရလိမ့်မည်ဟု တွေးခဲ့မိသည်။ အကယ်၍ ဖမ်းမိခဲ့လျှင်တောင်မှ အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက် (သို့မဟုတ်) နှစ်ယောက်နှင့် သင်တန်းသား အုပ်စု တစ်စု ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကသာ ဖမ်းမိမည်ဟု သူ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ခဲ့လေသည်။

သူတို့က ချက်ချင်းဆိုသလို အလွန် ကြီးမားလှသော အင်အားဖြင့် တုံ့ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့ချေ။ ယခုအခါ စကိုင်းဆွန်း များသည် စကားပြောဆိုရန် စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

***