အခန်း ၆၂

အခန်း။ ၆၂

မျက်လုံးပွင့်လာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခု ပြတ်တောက်သွားခြင်းမျိုး မရှိပေ။ ထို့အပြင် သူ၏ ဘေးတွင်မူ စီးယုတစ်ယောက် သရေများကျလျက် အိပ်မောကျနေသည်။

"အွန်း"

အခြေအနေကို သဘောပေါက်လိုက်သော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ထိုင်လိုက်ပြီး ဦးခေါင်းနောက်ပိုင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ငါ ဘာလို့ အသက်ရှင်နေတာလဲ"

မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းမှ လူသတ်သမားသည် သူ့ကို အသေအချာပင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ သေချာပေါက် သေပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မျက်လုံးပွင့်လာသောအခါ လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်သို့ ရောက်နေသည်။

အဲဒီလူသတ်သမား...

လူသတ်သမားကို ရှာဖွေရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ့ဦးခေါင်းထက်၌ အရိပ်ရှည်ကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။

"ထတော့"

ဂွမ်မြောင်၏ ရင်းနှီးနေသော အသံကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်း ထလိုက်သည်။

"မင်း လိုဏ်ဂူထဲမှာ ဘာတွေ မြင်ခဲ့ရလဲ"

ဂွမ်မြောင်၏ မေးခွန်းကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် တွေ့ခဲ့ရသော မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းမှ လူသတ်သမားအကြောင်း ပြောပြရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ သို့သော် လည်ချောင်းထဲ ရောက်နေသော စကားလုံးများကို ပြန်မြိုချလိုက်သည်။

ဒီမှာ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ကို မြင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို လိုက်ရှာတော့မှာပဲ။ အဲဒီလူသတ်သမားရဲ့ လက်ရည်ကို ကြည့်ရရင် သခင်ကြီးနမ်ဂန်းတို့၊ ဆရာကြီးဗီတို့နဲ့ အဆင့်အတန်းချင်း ဆင်တူတယ်။

ဂျင်ဆိုဟွန်း စကားပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဂွမ်မြောင်၏ အကြည့်တို့ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

"ငါပြောတာ မကြားဘူးလား"

"ကျွန်တော်..."

သူက ငါ့အတွက် ရောက်လာတာဆိုတော့ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ဖမ်းရမယ်။

တွေးတောပြီးနောက် ဂျင်ဆိုဟွန်း ပုခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဝံပုလွေပါ"

"ဝံပုလွေ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အရင်တုန်းက ဝံပုလွေကိုက်ခံခဲ့ရဖူးတယ်။ ကံကောင်းလို့ အသက်ရှင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ လိုဏ်ဂူထဲ ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီအချိန်က မြင်ခဲ့တဲ့ ဝံပုလွေက ဒီမှာ ရှိနေသလိုပဲ။ တကယ့်ကို ပီပြင်နေတော့ ကျွန်တော် လန့်သွားတာပါ။ ကြောက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း အမှုမရှိသလို သရုပ်ဆောင်ပြောဆိုနေသည်ကို ဂွမ်မြောင်က သံသယဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သို့သော်လည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ မျက်တောင်လေး ခတ်ကာ အပြစ်ကင်းစင်သည့် အမူအရာဖြင့်သာ နေနေသည်။

"အင်း... မင်းနေရာ မင်း ပြန်သွားတော့"

"ဟုတ်ကဲ့"

အိပ်မောကျနေသည့် စီးယုကို ဂရုတစိုက် ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်သွားချိန်တွင် ဂွမ်မြောင်သည်လည်း နောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် နေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိပ်နေသည့် စီးယုကို နှိုးလိုက်သည်။

"အား"

နိုးနိုးချင်း လန့်သွားသည့် စီးယုသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

"ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

"ရတယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီမှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး"

"ဟာ..."

"မင်း အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေ မြင်ခဲ့လဲ"

"အဲဒါ... သခင်ကြီးနမ်ဂန်းပါ"

"သခင်ကြီးနမ်ဂန်း"

"ဟုတ်တယ် သူက ကျွန်မကို လက်သီးနဲ့ ထိုးခဲ့တာ မေ့မသွားဘူးလို့ ပြောပြီး ခေါင်းဖြတ်မယ်ဆိုပြီး ရူးသွပ်နေတာ... ကျွန်မလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းဖြတ်ခံရတော့မလို ဖြစ်နေခဲ့တာ"

ငိုရှိုက်နေသည့် စီးယုကို ဂျင်ဆိုဟွန်းက ခေါင်းကို ပုတ်ပေးကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

လိုဏ်ဂူစမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သတိပြန်ဝင်လာသည့် တပည့်များအားလုံး တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးလာကြသည်။ ထုံးစံအတိုင်း ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဂွမ်မြောင်က လူတိုင်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"မင်းတို့ မြင်ခဲ့ရတာတွေကို မှတ်မိကြသေးလား"

"မှတ်မိပါတယ်ခင်ဗျာ"

"မင်းတို့ မြင်ခဲ့ရတာတွေ မတူကြပေမဲ့ အနှစ်သာရကတော့ အတူတူပါပဲ။ အဲဒါကတော့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းပဲ"

ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို မြင်ခဲ့ရသည်ဟူသော ဂွမ်မြောင်၏ စကားကြောင့် တပည့်များမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

တကယ်တော့ လိုဏ်ဂူထဲတွင် သူတို့ မြင်ခဲ့ရသည်မှာ ကိုယ်စီအတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ကိန်းအောင်းနေသည့် ကြောက်ရွံ့မှုများပင်။

၎င်းတို့သည် သရဲပုံစံ၊ တိရစ္ဆာန်ပုံစံ၊ သို့မဟုတ် လူပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ပေါ်လာတတ်ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ခိုင်မာမှုမရှိသည့် အရာတစ်ခုခုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းဟု ခံစားရပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ တစ်ဦးစီ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများသာ ဖြစ်သည်။

"သိုင်းသမားတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာ သိရမယ်။ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ နစ်မွန်းသွားရင် ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းလာပြီး စိတ်ထဲမှာလည်း ရှုပ်ထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားလိမ့်မယ်။ သိုင်းလောကမှာ ခဏတာ တွေဝေမှုဟာ သေခြင်းတရားပဲ။ ဒါကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ဘာလုပ်ရမလဲ သိကြလား"

ဂွမ်မြောင်၏ မေးခွန်းကြောင့် ဂေါင်တုန်းဂိုဏ်းမှ ဂိုဒူရင်းက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ပြောပါ ဂိုဒူရင်း အဖြေကို သိလို့လား"

"ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်ဖြတ်ရမှာပါ"

သာမန်ထက် ပိုမိုတောက်ပနေသည့် ဂိုဒူရင်း၏ အကြည့်များကို ဂွမ်မြောင်က အမှုမထားဘဲ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"တစ်ဝက် မှန်ပြီး တစ်ဝက် မှားတယ်"

"ဟုတ်လားခင်ဗျာ"

ဂိုဒူရင်းမှာ စိတ်ပျက်သွားသည့် မျက်နှာပေါက် ဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်တစ်ခဏမှာပင် သင်ယူလိုစိတ်များဖြင့် တဖန်ပြန်လည် တောက်ပလာသည်။

ကောင်းမွန်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ပဲ။

မသိတာကို အားမငယ်ဘဲ သင်ယူလိုသည့် ဂိုဒူရင်း၏ သဘောထားကို ကျေနပ်သွားသော ဂွမ်မြောင်က ဆက်ရှင်းပြသည်။

"ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်ဖြတ်ရမှာ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူသားအဖြစ် မွေးဖွားလာသရွေ့တော့ အမြဲတမ်း ကြောက်စရာအသစ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရဦးမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်ဖြတ်တာမဟုတ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ သင်ယူရမယ်"

ဂွမ်မြောင်သည် သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် သူ၏ နားထင်ကို ခေါက်လိုက်သည်။

"စိတ်နဲ့ တွေးပြီး မဟုတ်ဘူး"

ယခုတစ်ခါတွင်မူ ဂွမ်မြောင်သည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ လှုပ်ရှားတဲ့အားပဲ"

သူ၏ စကားတို့မှာ တပည့်များ၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"စိတ်သွားရာ ကိုယ်ပါ လို့ ပြောလေ့ရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်နဲ့ ကိုယ် တစ်သားတည်း ဖြစ်မှသာ ဒါက ဖြစ်နိုင်တာ။ စိတ်နဲ့ ကိုယ်ကို တစ်သားတည်း ဖြစ်စေဖို့ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုသလို ပုံသွင်းနိုင်ဖို့ လိုတယ်။ ဒါကို သင်ယူဖို့ဆိုရင် ဘယ်အချိန်မှာမဆို ဓားကို ကိုင်ဆွဲနိုင်အောင် အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်နေရမယ်။ ငါပြောတာ နားလည်လား"

"ဟုတ်ကဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သွန်သင်ချက်ကို အမြဲတမ်း မှတ်သားထားပါမယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၊ စီးယု၊ ချွန်းဂါဆောင်းနှင့် ချွန်းယဲရန်းတို့မှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံးသည် လက်သီးလက်ဝါးကို စုကာ အရိုအသေပေးပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြသည်။

သိုင်းပညာမတတ်သည့် စီးယုအတွက် ဂွမ်မြောင်၏ စကားအများစုကို နားမလည်နိုင်ခြင်းမှာ သဘာဝကျပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာမူ သူ၏ အတွေးနှင့် သူ အလုပ်များနေသည်။

အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးလေး၏ ခေါင်းထဲတွင် လိုဏ်ဂူထဲက တွေ့ခဲ့ရသည့် လူသတ်သမားအကြောင်းနှင့် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ဘာလို့ ငါ့ကို မသတ်တာလဲ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အားနည်းချက် ပြမိခဲ့သော်လည်း လူသတ်သမားမှာ ထိုအပေါက်ကို အသုံးချကာ ပစ်မှတ်ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် ရွှေရောင်အခွင့်အရေး ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် လူသတ်သမားက ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မသတ်ခဲ့ပေ။

ညကျရင် ဓားပျံကို ယူပြီး သူ့ကို လိုက်ရှာမယ်။ လူသတ်သမားဆိုတာ နေ့ဘက်ထက် ညဘက်မှာပဲ လှုပ်ရှားမှာ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် လူသတ်သမားကို အရင်ဆုံး ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် ညအချိန်တွင် သွားလာရမည်ပင်။

"ဟူး... တကယ်ကို အလုပ်ရှုပ်တာပဲ"

အိပ်ချိန်တောင် မလောက်တဲ့အချိန်မှာ လူသတ်သမားကို လိုက်ရှာရမယ်ဆိုတဲ့ အသိကပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားစေသည်။

ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ သူ၏ပျင်းရိမှုနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်နေစဉ် ဂွမ်မြောင်သည် အပြာရောင် နဂါးဂိုဏ်း၏ တပည့်သစ်တစ်ဦးကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။

"အားလုံးပဲ ဂရုစိုက်ပြီး ဒီလူကြီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ"

ဂွမ်မြောင် မိတ်ဆက်လိုက်၍ ပေါ်လာသူမှာ လူအိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် သာမန်ရုပ်ရည် ရှိပြီး ကျောတွင် ကောက်ကြောင်းပါသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချည်နှောင်ထားသည်။

"ဟဲဟဲ..."

ရင်းနှီးနေသည့် ရယ်သံကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာသော ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားသည်။

ဘာလို့ ဒီလူအိုကြီးက ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ...

မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းမှ လူသတ်သမားဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ် မိတ်ဆက်ခဲ့သည့် လူအိုကြီးမှာ ဂွမ်မြောင်၏ ဘေးတွင် ရောက်ရှိနေသည်။ လူအိုကြီးမှာလည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းကို တွေ့သွားသည့်ဟန်ဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြသည်။

ထိုအချိန်တွင်...

"အာ၊ အာ မဖြစ်နိုင်တာ"

လိုဏ်ဂူစမ်းသပ်မှု၏ နောက်ဆက်တွဲကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ယူအူဆွန်းမှာ လန့်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သ…သရဲမျက်နှာပါသော တော်လှန်ရေးဓား ဂူဂျူးချော"

ယူအူဆွန်း အော်ဟစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လူအိုကြီးက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သိတာလား"

"ခင်ဗျားက တစ်ချိန်က ဗဟိုလောကကို သွေးစွန်းစေခဲ့တဲ့ ရက်စက်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ခုနစ်ပါးထဲက တစ်ဦး မဟုတ်လား"

"လေ့လာစောင့်ကြည့်နိုင်စွမ်း တော်တော်ကောင်းတာပဲ။ အဲဒီခေတ်က လူတွေတောင် အခုဆိုရင် ငါ့ကို မှတ်မိကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

လူအိုကြီးက ရယ်မောရင်း နီးကပ်လာသောအခါ ယူအူဆွန်း၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုဖြူဖျော့သွားသည်။ တစ်ချိန်က ဗဟိုလောကကို သွေးမုန်တိုင်း ထန်စေခဲ့သော မဟာမကောင်းဆိုးဝါးကြီးက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးဖြင့် နီးကပ်လာသဖြင့် သူစိတ်လွတ်သွားတော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အသိပညာဆိုတာ အင်အားပဲလို့ ပြောကြတယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် စကားများတတ်တဲ့ ပါးစပ်ကတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ... အပေါက်ခံရလိမ့်မယ်"

"ဟီး... ဟီး..."

ယူအူဆွန်းမှာ သတိလစ်တော့မလို ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဂွမ်မြောင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"တော်လိုက်ပါတော့ အကြီးအကဲဂူ"

"အို ငါ မေ့သွားလို့... အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ကလေးပေါက်စလေးတွေကို မြင်လိုက်တိုင်း ဒီလိုပဲ လုပ်နေကျ အကျင့်ဟောင်းလေး ရှိနေတာကိုး"

ဂူဂျူးချော နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်သည့်အခါမှ ယူအူဆွန်းတစ်ယောက် အောင့်ထားသော အသက်ကို ဝအောင် ရှူနိုင်တော့သည်။

"ဒီလူကြီးက... ယူအူဆွန်း ပြောဖူးတဲ့ သရဲမျက်နှာဓားလို့ ကျော်ကြားခဲ့တဲ့ ဂူဂျူးချောလား... သူက ရက်စက်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ခုနစ်ပါးထဲက တစ်ယောက်ပဲလေ...

မကောင်းဆိုးဝါးပေါင်း တစ်ရာကို ခုတ်ပိုင်း သုတ်သင်ပြီးတဲ့နောက် သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်တောက်ပြီး သိုင်းလောက မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီမှာ လက်နက်ချ အဖမ်းခံခဲ့တဲ့သူပေါ့..."

"လက်နက်ချ အဖမ်းခံခဲ့တယ် ဟုတ်လား..."

"မကောင်းဆိုးဝါး ခုနစ်ပါးထဲက တစ်ယောက်က... အညှို့ခံပြီး အဖမ်းခံခဲ့တယ်ဆိုတာ... တကယ်ပဲလား..."

တွေဝေနေကြသော တပည့်များရှေ့တွင် ဂူဂျူးချော၏ ဘယ်လက်အင်္ကျီစမှာ လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး အကြီးအကဲဂူက မင်းတို့ကို မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးလိမ့်မယ်"

"မကောင်းဆိုးဝါးကြီးဆီကနေ သင်ယူရမယ်တဲ့လား"

"ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုလုပ်ဖို့ သင့်တော်ပါ့မလား"

ဂိုဏ်းငယ်များနှင့် သိုင်းမိသားစုမှ သိုင်းသမားများမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် အချင်းချင်း တိုင်ပင်နေကြသည်။ သို့သော် ဂိုဏ်းကိုးဂိုဏ်းကြီးများနှင့် မိသားစုငါးခုကြီးမှ တပည့်များမှာမူ မတူညီပေ။

"ကျွန်တော်တို့တော့ လက်မခံနိုင်ဘူး။ သရဲမျက်နှာပါသော တော်လှန်ရေးဓားလို့ ခေါ်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးကြီးဆီကနေ သင်ယူတာက ဟွာဆန်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေတယ်"

ဟျော့အူဂွန်းက ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည့်အခါ ဟွာဆန်းမှ အခြားတပည့်များကလည်း ထောက်ခံကြသည်။ ထိုအခါ ဂျုံနမ်ဂိုဏ်းနှင့် ဂေါင်တုန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များကလည်း ထိုအတိုင်းပင် သဘောထားရှိကြောင်း ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုကြသည်။

"မင်းတို့တွေ အကုန်လုံးက..."

ဂွမ်မြောင် တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဂူဂျူးချောက လက်ကာပြကာ တားလိုက်သည်။

"ဒီလိုဖြစ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်"

ဂူဂျူးချောက တပည့်များကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါက မင်းတို့ရဲ့ ဆရာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ရဲ့ ရန်သူပဲ။ အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ သဘောထားပြီး ငါ့ကို ရင်ဆိုင်ကြ။ မဟုတ်ရင်... ငါ မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်လိမ့်မယ်။ ဟဲဟဲဟဲ"

"ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်လိုက်တာလဲ"

ဂွမ်မြောင်က လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီနည်းလမ်းကပဲ ပညာပေးရာမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်မယ် မဟုတ်ဘူးလား"

တပည့်များကို သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည့် မကောင်းဆိုးဝါးကြီးမှာ ယခုအခါ မရှိတော့ပေ။ စိတ်သဘောထား နူးညံ့သွားသည့် ဂူဂျူးချောက လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ပါးစပ်မှာ ခါးသက်နေသည်။

"ဆယ်စုနှစ်တွေ ကြာခဲ့ပေမဲ့ ငါ့လက်ပေါ်က သွေးစွန်းတွေက မစင်ကြောနိုင်ဘူး။ အဲဒီကလေးတွေက ဒါကို အလိုအလျောက် ခံစားမိကြမှာပါ။ ငါ့ကိုယ်က ထွက်နေတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သွေးနံ့ကိုလေ..."

"ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲက ကိုယ့်အမှားကို သိပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ရာကို သတ်ခဲ့သလို ဘယ်လက်ကိုလည်း ဖြတ်တောက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား"

သာမန်အချိန်တွင် သာမန်လူတစ်ယောက်လို ထင်ရသော်လည်း တိုက်ပွဲစတင်သည်နှင့် သရဲတစ်ကောင်အသွင် ပြောင်းလဲသွားတတ်သဖြင့် သရဲမျက်နှာပါသော တော်လှန်ရေးဓားဟု နာမည်ကြီးခဲ့သည့် ဂူဂျူးချောမှာ ဓားပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး ဘယ်သန်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဓားကိုင်ရမည့် ဘယ်လက်ကို ကိုယ်တိုင်ဖြတ်တောက်ခြင်းဖြင့် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြသခဲ့သည်။ သိုင်းလောက မဟာမိတ်ဂိုဏ်းကလည်း သူ့ကို မသတ်ဘဲ လက်ခံခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မဟာမိတ်ဂိုဏ်းနှင့် မင်ဂိုဏ်းတို့ တိုက်ပွဲတွင် ဂူဂျူးချောက ကြီးမားသော အကျိုးပြုမှုများ လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် သူတို့နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ငါ့မျက်လုံး မမှိတ်ခင်မှာ သိုင်းလောကရဲ့ နောက်မျိုးဆက်သစ်တွေကို သင်ပေးနိုင်ဖို့ဆိုတာ... ဒါထက် ပိုကောင်းတဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ရှိဦးမလား"

"အကြီးအကဲ..."

ဂူဂျူးချောသည် လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ လူသားအဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး လူဆိုးဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မကောင်းဆိုးဝါး ခုနစ်ပါးထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးဘဝမှ လွတ်မြောက်ကာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ထိုဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း ဂွမ်မြောင် သိရှိသဖြင့် သူ့ကို လေးစားရိုသေမိသည်။

"အသုံးဝင်မယ့် ကလေးတွေ ရပါ့မလား"

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ချွန်းမိသားစုက ကလေးတွေကတော့ ထူးချွန်ကြပါတယ်"

ဂူဂျူးချော၏ စံနှုန်းမှာ မြင့်မားသည်။ သူကိုယ်တိုင်က အထွတ်အထိပ်ထက် ပိုမိုမြင့်မားသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် သိုင်းသမားဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အမြင်မှာလည်း ကွဲပြားသည်။ ထို့ကြောင့် ဂူဂျူးချော၏ ချီးကျူးစကားမှာ အဓိပ္ပာယ် များစွာ ရှိသည်။

"သူတို့ကတော့ ဘာအပြစ်အနာအဆာမှ မရှိတဲ့ ထူးချွန်တဲ့ သိုင်းသမားတွေပဲ"

ဂွမ်မြောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သောအခါ ဂူဂျူးချောက အနည်းငယ် ပြုံးသည်။

ဒီအကြောင်း ပြောရမလား မပြောရဘူးလား။

ဂူဂျူးချောသည် လိုဏ်ဂူထဲတွင် တွေ့ခဲ့ရသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို သတိရလိုက်သည်။

သူသည် အစီအရင်၏ စိတ်ကူးယဉ် အလိမ်အညာများကို မြင်ရုံတင်မကဘဲ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းနေသည့် သူ့ကိုပါ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ချွန်းဂါဆောင်းနှင့် ချွန်းယဲရန်းတို့ပင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သည့် အရာဖြစ်သည်။

ပြောချင်လွန်းလို့ ပါးစပ်က ယားနေပြီ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းအကြောင်း ဂွမ်မြောင်ကို ချက်ချင်း ပြောပြချင်သော်လည်း ဂူဂျူးချော မပြောခဲ့ပေ။

အဲဒီကောင်လေးက တောပန်းလေးနဲ့ တူတယ်။ အလွန်အကျွံ အာရုံစိုက်လိုက်ရင် သူ့ရဲ့ တိုးတက်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။

သူ၏ သဘာဝမှာ စနစ်တကျ အစောင့်ရှောက်ခံရသည့် ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုမှ သိုင်းသမားများနှင့် မတူပေ။ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် နာမည်မရှိသည့် တောပန်းလေး တစ်ပွင့်နှင့် တူသည်။

ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေးနဲ့ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ။

ဂူဂျူးချောသည် သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို သူကိုယ်တိုင် ခံစားရင်း လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံချင်း သောက်လိုက်သည်။

……

ညဉ့်နက်အချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် အိပ်ဆောင်မှ ထွက်လာပြီး အိမ်သာကိစ္စ ပြီးဆုံးချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

အရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းကြားတွင် လျှောက်သွားနေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။

"ရောက်လာပြီလား"

ဂူဂျူးချောက အမှောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟီး... ငါ့ကို စောင့်နေတာလား"

"ကျွန်တော်တို့ စကားပြောစရာ ရှိသေးလို့ပါ"

"စကားပြောစရာ... ကောင်းပြီလေ မင်း သိချင်တာ အကုန်မေးပါ"

"မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းက လူသတ်သမားဆိုတာ အလိမ်အညာသက်သက်ပဲ မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်။ မင်းပဲ ငါ့ကို အဲဒီလို ခေါ်ခဲ့တာလေ။ ငါက ပျော်စရာကောင်းအောင် ဟုတ်တယ်လို့ ပြောလိုက်တာပါ။ မင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက တော်တော်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်"

"အော် သိပါပြီ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းက ကိစ္စပြီးသွားသည့်ဟန်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသောအခါ အံ့ဩသွားသူမှာ ဂူဂျူးချော ဖြစ်နေသည်။

"မင်းမေးချင်တာ ဒါပဲလား"

"ဟုတ်တယ်"

"ငါ့ကို နောက်ထပ် မေးစရာ မရှိတော့ဘူးလား"

"မရှိတော့ပါဘူး။ အကြီးအကဲက မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းက စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူသတ်သမား မဟုတ်ရင် ရပါပြီ"

မည်သည့်တွယ်တာမှုမျှ မရှိဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို မြင်သောအခါ ဂူဂျူးချောမှာ ထူးဆန်းသော စိတ်ဓာတ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"အကယ်၍သာ ငါက မကောင်းဆိုးဝါးဂိုဏ်းက စေလွှတ်တဲ့ လူသတ်သမားဆိုရင်ကော မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ"

ရပ်လိုက်သည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ခေါင်းကိုသာ လှည့်၍ နောက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အကြီးအကဲကို ဖမ်းရမှာပေါ့... ဒါမှမဟုတ် သတ်ပစ်ရမှာပေါ့"

အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည့် စကားကြောင့် ဂူဂျူးချော၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်သွားမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောထားတာပဲလေ။ ဒါဆို ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ ဒီရက်ပိုင်း အိပ်ရေးပျက်နေလို့"

တစ်နေ့လျှင် လေးကြိမ်မျှ အိပ်စက်နေသော်လည်း အပျင်းထူလွန်းတဲ့သခင်လေးဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ ငါးကြိမ်မျှ အိပ်မှသာ အိပ်ပျော်သည်ဟု ခံစားရသည်။

"ဟားဟား..."

ဂျင်ဆိုဟွန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ဂူဂျူးချောမှာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အန္တရာယ် များလှချည်လား"

ဂူဂျူးချောသည် သူ၏ ဘယ်လက်ကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ နက်နက်နဲနဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အကျင့်ဟောင်းတွေ ထွက်လာတော့မလို့ပဲ"

တစ်ချိန်က သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တရားဝင်ဂိုဏ်းမှ သိုင်းသမား တစ်ရာကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် သရဲမျက်နှာပါသော တော်လှန်ရေးဓားဟောင်းမှာ နိုးထလာတော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းမှာ လူပျိုပေါက် အရွယ်လေးတစ်ယောက်ကြောင့်ပင်။

အဲဒီကောင်လေးက အဲလောက်တောင် ထူးချွန်တာလား။ ငါတောင် ငါ့ကိုငါ မထိန်းနိုင်လောက်အောင်ထိလား။

သူ့အတွင်း၌ နက်နက်နဲနဲ ကိန်းအောင်းနေသည့် သရဲမျက်နှာပါသော တော်လှန်ရေးဓားမှာ အဆင့်တူ သိုင်းသမားတစ်ယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုမျိုး မဟုတ်လျှင် လှုပ်ရှားလေ့မရှိပေ။ သို့သော် ဂျင်ဆိုဟွန်းဆိုသည့် လူငယ်သိုင်းသမားလေးကြောင့် ထိုသရဲမျက်နှာပါသော တော်လှန်ရေးဓားမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ဂူဂျူးချောသည် ဂျင်ဆိုဟွန်း ထွက်ခွာသွားသည့် နေရာကို ခဏမျှ ငေးကြည့်နေပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကန်ချွန်း... မင်း တကယ့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို မွေးထားတာပဲ"