အခန်း ၆၁

အခန်း။ ၆၁

"အခုဆိုရင် အယောက် ၂၀ ပြည့်သွားပြီ"

မူရုံဆူဆူ၏ ရေရွတ်သံကြောင့် လက်ပိုက်ရပ်နေသော ပန်ရှောင်ဖုန်းက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ဘေးတွင် ဇူဂယ်မင်နှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းတို့ ရပ်နေကြသည်။ ထိုမှောင်မိုက်သော လိုဏ်ဂူ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို စိတ်ဝင်စားနေပုံရသော ဇူဂယ်မင်၏ မျက်လုံးများမှာ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပလျက်ရှိသည်။

"ဒီထဲမှာ အစီအရင်တစ်ခုခု ရှိနေပုံပဲ"

"အစီအရင် ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်လေ လူအများစုက အစီအရင်ဆိုတာ ငါးမျိုးဓာတ်ကို သုံးတဲ့ မှော်ပညာလိုပဲ ထင်နေကြတာ။ တကယ်တော့ ဒါက စကြာဝဠာရဲ့ သဘာဝနိယာမနဲ့ အင်ဂျင်နီယာပညာရပ်တွေကို ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ သိပ္ပံပညာတစ်ခုပါ..."

ဇူဂယ်မင်၏ ရှင်းပြချက်များ ရှည်လျားလာသည်နှင့်အမျှ ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ရင်း စိတ်တို့ လွင့်မြောလျက်ရှိသည်။

"အဲဒါကိုမှ အစီအရင်လို့ ခေါ်တာပေါ့"

"အာ... ဟုတ်ကဲ့ နားလည်ပါပြီဗျာ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းတစ်ယောက် ခေါင်းညိတ်နေစဉ်မှာပင် ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များထွက်ကာ တုန်ရီနေသော ၂၁ ယောက်မြောက် သားကောင်ကို အထမ်းစင်ဖြင့် သယ်ထုတ်လာကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဇူဂယ်မင်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"သူက ဟွာဆန်းဂိုဏ်းက သိုင်းသမားပဲ။ ရှန်ရှီးပြည်နယ်မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ဂိုဏ်းဆိုတော့ သာမန်လူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး... ဒီလိုလူတောင် လိုဏ်ဂူထဲမှာ ဘာဖြစ်သွားရတာလဲ"

"ဘယ်သူသိမလဲဗျာ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ပွင့်နေသော လိုဏ်ဂူဝကို ငေးကြည့်နေသည်။

သိုင်းသမားများသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော မျက်စိအာရုံရှိကြသော်လည်း ဤလိုဏ်ဂူအတွင်းတွင်မူ မည်သူမျှ ဘာကိုမျှ မမြင်နိုင်ကြပေ။

ဇူဂယ်မင်၏ ရှင်းပြချက်အရ အဆိုပါလိုဏ်ဂူသည် အစီအရင်၏ စွမ်းအားဖြင့် အလင်းရောင်ကို လုံးဝ ဖျောက်ဖျက်ထားခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် ပါရမီရှင်သိုင်းသမားပင် ဖြစ်စေကာမူ ရှေ့တစ်လက်မကိုပင် မြင်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။ အဆိုးရွားဆုံးမှာ စီးယုပင်။

သူမသည် စောစောစီးစီး ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် မေ့မြောသွားသဖြင့် အထမ်းစင်ဖြင့်သာ ပြန်လည် ထွက်လာခဲ့ရသည်။

"ကျွန်တော်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီ။ သခင်လေးဂျင်က နံပါတ် ဘယ်လောက်လဲ"

"၃၁"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အဖြေကြောင့် ဇူဂယ်မင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ကျွန်တော့်ရှေ့ကပဲ သခင်လေး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ထွက်လာဖို့ ဆုတောင်းပေးမယ်။ အဲဒီကျမှပဲ လိုဏ်ဂူထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိရမှာ"

"ကျွန်တော် အထမ်းစင်နဲ့ ပြန်ထွက်လာရင်တော့ မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့ဗျာ"

ဇူဂယ်မင်မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် စူးစမ်းလိုစိတ်က ပိုမိုကြီးမားနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂျုံရိုအာက လိုဏ်ဂူဝတွင် ရပ်နေသည်။

သူသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် သေစမ်း... ငါတော့ ဂုဏ်သိက္ခာကျစရာတွေ ထပ်မပြနိုင်တော့ဘူးဟု တွေးတောနေသည်။

သူသည် တပည့်များရှေ့တွင် အရှက်ကွဲခဲ့ရသည်မှာ ကြိမ်ဖန်များစွာ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဤတစ်ခါတွင်လည်း အထမ်းစင်ဖြင့် ပြန်ထွက်လာရမည်ဆိုပါက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ပြန်လည် ကုစားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

နည်းပြက "နံပါတ် ၂၉။ ဝင်ခဲ့" ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

နည်းပြ၏ စကားအတိုင်း ဂျုံရိုအာသည် လိုဏ်ဂူထဲသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်သည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် လိုဏ်ဂူတံခါးမှာ ပွင့်လာပြီး အသက်ရှူရခက်ခဲနေသော ဂျုံရိုအာ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဂျုံနမ်ဂိုဏ်းကတော့ တော်ပါတယ်"

"ဂိုဏ်းကိုးခုကလူတွေက မတူဘူးပေါ့လေ"

လွန်ခဲ့သောအချိန်များက မည်သူမျှ ကိုယ်တိုင်ပြန်မထွက်လာနိုင်ခဲ့သည့် ဤလိုဏ်ဂူထဲမှ ကိုယ်တိုင်လမ်းလျှောက် ထွက်လာသည့် ပထမဆုံးသူ ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဂျုံရိုအာသည် လက်ထဲမှ သစ်သားတံဆိပ်ကို ပေးကာ အထူးတလည် စကားမပြောဘဲ မြေပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဂျုံရိုအာ ထွက်လာပြီးနောက် ဝင်သွားသည့် အမျိုးသမီး သိုင်းသမားမှာမူ အထမ်းစင်ဖြင့်သာ ပြန်ထွက်လာခဲ့ရသည်။ သူမသည်လည်း အခြားသူများနည်းတူ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်လျက်ရှိသည်။

"နံပါတ် ၃၁။ ရှေ့တိုး"

"သွားလိုက်ဦးမယ်"

"ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး လိုဏ်ဂူရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြပေးဦးနော်"

"သတိနဲ့ သွားပါ"

အားပေးမှုများကြားထဲမှ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အမှောင်ထုထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

ဒုန်းခနဲ မြည်ဟည်းသွားပြီးနောက် သူသည် "ဝါး... တကယ် ဘာမှ မမြင်ရပါလား" ဟု အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်မိသည်။

သူမြင်နေရသည်မှာ အမှောင်ထုသက်သက်သာ အစီအရင်အရ လိုဏ်ဂူဝမှ ဖြောင့်တန်းစွာ လျှောက်သွားပါက သစ်သားတံဆိပ်ကို တွေ့ရှိနိုင်မည်ပင်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မှောင်မိုက်သော နေရာတွင် တစ်လှမ်းချင်းစီ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် တစ္ဆေသရဲကဲ့သို့ အသံများ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။

အဆိုပါအသံမှာ တစ်နေရာတည်းမှ မဟုတ်ဘဲ အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။

"ဒါက အရပ်ရှစ်မျက်နှာ အသံပညာနဲ့ ဆင်တူနေတာလား"

အသံများကို လျစ်လျူရှုကာ လျှောက်လှမ်းနေစဉ် အေးစက်စက် လေတိုးသံနှင့်အတူ အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လိုဏ်ဂူအတွင်းမှ ဓားသွားများက သူ၏ အရေးကြီးသည့်အချက်များကို ရည်ရွယ်ကာ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။

သူသည် ဒီအထဲမှာ တကယ့်ဓား ဆိုတာ ရှိပုံမရပါဘူးဟု တွေးတောမိပြီး လိုဏ်ဂူထဲတွင် ရှိနေသော ဓားများမှာ တကယ့်ဓားများ မဟုတ်ကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် စိတ်ကူးယဉ် အလိမ်အညာတစ်ခုပင်။ ဤအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ခြေလှမ်းများကို ပြန်လည်စတင်လိုက်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့မြင်ကွင်းမှာ လင်းလက်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်မှောင်မိုက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဘာကိုမျှ မမြင်ရတော့သည့် အမှောင်ထုအစား လမင်းသာသည့် ညဉ့်ဦးယံ အာကာသတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် အမှောင်ထုထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု ထွက်လာသည်။

"ဂျင်ဆိုဟွန်း"

ထိုသူက ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက..."

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ထိုလူရိပ်၏ ပိုင်ရှင်ကို သိလိုက်သည်။

အဲဒီကောင်ပဲ ဟုတ်တယ်မလား။

ဂျီယိုရေကန်တွင် သူတွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းမှ လူသတ်သမားသည် ယခုတွင် သူ့ရှေ့၌ ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒါ စိတ်ကူးယဉ် အလိမ်အညာသက်သက်ပဲ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဤနေရာမှာ ကျောက်ရေကန် ဖြစ်ပြီး ထိုလူသတ်သမားမှာလည်း ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် သွေးရောင်ခြယ်ထားသော ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ့ထံ ပြေးလာနေသည်။

"ဂျင်ဆိုဟွန်း"

ဂျီယိုရေကန်၏ လူသတ်သမား ပြေးလာနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းက အေးဆေးစွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တာ ရပ်လိုက်စမ်းပါ"

မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်လာသည့် ဓားသွားကို မြင်နေရသော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဓားသွားမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီး မြူခိုးများပမာ လွင့်စင်သွားသည်။

"တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ အစီအရင်ဆိုတာ ဒီလောက်အထိ စွမ်းဆောင်နိုင်တာပေါ့"

ထိုအရာအားလုံးမှာ အစီအရင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ်ကူးယဉ် အလိမ်အညာများသာ ဖြစ်ကြောင်း ဂျင်ဆိုဟွန်း သိရှိပြီးဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကြောက်ရွံ့စရာမလိုပေ။ အတုအယောင်တို့က အမှန်တရား ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

အလိမ်အညာများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာသောအခါ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ နံပါတ်ပါသည့် သစ်သားတံဆိပ်ကို ရရှိသွားသည်။

"ဒီအရာကို ယူသွားလိုက်ရုံပဲ..."

သစ်သားတံဆိပ်ကို ရလိုက်သည်နှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ခေါင်းကို လျှပ်တစ်ပြက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းနှစ်ခုမှာ အပြာရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ဤအလင်းမှာ ချွန်းယဲရန်း၏ အပြာရောင်အလင်းနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။ မီးတောက်နေသည့် အပြာရောင်မျက်လုံးများဖြင့် အမှောင်ထုကို ထွင်းဖောက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ စိတ်ကူးယဉ် အလိမ်အညာများကြားမှ အစစ်အမှန်ကို သူ ရှာတွေ့သွားသည်။

ထိုသူမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် သေးငယ်သည့် လူအိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"အိုဟို ဒီလူအိုကြီးကို မြင်နိုင်တာလား"

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ"

"ဟဲဟဲ သေခါနီး ကောင်လေးတစ်ယောက်က ဒါကို သိပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း သက်ပြင်းချကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူအိုကြီးက ပြောလိုက်သည်။

"အော်ဟစ်ဖို့ ကြိုးစားနေရင် လက်လျှော့လိုက်ပါ။ ဒီ မသိစိတ် ဖန်ဆင်းမှု အစီအရင်က အလင်းရောင်တင် မကဘူး။ အသံကိုပါ မြိုသိပ်ထားတာ။ ဘယ်လောက်ပဲ အော်အော် ဘယ်သူမှ ကြားမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် ဒီထဲကို ဝင်လာတာလဲ"

"သေတော့မယ့်လူက မေးခွန်းတွေ များလှချည်လား"

လူအိုကြီးက ကျောပေါ်မှ ကောက်ကြောင်းပါသော ဓားရှည်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ သွေးနံ့များ နားထဲသို့ ရောက်လာသဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကို မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းက စေခိုင်းလိုက်တာလား"

"ယမမင်းကိုပဲ သွားမေးလိုက်စမ်း"

"တောက်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူကိုင်ထားသော သစ်သားတံဆိပ်ကို အားဖြင့် ချိုးလိုက်ပြီး တစ်ပိုင်းကို လူအိုကြီးထံ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

လျှပ်စီးအစွမ်းများ ပါဝင်နေသည့် သစ်သားစမှာ မိုးကြိုးပမာ ပျံသန်းသွားရာ လူအိုကြီးသည် သူကိုင်ထားသည့် ဓားရှည်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ခုခံလိုက်သည်။

သစ်သားစကို ဓားဖြင့် ဖြတ်လိုက်သော လူအိုကြီးက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တော်တော်လေး ထူးချွန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုပဲ..."

ထို့နောက် သူ အသက်ရှူမှားသွားတော့သည်။

ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။

အံ့ဩစရာကောင်းလှသည်။ မသိစိတ် ဖန်ဆင်းမှု အစီအရင်ထဲမှာ သူမှန်းသိအောင် ကြည့်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ သူကိုယ်တိုင်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

အဆင့်မြင့် ဖုံးကွယ်နည်းပဲ။ သူ အစီအရင်ထဲမှာပဲ ပုန်းနေတာ ဖြစ်ရမယ်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မသိစိတ် ဖန်ဆင်းမှု အစီအရင်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းပင်။ ခဏအကြာတွင် လူအိုကြီး၏ နားထဲ၌ ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အသံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းက ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ စေလွှတ်လိုက်တာလား။

အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူအိုကြီးမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဟဲဟဲ အရပ်ရှစ်မျက်နှာ အသံပညာပဲ ငါ့ကို မင်းကို ရှင်းခိုင်းတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အကြောင်းရင်းကို အခုမှပဲ နားလည်တော့တယ်"

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းကပဲ ခင်ဗျားကို ပို့လိုက်တာပေါ့။

"ဟုတ်တယ်။ မင်းကို သတ်ဖို့ ငါကလွဲလို့ ဘယ်သူလာမှာလဲ။ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ငါ့ဓားစာခံ ဖြစ်လိုက်စမ်းပါ။ နာကျင်မှုမရှိဘဲ သတ်ပေးမယ်"

လူအိုကြီးသည် သူ၏ အာရုံခံစွမ်းအားကို အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံသို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ သို့သော် အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ရှာဖွေရသည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ဒီကောင်ရဲ့ ဖုံးကွယ်နည်းက ငါထင်ထားတာထက် ပိုသာနေတယ်။ ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ သူ့ကို အပြင်ထွက်လာအောင် ဆွဲထုတ်ရတော့မှာပဲ

လူအိုကြီးသည် ဓားရှည်ကို ပြန်ကိုင်ကာ အတွင်းအားများကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဓားရှည်မှနေ၍ ဓားရိပ်ပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားလေများက လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံးကို ဝန်းရံသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်လာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်ခေါက်ကာ ဓားလေများကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"အင့်"

"မင်း ဒီမှာပဲ ရှိနေတာကိုး ကြွက်လိုကောင်"

အမှောင်ထဲမှာ ပေါ်လာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းထံသို့ လူအိုကြီးက ပြေးဝင်သွားသည်။

ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် လျှောစီးနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ရောက်လာသည့် လူအိုကြီး၏ ဓားရှည်မှာ မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လိုက်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ လည်ပင်းကို ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သေစမ်း ဘာလို့ ဒီအချိန်မှ ဖြစ်ရတာလဲ

သူ့တွင် ပျံသန်းသောဓား တစ်လက်လောက်သာ ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းမှ လူသတ်သမားကို ဤမျှလောက် အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

ပျံသန်းသောဓား မရှိခြင်းကို နောင်တရနေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်လာသည့် ဓားရှည်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အရင်ဆုံး လိုဏ်ဂူထဲက ထွက်မှပဲ။ ပြီးမှပဲ အကူအညီတောင်းတော့မယ်။

လူအိုကြီး၏ ဓားရှည်ကို ခေါင်းနောက်သို့ လှန်ကာ ရှောင်လိုက်ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို ရင်ဘတ်ဆီသို့ ပို့လိုက်သည်။

အရိပ်မဲ့ နတ်ဘုရား ခြေလှမ်းနဲ့ သူ့ကို ဖြတ်ကျော်သွားမယ်။

သူ၏ အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားမှုနည်းပညာအား အသုံးပြုရန် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အတွင်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကာ သွေးလည်ပတ်မှု အရှိန်တက်လာချိန်တွင် လူအိုကြီးမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကပ်လာပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ အချက်အချာ အကြောကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

သူက မြန်လိုက်တာ...

လူအိုကြီး၏ ထင်မှတ်မထားသော အမြန်နှုန်းကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အကာအကွယ်မရဘဲ ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရသည်။ အပြည့်အဝ မထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သည့် အရိပ်မဲ့ နတ်ဘုရား ခြေလှမ်း၏ ပြန်လှန်ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲသွားတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေသည့် လူအိုကြီး၏ နောက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူနှစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

"အချိန်တစ်နာရီပြည့်သွားပြီ"

"သူ့ကို ခေါ်သွားကြ"

လူအိုကြီး၏ အမိန့်ပေးသံကြောင့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတို့သည် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အထမ်းစင်ပေါ် တင်ကာ လိုဏ်ဂူထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လိုဏ်ဂူထဲတွင် တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော လူအိုကြီးသည် အမှောင်ထုထဲတွင် သွားများပေါ်အောင် ပြုံး၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီကလေး... ချွန်းမိသားစုက ကလေးတွေအပြင် စိတ်ပူစရာကောင်းတဲ့ နောက်ထပ် ကောင်လေးတစ်ယောက် ထပ်တိုးလာတာပဲ။ ဟဲဟဲ... တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းတာပဲ။ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတယ်"

"ဟား သခင်လေးဂျင်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အထမ်းစင်ဖြင့် သယ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဇူဂယ်မင်မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကျောက်ရေကန်က မကောင်းဆိုးဝါးကို တစ်ကိုယ်တော် အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ သခင်လေးဂျင်တောင်မှ ဒီလိုမျိုး သတိလစ်သွားရတာလား။

ဇူဂယ်မင်ကဲ့သို့ အမှန်တရားကို သိရှိသူများနှင့် မတူဘဲ ပန်ရှောင်ဖုန်းနှင့် မူရုံဆူဆူတို့မှာမူ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးတစ်ဦးဟုသာ ထင်မှတ်ထားသဖြင့် ကြီးကြီးမားမား အံ့ဩခြင်း မရှိကြပေ။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ..."

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ဂျုံရိုအာသည်လည်း အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။

ဒီလို ကောင်လေးမျိုးက မဟာမိတ်ဂိုဏ်းက စိတ်ပါလက်ပါ ဖန်တီးထားတဲ့ အစီအရင်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ အရင်ဆုံး လာဘ်ထိုးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။

ဂျုံရိုအာသည် မသိစိတ် ဖန်ဆင်းမှု အစီအရင် ဖန်တီးပေးလိုက်သည့် စိတ်ကူးယဉ် အလိမ်အညာများကြောင့် တုန်လှုပ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူသည် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာမူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ကြွားလုံးထုတ်တတ်သည့်အပြင် လာဘ်ထိုး၍ အောင်မြင်ရန် ကြိုးစားသည့် ရှက်စရာကောင်းသော ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်ဟု သူက ယူဆလိုက်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဂျုံရိုအာ၏ တွေးခေါ်ပုံမှာ ထိုအတိုင်းပင်။

ထို့အပြင် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို အထင်ကြီးလေးစားစွာ ကြည့်ခဲ့ကြသည့် အခြားသော ဂိုဏ်းငယ်များနှင့် သိုင်းမိသားစုဝင်များ၊ ဂုဏ်သရေရှိ ဂိုဏ်းကြီးများမှ သိုင်းသမားများမှာလည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့ပါးသွားကြသည်။

"သူက သိပ်ပြီးတော့လည်း မတော်ပါလား"

"ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူတူပဲကိုး"

"ဒါဆိုရင် အရင်က သူ အောင်မြင်ခဲ့တာတွေက ကံကောင်းလို့ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့"

"သူ့မိသားစုကပဲ အာဏာသုံးပေးလိုက်တာနေမှာပါ။ သူတို့က ချမ်းသာတဲ့သူတွေပဲလေ"

"တောက်... ငါလည်း အလကားနေရင်း စိတ်ပူနေခဲ့တာ"

သိုင်းသမားများမှာ ဂျင်ဆိုဟွန်းကို စိတ်မဝင်စားကြတော့သလို ချွန်းဂါဆောင်းကလည်း သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဂျုံရိုအာတောင် ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့ လိုဏ်ဂူကို ဒီကောင်လေးက မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘူး။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ သူက လူညံ့တစ်ယောက်ပဲ။

သိုင်းသမားများ၏ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့ပါးသွားသော်လည်း လိုဏ်ဂူစမ်းသပ်မှုမှာမူ ဆက်လက် ရှိနေဆဲပင်။

"ဟူး တကယ့်ကို မလွယ်ကူတဲ့ စမ်းသပ်မှုပဲ မင်းတို့လည်း ဒီလိုပဲ ထင်တယ်မလား"

"ဟုတ်တယ်..."

ပန်ရှောင်ဖုန်းနှင့် မူရုံဆူဆူတို့သည် အသက်ရှူရခက်ခဲကာ အရောင်ဖျော့တော့နေသော မျက်နှာဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသည့် ဇူဂယ်မင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် မဝင်ခင်ကတည်းက သခင်လေးဂျင်တောင် မကျော်ဖြတ်နိုင်တာ၊ ငါတော့ ဘယ်လိုမှ မကျော်ဖြတ်နိုင်တော့ဘူးဟု ပူပန်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်လည်း တကယ်ပင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက်တော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

"အင်း ဒီ ပန်ရှောင်ဖုန်းအတွက်တောင် ဒီလိုဏ်ဂူစမ်းသပ်မှုက အရမ်းခက်ခဲတာပဲ။ တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်တဲ့ အစီအရင်ပါပဲ"

သူတို့အပြင် ဟွာဆန်းဂိုဏ်းမှ ဟျော့အူဂွန်းအပါအဝင် တပည့်နှစ်ဦးနှင့် ဂေါင်တုန်းဂိုဏ်းမှ ဂိုဒူရင်းတို့သာ အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဂေါင်တုန်းဂိုဏ်းက ဘယ်တော့မှ မကျဆုံးဘူး"

ဂိုဒူရင်းသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ထွက်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏ နဖူးနှင့် ကျောပြင်တို့မှာ ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချွန်းယဲရန်းက အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုအောက်တွင် လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူမသည် တစ်နာရီပင် မကြာလိုက်ဘဲ သစ်သားတံဆိပ်ကို ယူဆောင်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အဖြူရောင်လနန်းတော်က တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ"

"သူမက ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် မိသားစုငါးခုတွေထက်တောင် ပိုမြန်နေသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

"နောက်တစ်ယောက်ကတော့ သခင်လေးချွန်းပဲ"

"သူက အရမ်းကို ကြည့်ကောင်းတာပဲ"

ချွန်းဂါဆောင်းရှေ့သို့ ရောက်လာသော ချွန်းယဲရန်းသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ လိုဏ်ဂူကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းမှာ သဘာဝကျသော ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သဖြင့် ချွန်းဂါဆောင်းက သူမကို ချီးကျူးရန် အားထုတ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

သူ၏ အလှည့်ရောက်သောအခါ ချွန်းဂါဆောင်းသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဝင်ရောက်သွားပြီး တံခါးပိတ်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြန်လည် ထွက်လာခဲ့သည်။

လူများမှာ ချွန်းဂါဆောင်း လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်တောင်မဝင်ဘဲ ပြန်ထွက်လာသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော သစ်သားတံဆိပ်ကို မတွေ့ရမီ အချိန်အထိပင်။

"မြန်လိုက်တာ"

ချွန်းဂါဆောင်းက သစ်သားတံဆိပ်ကို ပေးအပ်ပြီး နေရာသို့ ပြန်သွားသောအခါ ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းနှင့် မိသားစုငါးခုဝင် သိုင်းသမားများမှာ အဖြူရောင်လနန်းတော်မှ သိုင်းသမားနှစ်ဦးကို တင်းမာသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

သူတို့အဆင့်က လုံးဝ မတူဘူး။

သူတို့အားလုံး လိုဏ်ဂူကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ဖူးပြီး အတွင်းတွင်ရှိသော မသိစိတ် ဖန်ဆင်းမှု အစီအရင်၏ စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ချွန်းဂါဆောင်းနှင့် ချွန်းယဲရန်းတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ မည်မျှမြင့်မားကြောင်း သူတို့ သိရှိကြသည်။

သေစမ်း

ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းနှင့် မိသားစုငါးခုဝင်များက အဖြူရောင်လနန်းတော်ကို သတိထားကြည့်ရှုနေစဉ်အတွင်း နောက်ဆုံးဝင်ရောက်သွားသည့် ယူအူဆွန်းမှာ အထမ်းစင်ဖြင့် ပြန်လည်ထွက်လာရသဖြင့် စမ်းသပ်မှုမှာ ပြီးဆုံးသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သတိလစ်မေ့မြောနေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။

"ဟင်"